บทที่ 110 - สวมบทเป็นเด็กนักเรียน!!

บทที่ 110 - สวมบทเป็นเด็กนักเรียน!!

ฟางอีหงยิ้มตาหยีมองหยางเทียน "ใช่ไหมล่ะ ฉันก็คิดงั้นเหมือนกัน!"

จูจื้อเผิงรีบแย้ง "ฟังดูเหมือนจะดีนะครับ แต่พื้นที่อวี๋เฉิงออกจะกว้างใหญ่ไพศาล ประชากรทั้งอำเภอก็เกือบล้านคน การจะไปงมหาคนแค่ไม่กี่สิบคนในหมู่คนเป็นล้าน มันก็เหมือนงมเข็มในมหาสมุทรชัดๆ จะให้กวาดล้างให้สิ้นซากภายในวันเดียวแทบจะเป็นไปไม่ได้เลยนะครับ"

หยางเทียนตอบกลับไปอย่างไม่แยแส "จะกลัวอะไรล่ะครับ ถึงจับไม่ได้ก็ไม่มีใครมาโทษพวกเราอยู่แล้ว จับได้เท่าไหร่ก็เท่านั้นแหละ"

หลัวตี้ฉางเห็นหยางเทียนดูมั่นอกมั่นใจ ก็หัวเราะหึๆ "นายคงมีแผนอยู่ในใจแล้วสินะ?"

หยางเทียนหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาอีกครั้ง "เล่นเกมต่อก่อนเถอะ เรื่องอื่นไว้ค่อยคุยกันคืนนี้"

ซุนต้าพั่งกับลู่เฉิงเจ๋อแอบมองฟางอีหงเงียบๆ

"มองฉันทำไม ฉันเล่นไม่เป็นหรอก พวกนายอยากเล่นก็เล่นไปเถอะ แต่อย่าไปเป็นตัวถ่วงหยางเทียนเข้าก็แล้วกัน!" พูดจบก็เอามือไพล่หลัง เดินผิวปากออกจากห้องทำงานไป

ตั้งแต่ห้าโมงเย็นเป็นต้นมา

อู่หมิง หัวหน้ากองกำกับการป้องกันและปราบปราม กองบังคับการตำรวจภูธรอำเภออวี๋เฉิง เริ่มระดมกำลังเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ช่วยตำรวจทั้งหมดในแผนก เพื่อเตรียมปฏิบัติการกวาดล้างครั้งใหญ่ในคืนนี้

นอกจากนี้ เขายังขอยืมกำลังพลจากหน่วยสืบสวนคดีอาญา, หน่วยปราบปรามอาชญากรรมทางเศรษฐกิจ, หน่วยปราบปรามยาเสพติด, แผนกประชาสัมพันธ์, หรือแม้กระทั่งฝ่ายการเมือง มาช่วยเสริมทัพด้วย

จนกระทั่งเวลาห้าโมงห้าสิบนาที

มีเจ้าหน้าที่ตำรวจและผู้ช่วยตำรวจกว่าร้อยนายมารวมตัวกันที่ลานกว้างของกองบังคับการอำเภอ ทุกคนตั้งแถวอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย พร้อมปฏิบัติภารกิจ

เลี่ยวเจี้ยนเฉิง รองนายอำเภอและผู้บังคับการตำรวจภูธร เป็นผู้กล่าวปลุกระดมด้วยตัวเอง

เมื่อเขาเดินไปยืนอยู่ตรงกลางด้านหน้าแถว ก็อดไม่ได้ที่จะก้มมองนาฬิกาสมาร์ทวอตช์หัวเว่ยบนข้อมือ

ห้าโมงห้าสิบห้านาที

เขากวาดสายตามองแถวเจ้าหน้าที่ที่ยืนอยู่ตรงหน้าอีกครั้ง ก่อนจะหันไปถามอู่หมิงด้วยความสงสัย

"นายบอกว่าแจ้งสถานีตำรวจอวี๋เฉิงแล้วไม่ใช่เหรอ ทำไมไม่เห็นพวกฟางอีหงเลยสักคน?"

