บทที่ 24 ตัวประกอบชายเพื่อนสมัยเด็ก [23]

บทที่ 24 ตัวประกอบชายเพื่อนสมัยเด็ก [23]

"ทำไมถึงกลับมาล่ะลูก?" แม่หลี่ตกใจจนพูดไม่ออกเมื่อเห็นหลี่จือเหยียน ก่อนที่ใบหน้าจะเปื้อนไปด้วยรอยยิ้มแห่งความดีใจ

เธอและพ่อหลี่ช่วยกันรับกระเป๋าใบเล็กใบใหญ่มาจากมือของหลี่จือเหยียน พ่อหลี่ถามอย่างตื่นเต้นว่า "ลูกตั้งใจจะกลับมาทำงานที่นี่จริงๆ ใช่ไหม?"

หลี่จือเหยียนกอดคอพ่อหลี่ราวกับเป็นพี่น้อง "ใช่ครับ ผมกลับมาสอบบรรจุข้าราชการ"

พ่อหลี่และแม่หลี่ดีใจจนเนื้อเต้น คนเป็นพ่อแม่ย่อมหวังให้ลูกประสบความสำเร็จ แต่สิ่งที่หวังยิ่งกว่าคือการได้มีลูกอยู่เคียงข้างบ่อยๆ เวลาที่ลูกไม่อยู่ บ้านก็มักจะเงียบเหงาจับใจเสมอ

ครอบครัวสามคนเดินเข้าบ้านไปอย่างมีความสุข ทันทีที่เข้าไปข้างใน แม่หลี่ก็ใช้ให้พ่อหลี่ไปตลาดสดเพื่อซื้อกับข้าวทันที

"ลูกชายเรากลับมาทั้งที ไปซื้อไก่กับกุ้งเครย์ฟิชมาสิ ลูกเราชอบกิน"

พ่อหลี่วางของในมือลงแล้วแบมือขอเงินจากแม่หลี่อย่างอารมณ์ดี

ลูกชายกลับมา เขาก็มีความสุข การได้ออกไปซื้อกับข้าวคนเดียวก็ทำให้เขามีความสุขเหมือนกัน เพราะเขาจะได้แอบหักหัวคิวไว้เป็นเงินเก็บส่วนตัว หึๆ... แม่หลี่หยิบเงิน 300 หยวนออกจากกระเป๋าสตางค์อย่างใจป้ำแล้วส่งให้พ่อหลี่ "เอ้า เหลือก็ทอน ขาดก็ค่อยมาเบิกเพิ่ม"

"เงินแค่นี้จะไปพออะไร?" พ่อหลี่เห็นแบงก์ 100 หยวน 3 ใบก็หน้ามุ่ยเล็กน้อย รู้ดีว่าภรรยากำลังดักทางเรื่องเงินเก็บส่วนตัวของเขาอยู่

ข้าวของที่นี่ราคาไม่ถูกเลย ไก่ตัวนึงก็ 100 กว่าหยวนแล้ว เงิน 100 กว่าหยวนที่เหลือจะไปซื้อกุ้งเครย์ฟิชให้พอได้ยังไง? ถ้าซื้อมาไม่พอ เขาก็จะกินไม่อิ่ม แถมยังทำใจไม่ได้ถ้าลูกชายจะกินไม่อิ่มด้วย

"เอาล่ะๆ วันนี้ฉันอารมณ์ดีที่ลูกชายกลับมา งั้นฉันให้เพิ่มอีก 200 หยวน แค่นี้ก็พอแล้วใช่ไหม?" แม่หลี่ถลึงตาใส่พ่อหลี่ แล้วตบเงิน 200 หยวนลงบนฝ่ามือของเขาอย่างแรง

ตาแก่คนนี้คอยแต่จะเล่นแง่กับเธอเพื่อเงินเก็บส่วนตัวนิดๆ หน่อยๆ อยู่เรื่อย

พ่อหลี่กำเงิน 500 หยวนไว้แน่นแล้วเดินยิ้มร่าออกไป แม่หลี่ช่วยหลี่จือเหยียนจัดของออกจากกระเป๋าเดินทาง

ข้างในมีทั้งเครื่องนอนและของใช้อื่นๆ อะไรที่ต้องถอดซักก็นำไปซัก อะไรที่ต้องทำความสะอาดก็นำไปทำความสะอาด ระหว่างนั้น เธอก็ไม่ลืมที่จะนวดแป้งไปด้วย ลูกชายของเธอชอบกินกุ้งเครย์ฟิชคลุกกับเส้นบะหมี่ เส้นบะหมี่ที่ซื้อจากร้านจะไปเหนียวนุ่มสู้เส้นบะหมี่ทำมือเองได้ยังไง

ไม่นานนัก แม่หลี่ก็โชว์ฝีมือทำอาหารอร่อยๆ ออกมาเต็มโต๊ะ

เธอใช้เนื้ออกไก่ทำไก่ผัดพริกจานโต ส่วนกระดูกที่เหลือก็นำไปตุ๋นกับตังกุยและเก๋ากี้

เธอทำกุ้งเครย์ฟิชผัดเผ็ดจานใหญ่ คลุกเคล้ากับเส้นบะหมี่ทำมือเหนียวนุ่ม รสชาติอร่อยจนบรรยายไม่ถูก

