บทที่ 3 - ขอชีวิตที่เบ่งบานตระการตา

บทที่ 3 - ขอชีวิตที่เบ่งบานตระการตา

รายการเสียงสวรรค์บันดาลได้รับความรักจากผู้ชมมาตั้งแต่เริ่มออกอากาศ

นับว่าเป็นรายการประกวดร้องเพลงที่ได้รับความนิยมสูงสุดในขณะนี้

ด้วยความสำเร็จจากซีซั่นแรก เสียงสวรรค์บันดาลในซีซั่นนี้จึงโด่งดังเป็นพลุแตกตั้งแต่ตอนแรกที่ออกอากาศ

เรตติ้งรายการพุ่งทำลายสถิติใหม่อย่างต่อเนื่อง

ในตอนนี้ การถ่ายทอดสดไม่ได้มีแค่ทางโทรทัศน์เท่านั้น แต่ยังมีการสตรีมมิ่งผ่านระบบอินเทอร์เน็ตแบบเรียลไทม์ควบคู่ไปด้วย

"ลำดับต่อไป ขอเชิญผู้เข้าแข่งขันหมายเลขเจ็ด หวังคุนหลง"

"มาในบทเพลง ความรักที่แสนเศร้า ครับ"

พิธีกรจับไมโครโฟนแน่น

เขาแนะนำผู้เข้าแข่งขันให้ผู้ชมทุกคนได้รู้จักด้วยน้ำเสียงที่กระตือรือร้นและเต็มไปด้วยพลัง

อารมณ์ที่พลุ่งพล่านของเขาช่วยปลุกเร้าบรรยากาศในห้องส่งให้คึกคักขึ้น

เสียงโห่ร้องยินดีดังกระหึ่มจากผู้ชมด้านล่างเวที

"ผู้เข้าแข่งขันหวังคุนหลงคนนี้ไม่เลวเลยนะ ถือว่าเป็นตัวเก็งคนหนึ่ง"

"ส่วนตัวผมค่อนข้างชื่นชมเขาเลยล่ะ"

ที่ที่นั่งกรรมการด้านล่างเวที

หวังเฟิง นักร้องซูเปอร์สตาร์ชื่อดังก็เอ่ยปากวิจารณ์ด้วยความชื่นชม

"พี่เฟิง คุณเป็นนักร้องเพลงร็อกนี่นา"

"ไม่คิดเลยนะว่าคุณจะชอบนักร้องแนวเพลงรักหวานซึ้งด้วย"

"ทำเอาเซอร์ไพรส์ไปเลยนะเนี่ย" เจิงเสียงเฉิง กรรมการอีกท่านรีบพูดหยอกล้อขึ้นมา

การโต้ตอบกันระหว่างกรรมการในการประกวดก็ถือเป็นส่วนสำคัญอย่างหนึ่ง

ผู้ชมบางกลุ่มชอบดูอะไรแบบนี้

พวกเขาชอบดูเวลาที่กรรมการโต้เถียงหรือหยอกล้อกัน

บางครั้งผู้ชมก็ตั้งหน้าตั้งตารอที่จะได้เห็นกรรมการฉะกันดุเดือดเพื่อปกป้องลูกทีมของตัวเอง

"ดนตรีไม่มีการแบ่งแยกประเภทหรอกครับ"

"ไม่ว่าเขาจะร้องเพลงแนวไหน ขอแค่ร้องออกมาได้เพราะ ผมก็ชอบหมดนั่นแหละ" หวังเฟิงหัวเราะร่วน

เขาตอบกลับด้วยทัศนคติที่เปิดกว้าง

"อาจารย์หวัง แค่ประโยคนี้ของคุณ"

"ผมว่าเทรนด์ทวิตเตอร์พรุ่งนี้คงไม่มีใครแย่งซีนคุณไปได้แล้วล่ะ" กรรมการชายอีกคนก็อดที่จะแซวไม่ได้

