บทที่ 198 - ภาพสะท้อนของเยาวชนดีเด่น!!

บทที่ 198 - ภาพสะท้อนของเยาวชนดีเด่น!!

ปิงปิง นักข่าวสาวตอบกลับหยางเทียนทันทีว่า "ถ้าคุณพ่อของคุณรู้ว่าคุณได้ช่วยชีวิตคนไว้กว่ายี่สิบคน ท่านจะต้องภูมิใจในตัวคุณมากแน่ๆ ค่ะ!"

หยางเทียนยิ้มบางๆ แล้วพูดว่า "ผมก็หวังว่าพ่อที่อยู่บนฟ้าจะมองเห็นนะครับ!"

ประโยคสั้นๆ เรียบง่าย แต่กลับกระทบใจทุกคนที่อยู่รอบๆ พวกเขามองหยางเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและเห็นใจ

อี้หงเฉวียนกระซิบถามจางชิงซานที่อยู่ข้างๆ "นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย?"

จางชิงซานที่เคยไปมอบรางวัลให้หยางเทียนที่หมู่บ้านเยี่ยนหุย ตอบกลับเสียงเบา "พ่อของหยางเทียนเสียชีวิตไปเมื่อสิบกว่าปีก่อนแล้วครับ"

"เพราะอะไรเหรอ?"

"อุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ"

สีหน้าของจางชิงซานเคร่งเครียดขึ้นมาทันที ก่อนจะพูดต่อ

"พ่อของหยางเทียนเป็นผู้ช่วยตำรวจของกองกำกับการตำรวจจราจร ตอนนั้นเขากำลังโบกรถอยู่บนถนน จู่ๆ ก็มีรถยนต์คันหนึ่งพุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูง เพื่อช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งที่กำลังข้ามทางม้าลาย เขาเลยยอมสละชีวิตของตัวเองครับ"

อี้หงเฉวียนหันไปมองหยางเทียนด้วยความตกตะลึง กระซิบถามต่อ "แล้วหลังจากนั้นล่ะ ได้รับการยกย่องให้เป็นวีรชนไหม?"

"ไม่ได้ครับ" จางชิงซานตอบ

อี้หงเฉวียนรู้สึกแปลกใจมาก "ทำไมล่ะ??"

"ตามหนังสือชี้แจงจากทางตำรวจในตอนนั้น ระบุเหตุผลหลักไว้สองข้อครับ"

"หืม?"

อี้หงเฉวียนมองจางชิงซาน

"ข้อแรกคือสถานะของเขาที่เป็นแค่ผู้ช่วยตำรวจครับ ส่วนอีกข้อ... คือเด็กที่เขาช่วยไว้ก็คือลูกชายของเขาเองครับ!"

"นี่มัน!!"

อี้หงเฉวียนถึงบางอ้อทันที เบิกตากว้างถามจางชิงซาน "เด็กคนนั้นก็คือหยางเทียนเหรอ?"

"ใช่ครับ!"

วินาทีต่อมา แววตาของอี้หงเฉวียนก็เต็มไปด้วยความรู้สึกซับซ้อน เขามองหยางเทียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเห็นใจและเอ็นดู

"เขาเป็นสหายที่ดี เป็นพ่อที่ดี เป็นแบบอย่างที่ดี! ถ้าไม่มีเขา ก็คงไม่มีหยางเทียนในวันนี้!"

พูดจบ อี้หงเฉวียนก็ทำท่าครุ่นคิดอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะถามขึ้น "ตามระเบียบในตอนนี้ เราพอจะเสนอชื่อเพื่อขออนุมัติให้พ่อของเขาย้อนหลังเป็นวีรชนได้ไหม?"

จางชิงซานนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะตอบ "ค่อนข้างยากครับ แล้วก็คงมีแรงต่อต้านด้วย แต่ก็พอลองดูได้ครับ!"

