บทที่ 250 - ฟ่านจิ่งเหวิน ขุนนางตงฉินแห่งต้าหมิง

บทที่ 250 - ฟ่านจิ่งเหวิน ขุนนางตงฉินแห่งต้าหมิง

"ไอ้ระยำเอ๊ย!" จางเฟยและหลานอวี้กับคนอื่นๆ มองภาพตรงหน้าด้วยดวงตาเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้น

พวกเขาพุ่งตัวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว หลานอวี้แบกร่างขุนนางที่ถูกสังหารขึ้นบ่าแล้วถลึงตาใส่เพชฌฆาตอย่างดุดัน

เพชฌฆาตสัมผัสได้ถึงความหนาวเหน็บจับขั้วหัวใจจากการจ้องมองของหลานอวี้ มันเงื้อดาบหัวผีในมือหมายจะฟันลงมาที่หลานอวี้

"ยังกล้ากำเริบเสิบสานอีกรึ?!" จางเฟยบันดาลโทสะสุดขีด ตบดาบในมือเพชฌฆาตจนปลิวหลุดมือ ก่อนจะตวัดมือขวาฟาดเปรี้ยงเข้าที่กลางกระหม่อมของเพชฌฆาต จนศีรษะขนาดมหึมาของมันยุบจมลงไปในลำคอ

หลี่จื้อเฉิงร้องอุทานด้วยความทึ่ง "ช่างเป็นชายชาตรีที่ห้าวหาญยิ่งนัก! นี่ ชายร่างใหญ่ สนใจจะมาสวามิภักดิ์ต่อข้าหรือไม่? จูโหยวเจี่ยนมันเป็นสุนัขจนตรอกไปแล้ว เจ้าติดตามมันต่อไปก็ไม่มีอนาคตหรอก"

"ถุย!" จางเฟยถ่มน้ำลายก้อนใหญ่ใส่หลี่จื้อเฉิง หลี่จื้อเฉิงรีบเบี่ยงตัวหลบได้ทันท่วงที จึงไม่เปื้อนเสื้อผ้า

"ไม่รู้จักความหวังดี! ถ้างั้นพวกเจ้าทั้งหมดก็จงลงไปตายเป็นเพื่อนจูโหยวเจี่ยนเสียเถอะ!" หลี่จื้อเฉิงเดือดดาล สั่งทหารกองทัพฉวงเข้าล้อมกลุ่มของเยิ่นเสี่ยวเทียนไว้อย่างแน่นหนา

"จื้อกง ข้าขอโทษเจ้า เจ้าไม่น่าต้องมาทนรับเคราะห์เช่นนี้เลย! ต่อให้ข้าลงไปยมโลก ข้าก็ไม่มีหน้าไปพบเจ้าอีกแล้ว!"

ในขณะนั้นจูโหยวเจี่ยนได้สติกลับมา เขาโอบกอดศพที่หลานอวี้แบกกลับมาพร้อมกับร่ำไห้อย่างหนัก

เยิ่นเสี่ยวเทียนเพิ่งจะเข้าใจกระจ่าง ขุนนางที่กัดโจวขุยจนตายผู้นี้ ก็คือขุนนางตงฉินแห่งต้าหมิงนามว่า ฟ่านจิ่งเหวิน

(ตามประวัติศาสตร์ฟ่านจิ่งเหวินกระโดดบ่อน้ำฆ่าตัวตาย ในที่นี้เป็นการดัดแปลงเนื้อหา)

เยิ่นเสี่ยวเทียนส่ายหน้าเบาๆ ตบไหล่จูโหยวเจี่ยน "อย่าเศร้าไปเลยครับ เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ทำได้เพียงรอชำระแค้นกับหลี่จื้อเฉิงในวันหน้าเท่านั้น"

หลี่จื้อเฉิงยืนอยู่บนปะรำพิธี ทอดสายตามองลงมายังจูโหยวเจี่ยนแล้วตะโกน "จูโหยวเจี่ยน! ข้าจะถามเจ้าเป็นครั้งสุดท้าย! เจ้าจะยอมจำนนหรือไม่! หากเจ้ายอมจำนน ข้ายังพอจะไว้ชีวิตเจ้าได้ แต่ถ้าเจ้าดื้อดึงไม่ยอม ข้าก็จะฆ่าเจ้าเดี๋ยวนี้แหละ!"