เมื่อได้ยินคำว่าเทรนด์ทวิตเตอร์ หวังเฟิงก็ถึงกับหัวเราะออกมา

เขาปรายตามองไปยังซูเสวี่ยเหมยที่นั่งอยู่ที่เก้าอี้กรรมการ

แววตาของเขาแฝงความนัยบางอย่างเอาไว้

ที่เก้าอี้กรรมการ ซูเสวี่ยเหมยเป็นกรรมการหญิงเพียงคนเดียว

เธอทำเพียงแค่นั่งยิ้มและร่วมพูดคุยกับทุกคนด้วยท่าทีผ่อนคลาย

ตัวเธอเองไม่ได้วิจารณ์อะไรออกมามากนัก

นั่นเป็นเพราะเธอรู้ดีอยู่แก่ใจว่าคู่แข่งที่หวังคุนหลงจะต้องเจอคือมู่เฉินซี ศิลปินที่เธอแช่แข็งมาตลอดสามปี

และตัวเธอเองก็มั่นใจว่าจะจัดการหวังคุนหลงให้อยู่หมัดได้เช่นกัน

เมื่อเสียงดนตรีบนเวทีดังขึ้น บรรดากรรมการก็หยุดพูดคุยกัน

พวกเขาทั้งหมดทำท่าทางดื่มด่ำไปกับเสียงเพลงและเริ่มตั้งใจฟังการแสดงของหวังคุนหลง

หวังคุนหลงเป็นไอดอลหน้าใสที่ขายหน้าตา

แม้ทักษะการร้องเพลง ความรักที่แสนเศร้า ของเขาจะอยู่ในระดับกลางๆ

แต่ก็ไม่อาจต้านทานความคลั่งไคล้ของเหล่าแฟนคลับสาวๆ ได้เลย

เมื่อเพลงจบลง แฟนคลับสาวด้านล่างเวทีก็กรีดร้องออกมาด้วยความตื่นเต้น

"หลงหลงร้องเพลงเพราะมากเลย"

"พร้อมลุยบุกน้ำลุยไฟ ขอติดตามไปตลอดกาล หลงหลง พวกเราจะสนับสนุนนายตลอดไป"

"หลงหลงเก่งที่สุด พวกเราจะขอเป็นติ่งนายไปชั่วชีวิต"

ในขณะเดียวกัน บรรดากรรมการก็พากันพยักหน้าอย่างพึงพอใจ

เมื่อเห็นภาพตรงหน้า หวังคุนหลงก็คลี่ยิ้มออกมา

สายตาของเขาจับจ้องไปที่มู่เฉินซีซึ่งกำลังยืนกอดกีตาร์รอคิวอยู่ด้านล่างเวที

จู่ๆ เขาก็ยกไมโครโฟนขึ้นมาแล้วพูดว่า

"ขอบคุณทุกการสนับสนุนและความรักที่มอบให้ผมเสมอมานะครับ"

"ผมรู้มาว่าผู้เข้าแข่งขันที่จะต้องมาดวลกับผมเป็นรุ่นพี่เก่าแก่ท่านหนึ่ง"

หวังคุนหลงจงใจเน้นเสียงตรงคำว่า เก่าแก่ อย่างหนักแน่น

มุมปากของเขายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย้ยหยันอย่างไม่คิดจะปิดบัง

"ทุกคนต่างบอกว่าอนาคตคือเวทีของคนรุ่นใหม่"

"แต่พวกเราก็ยังต้องให้ความเคารพผู้อาวุโสตามสมควร"

"เพราะท้ายที่สุดแล้วรสชาติของการหมดไฟมันคงไม่น่าอภิรมย์สักเท่าไหร่"

คำพูดของเขาช่างเชือดเฉือนหัวใจ

เมื่อมู่เฉินซีที่อยู่ด้านล่างได้ยินคำพูดของหวังคุนหลง เขาก็หลุดขำออกมา

การส่งสายตาระหว่างหวังคุนหลงกับซูเสวี่ยเหมยนั้น เขาเห็นมันอย่างชัดเจน

ไอ้พวกขายหน้าตา ไอ้แมงดาเอ๊ย

เมื่อหวังคุนหลงเดินลงจากเวที มู่เฉินซีก็กอดกีตาร์เดินขึ้นไปแทน

ในขณะเดียวกัน เสียงเซ็งแซ่ก็ดังระงมมาจากกลุ่มผู้ชมด้านล่าง

"แหวะ มู่เฉินซีเป็นใครมาจากไหนกัน"

