บทที่ 1518 เพิ่มหมาป่าเดียวดายสามตัว
บทที่ 1518 เพิ่มหมาป่าเดียวดายสามตัว
ทางด้านเย่ฮันกำลังนั่งกินข้าว
เขากินค่อนข้างหรูหราจนผู้ชมหลายคนอดรนทนไม่ไหวต้องหนีไปดูห้องอื่น
ส่วนทางด้านเหวินซงและคุนไท่ที่น่าสงสารนั้น จำนวนผู้ชมกลับมีไม่น้อย
ทุกคนต่างเฝ้ารอดูจุดจบของทั้งคู่
หากไม่มีอะไรผิดพลาด วันนี้ก็น่าจะได้ข้อสรุปแล้ว
“วันนี้มีผู้เข้าแข่งขันถอนตัวไปแล้วสองราย จะมีคนที่สามและคนที่สี่ตามมาอีกไหมนะ?”
“ฉันว่าใกล้แล้วล่ะ โดยเฉพาะคุนไท่ อาการของเขาดูไม่ค่อยดีเลย”
“เมื่อกี้เหวินซงต้มน้ำร้อนให้ดื่มไปหน่อย ดูเหมือนเหวินซงจะอาการดีขึ้นบ้างแล้วนะ”
“ผมเป็นหมอครับ
ผมคิดว่าทั้งคู่เป็นโรคกระเพาะและลำไส้อักเสบเฉียบพลันที่เกิดจากการกินอาหารที่ไม่เหมาะสม”
“ดูสิ คุนไท่จะไม่ไหวแล้วหรือเปล่า?”
“...”
คอมเมนต์จำนวนมากหลั่งไหลเข้ามา ผู้ชมต่างพากันจับจ้องไปที่คุนไท่ผู้น่าสงสาร
เขาเองก็ยังไม่รู้ตัวเลยว่า ตอนนี้เขาได้ก้าวเข้าสู่จุดสูงสุดของชีวิตแล้ว
นั่นคือช่วงเวลาที่มีผู้ชมเฝ้าดูมากที่สุด
“เหวิน... เหวินซง...”
คุนไท่นอนอยู่ในกระท่อมไม้ เอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงที่อ่อนแรง
ยังไม่ทันสิ้นเสียง เขาก็อ้าปากอาเจียนออกมาทันที
น้ำร้อนที่เพิ่งดื่มลงไปเมื่อครู่ถูกอาเจียนออกมาจนหมดเกลี้ยงกองอยู่บนพื้น
เมื่อเห็นดังนั้น เหวินซงที่นอนอยู่ข้างๆ ก็รีบกลิ้งตัวหลบไปทันที
ไม่อย่างนั้นคงถูกอาเจียนรดใส่ตัวแน่นอน
“ทำไมแกถึงอาเจียนออกมาอีกแล้วล่ะ?”
เหวินซงถอนหายใจพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนระโหย
“ฉันไม่ไหวแล้ว”
“ลาก่อนนะเหวินซง”
คุนไท่กล่าวออกมา
ถ้าคนไม่รู้เรื่องมาได้ยินเข้า คงนึกว่าเขากำลังจะสิ้นลมหายใจแล้ว!
ทว่าในวินาทีต่อมา คุนไท่ก็ได้กดปุ่มขอความช่วยเหลือ
“คุนไท่ถอนตัวแล้ว!”
“เมื่อกี้ฉันนึกว่าเขาจะตายเสียแล้วจริงๆ นะเนี่ย!”
“ไม่ตายหรอก ไม่ตายหรอก แค่โรคกระเพาะและลำไส้อักเสบเฉียบพลันเอง ไม่ถึงตายหรอก”
“แต่ถ้าเขายังฝืนทนอยู่บนเกาะต่อไป ก็มีความเป็นไปได้ที่จะเสียชีวิตนะ”
“ตอนนี้เขาขอความช่วยเหลือแล้ว ปัญหาก็ไม่ใหญ่แล้วล่ะ
ไปถึงโรงพยาบาลให้น้ำเกลือเดี๋ยวก็ดีขึ้น”
“แล้วเหวินซงจะเอายังไงต่อ เหวินซงจะถอนตัวด้วยไหม?”