เพื่อตัดเลี่ยน แม่หลี่ตั้งใจผัดผักกวางตุ้งมาอีกจาน นอกจากนี้ เธอยังนำฟองเต้าหู้ สาหร่ายเส้น วุ้นเส้น และไข่เจียวหั่นฝอยมาคลุกเคล้ากันเป็นยำเย็นเรียกน้ำย่อยอีกด้วย

หลี่จือเหยียนกินอย่างเอร็ดอร่อยจนน้ำมันเลอะปาก แต่ก็ไม่ลืมที่จะปอกเปลือกกุ้งให้พ่อแม่สุดที่รักของเขา

ครอบครัวล้อมวงทานมื้อค่ำกันอย่างมีความสุข แม่หลี่ถอนหายใจออกมาเบาๆ รู้สึกว่าบ้านไม่ได้คึกคักแบบนี้มานานมากแล้ว

หลี่จือเหยียนเองก็ซาบซึ้งใจ คีบอาหารใส่จานให้พ่อหลี่และแม่หลี่ "พ่อครับ แม่ครับ รอดูได้เลย! คราวนี้ผมเตรียมตัวมาดีมาก รับรองว่าต้องสอบบรรจุข้าราชการผ่านแน่ๆ ถึงตอนนั้น พอถึงวันหยุดเสาร์อาทิตย์ ผมจะพาพ่อกับแม่ไปเที่ยวรอบๆ ถ่ายรูปให้เยอะๆ จะได้เอาไปอวดลงโซเชียลให้หนำใจไปเลย!"

แม่หลี่นึกถึงคอมเมนต์อิจฉาใต้โพสต์ในโซเชียลของเธอก็พยักหน้าอย่างมีความสุข

"ว่าแต่ ลูกจะกลับไปมหาวิทยาลัยเมื่อไหร่ล่ะ?" หลี่จือเหยียนกลับมาเพื่อสอบบรรจุข้าราชการ แต่กว่าเขาจะเรียนจบก็เดือนมิถุนายน แถมก่อนหน้านั้นยังต้องทำวิทยานิพนธ์ให้เสร็จอีก

"สอบเสร็จผมยังไม่รีบกลับครับ วิทยานิพนธ์ผมทำเสร็จแล้ว ร่างแรกก็ส่งให้อาจารย์ที่ปรึกษาตรวจดูแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร แค่ต้องกลับไปก่อนวันสอบป้องกันวิทยานิพนธ์ก็พอครับ"

ขณะที่พูด หลี่จือเหยียนเหมือนจะนึกอะไรขึ้นได้ จึงพูดด้วยความรู้สึกรังเกียจว่า "พอกลับไปก็ต้องโดนใครบางคนตามตื๊ออีก ผมไม่อยากไปยุ่งกับคนพวกนั้น สู้หลบหน้าไปเลยดีกว่า"

เมื่อเห็นลูกชายเป็นแบบนี้ แม่หลี่ก็รีบถามว่าเกิดอะไรขึ้น หลี่จือเหยียนจึงเล่าพฤติกรรมสุดโต่งของช่ายเสี่ยวเสี่ยวให้ฟัง "พอไม่มีผมคอยช่วย เธอก็หันไปกู้เงินออนไลน์ ได้ยินมาว่ากู้มาเยอะมากเลยครับ"

"พอโดนทวงหนี้ก็ไม่กล้าบอกครอบครัว เลยกลับมาหาผมอีก แถมยังพูดจาหน้าไม่อายว่า จะให้โอกาสผมคบกับเธอด้วยนะครับ"

หลี่จือเหยียนทำท่าจะอ้วกขณะเล่า "เมื่อก่อนผมตาบอดไปได้ยังไงเนี่ย? ถึงได้ไปคิดว่าเธอเป็นผู้หญิงดีๆ"

แม่หลี่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเรื่องนี้ ยายช่ายเสี่ยวเสี่ยวคนนั้นเห็นลูกชายเธอเป็นอะไร? คนโง่ให้หลอกฟันเงินงั้นเหรอ? หล่อนช่างคิดคำนวณผลประโยชน์ได้เก่งซะจริงๆ

"วันหลังก็อยู่ห่างๆ ผู้หญิงคนนั้นไว้นะ!" แม่หลี่เตือนหลี่จือเหยียน

จากนั้นเธอก็บ่นกับพ่อหลี่ลอยๆ "บ้านช่ายเขาสอนลูกกันยังไงนะ? เด็กผู้หญิงคนนั้นถึงได้มีแผนการเยอะขนาดนี้"

"ช่างเถอะ ต่อไปนี้ก็ไม่ต้องไปพูดถึงคนบ้านนั้นอีกแล้ว" พ่อหลี่ไม่ใช่คนประเภทชอบนินทาลับหลัง

เขาเพียงแต่คิดว่าตั้งแต่นี้ไปคงต้องคอยจับตาดูครอบครัวช่ายไว้ให้ดี ไม่ยอมให้พวกเขาเข้าใกล้หลี่จือเหยียนได้อีก จะทำยังไงถ้าพวกนั้นมาหลอกปอกลอกลูกชายของเขาอีก?

เด็กผู้หญิงคนนั้นก็ไม่ได้สวยสะดุดตาอะไรขนาดนั้นสักหน่อย...