บทที่ 132 - บางทีคุณอาจจะไม่ได้เป็นมะเร็ง!!

บทที่ 132 - บางทีคุณอาจจะไม่ได้เป็นมะเร็ง!!

"หน่วย สิบ ร้อย พัน หมื่น แสน!"

จางจิงเชวี่ยเบิกตากลมโตมองหยางเทียนด้วยความตกใจ

"นะ... นายมีแฟนคลับเก้าแสนแปดหมื่นคนแล้วเหรอ??"

หยางเทียนเองก็ตกใจไม่แพ้กัน หันไปมองจางจิงเชวี่ยแล้วถาม "เธอว่าเท่าไหร่นะ?"

"เก้าแสนแปดหมื่นคน!!"

"เชี่ย โหดไปไหมเนี่ย!!"

"นายไม่รู้ตัวเองเลยเหรอ??"

"ไม่รู้สิ ฉันไม่ได้เข้าไปดูเลย!"

จางจิงเชวี่ยหัวเราะร่วน "คิดไม่ถึงเลยนะเนี่ย ว่านายจะดังในเน็ตขนาดนี้!"

"พูดตรงๆ ฉันเองก็คิดไม่ถึงเหมือนกัน"

หยางเทียนสตาร์ตเครื่องยนต์ จางจิงเชวี่ยก็กดเปิดไลฟ์สดทันที

เหล่าแฟนคลับที่เหมือนมารอดักซุ่มอยู่แล้ว พอเริ่มไลฟ์สดปุ๊บก็มีคนแห่เข้ามาดูหลายร้อยคนทันที จากนั้นก็เพิ่มเป็นหลักพัน และพุ่งทะยานเป็นหลักหมื่นอย่างรวดเร็ว

ผ่านไปไม่ถึงสิบนาที ในห้องไลฟ์สดก็มีคนดูถึงสองหมื่นคนแล้ว

"รู้ไหมว่าฉันผ่านพ้นวันนี้มาได้ยังไง ฉันเข้าแอปโต่วอินทุกๆ สิบนาที ก็เพื่อจะดูว่ายอดนักสืบตกปลามาไลฟ์สดหรือยังเนี่ยแหละ!"

"อ๊ายยย! ในที่สุดก็ไลฟ์สดแล้ว สรุปว่าคดีหมอกระโดดตึกเมื่อวานไขกระจ่างหรือยัง?"

"ขั้นตอนล่ะ? ความจริงล่ะ? ผลสรุปเป็นไงบ้าง? จับคนร้ายได้หรือยัง?? พี่นักสืบทำเอาฉันรอลุ้นจนใจสั่นไปหมดแล้วนะ!"

...

จางจิงเชวี่ยเห็นคอมเมนต์ของชาวเน็ตก็หลุดขำออกมาด้วยความเขินอาย

"รองฯ หยาง ทุกคนกำลังอยากรู้ความจริงของคดีเมื่อวานอยู่น่ะค่ะ"

หยางเทียนมองกระจกหน้ารถแล้วตอบกลับไป "ไม่ต้องเรียกฉันว่ารองฯ หยางหรอก เรียกฉันว่าพี่เทียน หรือเทพเทียนก็ได้"

"เอ่อ..." จางจิงเชวี่ยเรียกด้วยน้ำเสียงออดอ้อน "พี่เทียนคะ"

พอได้ยินเสียงหวานหยดย้อยนี้ หยางเทียนถึงกับกระดูกอ่อนยวบไปทั้งตัว ตอบรับเสียงแหบพร่า "จ๋า...!!"

ในห้องไลฟ์สด

"อี๋ หวานเลี่ยนจัง!"

"นี่พวกเขากำลังโชว์สวีตกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย?"

"วัยรุ่นสมัยนี้นี่นะ จะมามัวคุยเรื่องรักๆ ใคร่ๆ อะไรกัน รีบๆ ไปไขคดีสิ!"

...

หยางเทียนหันไปมองกล้องแวบหนึ่ง แล้วหันกลับไปมองถนนข้างหน้า "ทุกคนใจเย็นๆ ก่อนนะครับ เดี๋ยวพวกเราขอไปตกปลากันสักพัก แล้วเดี๋ยวจะพาทุกคนไปหาพยานกัน ความจริงที่ทุกคนรอคอย กำลังจะเปิดเผยแล้วครับ"

จางจิงเชวี่ยถามด้วยความประหลาดใจ "นายหาพยานเจอแล้วเหรอ?"

"ใช่!"

"แล้วทำไมเราไม่ตรงไปหาพยานเลยล่ะ?"

"ก็เพราะฉันต้องใช้การตกปลาเพื่อทบทวนทิศทางและแนวทางการไขคดีต่อไปไงล่ะ"

"โอเคค่า!"

