ตอนที่ 17 ค่ำคืนสุดสยอง

ตอนที่ 17 ค่ำคืนสุดสยอง

ยังไม่ทันที่อวี๋หวั่นจะได้อ้าปากพูด เจียงอี้เซวียนก็ชี้หน้าด่าเธอเสียก่อน "ฉันเห็นกับตาว่านังนี่ขโมยโถใบนั้นไปจากท่าน เป็นมันนั่นแหละที่ทำร้ายคนรักของท่าน"

อวี๋หวั่นขมวดคิ้วมุ่นมองเจียงอี้เซวียน

"ไม่ใช่นายหรอกเหรอ ที่เอาของมาจำนำที่ร้านฉันน่ะ"

เจียงอี้เซวียนแผดเสียงแหลมปรี๊ด "เธอพูดพล่อยๆ อะไรของเธอ ฉันจะกล้าทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง"

พูดจบ เขาก็หันไปทำหน้าประจบประแจงคนขายเนื้อหัวหมู

"นายท่านครับ ท่านอย่าไปฟังนังนี่พูดจาเหลวไหลเลยนะครับ ขนาดสวี่ฮวานเจี๋ยแอบขโมยของกินลับหลังท่าน ยังมีจุดจบแบบนี้ แล้วผมจะกล้าคิดอะไรตุกติกได้ยังไงล่ะครับ"

สายตาของอวี๋หวั่นตวัดไปมองสวี่ฮวานเจี๋ยที่อยู่ข้างๆ

ร่างของสวี่ฮวานเจี๋ยไร้ซึ่งผิวหนังปกคลุมโดยสิ้นเชิง เผยให้เห็นเนื้อแดงเถือกและเส้นเลือดปูดโปน

เลือดของหล่อนไหลออกไปจนแห้งเหือดแล้ว

คงเป็นเพราะพลังของสิ่งลี้ลับที่ทำให้หล่อนยังไม่ตาย แต่ต้องกลายสภาพเป็นเพียงก้อนเนื้อเดินได้แบบนี้

อวี๋หวั่นมองสวี่ฮวานเจี๋ยด้วยแววตาสมเพชระคนเย้ยหยัน

ถึงขนาดกล้าคบกับคนสารเลวอย่างเจียงอี้เซวียน

นี่แหละคือจุดจบที่หล่อนสมควรได้รับ

อวี๋หวั่นมองดูคนขายเนื้อหัวหมูที่กำลังจะระเบิดอารมณ์โกรธ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเยือกเย็น "ฉันเปิดโรงรับจำนำ นั่นก็พิสูจน์แล้วว่าฉันมีเงินทุนหมุนเวียนเยอะแยะ แล้วฉันจะไปขโมยโถดินเผาของนายทำไมล่ะ ขอเหตุผลดีๆ สักข้อสิ"

เมื่อคนขายเนื้อหัวหมูได้ยินคำพูดของอวี๋หวั่น มันก็ชะงักไป ความลังเลเริ่มก่อตัวขึ้นในใจ

'จริงด้วยสิ วันนี้เจียงอี้เซวียนกลับไปฟ้องว่าอวี๋หวั่นขโมยของของภรรยาฉันไป แต่อวี๋หวั่นจะขโมยไปทำไมกันล่ะ'

เจียงอี้เซวียนเริ่มร้อนรน รีบตะโกนแหกปากลั่น

"นังนี่ขโมยของท่านไป ก็เพราะอยากจะฮุบโถใบนั้นไว้เป็นของตัวเองไงล่ะครับ ถ้าไม่เชื่อ ท่านก็ลองให้นังนี่เอาโถออกมาดูสิครับ จะได้รู้ว่าภรรยาของท่านยังอยู่ข้างในหรือเปล่า"

แววตาของคนขายเนื้อหัวหมูเย็นเยียบลงทันที

มันหันไปพูดกับอวี๋หวั่น "เอาโถของฉันคืนมา ถ้าภรรยาของฉันไม่เป็นอะไร ฉันจะยอมเลิกราให้"

มันเองก็พอได้ยินมาบ้างว่าโรงรับจำนำของอวี๋หวั่นมีเสวียนหมิงจิ้นคอยคุมเชิงอยู่ มันจึงไม่อยากจะล่วงเกินเธอสุ่มสี่สุ่มห้า

อวี๋หวั่นกัดฟันกรอด

เจียงอี้เซวียนไอ้คนสารเลว มันต้องรู้อะไรบางอย่างมาแน่ๆ ถึงได้กล้าพาคนขายเนื้อหัวหมูมาหาเรื่องถึงที่นี่

ถ้าขืนเอาโถออกมาให้ดูตอนนี้ ก็เท่ากับเป็นการยืนยันคำพูดของเจียงอี้เซวียนน่ะสิ

เมื่อเจียงอี้เซวียนเห็นอวี๋หวั่นมีท่าทีลังเล เขาก็ฉวยโอกาสตอนที่เธอเผลอ พุ่งพรวดเข้าไปในโรงรับจำนำ แล้วคว้าโถใบนั้นออกมา