จูโหยวเจี่ยนกอดศพของฟ่านจิ่งเหวินที่เริ่มเย็นชืดแล้วตะโกนกลับ "หลี่จื้อเฉิง! ไอ้กบฏ! คิดจะให้ข้ายอมจำนนต่อเจ้าน่ะ ฝันไปเถอะ! อยากฆ่าก็ลงมือเลย! หากข้าขมวดคิ้วแม้แต่นิดเดียว ข้าก็ไม่ขอใช้แซ่จูอีก!"

จูหยวนจางได้ยินดังนั้นก็ถอนหายใจด้วยสีหน้าซับซ้อน จูโหยวเจี่ยนอาจไม่ใช่ฮ่องเต้ที่ดีนัก แต่ท้ายที่สุดเขาก็ยังมีเลือดเนื้อเชื้อไขและศักดิ์ศรีของราชวงศ์จู ดีกว่าจูฉีเจิ้นไอ้หน้าหนานั่นไม่รู้ตั้งเท่าไหร่

"ไอ้กบฏ! ถ้าอยากจะฆ่าฮ่องเต้ก็ข้ามศพพวกเราไปก่อน!"

"สร้างเวรสร้างกรรมแท้ๆ! ห้ามฆ่าฮ่องเต้เด็ดขาดนะ!"

ชาวบ้านที่คุกเข่าอยู่ด้านล่างปะรำพิธีต่างพากันตะโกนใส่หลี่จื้อเฉิง

หลี่จื้อเฉิงไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขาหันไปสั่งหลิวจงหมิ่นที่อยู่ข้างๆ "ไปลากคอขุนนางพวกนั้นมาสับสักชุดสิ ข้าอยากจะรู้ว่าจูโหยวเจี่ยนมันจะไม่สนประสาอะไรกับขุนนางของมันจริงๆ หรือ"

หลิวจงหมิ่นรับคำสั่ง แล้วเดินตรงไปยังเว่ยจ่าวเต๋อ มหาเสนาบดีแห่งเน่ยเก๋อเป็นคนแรก

"ใต้เท้าหลิว ข้าได้มอบทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับท่านแล้วนะ ท่านจะเสร็จนาฆ่าโคถึกแบบนี้ไม่ได้นะ" เว่ยจ่าวเต๋อเห็นหลิวจงหมิ่นชักดาบชี้มาที่ตน ก็รีบโขกศีรษะลงกับพื้นดังกึกๆ ร้องตะโกนใส่หลิวจงหมิ่นสุดเสียง

หลิวจงหมิ่นยิ้มเหี้ยม "กะอีแค่เงินไม่กี่หมื่นตำลึงคิดจะส่งๆ ให้ข้าพ้นๆ ไปงั้นเรอะ? พอเจ้าตาย ข้าจะสั่งคนไปรื้อค้นจวนของเจ้าให้ละเอียดทุกซอกทุกมุม ข้าไม่เชื่อหรอกว่าจะหาของมีค่าไม่เจอ เจ้าก็อย่ามาโทษว่าข้าไม่รักษาคำพูดเลย นี่เป็นคำสั่งของฉวงหวังที่ให้ฆ่าพวกเจ้า อยากจะโทษก็ไปโทษเขาโน่น"

พูดจบ หลิวจงหมิ่นก็ตวัดดาบตัดหัวเว่ยจ่าวเต๋อขาดกระเด็น

ศีรษะของเว่ยจ่าวเต๋อกระเด็นตกลงพื้นและกลิ้งหลุนๆ ไปหยุดอยู่ตรงหน้าเฉินหย่าน

"อ๊าก! รีบเอาหัวของมันออกไปที!" เฉินหย่านจ้องมองใบหน้าที่ยังคงเบิกตาโพลงด้วยความหวาดกลัวของเว่ยจ่าวเต๋อ จนกางเกงเปียกชุ่มไปด้วยปัสสาวะ

