ตอนที่ 32 คำถามสุดสยอง

ตอนที่ 32 คำถามสุดสยอง

พี่เมิ่งถูกฉีกร่างออกเป็นสองซีกทั้งเป็นต่อหน้าต่อตาทุกคน

แม้แต่หนังหน้าก็ยังถูกถลกออกจนเห็นกะโหลกขาวโพลน

ดวงตาของหล่อนเบิกโพลงด้วยความหวาดกลัวสุดขีด จวบจนวินาทีสุดท้ายที่สิ้นลมหายใจ หล่อนก็ยังคงจ้องมองไปที่ด้านหลังของอวี๋หวั่นไม่วางตา

อวี๋หวั่นพรูลมหายใจออกมาอย่างเชื่องช้า แววตาปราศจากความเห็นอกเห็นใจใดๆ

เธอเดินเข้าไปใกล้ลูกน้องของพี่เมิ่งที่ยืนตกตะลึงจนสติหลุด โน้มตัวลงไปกระซิบด้วยรอยยิ้มหวาน

"คิวต่อไปก็เป็นของเธอแล้วนะจ๊ะ"

น้ำเสียงของอวี๋หวั่นเจือไปด้วยความรื่นเริงใจอย่างเห็นได้ชัด

ลูกน้องคนนั้นถึงกับเข่าทรุด ล้มแปะลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นงันงกราวกับลูกนกตกน้ำ

ถ้าใครไม่รู้เรื่องมาก่อน มาเห็นสภาพแบบนี้เข้า คงคิดว่าอวี๋หวั่นเป็นพวกอันธพาลชอบรังแกคนอื่นแน่ๆ

ฉู่เว่ยหรานเดินผ่านหล่อนไปโดยไม่แม้แต่จะปรายตามอง

ส่วนฉู่หยินเฉิงกลับหันมาส่งนิ้วกลางให้หล่อนอย่างไม่แยแส

อวี๋หวั่นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าหลี่หรูเยวี่ย

หลี่หรูเยวี่ยมองอวี๋หวั่นด้วยความรู้สึกหวาดกลัวที่ผุดขึ้นมาในใจอย่างประหลาด

หล่อนก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวอย่างเงียบๆ พลางกลืนน้ำลายอึกใหญ่

"พวกเธอไม่เป็นไรก็ดีแล้ว ฉันเป็นห่วงแทบแย่เลยนะ"

อวี๋หวั่นแค่นเสียงหัวเราะเยาะ ไม่แม้แต่จะเอ่ยปากตอบ ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปทางห้องเรียน

ทันทีที่เสียงออดดังขึ้น นักเรียนที่กำลังจับกลุ่มคุยกันอย่างสนุกสนานก็หุบปากเงียบกริบ

พวกเขากลับไปอยู่ในสภาพที่ดูไร้ชีวิตชีวาดังเดิม ต่างคนต่างก้มหน้าก้มตาจดจ่ออยู่กับหนังสือเรียนบนโต๊ะ

เสียงรองเท้าส้นสูงดังกระทบพื้นดังมาจากหน้าประตู

ครูสาวคนใหม่ก้าวเข้ามาในห้อง หล่อนมีผมดัดลอนใหญ่ แต่งหน้าจัดจ้าน สวมกระโปรงหนังรัดรูป

หล่อนส่งยิ้มหวานหยดย้อยมาทางอวี๋หวั่นและคนอื่นๆ เอ่ยด้วยน้ำเสียงสดใส

"อ้าว มีนักเรียนใหม่มาด้วยเหรอ ยินดีต้อนรับจ้ะ"

อวี๋หวั่นก็ส่งยิ้มกลับไปให้ครูสาวเช่นกัน

ทว่าวินาทีต่อมา เธอกลับได้ยินเสียงในใจของหล่อน

'หวังว่าคาบเรียนนี้คงจะไม่ทำให้นักเรียนใหม่ขวัญหนีดีฝ่อไปซะก่อนนะ ฮ่าๆๆๆ แค่คิดภาพตอนนั้นก็ตื่นเต้นจะแย่แล้ว'

