สูตรโกงวันสิ้นโลก: ผมมองเห็นคำใบ้ที่ซ่อนอยู่ ตอนที่ 40

สูตรโกงวันสิ้นโลก: ผมมองเห็นคำใบ้ที่ซ่อนอยู่ ตอนที่ 40

เมื่อมองดูเมืองที่มืดมิดราวกับถูกจุ่มลงในน้ำหมึก...

ในตอนนั้นเองที่จางเฉินได้รู้ว่า คำว่ามืดจนมองไม่เห็นแม้แต่ฝ่ามือของตัวเองนั้นไม่ใช่คำเปรียบเทียบที่เกินจริง แต่มันคือเรื่องจริง!

ในเมืองสมัยก่อน ต่อให้ไฟในโครงการที่พักจะดับลงหมดแล้ว

แต่แสงจากไฟถนนที่สาดส่องลงบนพื้นจะสะท้อนแสงบางส่วนขึ้นไปบนท้องฟ้า

ทำให้คนเกิดความรู้สึกลวงตาว่ากลางคืนมันก็ไม่ได้มืดสนิทขนาดนั้น!

ต่อให้เดินอยู่ในซอยที่มืดสลัว ก็ยังพอจะมองเห็นทางเลือนราง

จนกระทั่งตอนนี้ที่ไฟทุกดวงดับสนิทลงอย่างสิ้นเชิง

จางเฉินถึงได้ตระหนักว่า ความมืดมิดในยามค่ำคืนนั้นเป็นเรื่องที่น่ากลัวมากจริงๆ!

มือของเขาอยู่ห่างจากนัยน์ตาเพียงแค่ครึ่งเมตรเท่านั้น

แต่มันกลับมองไม่เห็นอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว!

ผ้าม่านไฟฟ้าและตู้เย็นต่างก็ใช้งานไม่ได้

เพราะไฟดับ เครื่องปั๊มน้ำจึงหยุดทำงานไปด้วย

ตอนนี้ไม่มีน้ำไหลออกมาจากก๊อกแม้แต่หยดเดียว

"โฮก~~"

"แฮ่... แฮ่~~"

"อือออ~~"

เสียงกรีดร้องประหลาดของซอมบี้ในค่ำคืนที่มืดมิดเช่นนี้ ฟังดูดังและบาดแก้วหูเป็นพิเศษ!

จางเฉินหยิบไฟฉายแรงสูงออกมาจากพื้นที่มิติ

เขาตั้งมันไว้บนโต๊ะ โดยให้ลำแสงพุ่งตรงไปที่เพดานห้อง!

ทั้งห้องจึงพลันสว่างไสวขึ้นมาทันที

วิธีการใช้งานแบบนี้เป็นเทคนิคเล็กๆ น้อยๆ ที่จางเฉินเคยเล่นซนสมัยตอนเป็นเด็ก

หากไฟฉายส่องไปที่จุดใดจุดหนึ่งเพียงจุดเดียว จุดนั้นจะสว่างมาก แต่จุดอื่นที่แสงส่องไม่ถึงจะมืดสนิท

แต่วิธีนี้จะช่วยให้แสงกระจายได้อย่างทั่วถึง และแสงที่ได้จะดูนุ่มนวลกว่า!

โชคดีที่จางเฉินจัดการเจี๋ยนเนื้อวัวแช่แข็งจนสุกหมดแล้ว

ตอนนี้เขาไม่จำเป็นต้องทำอาหาร แค่หยิบออกมาก็ได้กินอาหารที่ยังร้อนกรุ่นอยู่ทันที!

หลังจากจางเฉินกินเนื้อเจี๋ยนเสร็จ เขาก็เปิดช่องแชทขึ้นมาดู

ในตอนนี้ ในช่องแชทเต็มไปด้วยการพูดคุยของผู้รอดชีวิตเกี่ยวกับเรื่องไฟดับ

เพราะไม่มีไฟฟ้า ความรู้สึกไม่มั่นคงของทุกคนจึงยิ่งรุนแรงมากขึ้น!