ทั้งสองคนไปถึงริมแม่น้ำอวี๋เฉิง และนั่งตกปลาลากยาวไปจนถึงเที่ยงตรง

หยางเทียนหิ้วปลาซ่งเกาหัวโตที่ตกได้ ไปให้ร้านอาหารแถวนั้นทำเป็นเมนูเด็ด กินมื้อเที่ยงกันอย่างเอร็ดอร่อยกับจางจิงเชวี่ย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังนิคมอุตสาหกรรมอวี๋เฉิง

"ติ๊ง! ศิลปะการนอนเปื่อยของโฮสต์กำลังแข็งแกร่งขึ้นเรื่อยๆ สถานะความเป็นปลาเค็มก็สูงขึ้นตามลำดับ การพาดาวโรงพักจางมาร่วมอู้งานด้วย ถือเป็นการก้าวไปอีกขั้นบนเส้นทางแห่งความขี้เกียจ ขอแสดงความยินดี คุณได้รับแต้มปลาเค็ม 200 แต้ม"

"ความคืบหน้าปัจจุบัน: 700/5000"

--

ณ โรงงานอิเล็กทรอนิกส์จินไท่ ในนิคมอุตสาหกรรม

หยางเทียนใช้ทักษะ 【รับรู้ทั่วอาณาบริเวณ】 ค้นหาจนเจอหอพักพนักงานของโรงงานแห่งนี้ในที่สุด

ทันทีที่ก้าวเข้าไปในตึกหอพัก กลิ่นเหงื่อเหม็นเปรี้ยวก็ลอยมาเตะจมูกทันที

จางจิงเชวี่ยต้องรีบยกมือขึ้นมาปิดจมูก

เมื่อมาถึงหน้าห้องพักห้องหนึ่ง ชายวัยกลางคนหกคนถอดเสื้อใส่กางเกงขาสั้นตัวเดียวกำลังนั่งจับเข่าคุยกันอย่างสนุกสนานอยู่ข้างใน

หยางเทียนหันไปบอกจางจิงเชวี่ย "เธอรอฉันอยู่ข้างนอกนะ เดี๋ยวฉันเข้าไปหาเขาเอง"

"โอเค"

หยางเทียนเดินดุ่มๆ เข้าไปในห้อง ปรายตามองชายวัยกลางคนที่นอนเล่นอยู่บนเตียงชั้นบนตรงกลางห้อง "คุณคือเฉินหย่งเซิงใช่ไหม?"

เฉินหย่งเซิงที่กำลังไถโต่วอินอยู่ เหลือบมองหยางเทียนด้วยความสงสัย "คุณเป็นใคร ทำไมถึงรู้จักชื่อผม?"

"ผมเป็นเจ้าหน้าที่จากสถานีตำรวจอวี๋เฉิง พอดีมีเรื่องอยากจะสอบถามคุณหน่อย รบกวนเวลาสักครู่นะครับ"

พอได้ยินที่หยางเทียนพูด ชายอีกคนในห้องก็จำหยางเทียนได้ทันที

"คะ... คุณคือหยางเทียน ฮีโร่ที่ได้รับรางวัลเกียรติยศระดับหนึ่งคนนั้นใช่ไหม?"

หยางเทียนหันไปมองชายคนนั้นแล้วยิ้มพยักหน้ารับ

"ผมได้ยินมาว่าคุณได้เลื่อนขั้นเป็นรองผู้กำกับแล้วเหรอ?" เขาถามต่อ

"ใช่แล้วครับ"

เขายกนิ้วโป้งให้หยางเทียน "รองผู้กำกับที่เป็นแค่ผู้ช่วยตำรวจ สุดยอดไปเลย คุณเป็นคนแรกของมณฑลซีเจียงเลยนะเนี่ย"

เฉินหย่งเซิงได้ยินบทสนทนาของทั้งสองคน ก็หันไปมองหยางเทียนด้วยความงุนงง "ผมไปทำอะไรผิดกฎหมายตั้งแต่เมื่อไหร่ ตำรวจถึงได้มาหาผมถึงที่นี่?"

หยางเทียนอธิบาย "ไม่ได้บอกว่าคุณทำผิดกฎหมายครับ แค่อยากจะสอบถามข้อมูลเพื่อใช้เป็นพยานในคดีน่ะครับ"

"ไปเถอะ! ฮีโร่รางวัลระดับหนึ่งเขาไม่หลอกนายหรอกน่า"

"ใช่ๆ การให้ความร่วมมือกับตำรวจสืบสวน เป็นหน้าที่ของพลเมืองดีอย่างพวกเราอยู่แล้ว"

"หยางเทียนเขาเก่งจะตาย เขามาให้นายไปเป็นพยานให้ก็ต้องเป็นเรื่องจริงแหละน่า"

...

เมื่อโดนเพื่อนร่วมงานยุยง เฉินหย่งเซิงก็ยอมใส่เสื้อผ้า แล้วเดินตามหยางเทียนออกไปจากห้องพัก

ทั้งสามคนไปเปิดห้องพักที่โรงแรมใกล้ๆ โรงงานอิเล็กทรอนิกส์

จางจิงเชวี่ยหันไปมองหยางเทียนด้วยความแปลกใจ

"ทำไมเราไม่กลับไปคุยที่สถานีตำรวจล่ะคะ??"