อี้หงเฉวียนชี้หน้าจางชิงซาน สีหน้าจริงจัง "คุณรับหน้าที่จัดการเรื่องนี้นะ ถ้าเจอแรงต่อต้านอะไร ให้มารายงานผมโดยตรงเลย"

จางชิงซานพยักหน้ารับ

จากนั้นอี้หงเฉวียนก็พูดต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น "ถ้าเราจะผลักดันเรื่องการบริหารจัดการบุคลากรผู้ช่วยตำรวจให้เป็นระบบมากขึ้น การใช้โอกาสนี้เพื่อขออนุมัติให้พ่อของหยางเทียนได้เป็นวีรชนย้อนหลัง มันก็เป็นโอกาสที่ดีไม่ใช่หรือไง?"

"จริงอย่างที่ท่านว่าเลยครับ" จางชิงซานตอบรับ

ทว่าในตอนนั้นเอง จู่ๆ อี้หงเฉวียนก็ขยับเข้าไปใกล้หวงเซียว แล้วพูดด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า "ล้วนแต่ทำงานรับใช้ประชาชนเหมือนกัน ผู้ช่วยตำรวจก็คือตำรวจ! ล้วนแต่เอาชีวิตเข้าแลกเพื่อช่วยเหลือผู้คนในยามคับขัน ลูกชายตัวเองก็คือคนเหมือนกัน! ไม่ว่าจะเป็นหน่วยงานไหน ก็ไม่ควรปล่อยให้วีรบุรุษของเราต้องเสียเลือดและน้ำตาไปฟรีๆ!"

หวงเซียวปรายตามองอี้หงเฉวียน บทสนทนาเมื่อครู่ เขาได้ยินชัดเจนทุกคำ ยิ่งประโยคสุดท้าย อี้หงเฉวียนจงใจพูดซะเสียงดังฟังชัดขนาดนั้น เขาจะไม่รู้ได้ยังไงว่ากำลังแอบด่ากระทบกระเทียบเขาอยู่

พ่อของวีรบุรุษ วีรบุรุษผู้เป็นพ่อ เพียงเพราะเขาเป็นผู้ช่วยตำรวจและบังเอิญช่วยชีวิตลูกชายของตัวเอง ทางตำรวจระดับสูงกลับเพิกเฉย ไม่ยอมมอบตำแหน่ง 'วีรชน' ที่เขาควรได้รับให้

ถึงแม้เหตุการณ์นั้นจะเกิดขึ้นเมื่อสิบกว่าปีก่อน ตอนที่เขายังดำรงตำแหน่งอยู่ในมณฑลกวางสี ซึ่งไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับเขาเลย แต่ในเมื่อตอนนี้เขาดำรงตำแหน่งเป็นรัฐมนตรีกระทรวงความมั่นคงสาธารณะ เขาก็ต้องมีหน้าที่รับผิดชอบในการแก้ไขข้อผิดพลาดและความบกพร่องในอดีตนี้

"ท่านเลขาธิการอี้พูดถูกครับ เราจะปล่อยให้วีรบุรุษต้องเสียเลือดและน้ำตาไปฟรีๆ ไม่ได้เด็ดขาด!"

หวงเซียวมองหน้าอี้หงเฉวียน

"ผมขอรับปากกับท่านเลขาธิการอี้ตรงนี้เลยว่า ขอเพียงแค่ทางคณะกรรมการพรรคและรัฐบาลมณฑลซีเจียงมีมติเห็นชอบให้มอบตำแหน่งวีรชนย้อนหลังแก่เขา ทางกระทรวงความมั่นคงสาธารณะของเราก็ไม่มีข้อขัดข้องใดๆ และพร้อมจะสนับสนุนอย่างเต็มที่ครับ!"