เมื่อคนขายเนื้อหัวหมูสัมผัสไม่ได้ถึงกลิ่นอายภรรยาของมันจากโถใบนั้น มันก็คลุ้มคลั่งขึ้นมาทันที

"แกฆ่าหล่อน แกกล้าดียังไงมาฆ่าหล่อน ฉันจะสับแกเป็นชิ้นๆ"

พูดจบ คนขายเนื้อหัวหมูก็พุ่งเข้าใส่อวี๋หวั่นอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับแกว่งมีดปังตอเล่มโตในมือ

อวี๋หวั่นพยายามตั้งสติให้มั่น

ในเสี้ยววินาทีที่มีดกำลังจะฟันลงมา เธอก็เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้างได้อย่างหวุดหวิด

เธอสมองแล่นจี๋ ประเมินไอเทมที่มีอยู่ในมืออย่างรวดเร็ว

ไอเทมเพียงชิ้นเดียวที่พอจะใช้รับมือกับคนขายเนื้อหัวหมูได้ ก็คือการ์ดเคลื่อนย้าย

แต่ถ้าเธอทิ้งโจวอวี่ม่อและเสิ่นหรูชิงหนีเอาตัวรอดไปคนเดียว สองคนนี้ต้องตายแน่ๆ

อวี๋หวั่นกลอกตาไปมา พยายามคิดหาวิธีพลิกสถานการณ์

ทันใดนั้น หางตาของเธอก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าสะพายข้างที่ตุงเป่งของเจียงอี้เซวียน

เธอนึกถึงเหรียญสยองขวัญที่จ่ายให้เจียงอี้เซวียนไปเมื่อตอนบ่ายขึ้นมาได้

ถ้าเจียงอี้เซวียนแอบเอาของมาจำนำลับหลังคนขายเนื้อหัวหมูล่ะก็ มันคงไม่มีทางเอาเงินไปให้คนขายเนื้อหัวหมูแน่ๆ

และจากนิสัยที่เธอรู้จักเจียงอี้เซวียนดี มันต้องงกเงินก้อนนี้ไว้กับตัวแน่ๆ

ดังนั้น ก่อนที่คนขายเนื้อหัวหมูจะลงดาบที่สอง อวี๋หวั่นก็ชี้ไปที่กระเป๋าของเจียงอี้เซวียน แล้วตะโกนลั่น

"โถใบนั้นมันเป็นคนเอามาจำนำให้ฉันเมื่อตอนบ่าย เหรียญสยองขวัญก็ยังอยู่ในกระเป๋ามันนั่นแหละ"

คำพูดของอวี๋หวั่นทำให้คนขายเนื้อหัวหมูชะงักมือทันที

มันหันไปจ้องเจียงอี้เซวียนด้วยแววตาเย็นชา

ใบหน้าของเจียงอี้เซวียนซีดเผือดลงทันที เขาหันไปด่าทออวี๋หวั่น

"นังแพศยา จนป่านนี้แล้วแกยังคิดจะใส่ร้ายฉันอีกเหรอ แกคิดว่าท่านพี่ขายเนื้อเป็นไอ้โง่หรือไง"

ยังไม่ทันขาดคำ คนขายเนื้อหัวหมูก็เดินเข้าไปกระชากแขนของเจียงอี้เซวียนเอาไว้แน่น

ส่วนมืออีกข้างก็กระชากกระเป๋าสะพายข้างของเขาจนขาดวิ่น

เหรียญสยองขวัญหล่นกราวลงมากระจายเกลื่อนพื้น

อวี๋หวั่นถอนหายใจอย่างโล่งอก ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงกังวาน "ลองนับดูสิ ว่ามีหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญพอดีหรือเปล่า เมื่อตอนบ่ายหมอนี่มันยังจะขอจำนำตั้งสองร้อยเหรียญแน่ะ"

คนขายเนื้อหัวหมูกวาดสายตานับคร่าวๆ ก็พบว่าเป็นหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญจริงๆ

รังสีอำมหิตแผ่ซ่านออกมาจากร่างของมัน มันจ้องเจียงอี้เซวียนเขม็ง

เจียงอี้เซวียนรู้ตัวแล้วว่าความแตก

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย หันหลังเตรียมจะวิ่งหนีทันที

ทว่าวินาทีต่อมา มีดเลาะกระดูกก็ปักฉึกลงที่ขาอีกข้างของเขา

เขาร้องเสียงหลง แล้วล้มหน้าคะมำลงกับพื้น

คนขายเนื้อหัวหมูเดินเข้าไปหาเจียงอี้เซวียน พลางหัวเราะเสียงเย็นเยือกน่าขนลุก

"ดูเหมือนการถลกหนังนังผู้หญิงคนนั้น จะไม่ได้ทำให้แกหลาบจำเลยสินะ"