ผู้ชมยังคงวิพากษ์วิจารณ์กันต่อไป
ในตอนนี้ เฮลิคอปเตอร์ของทางรายการได้ออกเดินทางมาเพื่อรับตัวคนบนเกาะแล้ว
หากผู้เข้าแข่งขันคนไหนอยู่ในตำแหน่งที่ประจวบเหมาะ
ก็คงจะได้ยินเสียงเฮลิคอปเตอร์ที่บินไปมาถึงสามรอบในวันนี้!
คนที่ไม่รู้อิโหน่อิเหน่คงนึกว่าเกิดเรื่องใหญ่อะไรขึ้นแน่ๆ
ทำไมถึงมีคนถอนตัวเยอะขนาดนี้
“คุนไท่ แกถอนตัวแบบนี้เลยเหรอ?”
“ไม่ทนต่ออีกสักหน่อยล่ะ?”
เหวินซงเบิกตากว้าง จ้องมองไปที่คุนไท่
คุนไท่ไม่มีเรี่ยวแรงจะพูดแล้ว เขาได้แต่นอนส่ายหัวอยู่ตรงนั้น
“เฮ้อ!”
เหวินซงตบพื้นด้วยความเจ็บใจ
“พวกเราอดทนกันมาตั้งสองร้อยกว่าวันแล้วนะ มีความหวังจะได้แชมป์อยู่รำไรแท้ๆ!”
“พอแกถอนตัวไปแบบนี้ เหลือฉันคนเดียวจะไปทนต่อได้ยังไง?”
เหวินซงโกรธจัดจนใช้กำปั้นทุบลงบนพื้นดิน
หลังจากได้ดื่มน้ำร้อนเมื่อครู่ เหวินซงรู้สึกว่าตัวเองดีขึ้นมาก
มีกระแสความอบอุ่นไหลเวียนในร่างกายจนรู้สึกสบายตัว
เขาตั้งใจจะยืนหยัดต่อไปแท้ๆ แต่ตอนนี้คุนไท่กลับชิงถอนตัวไปกะทันหัน
แล้วเขาจะทำอย่างไรดี?
เหวินซงรู้สึกมืดแปดด้านไปหมด
ยังเหลือเวลาอีกตั้งร้อยกว่าวัน จะให้เขาอยู่ที่นี่เพียงลำพังงั้นเหรอ?
แค่คิดก็น่าขนลุกแล้ว!
“เฮ้อ!”
เมื่อเห็นคุนไท่ยังคงนิ่งเงียบ เหวินซงก็ได้แต่ทอดถอนใจยาวออกมา
เมื่อคุนไท่เลือกที่จะถอนตัว
ประเทศเซียมจึงเหลือเหวินซงเพียงคนเดียวที่เป็นความหวังสุดท้าย
ตัวเขาเองก็คงทนอยู่ได้ไม่นานนัก สุดท้ายก็คงต้องถอนตัวตามไป
ดังนั้น การที่ประเทศเซียมจะพ่ายแพ้ราบคาบจึงกลายเป็นเรื่องที่ถูกกำหนดไว้แล้ว
ความจริงในเรื่องนี้ คนที่รู้สึกทรมานที่สุดก็คือเหวินซง
เพราะเขามีความมุ่งมั่นที่จะคว้าแชมป์มาโดยตลอด
แต่ในความเป็นจริง ผู้ชมทางฝั่งประเทศเซียมต่างก็เลิกหวังไปนานแล้ว
ต่อให้ฝืนทนต่อไป จะไปสู้เย่ฮันได้ยังไง?