อวี๋หวั่นขมวดคิ้วมุ่น

นี่มันวิชาชีววิทยาไม่ใช่เหรอ แล้วทำไมถึงต้องขวัญหนีดีฝ่อด้วยล่ะ

เธอเริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติ จึงหลุบตาลง แล้วกระซิบเตือนฉู่เว่ยหรานและคนอื่นๆ เสียงแผ่ว "ระวังตัวให้ดีนะคาบนี้ ฉันสังหรณ์ใจว่ามันต้องสยดสยองกว่าที่ผ่านมาแน่ๆ"

ฉู่เว่ยหรานและพวกพยักหน้ารับ ความรู้สึกตึงเครียดเริ่มก่อตัวขึ้นมาทันที

ครูสาวหันหน้าไปทางนักเรียน แล้วตบมือดังแปะ

นักเรียนทุกคนเงยหน้าขึ้นมามองหล่อนเป็นตาเดียวอย่างพร้อมเพรียง

"วันนี้ในเมื่อมีนักเรียนใหม่มาเรียนด้วย งั้นเรามาทบทวนการทดลองครั้งก่อนกันดีกว่านะจ๊ะ"

ไม่รู้ว่าอวี๋หวั่นคิดไปเองหรือเปล่า แต่เธอรู้สึกว่านักเรียนที่นั่งอยู่ข้างหน้าเธอจู่ๆ ก็ตัวสั่นเทาขึ้นมา ราวกับกำลังหวาดกลัวอะไรบางอย่าง

ครูสาวหยิบใบรายชื่อออกมา กวาดสายตามองไปตามรายชื่อ

หล่อนขานชื่อนักเรียนคนหนึ่ง

"สวีจื่อเฉียง"

สวีจื่อเฉียงผุดลุกขึ้นยืนทันที แม้ใบหน้าของเขาจะเรียบเฉย แต่ร่างกายที่สั่นเทาของเขาก็บ่งบอกถึงความหวาดกลัวที่มีอยู่ในใจได้เป็นอย่างดี

ครูสาวส่งยิ้มให้ ปิดสมุดรายชื่อลง แล้วจ้องหน้าเขา

"นักเรียนสวีจื่อเฉียงเป็นอะไรไปจ๊ะ หรือว่าครูน่ากลัวงั้นเหรอ"

แววตาของหล่อนเปลี่ยนเป็นเย็นชาและน่ากลัว ราวกับงูพิษที่กำลังจ้องตะครุบเหยื่อ

สวีจื่อเฉียงส่ายหน้ารัวๆ "ปะ... เปล่าครับครู ผะ... ผมแค่กลัวว่าจะทำหน้าที่เป็นผู้ช่วยครูได้ไม่ดีพอ"

ครูสาวยกมือขึ้นปิดปากหัวเราะเบาๆ

ต้องยอมรับเลยว่า หากไม่นับเรื่องที่หล่อนเป็นสิ่งลี้ลับ หล่อนก็ถือว่าเป็นผู้หญิงที่สวยและมีเสน่ห์มากคนหนึ่ง

ทั้งสวยทั้งเซ็กซี่ แฝงไปด้วยกลิ่นอายของหญิงสาววัยผู้ใหญ่เต็มตัว

สวีจื่อเฉียงเดินไปที่หน้าชั้นเรียนด้วยใบหน้าซีดเผือดราวกับคนตาย

ครูสาวจับมือข้างหนึ่งของเขาขึ้นมา

"วันนี้เราจะมาเรียนเรื่องปฏิกิริยาตอบสนองของระบบประสาทในร่างกายมนุษย์กันนะจ๊ะ"

