บทที่ 363 - ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย!!

บทที่ 363 - ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย!!

ฮั่วเจิ้งหยางวางสาย แล้วเดินกลับมาหาหยางเทียน

หยางเทียนหันไปบอกเขากับจางเกาเฉิน "พวกคุณเก็บคันเบ็ดก่อนเถอะ เดี๋ยวทีมประดาน้ำมางมกระดูกจะได้สะดวกๆ"

"ได้ครับท่านรองหัวหน้า"

ฮั่วเจิ้งหยางเดินไปงัดคันเบ็ดของตัวเองขึ้นมา

ผลก็คือ อาการเดียวกับหยางเทียนเป๊ะ คันเบ็ดโค้งงอไปสี่ห้าสิบองศา ตาเบ็ดเหมือนไปเกี่ยวโดนของหนักเข้าให้แล้ว

"ไม่จริงน่า นี่เขาเกี่ยวติดกระดูกอีกคนแล้วเหรอเนี่ย!"

"ก็เป็นไปได้นะ ในเมื่อมันก็อยู่ในแหล่งน้ำเดียวกัน!"

"ถ้าเขาตกได้กระดูกจริงๆ แสดงว่าตรงผืนน้ำแถวนี้ มีกระดูกกระจุกตัวอยู่เพียบเลยนะเนี่ย"

ชาวบ้านมุงต่างพากันวิจารณ์ไปต่างๆ นานา

ฮั่วเจิ้งหยางเองก็สงสัยใคร่รู้ เขาใช้สองมืองัดคันเบ็ดขึ้นมาอีกครั้ง วินาทีต่อมา เสียงฮือฮาก็ดังลั่นไปทั่วบริเวณ

"เชี่ยเอ๊ย กระดูกจริงๆ ด้วย!"

"นั่นกะโหลกศีรษะใช่ไหม?"

"ใช่ กะโหลกศีรษะจริงๆ ด้วย เห็นแล้วขนลุกเลย!"

...

พอเห็นว่าเป็นกะโหลกศีรษะ ฮั่วเจิ้งหยางก็เพิ่มความระมัดระวังมากขึ้น หยางเทียนก็รีบเอาสวิงมาช่วยช้อนกะโหลกศีรษะขึ้นฝั่ง

จ้องมองกะโหลกศีรษะที่เปรอะเปื้อนไปด้วยโคลนตม ฮั่วเจิ้งหยางก็รู้สึกบอกไม่ถูก ไม่รู้จะเรียกว่าโชคดีหรือซวยดี แต่ที่แน่ๆ คือโคตรอึดอัดใจเลย อุตส่าห์พาเจ้านายมาตกปลา แต่ดันมาตกได้กระดูกคนเนี่ยนะ มันเรื่องอะไรกันวะเนี่ย?

ยังไม่ต้องพูดถึงว่าเป็นคดีฆาตกรรมหรือเปล่านะ ต่อให้เป็นแค่กระดูกของคนที่กระโดดน้ำตาย แต่การที่เจ้านายมาตกได้แบบนี้ มันไม่เท่ากับเป็นการตบหน้าตำรวจท้องที่อย่างพวกเขาฉาดใหญ่เลยเหรอ?

ขณะที่เขากำลังจะจุดบุหรี่สูบเพื่อคลายเครียด จู่ๆ ทางฝั่งจางเกาเฉินก็มีความเคลื่อนไหว

"ผม... ผมเหมือนจะตกได้กระดูกมาอีกชิ้นนึงแล้วครับ!"

ขวับ!

ทุกคนหันขวับกลับไปมองที่แม่น้ำโดยไม่ได้นัดหมาย

และก็เป็นอย่างที่คิด

ที่ตาเบ็ดของเขา มีกระดูกสะบักของมนุษย์เกี่ยวติดขึ้นมาด้วย

"พระเจ้าช่วย นี่พวกเขาสามคนจงใจมางมศพกันใช่ไหมเนี่ย?"