อู่หมิงเองก็รู้สึกแปลกใจ เขาโทรไปหาฟางอีหงตั้งแต่บ่ายสามโมงกว่าแล้ว ซึ่งอีกฝ่ายก็ตกลงดิบดี และรับปากว่าจะมาถึงที่กองบังคับการอำเภอตอนหกโมงเย็น

แต่เหลือกเวลาอีกแค่ไม่กี่นาที

สถานีตำรวจอวี๋เฉิงกลับยังไม่เห็นแม้แต่เงา

"ผะ... ผมก็ไม่รู้สิครับ!"

เลี่ยวเจี้ยนเฉิงจ้องเขม็ง "เรื่องทั้งหมดนายเป็นคนจัดการแล้วมาบอกฉันว่าไม่รู้เนี่ยนะ??"

"ผมแจ้งเขาไปแล้วจริงๆ ครับ!"

"แล้วตัวเขาอยู่ไหน?"

"ผมไม่รู้ครับ!"

"แล้วยังจะยืนบื้ออยู่อีก ทำไมไม่รีบโทรตามล่ะ!"

"คะ... ครับ..."

อู่หมิงรู้สึกน้อยใจสุดๆ ฉันก็แจ้งไปแล้วนี่นา คนไม่มาเอง จะมาโทษฉันได้ยังไงกัน

มันเป็นเพราะว่าช่วงนี้สถานีตำรวจอวี๋เฉิงทำผลงานได้โดดเด่นสะดุดตาเกินไปหน่อย คุณก็เลยลำเอียงขนาดนี้ใช่ไหม!

บ่นในใจไปสองประโยค อู่หมิงก็รีบกดโทรศัพท์หาฟางอีหง พร้อมเปิดลำโพงให้เลี่ยวเจี้ยนเฉิงได้ยินด้วย

วินาทีต่อมา โทรศัพท์ก็เชื่อมต่อ เสียงของฟางอีหงดังออกมาจากมือถือ

"แผนเปลี่ยนแล้วนะเหล่าอู่ สถานีตำรวจอวี๋เฉิงของเราตัดสินใจจะออกปฏิบัติการกันเอง นายฝากไปบอกท่านเลี่ยวด้วยนะว่าไม่ต้องรอพวกเราแล้ว!"

"นาย..."

"ตู๊ดๆๆ!"

ยังไม่ทันที่อู่หมิงจะได้อ้าปากพูด ฟางอีหงก็ชิงวางสายไปเสียก่อน เขาเหลือบมองเลี่ยวเจี้ยนเฉิงด้วยความหวาดหวั่น

"ขะ... เขาวางสายไปแล้วครับ!"

"ฉันรู้แล้ว!" เลี่ยวเจี้ยนเฉิงตอบกลับด้วยน้ำเสียงเย็นชา

"แล้วทีนี้..."

"ทีนี้อะไรของแก หูหนวกหรือไง? ไม่ได้ยินที่ฟางอีหงบอกว่าสถานีตำรวจของพวกเขาจะแยกทำภารกิจเองเหรอ แล้วจะไปสนใจพวกเขาทำไมอีกล่ะ?"

"ดะ... ได้ยินแล้วครับ"

อู่หมิงรู้สึกขมขื่นในใจอย่างบอกไม่ถูก ชัดเจนว่าฟางอีหงเป็นฝ่ายเทเขาก่อนแท้ๆ แต่ทำไมท้ายที่สุด กลับกลายเป็นความผิดของเขาไปซะได้?

แต่พอมาลองคิดดูอีกที การที่ฟางอีหงได้รับการปฏิบัติระดับวีไอพีขนาดนี้ เหตุผลหลักก็เป็นเพราะลูกน้องของเขาที่ชื่อหยางเทียนนั่นแหละ!

ไอ้หมอนี่มันเก่งกาจระดับปีศาจชัดๆ!!

เฮ้อ ถ้ากองป้องกันและปราบปรามของเขามีบุคลากรระดับเทพแบบนี้บ้างก็คงดีสิ

อู่หมิงปรับอารมณ์ของตัวเอง เดินไปยืนอยู่ตรงหน้าทุกคน และเริ่มการกล่าวปลุกระดม

เมื่อเลี่ยวเจี้ยนเฉิงเปล่งเสียงสั่ง "ออกเดินทาง!"