หลิวจงหมิ่นแค่นเสียงหัวเราะเย็นเยียบ "จะเอาออกไปทำไม? อีกเดี๋ยวเจ้าก็จะได้ไปอยู่เป็นเพื่อนมันแล้ว"

เฉินหย่านร้องขอชีวิตด้วยความหวาดกลัว "ข้ายินดีสวามิภักดิ์ต่อฉวงหวัง! ได้โปรดอย่าฆ่าข้าเลย!"

หลิวจงหมิ่นไม่สนใจคำร้องขอชีวิตของเขา ตวัดดาบตัดหัวเฉินหย่านขาดกระเด็นไปอีกคน

หลังจากลงมือเสร็จ หลิวจงหมิ่นก็แคะหูแล้วเอ่ย "เจ้าว่าอะไรนะ? ข้าฟังไม่ถนัดเลย"

เมื่อจูโหยวเจี่ยนเห็นทั้งสองคนถูกฆ่าตาย แทนที่จะโกรธ เขากลับหัวเราะร่า "ฆ่าได้ดี! ฆ่าได้ดีมาก! ไอ้กบฏหลี่ ข้าต้องขอบใจเจ้าเสียด้วยซ้ำที่ฆ่าพวกมันแทนข้า! ไอ้พวกลืมบุญคุณคน ขี้ขลาดตาขาวแบบนี้ ต่อให้เจ้าไม่ฆ่าพวกมัน ข้าก็ต้องฆ่าพวกมันในสักวันหนึ่งอยู่ดี!"

"ดูท่าข้าจะคำนวณพลาดไปเสียแล้ว แต่ช่างเถอะ ฆ่าก็คือฆ่า คนอกตัญญูไร้คุณธรรมเช่นนี้ เก็บไว้ก็เปลืองข้าวสุกเปล่าๆ หลิวจงหมิ่น ไปลากตัวชาวบ้านที่ร้องขอชีวิตให้จูโหยวเจี่ยนเมื่อครู่ออกมาฆ่าให้หมด!" หลี่จื้อเฉิงเห็นว่าการฆ่าขุนนางสองคนนั้นกลับเป็นการระบายความแค้นให้จูโหยวเจี่ยน จึงรู้สึกเสียหน้าและสั่งการอีกครั้ง

"เจ้ากล้าเรอะ! ถ้าเจ้ากล้าฆ่าชาวบ้านแม้แต่คนเดียว ข้าจะเฉือนเนื้อเจ้าออกมาทีละชิ้น!" จูหยวนจางทนฟังหลี่จื้อเฉิงสั่งฆ่าชาวบ้านไม่ได้อีกต่อไป เขาก้าวออกมาข้างหน้าแล้วตะโกนด่าทอเสียงดัง

หลี่จื้อเฉิงแปลกใจ "เจ้าเป็นใคร? ข้ากำลังคุยกับจูโหยวเจี่ยน ขี้ข้าอย่างเจ้ามีสิทธิ์อะไรมาพูดสอด?!"

จูโหยวเจี่ยนประคองจูหยวนจางพลางตวาด "จงรู้เอาไว้เสียไอ้กบฏ! ท่านผู้นี้คือ ปฐมกษัตริย์หงอู่แห่งต้าหมิง!"

หลี่จื้อเฉิงหัวเราะร่วน "จูโหยวเจี่ยน เจ้าคงจะเสียสติไปแล้วกระมัง? จูหยวนจางตายไปตั้งหลายร้อยปีแล้ว ตอนนี้เจ้าขุดเอาชื่อเขามาขู่ใครกัน? ต่อให้เขาไม่ใช่จูหยวนจาง หรือต่อให้เป็นจูหยวนจางตัวจริง ข้าก็ไม่กลัว! จูหยวนจางก็แค่ขอทานมาก่อน ในเมื่อเขายังนั่งบัลลังก์ได้ แล้วทำไมข้าจะนั่งไม่ได้บ้างเล่า?!"