"เขามีสิทธิ์อะไรมาแย่งโควตาเข้ารอบกับหลงหลงของพวกเรา"

"จิ๊ๆ เมื่อก่อนก็เคยปล่อยเพลงฮิตออกมาเพลงนึงแหละ"

"แต่หลังจากนั้นก็หายเงียบเข้ากลีบเมฆไปเลย ฝีมือก็คงมีแค่นั้นแหละ"

"จะเอาอะไรมาสู้หลงหลงของเราได้"

"ได้ยินมาว่าติดเหล้าหนักด้วยนะ"

"เมื่อไม่นานมานี้เพิ่งถูกปาปารัสซี่แอบถ่ายรูปไว้ได้"

"จิ๊ๆ กระดกเบียร์รวดเดียวเจ็ดแปดขวด เสียงพังก็สมควรแล้วล่ะ"

"ดูหลงหลงของพวกเราสิ ขนาดไข้ขึ้นสี่สิบสององศาก็ยังไปซ้อมเลย"

แฟนคลับของหวังคุนหลงไม่ได้เห็นมู่เฉินซีอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

เพราะในฐานะแฟนคลับที่หลับหูหลับตาเชียร์ ตอนนี้ในสายตาของพวกเธอมีเพียงหวังคุนหลงคนเดียวเท่านั้น

"สวัสดีครับทุกคน ผมชื่อมู่เฉินซี"

หลังจากขึ้นมายืนบนเวที มู่เฉินซีก็กอดกีตาร์ไว้แล้วกวาดสายตามองผู้ชม

เขาแนะนำตัวเองด้วยท่าทีสุภาพและเป็นมิตร

เมื่อกรรมการทั้งสี่เห็นเขาเดินขึ้นมา ทุกคนต่างก็ส่ายหน้าอย่างต่อเนื่อง

เห็นได้ชัดว่าเมื่อนำไปเปรียบเทียบกับหวังคุนหลงแล้ว ทุกคนต่างก็ไม่ได้คาดหวังในตัวมู่เฉินซีเลย

หายหน้าไปตั้งสามปี แถมยังมีปัญหาเรื่องเสียงอีก

ไม่ว่าจะเทียบเรื่องความนิยมหรือสไตล์การร้องเพลง ก็ยากที่จะไปเทียบชั้นกับหวังคุนหลงได้

แต่ในตอนนั้นเอง เสียงดนตรีประกอบที่ควรจะดังขึ้นกลับเงียบสนิท

หลังเวทีเกิดความวุ่นวายขึ้นมาทันที

เครื่องเสียงขัดข้อง

"อุปกรณ์มีปัญหา"

เมื่อมู่เฉินซีสังเกตเห็นความผิดปกติจากหลังเวที

เขาก็ปรายตามองไปยังซูเสวี่ยเหมยที่นั่งอยู่ด้านล่าง

ในขณะนี้เธอกำลังจ้องมองมู่เฉินซีด้วยรอยยิ้มที่ประดับอยู่บนใบหน้าตลอดเวลา

ก็แค่เสแสร้งทำเป็นยิ้มให้ผู้ชมทางบ้านเห็นเท่านั้นแหละ

ความหมายที่แฝงอยู่ในรอยยิ้มนั้น ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าคืออะไร

แต่คิดเหรอว่าทำแค่นี้แล้วจะหยุดฉันได้

มู่เฉินซียกกีตาร์ขึ้นมา ปลายนิ้วกรีดกรายลงบนสาย

การยืนบนเวทีของเขามั่นคงมาก ทุกอย่างดูเป็นธรรมชาติไปหมด

เขาเริ่มรู้สึกว่าในวินาทีนี้ เขาได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกับกีตาร์ไปแล้ว

