บทที่ 27 บ้านพักคนชราอัจฉริยะ

เสิ่นเนี่ยนพิมพ์ข้อความตอบกลับคุณลุงไปส่งๆ สองสามประโยคเพื่อเป็นการปลอบใจ แล้วก็เก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกง

แน่นอนว่าเขาจะไม่รับเงิน 50 หยวนจากคุณลุงหรอก คุณลุงมีเหรียญรางวัลการันตี การตกปลาตัวใหญ่ได้มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว

เขาเชื่อใจคุณลุงนะ แต่ในเมื่อคุณลุงไม่ค่อยเชื่อใจเขา เขาก็ทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน

ช่วงคาบเรียนด้วยตัวเองตอนค่ำ เสิ่นเนี่ยนปรากฏตัวด้วยสภาพที่สดชื่นมีชีวิตชีวา

ขณะที่เขาเดินไปตามระเบียงทางเดิน เด็กผู้หญิงบางคนก็หันมามองเขาเป็นระยะๆ อัตราการหันมองถือว่าสูงปรี๊ดเลยทีเดียว

ปฏิกิริยาของคนปกติ: ฉันใส่เสื้อกลับด้านหรือกางเกงขาดตรงไหนหรือเปล่าเนี่ย?

ปฏิกิริยาของเสิ่นเนี่ยน: เสน่ห์ +1 กำลังทำงานล่ะสิ!

ดูเหมือนว่ามักจะมีคนแอบประเมินเขาอยู่เสมอ สายตาเหล่านั้นอาจจะแค่แวบเดียว แต่พอเกิดขึ้นบ่อยๆ เข้า เสิ่นเนี่ยนก็เริ่มสัมผัสได้ถึงความผิดปกติบางอย่าง

ประเด็นคือ พอเขาส่องกระจก เขากลับไม่เห็นความแตกต่างระหว่างตัวเองในตอนนี้กับเมื่อก่อนเลยสักนิด สรุปแล้วไอ้เสน่ห์ +1 นี่มันไปเพิ่มตรงไหนกันแน่นะ ยังคงเป็นปริศนาที่รอการไขกระจ่าง

ความเป็นไปได้มากที่สุดคือมันไปเพิ่มที่ออร่า แต่ออร่ามันก็ผูกติดอยู่กับบุคลิกภาพ และบุคลิกของเสิ่นเนี่ยนก็ไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

นี่แหละคือเหตุผลที่เสิ่นเนี่ยนยังคิดไม่ตกเรื่องค่าเสน่ห์ +1

เขาอาจจะดูดีขึ้น แต่อันนี้ก็ดูจะเป็นไปได้ยากแฮะ

เสน่ห์ +1, ประสบการณ์ +3

เซี่ยเหยียนชุนไม่เห็นหน้าเสิ่นเนี่ยนเลยตั้งแต่เลิกเรียน ก็นึกว่าเขาไปเล่นบาสเกตบอลที่สนามซะอีก กำลังสงสัยอยู่เลยว่าเสิ่นเนี่ยนไปหัดเล่นบาสตั้งแต่เมื่อไหร่ จู่ๆ เธอก็เห็นเขาเดินเข้ามาพร้อมกับผมที่เปียกชุ่มและชี้โด่เด่

นี่แหละข้อดีของการเกิดเป็นผู้ชาย ผมสั้นไม่ต้องเสียเวลาเป่าให้แห้ง เดินแค่ไม่กี่ก้าว ผมก็แห้งสนิทแล้ว

"อะนี่ ฉันซื้อมาฝาก ซาบซึ้งจนน้ำตาไหลเลยล่ะสิ" เสิ่นเนี่ยนวางชานมคั่วลงบนหนังสือของเซี่ยเหยียนชุน หยดน้ำเกาะข้างถุงทำให้ปกหนังสือเปียกชื้น เป็นรอยด่างวงกลม

"ฉันไม่ได้ขอให้นายซื้อมาให้สักหน่อย"

"งั้นก็เอาคืนมาเลย"