ตำแหน่งแชมป์น่ะถูกเขาจองไว้ตั้งนานแล้ว พวกเราอย่าไปหวังเลยดีกว่า
ไม่นานนัก เฮลิคอปเตอร์ก็มาถึงเกาะและรับตัวคุนไท่ไป
เจ้าหน้าที่กู้ภัยคนหนึ่งจากประเทศเซียมยังเอ่ยถามเหวินซงด้วยว่า
จะกลับไปด้วยกันเลยไหม
พูดตามตรงว่าเหวินซงหวั่นไหวมาก
ตอนนี้เขาก็ยังป่วยอยู่ แน่นอนว่าเขาก็อยากจะถอนตัวกลับบ้านเหมือนกัน
แต่สุดท้ายเขาก็ปฏิเสธไป
“ขอบคุณครับ แต่ผมยังอยากจะลองพยายามต่ออีกสักนิด”
เหวินซงกล่าว
แม้ในใจเขาจะรู้ดีว่าตัวเองก็คงไม่รอด
แต่เขาก็ยังไม่ยินยอม และอยากจะลองพิสูจน์ตัวเองดูอีกครั้ง
การตัดสินใจของเขาในครั้งนี้ได้รับความเคารพจากผู้ชมไม่น้อยเลยทีเดียว
เรื่องอื่นไม่รู้ แต่ทัศนคติของผู้เข้าแข่งขันคนนี้ถือว่ายอดเยี่ยมมาก!
ความมุ่งมั่นที่จะยืนหยัดจนถึงที่สุดแบบนี้ เป็นเรื่องที่น่านับถือจริงๆ
ดังนั้น เฮลิคอปเตอร์จึงรับตัวคุนไท่จากไปและมุ่งหน้าสู่โรงพยาบาล
ทางโรงพยาบาลยังไม่ได้จัดเตรียมการตรวจร่างกายให้คุนไท่ในทันที
แต่ได้วินิจฉัยอาการเบื้องต้นและจัดให้น้ำเกลือทันที
คุนไท่นอนหลับไปบนเตียงผู้ป่วย และเริ่มรู้สึกดีขึ้นมากแล้ว
หากไม่มีอะไรผิดพลาด วันนี้น่าจะมีผู้เข้าแข่งขันถอนตัวเพียงสามรายนี้เท่านั้น
พูดตามตรงว่าไม่น้อยเลยทีเดียวที่ถอนตัวไปถึงสามคนในวันเดียว
แถมสถานการณ์ของทั้งสามกลุ่มนี้ก็คล้ายคลึงกันมาก คือถอนตัวไปหนึ่งคน
และเหลือทิ้งไว้อีกหนึ่งคน
ตอนนี้บนเกาะจึงมีหมาป่าเดียวดายเพิ่มขึ้นมาสามคน ได้แก่ ปี้เล่อเกอ, ดิบูส
และเหวินซง
ทั้งสามคนในสายตาของผู้ชมได้กลายเป็นผู้เข้าแข่งขันที่รอการถอนตัวไปแล้ว
เพราะพวกเขาไม่มีทางทนอยู่ได้นานแน่นอน
ในบรรดานี้ คนที่สถานการณ์ย่ำแย่ที่สุดคือปี้เล่อเกอ
เพราะเขาแยกทางกับบาตูมาหลายวันแล้ว
ทำให้เขาไม่ได้พูดคุยกับใครมาหลายวัน และอาหารก็หมดเกลี้ยงแล้วด้วย
ผู้ชมต่างคิดว่าคนต่อไปที่จะถอนตัวน่าจะเป็นเขา
รองลงมาคือเหวินซง อาการป่วยของเขายังไม่หายดี
หากอาการทรุดหนักลงก็คงต้องถอนตัวเช่นกัน
ในบรรดาหมาป่าเดียวดายทั้งสามคนนี้ คนที่สถานการณ์ดูดีที่สุดน่าจะเป็นดิบูส
เพราะดิบูสไม่ได้เจ็บป่วย และยังมีอาหารเหลืออยู่ ในมือเขายังมีเนื้อหมีอีกไม่น้อย