ทุกคนจึงต้องการระบายความตึงเครียดผ่านการพูดคุยกัน

วันนี้ช่องแชทจึงดูคึกคักมากกว่าทุกวันที่ผ่านมา!

"ห่าเอ๊ย ทางฝั่งฉันไฟดับว่ะ พวกนายไฟดับกันไหม?"

"พวกเราอยู่ในช่องแชทภูมิภาคเดียวกัน ระยะทางไม่ได้ไกลกันมากหรอก ยังไงก็ต้องดับเหมือนกันหมดนั่นแหละ!"

"ฉันอยู่บนดาดฟ้า สิ่งที่ฉันเห็นคือ ทั้งเมืองไฟดับหมดแล้ว ทุกที่ที่สายตามองไปถึงมีแต่ความมืด!"

"ชิบหายแล้ว ฉันอยู่ชั้น 45 ตลอดสองวันที่ผ่านมาฉันอุตส่าห์กำจัดซอมบี้ในลิฟต์ แล้วหลอกล่อซอมบี้ตรงโถงทางเดินไปไว้ที่ทางหนีไฟหมดแล้ว! คราวนี้จบเห่แน่ๆ!"

"ฉันน่าอนาถกว่าอีก ฉันติดอยู่ในห้างนะเว้ย รอบข้างไม่มีหน้าต่างเลย ต้องพึ่งพาแสงสว่างจากข้างในอย่างเดียว! พอไฟดับแบบนี้ ต่อให้เช้าแล้วที่นี่ก็ยังมืดสนิทอยู่ดี!"

"นี่มัน... เกินไปหน่อยไหมเนี่ย เมื่อกี้ฉันเพิ่งเอาของไปแลกบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปมาสองถ้วย กะว่าจะได้กินบะหมี่ร้อนๆ สักมื้อ... ตอนนี้ทำได้แค่เคี้ยวแห้งๆ เท่านั้นแหละ..."

"อิจฉานายนะที่ยังมีอะไรให้กิน ฉันหิวโซมาสองวันแล้วเนี่ย ฉันติดอยู่ในร้านหนังสือ ปกติจะอ่านนิยายเพื่อลืมความหิว แต่ตอนนี้กลายเป็นคนตาบอดไปแล้ว แถมหูยังแว่วดีขึ้นอีก! ฉันได้ยินเสียงท้องตัวเองร้องดังมากเลย!"

"มันมืดเกินไป ฉันกลัวจังเลย... ทุกคนช่วยคุยเป็นเพื่อนฉันทั้งคืนได้ไหม? ฉันไม่กล้านอนเลยจริงๆ!"

"แบบนี้ก็ดีเหมือนกัน ต่อให้ซอมบี้พุ่งเข้ามาฉันก็ไม่รู้ว่ามันอยู่ตรงไหน อย่างน้อยตอนตายจะได้ไม่ต้องกลัวมาก..."

"เฮ้ย อย่าพูดให้น่ากลัวแบบนั้นสิ ฉันล็อคประตูห้องแน่นหนาแล้ว ซอมบี้ไม่น่าจะเข้ามาได้หรอกมั้ง!"

"กวนซิน เธออยู่ที่ไหน เห็นข้อความนี้แล้วรีบทักแชทส่วนตัวมาหาฉันเดี๋ยวนี้นะ!"

เจิ้งฮ่าว: "ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่ค่ายผู้รอดชีวิตนะครับ ในตอนนี้ที่สนามกีฬาของเรามีอุปกรณ์ส่องสว่างสำรอง มีทีมต่อสู้ที่ติดอาวุธครบมือ รวมถึงมีเสบียงอาหารและน้ำคอยให้บริการด้วย!"

เจิ้งฮ่าวยังคงหาจังหวะโฆษณาค่ายของตัวเองอยู่ตลอดเวลา

'อุปกรณ์ส่องสว่างสำรองงั้นเหรอ?'

เมื่อเห็นคำนี้ จางเฉินก็นึกขึ้นได้ว่าในพื้นที่มิติของเขายังมีเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลอยู่หนึ่งเครื่องนี่นา!