"ฮ่าฮ่าฮ่า ลำพังแค่ตกปลาธรรมชาติให้ติดเบ็ดพร้อมกันสามคนก็ว่ายากแล้ว แต่นี่ดันตกได้ชิ้นส่วนศพพร้อมกันสามคน พวกเขาไปพกของขลังอะไรมาวะเนี่ย?"

"พูดเป็นเล่น ตกได้กระดูกคนมันจะไปเรียกว่าโชคดีได้ยังไง โคตรซวยต่างหาก นี่มันฝันร้ายของนักตกปลาชัดๆ!"

ท่ามกลางเสียงวิจารณ์ของชาวบ้าน จางเกาเฉินก็นำกระดูกสะบักที่ตกได้ ไปวางรวมกับกะโหลกศีรษะและโครงกระดูกช่วงอก

เพียงพริบตาเดียว บริเวณรอบๆ ก็เนืองแน่นไปด้วยฝูงชน ทั้งคนที่มาตกปลาและไม่ได้ตกปลา ต่างก็แห่กันมามุงดูเรื่องตื่นเต้น

จางเกาเฉินกับฮั่วเจิ้งหยางรีบกั้นแถบสายโปลิศไลน์ในที่เกิดเหตุทันที

ประมาณสิบนาทีต่อมา หัวหน้ากองกำกับการสืบสวนก็นำกำลังเจ้าหน้าที่รุดมาถึง

ในขณะเดียวกัน ทีมประดาน้ำมืออาชีพของหลินเฉิงก็ขับเรือกู้ภัยมาเทียบท่าที่ริมแม่น้ำ

พวกเขาเข้าไปทักทายหยางเทียน จางเกาเฉิน และฮั่วเจิ้งหยางก่อน จากนั้นก็ดำดิ่งลงใต้น้ำตามพิกัดที่ฮั่วเจิ้งหยางชี้เป้า เพื่อค้นหาชิ้นส่วนกระดูกที่เหลือ

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา

โครงกระดูกมนุษย์ทั้งร่างก็ถูกนำมาประกอบเข้าด้วยกันจนสมบูรณ์

แพทย์นิติเวชฟันธงทันที

"เป็นเพศชายวัยผู้ใหญ่ครับ"

"อายุประมาณยี่สิบถึงยี่สิบห้าปี"

"ส่วนสูงประมาณหนึ่งร้อยเจ็ดสิบสองเซนติเมตรครับ"

พอแพทย์นิติเวชตรวจสอบเบื้องต้นเสร็จ ฮั่วเจิ้งหยางก็หันไปสั่งหัวหน้ากองกำกับการทันที "คุณกลับไปสั่งให้คนรวบรวมข้อมูลคดีคนกระโดดน้ำฆ่าตัวตายแล้วยังหาศพไม่พบ ทั้งในเขตอำเภอเราและอำเภอใกล้เคียงต้นน้ำด้วยนะ แล้วให้พวกเขาเตรียมตัวมาติดต่อขอรับกระดูกที่สถานีด้วย"

"รับทราบครับท่านนายอำเภอฮั่ว!"

ฮั่วเจิ้งหยางสั่งต่อ "แล้วก็ให้แผนกนิติวิทยาศาสตร์รีบตรวจ DNA ให้เร็วที่สุด ต้องระบุตัวตนของโครงกระดูกนี้ให้ได้ไวที่สุด!!"

"รับทราบครับท่านนายอำเภอฮั่ว!"

หัวหน้ากองกำกับการสั่งให้แพทย์นิติเวชและเจ้าหน้าที่ช่วยกันห่อโครงกระดูกให้เรียบร้อยแล้วนำขึ้นรถไป

หลังจากฝูงชนเริ่มแยกย้ายกันไป

ฮั่วเจิ้งหยางก็เดินเข้าไปหาหยางเทียนด้วยความกระอักกระอ่วน ยิ้มเจื่อนๆ แล้วเอ่ยว่า "ต้องขอประทานโทษจริงๆ ครับท่านรองหัวหน้า อุตส่าห์มาตกปลาชิลๆ แท้ๆ แต่ดันมาตกได้ของพวกนี้ซะได้ รู้สึกอัปมงคลยังไงก็ไม่รู้ครับ!"