ความกังวลและสิ่งรบกวนในใจถูกลบหายไปในพริบตา

มู่เฉินซีจมดิ่งเข้าสู่โลกแห่งเสียงดนตรีของเขาอย่างสมบูรณ์

ท่วงทำนองท่อนอินโทรที่ทรงพลังถูกบรรเลงออกมาในชั่วขณะนั้น

วินาทีที่เสียงกีตาร์ดังขึ้น สีหน้าของกรรมการหลิวฮ่วนก็เผยให้เห็นถึงความประหลาดใจ

ตัวโน้ตเหล่านั้นหลั่งไหลออกมาจากปลายนิ้วของมู่เฉินซีราวกับสายน้ำ

เพียงแค่ไม่กี่จังหวะของท่อนอินโทร มันก็ล้ำหน้ากว่าฝีมือของพวกที่เล่นกีตาร์มานับสิบปีไปไกลลิบแล้ว

มู่เฉินซีคนนี้มีของจริงๆ ด้วย

แต่ในไม่ช้า เจิงเสียงเฉิงก็หันไปมองซูเสวี่ยเหมยที่นั่งอยู่ข้างๆ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยอย่างกะทันหัน

"ท่อนอินโทรดนตรีเพราะใช้ได้เลย"

"แต่นักร้องคนนี้ ผมเคยฟังเขาร้องเพลงมาก่อน"

"รายละเอียดในการร้องเขามีปัญหาเยอะมาก"

"เพลงที่เขาร้องออกมาอาจจะทำให้ทุกคนผิดหวังก็ได้นะครับ"

"ผมฟังอินโทรของเขาแล้ว รู้สึกว่ามีกลิ่นอายของความเป็นร็อกอยู่นะ" เจิงเสียงเฉิงยิ้มบางๆ

น้ำเสียงของเขาแฝงไปด้วยความรู้สึกเย้าแหย่

"ดนตรีร็อกไม่ใช่ว่าใครจะร้องให้ออกมาดีได้ง่ายๆ นะครับ"

"การจะร้องเพลงร็อกให้ถึงแก่นได้ มันต้องมีทักษะระดับสูงมากทีเดียว"

กรรมการหวังเฟิงนั้นมีจุดเริ่มต้นมาจากการเป็นนักร้องเพลงร็อก

คำพูดของเขาจึงบ่งบอกได้ชัดเจนว่าเขาไม่ได้รู้สึกประทับใจผู้เข้าแข่งขันที่ชื่อมู่เฉินซีคนนี้เลย

"หึๆ จะดิ้นรนไปก็เปล่าประโยชน์"

"ถ้าไม่ยอมทำตามที่ฉันสั่ง แกก็จะไม่มีวันได้ผงาดขึ้นมาอีกเลย" ซูเสวี่ยเหมยแอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

เธอวางแผนจะคัดมู่เฉินซีออกตั้งแต่เทปแรกที่ออกอากาศนี่แหละ

จนถึงตอนนี้ อุปกรณ์ก็ยังซ่อมไม่เสร็จ

แต่มู่เฉินซีไม่ได้สนใจเรื่องนั้นอีกต่อไปแล้ว

เขาและกีตาร์ได้หลอมรวมเป็นหนึ่งเดียวกัน นิ้วของเขาบรรเลงสายกีตาร์ไปตามสัญชาตญาณ

เขาลืมไปแล้วว่ากำลังอยู่ในการแข่งขัน ลืมแม้กระทั่งผู้ชมที่อยู่ตรงหน้า

ทุกสิ่งทุกอย่างถูกเขาทิ้งไว้เบื้องหลังจนหมดสิ้น

ในเวลานี้ ในโลกของเขามีเพียงแค่ตัวเขากับดนตรีเท่านั้น

เสียงกีตาร์ที่มู่เฉินซีดีดนั้นเต็มไปด้วยพลังและความหนักแน่น

มันสร้างจังหวะที่เร้าใจจนทำให้ผู้ชมด้านล่างเงียบกริบ

ท่วงทำนองดนตรีดังก้องกังวานอยู่ในหูของทุกคน

และในวินาทีนั้นเอง มู่เฉินซีก็เริ่มเปล่งเสียงร้องออกมา

ขอชีวิตที่เบ่งบานตระการตา

[จบแล้ว]