ของสิ่งนี้ รวมถึงน้ำมันเบนซินและดีเซลอีกหลายถัง คือสิ่งที่เจิ้งฮ่าวเอามาแลกกับเขาเมื่อตอนเที่ยง

ในสภาวะที่ไฟดับแบบนี้ มูลค่าของเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลย่อมรองลงมาจากอาหารและน้ำเพียงเล็กน้อยเท่านั้น!

แต่จางเฉินกลับแลกมันมาได้ถึงสองเครื่องอย่างง่ายดาย

คาดว่าในตอนนี้เจิ้งฮ่าวคงจะเสียดายจนลำไส้บิดเป็นเกลียวไปแล้วแน่ๆ!

ตอนนี้สิ่งที่ผู้รอดชีวิตต้องการมากที่สุดรองจากอาหารและน้ำ ก็คือแสงสว่างนี่แหละ!

ราคาของเครื่องปั่นไฟและแหล่งพลังงานต่างๆ จึงพุ่งสูงขึ้นตามกลไกตลาดทันที!

การแลกเปลี่ยนครั้งนี้ จางเฉินได้กำไรมหาศาล!

หลังจากกินข้าวเสร็จ จางเฉินจึงเปิดช่องแลกเปลี่ยน และดำเนินการแลกเปลี่ยนตามรายการที่จ้าวซีเยว่หาลูกค้าไว้ให้เมื่อกลางวันจนครบถ้วน

คนพวกนี้ไม่มีใครเล่นตุกติกเลย

ไอเทมที่นำมาแลกเปลี่ยนตรงตามที่จ้าวซีเยว่แจ้งไว้เป๊ะ!

ติ๊ง! ยินดีด้วย คุณได้รับ: [ผลึกพลังงาน]x10, [ดอกไม้ไอเย็น]x5, [บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปถ้วย]x5, [กุญแจเปื้อนเลือด]x10, [น้ำอัดลม]x5, [ทักษะ: การซ่อมแซมจักรกลระดับต้น], [ทักษะ: ช่างไฟฟ้าอาวุโส], [น้ำยาเสริมสมรรถภาพร่างกายระดับต้น]x1, [เหล็กกล้า]x100!

จางเฉินใช้งานสมุดทักษะทั้งสองเล่มทันที

ในชั่วพริบตา ความรู้มหาศาลเกี่ยวกับการซ่อมแซมเครื่องจักร รวมถึงความรู้เกี่ยวกับระบบไฟฟ้าทั้งกระแสสูงและกระแสต่ำก็พรั่งพรูเข้ามาในหัว!

มันทำให้จางเฉินรู้สึกว่าความคิดอ่านของเขาฉับไวขึ้นมาก

และเมื่อมองโลกใบนี้ เขาก็รู้สึกว่าทุกอย่างดูชัดแจ้งขึ้นกว่าเดิม!

จางเฉินถือไฟฉายแรงสูงเดินลงไปที่ชั้นใต้ดิน เขาเชื่อมต่อเครื่องกำเนิดไฟฟ้าที่เติมน้ำมันดีเซลจนเต็มเข้ากับโครงข่ายไฟฟ้าของบ้าน

เริ่มการทำงาน!

บรื้มมมม...

เมื่อเครื่องกำเนิดไฟฟ้าดีเซลเริ่มทำงาน ไฟในโถงทางเดินของอาคาร 8 ก็กะพริบอยู่สองสามครั้ง

ก่อนจะพลันสว่างไสวขึ้นมาทันที!

เรียบร้อย!

อาคาร 8 ทั้งตึกสว่างโชติช่วง ดูโดดเด่นราวกับประภาคารท่ามกลางความมืดมิด!

"เฮ้ย เชี่ยๆๆๆ พวกนายเดาดูซิว่าฉันเห็นอะไร?"

"มืดตื๋อขนาดนี้ นายจะไปเห็นอะไรได้วะ?"

"ไม่ใช่เว้ย! ฉันเห็นห้องห้องหนึ่งที่อยู่ไม่ไกลจากที่นี่เปิดไฟสว่างโร่เลย แสงจ้ามาก!"

"ใช่เหรอวะ ไม่ใช่ว่าไฟดับทั้งเมืองหรอกเหรอ? ทำไมยังมีคนมีไฟใช้อยู่อีก?"