หยางเทียนโบกมือปฏิเสธ "ไม่อัปมงคลหรอกครับ พวกเราเป็นตำรวจ ไม่ค่อยถือสาเรื่องดวงเรื่องลางหรอก การตกได้โครงกระดูกถือเป็นเรื่องโชคดีของพวกเราด้วยซ้ำ ไม่ว่าจะเป็นคดีหรือไม่ แต่อย่างน้อยเราก็ได้ช่วยให้ครอบครัวหนึ่งหมดห่วงและสบายใจได้แล้วนะ!"

"เรื่องนั้น..."

ดวงตาของฮั่วเจิ้งหยางเบิกกว้างด้วยความดีใจ

เขาคาดไม่ถึงเลยว่าท่านรองหัวหน้าจะเป็นคนคุยง่ายขนาดนี้

เขาจึงฉีกยิ้มกว้าง "ถึงอย่างนั้นก็เถอะครับ โบราณว่าไว้ ปัดเป่าสิ่งชั่วร้าย อะไรที่ควรเชื่อก็ต้องเชื่อไว้บ้างนะครับ"

"ตอนเด็กๆ ปู่ผมเคยสอนไว้ว่า ถ้าบังเอิญไปเจอคนตาย หรือเจอของไม่สะอาด พอกลับถึงบ้านต้องดื่มเหล้าขาวสักหน่อย หรือไม่ก็เอากิ่งท้อจุ่มน้ำมาปัดตามตัว แบบนี้ของไม่ดีจะได้ไม่เข้าสิง แล้วก็ไม่ขัดลาภด้วยครับ!"

จางเกาเฉินยิ้มบางๆ "งั้นที่ท่านนายอำเภอฮั่วจะบอกก็คือ??"

"พอดีเลยครับ บนรถผมมีอู่เหลียงเย่ที่เก็บมาสิบปีอยู่ขวดนึง เที่ยงนี้เราเอามาดวลกันเลยครับ ถือซะว่าดื่มปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายแล้วกัน!"

หยางเทียนยิ้มขำ "งั้นก็ตามใจท่านนายอำเภอฮั่วเลยครับ มาปัดเป่าสิ่งชั่วร้ายกัน!"

พอทั้งสามคนขึ้นรถ เตรียมจะมุ่งหน้าไปที่ร้านอาหาร

"ติ๊ง! ให้คุณมาลงพื้นที่ตรวจงาน แต่คุณกลับพาเจ้าหน้าที่ท้องถิ่นมาอู้งานตกปลา พอตกปลาไม่ได้ ก็ยังหาข้ออ้างสวยหรูไปกินดื่มเที่ยวเล่น สรรหาสารพัดวิธีมาปรนเปรอตัวเอง ขอแสดงความยินดี โฮสต์ได้รับแต้มปลาเค็ม 500 แต้ม!"

"ความคืบหน้าปัจจุบัน: 25000/30000"

--

ช่วงบ่าย

ศูนย์นิติวิทยาศาสตร์ก็ตรวจพบ DNA ของโครงกระดูกได้อย่างรวดเร็ว

และจากการนำไปเปรียบเทียบกับฐานข้อมูล DNA

พวกเขาก็ต้องประหลาดใจ

เมื่อพบว่า โครงกระดูกนี้คือ สวีหมิงหย่วน ฆาตกรที่หลบหนีคดีมานานถึงสองปีเต็มนั่นเอง

ตอนที่ผู้อำนวยการศูนย์นิติวิทยาศาสตร์แจ้งข่าวนี้ให้หัวหน้ากองกำกับการสืบสวนทราบ หัวหน้ากองกำกับการถึงกับกระโดดดีใจตัวลอยอยู่ในห้องทำงาน

รองหัวหน้ากองกำกับการที่ได้รับข่าวพร้อมกัน ก็รีบวิ่งพรวดพราดเข้ามาในห้องของหัวหน้ากองกำกับการด้วยความตื่นเต้น

"ดวงแบบนี้ใครจะไปสู้ได้ล่ะครับ ผู้บังคับบัญชาทั้งสามท่านตกได้โครงกระดูกของสวีหมิงหย่วนขึ้นมาพร้อมกัน เอาไปเล่าให้ใครฟังก็คงไม่มีใครเชื่อแน่!"