คนกว่าร้อยนาย รถตำรวจหลายสิบคันที่เปิดไฟไซเรนสีแดงวาบวับ ก็เคลื่อนขบวนออกไปอย่างยิ่งใหญ่เกรียงไกร มุ่งหน้าไปยังจุดต่างๆ ทั่วทั้งอำเภออวี๋เฉิงอย่างฮึกเหิม

ในขณะเดียวกัน

ณ ห้องวีไอพี 888 ซึ่งเป็นห้องที่หรูหราที่สุดในหวงเฉิง KTV อำเภออวี๋เฉิง หยางเทียนกำลังนั่งเล่นโทรศัพท์มือถืออยู่บนโซฟาเพียงลำพัง

เมื่อตอนห้าโมงห้าสิบนาที เขาโทรหาเซี่ยเจี๋ยทางวีแชต เพื่อบอกเธอว่า คืนนี้หลังหกโมงเย็น กองบังคับการตำรวจภูธรอำเภอจะมีการกวาดล้างครั้งใหญ่ ให้พวกเธอหยุดพักงานและอยู่เฉยๆ ซะ

พอถึงเวลาหกโมงสิบนาที เซี่ยเจี๋ยก็ส่งข้อความเสียงตอบกลับมาทันที

"เชี่ยเอ๊ย! ดีนะที่พี่บอกทันเวลาพอดี มีพี่น้องของฉันคนนึงเพิ่งก้าวขาออกจากอพาร์ตเมนต์ พวกตำรวจก็บุกเข้ามาเลย หวุดหวิดไปนิดเดียวจริงๆ!"

หยางเทียนตอบกลับ "เห็นไหมล่ะ คุ้มไหมล่ะที่นับถือฉันเป็นลูกพี่?"

"คุ้มสิ คุ้มสุดๆ ไปเลย ว่าแต่คืนนี้ลูกพี่พอจะมีเวลาว่างไหมล่ะคะ??"

หยางเทียนยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายวิดีโอรอบๆ ห้อง KTV รวมถึงเหล้าเบียร์สารพัดชนิดที่วางเรียงรายอยู่เต็มโต๊ะกระจก จากนั้นก็หันกล้องกลับมาที่ตัวเองแล้วพูดว่า "พอดีฉันกำลังเบื่อๆ อยู่ เธอเรียกสาวๆ มานั่งดื่มเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ จะได้ทำความคุ้นเคยกันไว้ด้วย!"

เซี่ยเจี๋ยรีบส่งวิดีโอโชว์ร่องอกและเรียวขายาวสุดเซ็กซี่ยั่วสวาทกลับมาทันที ในวิดีโอ เธอแลบลิ้นเลียริมฝีปาก ทำเสียงออดอ้อน "ทำความคุ้นเคยอะไรล่ะคะ? คุ้นเคยกับขนาดหน้าอกหรือบั้นท้ายของหนู? ว่ามันแน่นหรือหลวม? ดกดำหรือเกลี้ยงเกลา? หรือว่ามันแห้งหรือแฉะกันแน่ล่ะคะ หึๆๆ..."

หยางเทียนถึงกับอารณ์ขึ้นเพราะความยั่วยวนของนังจิ้งจอกสาวคนนี้ เขาปลดกระดุมเสื้อคอปกออก แล้วพิมพ์ข้อความสั้นๆ ส่งกลับไป —— "คุ้นเคยมันทั้งหมดนั่นแหละ!"

"แล้วให้หนูไปหาคนเดียวไม่ได้เหรอคะ?"

หยางเทียนพิมพ์ตอบ "ไม่ได้! เธอรู้กฎของฉันดีนี่! ฉันชอบคนเยอะๆ ครึกครื้นดี!"

"ชิ ไม่กลัวหมดแรงตายคาอกหรือไง??"

"พวกเธอก็ลองดูสิ!"