พูดจบ หล่อนก็หยิบเข็มยาวเล่มหนึ่งออกมาจากที่ไหนก็ไม่รู้

แทงลึกลงไปในซอกเล็บของสวีจื่อเฉียงอย่างแรง

ทุกอย่างเกิดขึ้นเร็วมาก อวี๋หวั่นยังไม่ทันตั้งตัว เสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างเจ็บปวดแสนสาหัสของสวีจื่อเฉียงก็ดังก้องไปทั่วห้อง

ครูสาวจ้องหน้าสวีจื่อเฉียงด้วยสีหน้าบึ้งตึง

"นี่มันอะไรกัน ครูบอกแล้วไงว่าห้ามส่งเสียงดังในคาบเรียนของครูน่ะ"

สิ้นคำพูดของครู ผิวหนังของครูสาวที่เมื่อครู่ยังสวยสดงดงามก็เริ่มปริแตก

หล่อนมีสภาพเหมือนคนที่ถูกไฟคลอกจนเกรียม ผิวหนังส่งกลิ่นเหม็นไหม้คละคลุ้ง มีน้ำหนองสีเหลืองข้นไหลเยิ้มออกมา

ลูกตาของหล่อนปูดโปนออกมานอกเบ้า มือที่เต็มไปด้วยคราบเลือดบีบคอสวีจื่อเฉียงเอาไว้แน่น

สวีจื่อเฉียงดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวด แต่ไม่กล้าแม้แต่จะส่งเสียงร้องออกมาอีก

ดูเหมือนสิ่งลี้ลับตนนี้จะพอใจกับปฏิกิริยาของเขาแล้ว

หล่อนยังคงอยู่ในสภาพที่น่าสยดสยองเช่นนั้นเพื่อทำการสอนต่อไป

หล่อนหยิบคีมเหล็กออกมา แล้วทำท่าเหมือนจะคีบลูกตาของสวีจื่อเฉียงออกมา

ใจของอวี๋หวั่นกระตุกวูบ

ตกลงแล้วคาบเรียนนี้จะสอนอะไรกันแน่เนี่ย

คาบเรียนก่อนหน้านี้ยังพอรับได้ ถึงเนื้อหาจะเกินหลักสูตรไปบ้าง แต่ก็ยังถือว่าปกติ

แต่วิชาชีววิทยานี้ มันไม่เห็นจะเกี่ยวกับชีววิทยาตรงไหนเลยนี่นา

ขณะที่อวี๋หวั่นกำลังคิดสงสัย สิ่งลี้ลับตนนั้นก็หันขวับมามองเธอ

"วันนี้เราเรียนเรื่องโครงสร้างร่างกายมนุษย์พอดี เพื่อให้นักเรียนทุกคนได้เห็นและสัมผัสอย่างใกล้ชิด ครูเลยตัดสินใจให้นักเรียนสวีจื่อเฉียงมาเป็น 'อาจารย์ใหญ่' ในคาบนี้จ้ะ"

หล่อนจงใจเน้นคำว่า 'อาจารย์ใหญ่' ให้ชัดเจน พูดจบก็ก้าวถอยหลังไปเล็กน้อย

แววตาของสวีจื่อเฉียงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

อวี๋หวั่นดูออกว่าเขาพยายามต่อต้านอย่างสุดกำลัง

ร่างกายของเขาแข็งทื่อราวกับท่อนไม้ เหมือนกำลังถูกบังคับให้ทำในสิ่งที่ไม่เต็มใจ

อวี๋หวั่นหรี่ตาเพ่งมอง ก็พบว่าเส้นผมของครูที่กลายร่างเป็นสิ่งลี้ลับไปแล้ว กำลังพันรอบตัวของสวีจื่อเฉียงเอาไว้แน่น