อี้หงเฉวียนหันไปมองจางชิงซาน จางชิงซานรีบตอบรับทันที "ผมจะรีบจัดการเรื่องนี้ให้เร็วที่สุดครับ"

ระหว่างที่กำลังคุยกันอยู่

ปิงปิง พิธีกรจาก CCTV ก็หันไปถามหยางเทียนอีกครั้ง "พิธีมอบรางวัลเกียรติยศระดับหนึ่งกำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว ไม่ทราบว่าตอนนี้คุณรู้สึกยังไงบ้างคะ ตื่นเต้นไหมเอ่ย?"

เมื่อได้ยินคำถามนี้ ทุกคนก็หันกลับมามองหยางเทียนอีกครั้ง

สำหรับผู้บริหารจากคณะกรรมการพรรคมณฑลและคณะกรรมการพรรคเมือง ย่อมหวังให้หยางเทียนไปร่วมงาน "เยาวชนดีเด่นสิบอันดับแรก" อยู่แล้ว

แต่สำหรับผู้บริหารและเจ้าหน้าที่ตำรวจส่วนใหญ่ กลับหวังให้หยางเทียนไปร่วม "พิธีมอบรางวัลเกียรติยศระดับหนึ่ง" มากกว่า

ทว่าวินาทีต่อมา

สีหน้าของหยางเทียนก็เปลี่ยนเป็นเจ็บปวดทรมานขึ้นมากะทันหัน เขายกมือทั้งสองข้างขึ้นกุมหัว กัดฟันแน่นด้วยความเจ็บปวดทรมาน หันไปถามนักข่าว "เมื่อกี้คุณพูดว่าอะไรนะครับ? เหมือนผมจะไม่ได้ยินอะไรเลย!?"

"ฉันพูดว่า..."

ปิงปิงยังพูดทวนคำถามไม่ทันจบ เธอก็เบิกตากว้างด้วยความตกใจ เมื่อเห็นหยางเทียนล้มตึงลงไปกองกับพื้นดัง "ตุ้บ!"

เพียงชั่วพริบตา สีหน้าของทุกคนก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก

อี้หงเฉวียนและหวงเซียะตะโกนขึ้นมาพร้อมกัน

"หมอ!"

จางจิงเชวี่ยยิ่งใจสั่นสะท้าน เธอรีบพุ่งเข้าไปหาหยางเทียน ร้องเรียกชื่อเขาสองสามครั้งแต่ก็ไม่มีเสียงตอบรับ เธอประคองหยางเทียนขึ้นมาหนุนตักด้วยความหวาดกลัว หันไปตะโกนลั่น "ตามหมอเร็วเข้า ตามหมอมาที!"

เมื่อได้ยินเสียงร้อง

ใบหน้าของทุกคนก็หม่นหมองลงอีกครั้ง

"เมื่อกี้ยังดีๆ อยู่เลย ทำไมจู่ๆ ถึงสลบไปล่ะ!"

"สงสัยตอนสู้กับคนร้ายคงไปโดนกระแทกตรงไหนเข้าแน่ๆ เลย!"

"เฮ้อ ขอสิ่งศักดิ์สิทธิ์คุ้มครองอย่าให้เป็นอะไรเลยนะ!"

...

ไม่นานนัก แพทย์และพยาบาลก็วิ่งกระหืดกระหอบมาถึง

"การหายใจปกติ!"

"ชีพจรปกติ!"

"รูม่านตาปกติ!"

"ความดันโลหิตปกติ!"

"อุณหภูมิร่างกายปกติ!"

หมอตรวจดูสภาพร่างกายภายนอกของหยางเทียนอีกครั้ง เมื่อพบว่าไม่มีอะไรผิดปกติ ก็ลุกขึ้นหันไปบอกอี้หงเฉวียนและหวงเซียว "ท่านเลขาธิการ ท่านรัฐมนตรีครับ ตอนนี้ยังตรวจไม่พบความผิดปกติใดๆ ผมขอเสนอให้ส่งตัวเขาไปตรวจเช็กอย่างละเอียดที่โรงพยาบาลครับ!"