"มันเหลือเชื่อจริงๆ แหละ พวกเราออกตามล่าหาตัวมาตั้งสองปีเต็มๆ สู้ท่านรองหัวหน้าไปนั่งตกปลาแค่วันเดียวไม่ได้เลย!"

หัวหน้ากองกำกับการสืบสวนรีบกดโทรศัพท์รายงานข่าวดีนี้ให้ฮั่วเจิ้งหยางทราบทันที

ฮั่วเจิ้งหยางที่ยังนอนเมาแอ๋กลิ่นเหล้าคลุ้งอยู่บนเตียง พอได้ยินว่าผลตรวจ DNA ของโครงกระดูกตรงกับสวีหมิงหย่วน เขาก็สร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง สะดุ้งลุกพรวดขึ้นมานั่งบนเตียง

"สวีหมิงหย่วนจริงๆ เหรอ?"

"ล้านเปอร์เซ็นต์เลยครับ!"

"เยี่ยม เยี่ยม เยี่ยมยอดไปเลย!"

ฮั่วเจิ้งหยางหัวเราะร่า "มิน่าล่ะ พวกเราถึงหาตัวมันไม่เจอ ที่แท้มันก็ฆ่าตัวตายหนีความผิดไปแล้วนี่เอง!"

เขาเลิกผ้าห่มออกแล้วก้าวลงจากเตียง สั่งการผ่านโทรศัพท์ต่อ "คดีนี้ถือว่าสิ้นสุดแล้วนะ คืนนี้ที่สถานีจะจัดงานเลี้ยงฉลองความสำเร็จ!"

หัวหน้ากองกำกับการถามด้วยความสงสัย "แล้วผลงานชิ้นนี้... จะยกให้เป็นความดีความชอบของใครดีครับ?"

ฮั่วเจิ้งหยางชะงักไปนิด

"นั่นสิ ผลงานนี้ควรจะเป็นของใครดี?"

ก็เขากับท่านรองหัวหน้าเป็นคนเจอแล้วก็ตกกระดูกขึ้นมานี่นา

ถ้าจะให้เครดิต ก็ต้องเป็นของเขา ท่านรองหัวหน้า แล้วก็หัวหน้าจางสิ

แต่ประเด็นคือ พวกเขาแอบไปตกปลาในเวลางานน่ะสิ แล้วบังเอิญดวงดีตกได้กระดูกของสวีหมิงหย่วนขึ้นมาพอดี

ขืนเรื่องนี้แพร่งพรายออกไป ภาพลักษณ์ก็คงจะดูไม่จืด

เขาครุ่นคิดอยู่ไม่กี่วินาที แล้วตอบกลับ "เดี๋ยวฉันขอไปปรึกษาท่านรองหัวหน้าก่อนก็แล้วกัน!!"

"ครับท่าน"

--

ขณะเดียวกัน หยางเทียนกำลังวิดีโอคอลกับเสี่ยวเชวี่ยอยู่ที่เรือนรับรอง

"เสี่ยวเชวี่ย พรุ่งนี้หยุดหรือเปล่า?"

จางจิงเชวี่ย: "พรุ่งนี้วันพุธนะคะ จะหยุดได้ยังไงล่ะคะพี่หยางเทียน?"

"งั้นก็ไปขอลางานกับหัวหน้าเธอสิ พรุ่งนี้มาเที่ยวเล่นที่หนิงเฉิงสักสองวันนะ"

จางจิงเชวี่ยในจอยิ้มตอบ "จะดีเหรอคะ ฉันเพิ่งรับตำแหน่งหัวหน้าสำนักงานแท้ๆ ขืนลางาน ท่านนายอำเภอฟางได้สวดยับแน่เลยค่ะ"

หยางเทียน: "ตาเฒ่าฟางนั่นน่ะเหรอจะกล้า?!"

(จบแล้ว)