หยางเทียนตอบ "ตราบใดที่เรายังรวบรวมหลักฐานได้ไม่ครบถ้วน ความจริงเรื่องนี้ยิ่งมีคนรู้น้อยเท่าไหร่ก็ยิ่งดีเท่านั้น"

พูดจบ เขาก็ชี้ไปที่โทรศัพท์มือถือในมือจางจิงเชวี่ย

จางจิงเชวี่ยรีบกดปิดไลฟ์สดทันที

"?????"

"นี่คือการพาไปหาพยานงั้นเหรอ??"

"ฮ่าๆๆ ก็พาไปหาพยานจริงๆ ไม่ใช่เหรอไง??"

"ฉันรู้สึกเหมือนกำลังเบ่งขี้แล้วขี้มันหดกลับเข้าไปยังไงยังงั้นเลย!"

"อ๊ายยยยยย นี่พวกเราไม่มีสิทธิ์รู้ความจริงเลยเหรอเนี่ย??"

...

หยางเทียนจัดแจงพื้นที่ในห้องพักโรงแรมให้กลายเป็นห้องสอบสวนขนาดย่อมๆ ก่อนจะล้วงเอาสมุดจดบันทึกของสถานีตำรวจออกมาจากกระเป๋าเอกสาร ยื่นให้จางจิงเชวี่ย

"เดี๋ยวฉันเป็นคนถาม ส่วนเธอเป็นคนจดนะ"

"ตกลง"

"นั่งลงสิครับ" หยางเทียนชี้ไปที่เก้าอี้โซฟาตรงหน้า บอกกับเฉินหย่งเซิง

เฉินหย่งเซิงทรุดตัวลงนั่งด้วยท่าทางเกร็งๆ

หยางเทียนเริ่มตั้งคำถาม "เมื่อประมาณเดือนพฤษภาคม ปี 2023 คุณได้รับการวินิจฉัยว่าเป็นมะเร็งกระเพาะอาหารระยะแรก และได้เข้ารับการผ่าตัดใช่ไหมครับ?"

เฉินหย่งเซิงพยักหน้ารับ พร้อมกับถามหยางเทียนด้วยความประหลาดใจ "คุณรู้ได้ยังไงครับ?"

"ทางโรงพยาบาลมีบันทึกประวัติการรักษาและการผ่าตัดของคุณอยู่ครับ มันไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร"

หยางเทียนตอบกลับ ก่อนจะถามต่อ "แสดงว่าจนถึงตอนนี้ ผลการตรวจติดตามอาการที่โรงพยาบาลของคุณก็ยังคงแข็งแรงดีอยู่ใช่ไหมครับ?"

"ใช่ครับ หมอแผนกอายุรกรรมระบบทางเดินอาหารของเขาเชี่ยวชาญมาก ช่วยผ่าตัดเอาเนื้องอกออกให้ผม นอกจากบางครั้งที่รู้สึกปวดท้องนิดหน่อย ผลตรวจทุกครั้งก็ออกมาปกติหมดเลยครับ"

หยางเทียนนิ่งคิดไปครู่หนึ่ง ก่อนจะโพล่งถามขึ้นมา "แล้วเป็นไปได้ไหมครับ ที่คุณอาจจะไม่ได้เป็นมะเร็งมาตั้งแต่แรก??"

"ห๊ะ?"

เฉินหย่งเซิงมองหยางเทียนอย่างไม่เข้าใจ "ผมไม่ได้เป็นมะเร็งเหรอ? จะเป็นไปได้ยังไง? ผมหมดเงินค่าตรวจไปตั้งหลายหมื่นเลยนะ! ทั้งส่องกล้อง ทั้งเจาะชิ้นเนื้อ ตรวจคัดกรอง ตรวจเซลล์ ทำมาหมดทุกอย่างแล้ว หมอก็บอกว่าผมเป็นมะเร็งจริงๆ"

หยางเทียนพอจะเดาคำตอบของเขาได้อยู่แล้ว จึงถามต่อ "แล้วคุณเคยไปตรวจเช็กอาการที่โรงพยาบาลอื่นบ้างไหมครับ?"

"ไม่เคยครับ"

หยางเทียน: "แล้วเคยมีใครมาเตือนหรือบอกใบ้คุณบ้างไหม ว่าคุณไม่ได้เป็นมะเร็ง?"

"มีครับ เป็นหมอผู้ชายหนุ่มๆ คนนึงในแผนกอายุรกรรมระบบทางเดินอาหารของโรงพยาบาลอวี๋เฉิง ชื่อลั่วอะไรสักอย่าง..."

"ลั่วอวี่ใช่ไหมครับ??"

"ใช่ครับ ลั่วอวี่นี่แหละ"

หยางเทียนพูดด้วยสีหน้าจริงจัง "เขาตายแล้วครับ!!"

เฉินหย่งเซิงชะงักไปทันที

"เขายังหนุ่มอยู่เลย ตายได้ยังไงครับ??"

(จบแล้ว)