อี้หงเฉวียนและหวงเซียวพยักหน้าพร้อมกัน

"รีบพาเขาไปส่งโรงพยาบาลเดี๋ยวนี้เลย!"

หยางเทียนถูกหามขึ้นรถพยาบาล หมอยังไม่ทันถามว่ามีญาติหรือเพื่อนร่วมงานคนไหนจะขึ้นรถไปด้วย จางจิงเชวี่ยก็กระโดดขึ้นรถพยาบาลไปโดยไม่พูดพล่ามทำเพลง

รถพยาบาลเปิดไซเรนขับออกไปจากที่เกิดเหตุอย่างรวดเร็ว

ตอนนั้นเอง จางชิงซานจากคณะกรรมการพรรคเมือง และหลิวจื้อเสียงจากกองบังคับการตำรวจภูธรเมือง ก็เตือนความจำอี้หงเฉวียนและหวงเซียวว่า งาน "เยาวชนดีเด่นสิบอันดับแรกของมณฑลซีเจียง" และ "พิธีมอบรางวัลเกียรติยศระดับหนึ่ง" กำลังจะเริ่มขึ้นแล้ว

หวงเซียวมีสีหน้ากังวลใจ หันไปตอบหลิวจื้อเสียง "งานนี้จัดขึ้นเพื่อหยางเทียนโดยเฉพาะ! แต่ตอนนี้พระเอกของงานดันเข้าโรงพยาบาลไปซะแล้ว! เอาแบบนี้ไหม เราย้ายสถานที่จัดงานไปที่โรงพยาบาลแทน! คุณคิดว่าไง?"

"ดีครับ!!" หลิวจื้อเสียงตอบรับทันที

พออี้หงเฉวียนได้ยินหวงเซียวพูดแบบนั้น ก็ปิ๊งไอเดียขึ้นมาทันที รีบหันไปสั่งจางชิงซานบ้าง "พวกเราก็ไปตั้งสาขาย่อยที่โรงพยาบาลด้วยเหมือนกัน!"

จางชิงซานตกใจ "ท่านหมายความว่ายังไงครับ?"

"วีรกรรมความกล้าหาญของหยางเทียนในวันนี้ ก็คือภาพสะท้อนของ 'เยาวชนดีเด่นสิบอันดับแรก' ไม่ใช่เหรอ การที่เราย้ายงานไปจัดที่โรงพยาบาล ก็คือการแสดงความเคารพยกย่องเยาวชนดีเด่นอย่างสูงสุดไงล่ะ!"

"ใช่แล้วครับ! ภาพสะท้อนของเยาวชนดีเด่น!" จางชิงซานพยักหน้าเห็นด้วยอย่างทึ่งในความคิด

ไม่นานนัก

อี้หงเฉวียนและหวงเซียวต่างก็แยกย้ายกันขึ้นรถของตัวเอง มุ่งหน้าสู่โรงพยาบาลประชาชนเมืองเฉียนโจว

ส่วนเวินเจิ้งผิงและคนอื่นๆ ก็รั้งท้ายคอยเคลียร์พื้นที่ในธนาคาร

เขาพาลูกน้องตำรวจสืบสวนอีกสองคนเดินค้นหาจนทั่วทั้งในและนอกธนาคาร แต่ก็ไม่ยักกะเจองูจงอางที่โผล่มาในกล้องวงจรปิดเลย

"แปลกจริงเว้ย!"

"โผล่มาได้ยังไงก็ไม่รู้ แล้วก็หายวับไปดื้อๆ ซะงั้น!"

ยิ่งไปกว่านั้น

สิ่งที่ทำให้เวินเจิ้งผิงสงสัยหนักเข้าไปอีกก็คือ

แล้วไอ้ปืนพกกระบอกที่หยางเทียนใช้ยิงคนร้ายน่ะ มันโผล่มาเองได้ยังไงกัน??

(จบแล้ว)