"น้ำที่หกไปแล้ว จะเรียกคืนได้ไงล่ะ?" เซี่ยเหยียนชุนฮึดฮัดอย่างผู้ชนะ เจาะหลอดแล้วดูดอึกใหญ่รวดเดียว

ชานมคั่วหวานแค่ 30% ไม่มีความหวานเลี่ยนเลยสักนิด ซึ่งถูกปากเซี่ยเหยียนชุนเป็นที่สุด

"แล้วจะมาบ่นทำไมเนี่ย?" เสิ่นเนี่ยนโบกมือปัด ศัตรูคู่อาฆาตก็คือศัตรูคู่อาฆาตอยู่วันยังค่ำ อุตส่าห์ซื้อชานมมาให้ก็ยังไม่พอใจ แต่ถึงจะไม่พอใจ เธอก็ไม่คืนให้หรอกนะ

ปากเธอนี่มันคมกริบจริงๆ ยัยนี่กลายเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย? เซี่ยเหยียนชุนกลายเป็นเหมือนพวกเด็กผู้หญิงแสบๆ ที่น่าจับมาตีก้นซะให้เข็ด

หรือไม่เขาก็ไปผูกคอตายหน้าบ้านเธอซะเลย ให้เธอรู้สึกผิดไปตลอดชีวิต

เดี๋ยวนะ... ทำแบบนั้นก็เท่ากับเปิดโอกาสให้เซี่ยเหยียนชุนไปเต้นสับขาบนหลุมศพฉันน่ะสิ?

สู้จับเธอมาตีก้นดีกว่า—ต่อยให้ยับจนจมกำแพง แคะยังไงก็ไม่ออกเลย

เขากลับไปนั่งที่ของตัวเอง ในห้องเรียนยังไม่ค่อยมีคน ส่วนใหญ่น่าจะยังอาบน้ำซักผ้าอยู่ที่หอพัก ขนาดออดเข้าเรียนดังแล้ว นักเรียนบางส่วนก็ยังมาไม่ถึง

หัวหน้าเวรประจำวันนั่งอยู่หน้าโพเดียม คอยจดชื่อนักเรียนที่มาสายทุกคน

คืนนี้เสิ่นเนี่ยนมีภารกิจสองอย่าง: หนึ่งคือแผนการเรียนภาษาอังกฤษของอาจารย์เหยียนอวี่จู๋ เขาตั้งใจทำมาทั้งวัน มั่นใจเต็มร้อย

สองคือ การคัด 'ความผิดพลาดของราชวงศ์ฉิน' ยี่สิบจบของอาจารย์ซูเค่อซี

ตอนนี้คงคัดไม่ทันแล้ว แต่เสิ่นเนี่ยนก็ไม่ได้กังวลเลยสักนิด

อาจารย์ซูครับ อาจารย์แค่ขู่ผมเล่นๆ ใช่ไหมครับ?

เสิ่นเนี่ยนน่ะจิตใจแข็งแกร่งดุจหินผา เมื่อก่อนเขาไม่เคยทำการบ้านปิดเทอมฤดูหนาวหรือฤดูร้อนเลย ถึงจะดูเป็นเด็กเกเรไปหน่อย แต่ต่อให้เขาพยายามทำ เขาก็แค่ลอกคำตอบมาส่งๆ โดยที่ไม่ได้เรียนรู้อะไรเลยอยู่ดี

ต้องทำแบบเซี่ยเหยียนชุนที่แก้โจทย์ทีละขั้นตอนนั่นแหละถึงจะเรียกว่าทำเสร็จ การหลับหูหลับตาลอกคำตอบน่ะ สู้เอาเวลาไปเล่นเกมเพิ่มอีกสองตากันดีกว่า

เขาขอพนันเลยว่า วันนี้ซูเค่อซีจะไม่มาโรงเรียนแน่ๆ

เสิ่นเนี่ยนรวบรวมเอกสาร ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกจากห้องเรียนไปเงียบๆ เขาเดินไปที่ประตูห้องพักครูแล้วชะโงกหน้ามองเข้าไปข้างใน

ในห้องพักครูมีอาจารย์อยู่แค่ห้าคน ล้วนเป็นอาจารย์ที่เข้าเวรดึกทั้งนั้น

เมื่อเห็นอาจารย์เหยียนอวี่จู๋คนสวย อารมณ์ของเสิ่นเนี่ยนก็เบิกบานขึ้นมาทันที หัวใจพองโต ใครล่ะจะไม่ชอบอาจารย์ที่ทั้งสาว สวย อ่อนโยน แถมยังมีความรับผิดชอบ?