พูดจบ คนขายเนื้อหัวหมูก็บีบคอเจียงอี้เซวียนแล้วหิ้วร่างเขาขึ้นมา

อวี๋หวั่นมองดูเจียงอี้เซวียนดิ้นทุรนทุราย พลางขมวดคิ้ว

หรือว่าคนขายเนื้อหัวหมูตั้งใจจะบีบคอเขาให้ตายกันนะ

แบบนั้นมันจะไม่สบายไปหน่อยเหรอ

แต่วินาทีต่อมา คนขายเนื้อหัวหมูกลับยัดเนื้อก้อนหนึ่งเข้าไปในปากเจียงอี้เซวียน

เจียงอี้เซวียนทำท่าเหมือนกลืนของน่าสะอิดสะเอียนบางอย่างลงไป เขาพยายามใช้นิ้วล้วงคอ หวังจะอ้วกเอาของสิ่งนั้นออกมา

แต่ความพยายามของเขาก็สูญเปล่า อวี๋หวั่นเบิกตากว้างเมื่อเห็นท้องของเจียงอี้เซวียนเริ่มพองโตขึ้น

เสียงร้องขอชีวิตดังเล็ดลอดออกมาจากปากของเขา

"ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษครับท่านพี่ขายเนื้อ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะครับ"

คนขายเนื้อหัวหมูยืนดูอยู่เงียบๆ ด้วยสายตาเย็นชา

แม้แต่สวี่ฮวานเจี๋ยที่ไร้ซึ่งผิวหนัง ก็ยังยืนจ้องมองเจียงอี้เซวียนที่นอนดิ้นพล่านด้วยความเจ็บปวดอยู่บนพื้นอย่างเฉยเมย

อวี๋หวั่นนึกย้อนไปถึงคำพูดของคนขายเนื้อหัวหมูเมื่อครู่ ก็อดเดาไม่ได้ว่าที่สวี่ฮวานเจี๋ยถูกถลกหนัง อาจจะเกี่ยวพันกับเจียงอี้เซวียนด้วยก็ได้

เสียงกรีดร้องของเจียงอี้เซวียนดังขึ้นเรื่อยๆ

อวี๋หวั่นหันกลับไปมองเขาอีกครั้ง

ตอนนี้หน้าท้องของเขาบวมเป่งจนแทบจะโปร่งใส

อวี๋หวั่นมองเห็นบางสิ่งบางอย่างกำลังฝังตัวอยู่ใต้หน้าท้องอันบอบบางนั้น

มันดูเหมือนใบหน้าของสิ่งลี้ลับหลายๆ หน้าที่ทับซ้อนกัน หรือไม่ก็เหมือนหนอนยักษ์น่าเกลียดน่ากลัว

อวี๋หวั่นรู้สึกคลื่นไส้จนแทบอาเจียน

วินาทีต่อมา ก็เกิดเสียงดังโพละ ท้องของเจียงอี้เซวียนก็ระเบิดออก ทารกกว่าสิบชีวิตคลานออกมาจากข้างในนั้น

ทารกพวกนั้นล้วนมีหัวเป็นหมู

ทันทีที่คลานออกมา พวกมันก็หันกลับไปรุมแทะกินเจียงอี้เซวียนที่ยังไม่ทันสิ้นลมหายใจคำแล้วคำเล่า

เจียงอี้เซวียนถลึงตาใส่อวี๋หวั่น เลือดสีดำทะลักออกจากปากไม่หยุด

ความเคียดแค้นในสายตาของเขานั้น น่าสยดสยองยิ่งกว่าสิ่งลี้ลับเสียอีก

แต่อวี๋หวั่นไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยสักนิด เธอทำเพียงแค่จ้องมองเจียงอี้เซวียนอย่างเยือกเย็น

จุดจบที่เขาได้รับ มันก็แค่ผลกรรมที่เขาทำไว้เท่านั้นเอง

มีสิทธิ์อะไรมาเคียดแค้นเธอกันล่ะ

ทารกตัวหนึ่งคลานขึ้นไปบนใบหน้าของเจียงอี้เซวียน

มันอ้าปากกว้าง เผยให้เห็นฟันซี่เล็กๆ แหลมคม แล้วกัดกร้วมลงไป

เจียงอี้เซวียนที่กำลังจะขาดใจตายเพราะความเจ็บปวด แผดเสียงร้องโหยหวนออกมาอีกครั้ง

เนื้อหนังบนใบหน้าของเขาถูกฉีกกระชากออกไปทั้งก้อน

ทารกตนนั้นเคี้ยวตุ้ยๆ พลางเอามือเล็กๆ ล้วงควักลูกตาของเขาออกมา

ลูกตาทั้งดวงพร้อมกับเส้นประสาทตาถูกกระชากหลุดออกมาสดๆ ร้อนๆ

ทารกตนนั้นยัดมันเข้าปากอย่างเอร็ดอร่อย

"กร้วม" เสียงเคี้ยวลูกตาดังลั่น น้ำในตาแตกกระจาย

กลิ่นคาวเลือดค่อยๆ แผ่ซ่านไปทั่วบริเวณ

เจียงอี้เซวียนถูกรุมแทะกินทั้งเป็น จนเหลือเพียงโครงกระดูกขาวโพลน

อวี๋หวั่นเพียงแค่ยืนกอดอก เฝ้าดูภาพตรงหน้าอย่างเงียบๆ

ในที่สุดความแค้นจากชาติที่แล้วก็ได้รับการสะสางเสียที

[จบตอน]