บทที่ 12 - ผลงานที่คู่ควร

บทที่ 12 - ผลงานที่คู่ควร

ชายหนุ่มหน้าตาดี อายุราวๆ สามสิบปีนั่งอยู่ตรงนั้น

จางหยางจำได้ทันทีว่าผู้ชายคนนี้ชื่อ หลี่อี้

เขาเป็นนักแสดงสมทบในภาพยนตร์เรื่องใหม่ของต่งซือซือ

รับบทเป็นเพื่อนสมัยเด็กของนางเอกในตอนโต แม้จะบทไม่เยอะ คล้ายๆ กับมารับเชิญ แต่หลี่อี้ก็ถือเป็นดาราที่มีชื่อเสียงในวงการพอตัว

ตอนนี้เขากำลังพูดคุยกับต่งซือซืออย่างออกรส

"ซือซือ"

"ผมได้ยินจากผู้กำกับว่าคุณไม่ค่อยพอใจเพลงประกอบภาพยนตร์ที่เรามีอยู่"

"ผมก็เลยตั้งใจแต่งเพลงขึ้นมาเพลงนึง เป็นเพลงร้องคู่"

"ถึงเวลาเราก็มาร้องเพลงนี้ด้วยกันไงครับ"

หลี่อี้เสนอ

"คงไม่ต้องรบกวนหรอกค่ะ"

"ฉันหาเพลงได้แล้วล่ะ"

ต่งซือซือปฏิเสธอย่างนุ่มนวล

"หาได้แล้วเหรอครับ"

หลี่อี้ขมวดคิ้วเล็กน้อยก่อนจะพูดต่อ

"ซือซือครับ"

"เพลงที่ผมเตรียมมาเนี่ย ผมเชิญอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยจากวิทยาลัยดนตรีมาช่วยเรียบเรียงดนตรีให้เลยนะ"

"อาจารย์ตั้งใจทำเพลงนี้ขึ้นมาเพื่อภาพยนตร์ของเราโดยเฉพาะเลย"

หลี่อี้พยายามหว่านล้อม

"คือว่า..."

ต่งซือซือเริ่มรู้สึกลำบากใจ

เธอไม่ได้อยากจะร้องเพลงคู่กับหลี่อี้เลยสักนิด

แต่ชื่อของหลี่เมิ่งเจี๋ยก็เป็นถึงนักดนตรีชื่อดังในวงการบันเทิง ผู้ซึ่งมีความสามารถทั้งแต่งเนื้อร้องและทำนองที่หาตัวจับยาก

และตอนนี้เธอก็ไม่ค่อยจะรับงานแต่งเพลงให้ใครง่ายๆ เสียด้วย

แต่สำหรับเพลงของจางหยาง ต่งซือซือรู้สึกพอใจกับมันมากแล้วจริงๆ

ไม่อย่างนั้นเธอคงไม่รีบนัดจางหยางมาอัดเสียงก่อนที่ผู้กำกับจะอนุมัติแบบนี้หรอก

"ซือซือครับ"

"คุณต้องเข้าใจนะว่ากว่าผมจะเชิญอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยมาเป็นที่ปรึกษาได้ มันไม่ใช่เรื่องง่ายเลย"

"แล้วจะมีเพลงไหนยอดเยี่ยมไปกว่าเพลงของอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยได้อีกล่ะครับ"

"เพลงประกอบมีหน้าที่ในการดึงจุดเด่นของภาพยนตร์ออกมาให้สมบูรณ์แบบ จะทำลวกๆ ไม่ได้หรอกนะ"

"จากวันที่คุณอัดเพลงแล้วรู้สึกไม่โอเคจนถึงวันนี้ เพิ่งจะผ่านมาแค่สองวันเอง"

"เวลาแค่สองวัน ถ้าไม่ใช่ระดับอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ย จะมีใครที่ไหนสามารถแต่งเพลงดีๆ ออกมาได้"

"ผมว่าคุณต้องโดนพวกมิจฉาชีพหลอกเอาแน่ๆ เลย"

หลี่อี้พูดเป็นฉากๆ

เมื่อจางหยางได้ยินคำพูดของหลี่อี้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะแค่นเสียงหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

ไอ้หมอนี่ ดูปราดเดียวก็รู้แล้วว่ากำลังคิดจะจีบต่งซือซือ ถึงได้กระตือรือร้นจะมาร้องเพลงคู่อะไรนี่

แต่การจะจีบผู้หญิงด้วยการใช้วิธีเหยียบย่ำคนอื่นเพื่อยกตัวเองให้ดูสูงขึ้นแบบนี้ มันหน้าด้านเกินไปหน่อยไหม

เดิมทีจางหยางไม่ได้ซีเรียสเลยว่าภาพยนตร์เรื่องใหม่ของต่งซือซือจะเลือกใช้เพลงประกอบเพลงไหน

การที่เธอจะใช้เพลงของเขาหรือเพลงของใคร มันก็ไม่ได้มีผลกระทบอะไรกับเขาสักนิด

แต่ในเมื่ออีกฝ่ายเดินมาเหยียบหน้ากันถึงที่ เขาก็ไม่ใช่คนใจดีที่จะยอมให้ใครมาเหยียบย่ำฟรีๆ หรอกนะ