แต่พอเหลือบไปเห็นอาจารย์ซูเค่อซีคนสวย เสิ่นเนี่ยนก็รู้สึกเหมือนตายไปแล้วครึ่งตัว

"สวัสดีครับอาจารย์..." เขาเคาะประตู

"นักเรียนเสิ่นเนี่ยน เข้ามาสิจ๊ะ" ดวงตาของเหยียนอวี่จู๋เปื้อนยิ้ม เมื่อเสิ่นเนี่ยนเดินเข้ามาใกล้ เธอก็กระตือรือร้นลากเก้าอี้พลาสติกข้างๆ มาให้เขานั่ง "นั่งตรงนี้นะ ท่องจำที่ครูให้ไปครบหมดแล้วใช่ไหม?"

"ผมท่องจำได้หมดแล้วครับอาจารย์"

"ห้ามโกหกครูนะจ๊ะ ครูจะทดสอบเธอดู"

"ไม่มีปัญหาครับ"

แผนการเรียนที่เหยียนอวี่จู๋จัดทำขึ้นนั้น ปรับแต่งมาเพื่อสถานการณ์ปัจจุบันของเสิ่นเนี่ยนโดยเฉพาะ ช่วยให้พัฒนาคะแนนได้เร็วที่สุดและไม่ยากจนเกินไป ซึ่งเสิ่นเนี่ยนก็ท่องจำได้ขึ้นใจหมดแล้วจริงๆ

ภาษาอังกฤษยากก็ตรงคำศัพท์นี่แหละ พอรู้คำศัพท์มากขึ้น เรื่องไวยากรณ์อะไรพวกนี้ก็ดูไม่ยากอีกต่อไป

เสิ่นเนี่ยนเขียนคำศัพท์ที่อาจารย์ทดสอบลงในสมุด เหยียนอวี่จู๋ตรวจดูแล้วก็พยักหน้าอย่างพึงพอใจ

ถูกหมดทุกคำ!

"นี่รางวัลของเธอจ้ะ" เหยียนอวี่จู๋หยิบนมวังวังรสกะทิออกมาแถวหนึ่งจากลิ้นชัก

"ขอบคุณครับอาจารย์ อาจารย์เหยียนก็รู้นี่ครับว่าผมเป็นผู้ติดตามที่ซื่อสัตย์ที่สุดของอาจารย์เหยียนมาโดยตลอด"

【รูปภาพ】

เสิ่นเนี่ยน: ผมจงรักภักดีต่ออาจารย์เหยียนอวี่จู๋อย่างสุดหัวใจครับ

"แต่คราวก่อนเธอบอกว่าความจงรักภักดีของเธอที่มีต่อครูมันไม่ค่อยจะมั่นคงนักนี่นา"

"ตราบใดที่ยังมีรางวัลให้เสมอ ความจงรักภักดีของผมก็จะไม่มีวันเปลี่ยนแปลงแน่นอนครับ"

"หึๆๆ..."

นี่มันคำพูดของพวกเจ้าชู้ชัดๆ

ติง!

【เปิดใช้งานเควสต์รอง: บ้านพักคนชราอัจฉริยะ

คุณได้ล่วงรู้ถึงการมีอยู่ของบ้านพักคนชราที่เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่านักผจญภัยที่ครั้งหนึ่งเคยถูกขนานนามว่าเป็นอัจฉริยะ ลองพูดคุยกับอดีตอัจฉริยะเหล่านั้นและเรียนรู้จากประสบการณ์ของพวกเขาดูสิ!

พูดคุยกับอัจฉริยะ 0 / 5 คน, สะสมเวลาเรียนรู้ที่บ้านพักคนชราอัจฉริยะครบ 1 ชั่วโมง

รางวัล: 1,000 เหรียญทอง】

?