เซี่ยเจี๋ย: "หนูรับปากแค่เรื่องจะแจ้งพวกเธอนะ ส่วนใครจะมาไม่มา หนูบังคับพวกเธอไม่ได้หรอกนะ"

"ไม่มีปัญหา"

เซี่ยเจี๋ยรู้ดีว่าตอนนี้เธอไม่อาจล่วงเกินหยางเทียนได้ จึงจัดการส่งข้อความแจ้งข่าวไปตามกลุ่มแชตต่างๆ อย่างว่าง่าย

"สาวๆ ออกมาดื่มกันเถอะ ที่หวงเฉิง KTV ห้อง 888 คืนนี้คุณชายหยางเป็นเจ้ามือเลี้ยงเอง!"

"คุณชายหยางคนไหน?"

"ใช่ลูกพี่หยางเทียนของเราหรือเปล่า?"

เซี่ยเจี๋ย: "ใช่แล้ว หยางเทียนนั่นแหละ"

"อ๊ายยยย! หนูจะรีบไปเดี๋ยวนี้เลย!!"

"กรี๊ดดด! ขอเวลาสิบนาทีเดี๋ยวเจอกัน!!"

"คืนนี้รอดตัวมาได้ก็เพราะคุณชายหยางแท้ๆ ห่างกันแค่นาทีเดียว ฉันเกือบโดนลากเข้าซังเตแล้ว คืนนี้ยังไงฉันก็ต้องไปดื่มเป็นเพื่อนเขาสักสองสามแก้วให้ได้!!"

"คราวที่แล้วฉันพลาดไม่ได้เห็นหน้าคุณชายหยางที่พวกเธอเม้าธ์กัน คืนนี้ฉันต้องไปดูให้เห็นกับตาตัวเองให้ได้เลย!!"

เซี่ยเจี๋ยอ่านข้อความตอบกลับด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่า หยางเทียนจะมีเสน่ห์ดึงดูดใจได้มากขนาดนี้!

...

หลังจากเซี่ยเจี๋ยส่งข้อความแจ้งข่าวไปไม่ถึงยี่สิบนาที ก็มีผู้หญิงทยอยเดินเข้ามาในห้องกว่าสามสิบคน

โชคดีที่ห้อง 888 กว้างขวางพอๆ กับผับขนาดย่อมๆ เลยสามารถจุคนได้พร้อมกันถึงแปดสิบกว่าคนสบายๆ

สามสิบนาทีต่อมา

เซี่ยเจี๋ยก็มาถึง

วันนี้เซี่ยเจี๋ยไม่ได้แต่งหน้าจัดเหมือนเมื่อวาน แต่มาในลุคสวยใสสไตล์สาวหวาน ส่วนการแต่งตัวก็ดูเรียบง่ายสดใส ท่อนบนเป็นเสื้อยืดสีขาวสะอาดตา ท่อนล่างใส่กางเกงยีนส์สีฟ้า จับคู่กับรองเท้าผ้าใบแวนส์

เธอเดินตรงไปนั่งข้างๆ หยางเทียน

หยางเทียนมองผมทรงหางม้าของเธอ แล้วถามด้วยความประหลาดใจ "ทำไมวันนี้มาลุคใสซื่อแบบนี้ล่ะ??"

เซี่ยเจี๋ยหัวเราะคิกคัก "ก็วันนี้หนูสวมบทเป็นเด็กนักเรียนไงคะ ชอบไหมล่ะ??"

สวมบท?

หยางเทียนถึงบางอ้อ ว่าทำไมเขาถึงรู้สึกแปร่งๆ กับท่าทีของเซี่ยเจี๋ยในวันนี้ รูปลักษณ์ภายนอกของเธอดูใสซื่อบริสุทธิ์ไม่แพ้จางจิงเชวี่ยก็จริง แต่แววตาของเธอกลับไม่ได้ดูบริสุทธิ์ผุดผ่องเหมือนจางจิงเชวี่ยเลยสักนิด มันแฝงไปด้วยความก๋ากั่นและมารยาหญิงอย่างปิดไม่มิด

ผ่านไปราวๆ หนึ่งชั่วโมง

ในห้องคาราโอเกะก็มีผู้หญิงมารวมตัวกันถึง 70 กว่าคน

(จบแล้ว)