สวีจื่อเฉียงมีสภาพไม่ต่างอะไรกับหุ่นเชิดที่ถูกเชิดให้ทำในสิ่งที่ฝืนใจตัวเอง

"นักเรียนทุกคนน่าจะรู้ดีว่า โครงสร้างร่างกายของผู้ชายกับผู้หญิงนั้นแตกต่างกัน คาบนี้เราจะมาศึกษาโครงสร้างร่างกายของผู้ชายกันก่อน ส่วนคาบหน้าครูจะสุ่มเลือกผู้โชคดีที่เป็นนักเรียนหญิงมาเป็น 'อาจารย์ใหญ่' นะจ๊ะ"

ตอนที่หล่อนพูดประโยคนี้ สายตาของหล่อนก็จับจ้องมาที่อวี๋หวั่นตลอดเวลา

ดูเหมือนหล่อนจะเล็งเธอเอาไว้แล้วสินะ

อวี๋หวั่นมีสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงความหวาดกลัวหรือตื่นตระหนกออกมาเลยแม้แต่น้อย สิ่งลี้ลับตนนั้นจึงดูผิดหวังไปเล็กน้อย

หล่อนหันกลับไปสนใจสวีจื่อเฉียงที่อยู่ข้างๆ อีกครั้ง

สิ่งลี้ลับแสยะยิ้มพลางเอ่ยว่า "นักเรียนสวีจื่อเฉียง เริ่มได้เลยจ้ะ เวลาเรียนของเรามีค่ามากนะ"

น้ำตาไหลพรากอาบแก้มสวีจื่อเฉียง ขณะที่เขาค่อยๆ หยิบมีดผ่าตัดบนโต๊ะขึ้นมา

ท่ามกลางสายตาของทุกคน เขาใช้มีดผ่าตัดกรีดหน้าท้องตัวเองอย่างแรงจนเลือดสดๆ สาดกระเซ็น

เขาวางมีดลง แล้วใช้มือแหวกแผลที่หน้าท้องออก

เขาส่งยิ้มให้ทุกคน แม้ว่ารอยยิ้มนั้นจะเต็มไปด้วยความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัสก็ตาม

เขาถึงขนาดล้วงเอาลำไส้ของตัวเองออกมาโชว์ให้ดู แล้วอธิบายประกอบ

"นี่คือลำไส้ใหญ่ ส่วนนี่คือลำไส้เล็กตอนต้น และนี่คือไส้ติ่ง"

อวี๋หวั่นมองดูเขาคุ้ยเขี่ยอวัยวะภายในของตัวเองออกมาโชว์ราวกับคุ้ยขยะ

แถมยังอธิบายให้นักเรียนในห้องฟังหน้าตาเฉย ความรู้สึกคลื่นไส้ก็ตีตื้นขึ้นมาจุกอยู่ที่คอ

เธอยกมือขึ้นปิดปาก สายตากลับไปจับจ้องที่สิ่งลี้ลับตนนั้นอีกครั้ง

ตอนนี้สิ่งลี้ลับตนนั้นกำลังจ้องเธอตาไม่กะพริบ

'ไอ้พวกมนุษย์หน้าโง่ ถ้าไม่ตั้งใจเรียนให้ดีล่ะก็ เดี๋ยวจะได้รู้ว่าผลลัพธ์จะเป็นยังไง ฮ่าๆๆๆ'

ดูเหมือนเดี๋ยวครูสิ่งลี้ลับตนนี้จะมีการสุ่มถามคำถามสินะ

อวี๋หวั่นหันไปบีบมือฉู่เว่ยหรานเบาๆ

ตอนนี้ฉู่เว่ยหรานเองก็รู้สึกสะอิดสะเอียนจนหน้าซีดเผือดไปหมดแล้ว

อวี๋หวั่นกระซิบกับฉู่เว่ยหรานว่า "ตั้งใจดูท่าทางของสวีจื่อเฉียงให้ดีนะ แล้วก็ฟังที่เขาพูดด้วย ฉันเดาว่าเดี๋ยวครูสิ่งลี้ลับต้องเรียกถามคำถามแน่ๆ"

[จบตอน]