บ้าบอที่สุดลูกพี่

เสิ่นเนี่ยนกวาดสายตามองไปรอบๆ อาจารย์หมวดประวัติศาสตร์ที่อายุมากที่สุดก็เพิ่งจะสี่สิบ อาจารย์หมวดภาษาอังกฤษก็เพิ่งจะยี่สิบต้นๆ ส่วนอาจารย์หมวดภาษาจีนก็มีแค่ซูเค่อซีที่อายุยี่สิบหกยี่สิบเจ็ด

ระบบ โผล่หัวออกมาเดี๋ยวนี้ ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย

นายกำลังจะบอกว่าบ้านพักคนชราเต็มไปด้วยคนหนุ่มสาว บางคนก็เพิ่งจะเรียนจบงั้นสิ?

อายุยังไม่ถึงสามสิบก็ต้องเข้าบ้านพักคนชราแล้วเหรอ

ถ้างั้น ฉันในวัยสิบแปดปี ก็คงเป็นชายวัยกลางคนที่ผมเริ่มเถิกแล้วสินะ?

เสิ่นเนี่ยนกุมขมับ

ในห้องพักครูมีอาจารย์อยู่ห้าคนพอดี ไอ้ตัวเลข 0/5 นี่หมายความว่าเขาต้องไปชวนอาจารย์คุยทีละคนเลยใช่ไหมเนี่ย?

เสิ่นเนี่ยนคนนี้ก็ใช่ว่าจะช่างจ้อซะด้วยสิ

แถมเขากำลังจะกลับอยู่แล้ว เควสต์เพิ่งจะมาเด้งเอาตอนนี้

นี่กะจะบังคับให้เขาหน้าด้านหน้าทนสิงอยู่ในห้องพักครูให้ได้เลยใช่ไหม?

"นักเรียนเสิ่นเนี่ยน เป็นอะไรไปจ๊ะ?" เหยียนอวี่จู๋ถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเขาจู่ๆ ก็นิ่งอึ้งไป

"แค่กๆ ไม่มีอะไรครับอาจารย์ ผมขอถามอะไรอาจารย์หน่อยได้ไหมครับ?"

"ได้สิจ๊ะ"

"อาจารย์ครับ ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย อาจารย์ได้คะแนนเท่าไหร่เหรอครับ?"

"ตอนนั้นน่ะเหรอ... ก็ประมาณ 640 คะแนนล่ะมั้ง" เหยียนอวี่จู๋ตอบพร้อมกับนึกย้อนไปในอดีต

"อาจารย์เก่งจังเลยครับ"

เสิ่นเนี่ยนเหลือบมองหน้าต่างระบบอีกครั้ง ตัวเลขเปลี่ยนเป็น 1/5 แล้ว แค่คุยตอบโต้กันก็ถือว่าเป็นการพูดคุยแล้วสินะ

แบบนี้ก็ง่ายสิ เขาแค่ไปถามคำถามอะไรก็ได้กับอาจารย์คนอื่นก็สิ้นเรื่อง

ดังนั้น เขาจึงเกาหัวแกรกๆ พยักหน้าให้เหยียนอวี่จู๋ แล้ววิ่งไปหาอาจารย์สอนภาษาอังกฤษอีกคน

"อาจารย์ครับ ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหมครับ?"

อาจารย์หนุ่มๆ สาวๆ มักจะกระตือรือร้นกับนักเรียนเสมอ การที่นักเรียนมาถามคำถามถือเป็นการยอมรับในตัวอาจารย์รูปแบบหนึ่ง พอเสิ่นเนี่ยนเข้าไปถาม อาจารย์สอนภาษาอังกฤษคนนั้นก็หน้าบานขึ้นมาทันที

"ว่ามาเลยจ้ะนักเรียน! ครูรู้ทุอย่างพร้อมจะตอบเธอเลย!"

"อาจารย์ครับ ตอนสอบเข้ามหาวิทยาลัย อาจารย์ได้คะแนนภาษาอังกฤษเท่าไหร่เหรอครับ?"