"ฉันก็เห็นเหมือนกัน... แต่รอบข้างมันมืดเกินไปจนแยกไม่ออกเลยว่าที่นั่นคือที่ไหน... ผู้รอดชีวิตที่อยู่ที่นั่นต้องมีความสุขมากแน่ๆ!"

"มองออกไหมว่าอยู่พิกัดไหน?"

"ล้อกันเล่นหรือไง? ทุกที่มันมืดไปหมด ทิศไหนเป็นทิศไหนตอนนี้ฉันยังแยกไม่ออกเลย เห็นแต่แสงไฟ แต่ไม่มีจุดอ้างอิงเลย ไม่รู้เลยว่าที่นั่นคือที่ไหนกันแน่!"

"เมื่อก่อนตอนมีไฟก็ไม่กล้าเปิดไฟเพราะกลัวจะเผยตำแหน่ง แต่ตอนนี้มืดสนิทไปหมด เปิดไฟไปก็ไม่ต้องกลัวแล้ว เสียดายที่ฉันไม่มีไฟให้ใช้..."

"...ฉันใช้กล้องส่องทางไกลมองดูแล้ว... บนโต๊ะของพี่เทพคนนั้นมีจานอาหารวางอยู่เต็ม เหมือนเขาเพิ่งจะกินเนื้อไปสดๆ ร้อนๆ เลย!"

"แถมข้างๆ ยังวางน้ำอัดลมไว้ขวดหนึ่งด้วย! แล้วก็มีเตียงนอนหนานุ่มอีก... เชี่ยเอ๊ย อิจฉาจนตาร้อนไปหมดแล้ว!"

"ในโลกวันสิ้นโลกแบบนี้ยังมีเนื้อให้กิน? ยังมีน้ำอัดลมให้ดื่ม? แถมยังมีเตียงนอนให้นอนอีกเหรอ? นี่มันชีวิตระดับเทพชัดๆ!"

"รู้สึกเหมือนพวกเรามาเพื่อเอาชีวิตรอด แต่พี่เขามาเพื่อเสพสุขชัดๆ!"

"ฉันไม่ขอเตียงนอนหรือน้ำอัดลม ไม่ขอเนื้อด้วย ขอแค่ข้าวให้อิ่มท้องสักมื้อฉันก็พอใจแล้ว!"

"พวกพี่เทพทั้งหลาย มีใครมีผ้าห่มบ้างไหมครับ ที่นอนผมยังไม่กล้าหวังเลย กลางคืนมันหนาวเกินไป นอนบนพื้นปูนนี่มันไม่ไหวจริงๆ!"

"บอกตามตรง ตอนนี้ฉันเริ่มกินฉี่ตัวเองแล้วนะเว้ย สีเดียวกับน้ำอัดลมของพี่เทพเขาเป๊ะเลย!"

"พี่เทพคนที่มีไฟใช้ ถ้าเห็นข้อความนี้ทักแชทส่วนตัวมาหาน้องสาวหน่อยนะคะ มีเซอร์ไพรส์รออยู่ด้วยน้า!"

"คนข้างบนน่ะซื่อบื้อเกินไปแล้ว ตอนนี้มีทั้งไฟ มีทั้งอาหาร มีทั้งเตียงนอน มันก็เหมือนกับมีเงินแสนล้านในยุคสงบสุขนั่นแหละ! เขาจะขาดผู้หญิงไปได้ยังไง?"

"พี่เทพครับ ถ้าพี่ชอบผู้ชายล่ะก็... ความจริงผมก็ได้หมดนะครับ..."

"เชี่ยเอ๊ย คนข้างบนทำฉันจะอ้วก เป็นคนมีชีวิตอยู่ทั้งทีไม่มีศักดิ์ศรีบ้างเลยเหรอ?"

"พูดน่ะมันง่าย ลองให้นายอดข้าวสามวัน อดน้ำสามวัน นอนพื้นปูนสามคืนดูสิ แล้วค่อยมาคุยเรื่องศักดิ์ศรีกับฉัน!"

"+1"

"+10086!"