ซึ่งน่าจะพอกินไปได้อีกระยะหนึ่ง
การถอนตัวของผู้เข้าแข่งขันทั้งสามรายกลายเป็นประเด็นร้อนแรงบนโลกอินเทอร์เน็ต
มีคนคาดการณ์ว่า หลังจากนี้อาจจะมีผู้เข้าแข่งขันล้มป่วยโผล่มาเป็นระยะๆ
อย่างเช่นกรณีของเหวินซงและคุนไท่ หากเป็นช่วงที่พวกเขาเพิ่งขึ้นเกาะใหม่ๆ
ก็อาจจะไม่ถึงขั้นกินแล้วเป็นโรคกระเพาะและลำไส้อักเสบเฉียบพลันแบบนี้
แต่พอกตรากตรำอยู่บนเกาะมานานขนาดนี้ ร่างกายย่อมไม่แข็งแรงเท่าตอนแรกเริ่ม
ทั้งระบบภูมิคุ้มกันและความต้านทานโรคต่างก็ลดลงไปมาก
ผู้เข้าแข่งขันคนอื่นๆ เองก็ย่อมต้องเผชิญกับปัญหาเช่นนี้ไม่มากก็น้อย
และในบรรดาผู้เข้าแข่งขันที่ถอนตัวทั้งสามราย
คนที่ดังที่สุดในตอนนี้คงหนีไม่พ้นฮิลแมน
เขาคงไม่เคยฝันเลยว่า สิ่งที่เจ้าหน้าที่กู้ภัยบอกว่าจะช่วยรักษาความลับให้นั้น
แท้จริงแล้วคือการให้คนทั้งโลกช่วยกันรักษาความลับให้เขานี่เอง!
ในตอนนี้ ภาพตัดกลับมาที่ทางฝั่งของเย่ฮัน
หลังจากกินมื้อเที่ยงเสร็จและพักผ่อนอีกครู่หนึ่ง
ทั้งสองคนก็เก็บข้าวของและเริ่มออกเดินทางกลับไปยังบ้านเก่า
ต้าหวงและต้าเพี่ยวเลี่ยงต่างก็กินจนอิ่มแปล้
ตอนนี้พวกมันนั่งคุยกันอยู่บนหลังของเสี่ยวหานหาน
ไม่มีใครฟังภาษลิงของพวกมันออก แต่ก็อย่าลืมว่าพวกเรามีการแปลฉบับทางการจากชาวเน็ต!
“ตอนนี้ต้าเพี่ยวเลี่ยงกำลังพูดว่า ‘นี่พวกเรากำลังจะไปไหนกันเหรอ?’”
“ใช่ๆ ต้าหวงตอบกลับมาว่า ‘พวกเราจะกลับบ้านเก่ากัน’”
“ต้าเพี่ยวเลี่ยงถามว่า ‘เมื่อกี้เนื้อที่กินไปคือเนื้ออะไรน่ะ
ทำไมมันถึงได้อร่อยขนาดนี้?’”
“พวกแกแปลได้น่าเบื่อเกินไปแล้ว เอาที่มันน่าสนใจกว่านี้หน่อยสิ!”
“ต้าหวงบอกว่า ‘ที่รัก คืนนี้พวกเราไปเล่นกันที่ป่าเล็กๆ นะ!’”
“ฮ่าๆๆ! ต้าเพี่ยวเลี่ยงยิ้มอย่างขัดเขิน ทำท่าเหมือนจะปฏิเสธแต่จริงๆ ก็ยอม...”
“อย่าทำแบบนี้สิ พูดต่อไปเดี๋ยวก็โดนแบนหรอก!”
ผู้ชมยากที่จะทำตัวมีสาระได้จริงๆ เพราะการมีสาระมันหมายถึงความน่าเบื่อนั่นเอง
หลังจากนั้น เย่ฮันก็นำทีมออกเดินทางต่อไป
และในขณะเดียวกัน ทางด้านปี้เล่อเกอก็ได้เกิดสถานการณ์บางอย่างขึ้นในที่สุด
จบบท