"ร้อยสี่สิบหกจ้ะ"

"อาจารย์เก่งจังเลยครับ แล้วอาจารย์พอจะรู้ไหมครับว่าใครเป็นคนออกข้อสอบประจำสัปดาห์ชุดต่อไป?"

"ครูเองจ้ะ" อาจารย์สาวตอบอย่างภูมิใจ พลางตบหน้าอกตู้มๆ ของตัวเอง

"แล้วอาจารย์กะจะออกข้อสอบแนวไหนเหรอครับ? บอกผมหน่อยได้ไหมครับ?"

"ก็ต้องเป็น... เดี๋ยวนะ ไม่ได้สิ!" อาจารย์สาวถลึงตาใส่เสิ่นเนี่ยน "ไอ้เด็กแสบ นี่เธอหลอกถามแนวข้อสอบครูเหรอเนี่ย"

เมื่อได้ยินดังนั้น เสิ่นเนี่ยนก็ทำหน้าเหมือนโดนทำร้ายจิตใจอย่างหนัก แววตาที่เคยเต็มเปี่ยมไปด้วยความจริงใจและกระหายความรู้ค่อยๆ กลับมาเป็นปกติ

"อาจารย์ครับ อาจารย์จะมาปรักปรำคนซื่อสัตย์อย่างผมแบบนี้ไม่ได้นะครับ ในหมู่บัณฑิตเขาเรียกการถามตรงๆ แบบนี้ว่าหลอกถามเหรอครับ? ผมถามตรงไปตรงมาขนาดนี้ จะหาว่าผมหลอกถามได้ยังไงครับ?"

อาจารย์สาว: "..."

ถามตรงๆ แล้วยังมีหน้ามาพูดอีกนะ?!

เหยียนอวี่จู๋ ดูไอ้เด็กแสบที่เธอพามาสิ!

"เอาอย่างนี้แล้วกันนักเรียน เดี๋ยวครูจะบอกคำตอบข้อสอบประจำสัปดาห์ให้เธอตรงๆ เลย" อาจารย์สาวกวักมือเรียกเขาเข้าไปใกล้ๆ แล้วกระซิบกระซาบอย่างมีเลศนัย

ดวงตาของเสิ่นเนี่ยนเป็นประกาย เขารีบเงี่ยหูฟัง ไม่คิดไม่ฝันว่าจะโชคดีขนาดนี้

"CDABC, ADCCD, BAAAB, CBABB นี่คือคำตอบชอยส์ของข้อสอบประจำสัปดาห์จ้ะ"

"อาจารย์ครับ อาจารย์ก็รู้ว่าผมจงรักภักดีต่ออาจารย์อย่างสุดหัวใจ!" เสิ่นเนี่ยนเต็มเปี่ยมไปด้วยความเคารพในทันที เขารีบจดคำตอบลงในสมุดเขียนตามคำบอกยิกๆ

อาจารย์คนนี้ยอดเยี่ยมยิ่งกว่าจริงๆ

เหยียนอวี่จู๋ที่อยู่ข้างๆ: "?"

แล้วความจงรักภักดีที่มีต่อฉันหายไปไหนแล้วล่ะ?

ความจงรักภักดีต่ออาจารย์คนเดียวอาจจะปิดบังไม่ได้ แต่ถ้าจงรักภักดีต่ออาจารย์ตั้งสองคน ก็ควรจะแอบๆ หน่อยไหม แต่นี่อะไร ไม่คิดจะปิดบังกันเลยหรือไง?

อาจารย์สาวขำจนน้ำตาเล็ด

ช่างเป็นนักเรียนที่หาตัวจับยากจริงๆ เหยียนอวี่จู๋ ดูเด็กที่เธอพามาสิ น่าจะแนะนำให้พวกเรารู้จักตั้งนานแล้ว

"มานี่สิ ครูมีเรื่องจะบอกอีกอย่าง"

"ว่ามาเลยครับอาจารย์"

"คำตอบที่ครูเพิ่งบอกไปน่ะ มันสลับข้อกันอยู่นะ เธอต้องกลับไปดูโจทย์แล้วเรียงเอาเองล่ะ"

เสิ่นเนี่ยน: "?"