จูหยวนจางแค่นหัวเราะหลายครั้ง "หลี่จื้อเฉิง! อย่าว่าแต่เจ้าไม่มีปัญญาเป็นฮ่องเต้เลย ต่อให้เจ้าได้นั่งบัลลังก์ เจ้าก็มีชะตาต้องเป็นฮ่องเต้ที่ทำแผ่นดินล่มจมอยู่ดี! เจ้าไม่เข้าใจแม้กระทั่งหลักการที่ว่าราษฎรคือรากฐานของราชสำนัก แต่ยังริอ่านอยากเป็นฮ่องเต้? ฝันกลางวันชัดๆ!"

ใบหน้าของหลี่จื้อเฉิงกระตุก "วันนี้ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นเอง ว่าข้าคู่ควรกับการเป็นฮ่องเต้หรือไม่! หลิวจงหมิ่น มัวยืนบื้ออยู่ทำไม! รีบไปฆ่าไอ้คนแกล้งทำตัวเป็นผีสางนี่ซะ!"

"รับบัญชา ฉวงหวัง!" หลิวจงหมิ่นรับคำสั่งแล้วถือดาบก้าวอาดๆ เข้ามาหา

หลานอวี้เหยียดยิ้มเยาะ ก้าวเพียงก้าวเดียวก็ไปขวางหน้าหลิวจงหมิ่นเอาไว้

หลิวจงหมิ่นเห็นหลานอวี้กล้าเข้ามาขวางทาง ก็โกรธจัดเงื้อดาบฟันใส่หลานอวี้ทันที

แต่แท้จริงแล้วหลิวจงหมิ่นก็เป็นเพียงอดีตช่างตีเหล็ก วันๆ ก็แค่รังแกทหารต้าหมิงที่อ่อนแอเท่านั้น มีหรือที่จะใช่คู่ต่อสู้ของแม่ทัพผู้ผ่านสมรภูมิมาอย่างโชกโชนอย่างหลานอวี้

หลานอวี้ใช้กระบวนท่าเดียวก็สามารถปลดอาวุธของหลิวจงหมิ่นได้ เขาใช้มือขวาบีบคอหลิวจงหมิ่นแล้วยกลอยขึ้นจากพื้น

หลิวจงหมิ่นหน้าแดงก่ำ สองมือพยายามง้างมือใหญ่ของหลานอวี้ออกอย่างสุดแรง แต่หลานอวี้กลับยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อน

"ไสหัวไป! ถ้าขืนเข้ามากวนใจอีก ข้าจะฆ่าเจ้าซะ!" หลานอวี้โยนร่างของหลิวจงหมิ่นลงพื้นอย่างไม่แยแส

หลิวจงหมิ่นที่เพิ่งสูดอากาศบริสุทธิ์เข้าไปได้กระอักไออย่างรุนแรง ก่อนจะรีบคลานหนีด้วยความหวาดกลัว

"ไอ้ไม่ได้เรื่อง!" หลี่จื้อเฉิงเห็นหลิวจงหมิ่นพ่ายแพ้ภายในพริบตาเดียว แทนที่จะห่วงใย เขากลับดุด่าหลิวจงหมิ่นที่คลานกลับมาอย่างรุนแรง

หลิวจงหมิ่นหมอบคุดคู้ราบกับพื้น เขาเพิ่งจะรอดพ้นจากความตายมาแท้ๆ แต่หลี่จื้อเฉิงนอกจากจะไม่ถามไถ่แล้วยังมาด่าทอเขาอีก หลิวจงหมิ่นจึงลอบเก็บความแค้นที่มีต่อหลี่จื้อเฉิงไว้ในใจเงียบๆ

(จบแล้ว)