"การที่คุณไม่มีปัญญาแต่งเพลงออกมาได้"

"มันก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นจะแต่งไม่ได้นี่ครับ"

"การไปด่วนตัดสินคนอื่นว่าเป็นพวกหลอกลวงแบบนี้"

"มารยาทพื้นฐานในฐานะมนุษย์ของคุณหายไปไหนหมดล่ะครับ"

จางหยางเดินเข้าไปแทรกบทสนทนา

"จางหยาง"

"นายมาทำอะไรที่นี่"

หลี่อี้หันไปเห็นจางหยางก็ถามขึ้นด้วยความประหลาดใจ

"ผมก็เป็นคนที่แต่งเพลงให้ต่งซือซือไงล่ะครับ"

"แล้ววันนี้เธอก็มาที่นี่เพื่อจะอัดเพลงที่ผมแต่ง"

"การที่ผมจะมายืนอยู่ตรงนี้มันแปลกตรงไหนเหรอครับ"

จางหยางตอบกลับเสียงเรียบ

เมื่อได้ยินดังนั้น หลี่อี้ก็ระเบิดหัวเราะออกมาดังลั่น

"ฮ่าๆๆ"

"เพลงที่นายแต่งเนี่ยนะ"

"ตลกชะมัดเลยว่ะ"

"ฉันถึงบอกไงว่าเวลาแค่นี้คนที่แต่งเพลงได้มีแค่สองประเภท"

"ไม่เป็นคนเก่งระดับเทพ ก็เป็นพวกมิจฉาชีพสิบแปดมงกุฎ"

"และนายก็จัดอยู่ในประเภทหลังอย่างไม่ต้องสงสัย"

"ชื่อเสียงอันเน่าเฟะของนาย จางหยาง มีใครในวงการบันเทิงบ้างที่ไม่รู้"

"ยังมีหน้ามาอ้างว่าแต่งเพลงอีกเหรอ"

"มีเรื่องฉาวโฉ่ขนาดนั้น ถ้าเป็นฉันคงหาปี๊บคลุมหัวมุดแผ่นดินหนีไปแล้ว"

"ไม่กล้าโผล่หน้ามาเดินลอยชายแบบนี้หรอก"

หลี่อี้เรียนจบจากวิทยาลัยดนตรีโดยตรง ถือว่าเป็นสายเลือดแท้ของวงการ

เขาจึงรู้สึกดูแคลนพวกดาราไอดอลที่มาจากรายการประกวด และโด่งดังได้เพราะรูปร่างหน้าตาโดยไม่มีความสามารถอะไรเลยอย่างจางหยางเป็นอย่างมาก

หลี่อี้มั่นใจว่าตัวเองเป็นนักแสดงสายฝีมือ เขาจึงไม่เคยเห็นพวกไอดอลที่ถูกปั้นแต่งขึ้นมาเหล่านี้อยู่ในสายตา

เพียงแต่เมื่อก่อนจางหยางมีกระแสความนิยมสูงมาก ต่อให้เขาจะไม่พอใจ เขาก็ไม่กล้าพูดจาขวานผ่าซากใส่ตรงๆ

แต่ตอนนี้จางหยางกลายเป็นดาราประวัติเสียไปแล้ว พวกไอดอลที่พังเพราะข่าวฉาวแบบนี้ โอกาสจะกลับมาเกิดใหม่นั้นแทบจะเป็นศูนย์

เขาจึงไม่จำเป็นต้องเกรงใจหรือเห็นหัวจางหยางอีกต่อไป

อีกอย่าง หลี่อี้แอบชอบต่งซือซือมาตั้งแต่ตอนที่ภาพยนตร์เพิ่งปิดกล้อง

เขาเคยชวนเธอออกเดต แต่ต่งซือซือก็เอาแต่บ้างานและมีท่าทีเฉยชากับเขามาตลอด

หลี่อี้จึงพยายามหาทางสร้างความสนิทสนมกับเธอผ่านเรื่องงาน

แต่ภาพยนตร์ก็ถ่ายทำเสร็จไปแล้ว นอกจากการเดินสายโปรโมท ก็แทบจะไม่มีงานอะไรให้ต้องมาเจอกันอีก

หลี่อี้จึงนึกถึงเรื่องเพลงประกอบภาพยนตร์ขึ้นมาได้

เขารู้ว่าต่งซือซือตั้งใจจะร้องเพลงประกอบเรื่องนี้เอง

เขาจึงรีบไปขอร้องให้อาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยแต่งเพลงคู่ขึ้นมาให้

หากเขาขอให้ผู้กำกับเปลี่ยนเพลงประกอบเป็นเพลงนี้ได้ล่ะก็

ด้วยบารมีของอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ย ผู้กำกับต้องยอมเปลี่ยนให้เขาอย่างไม่ลังเลแน่

เมื่อถึงเวลานั้น เขาก็จะได้ร้องเพลงคู่กับต่งซือซือ

และเมื่อเพลงถูกปล่อยออกไป เขาก็สามารถใช้กระแสจากเพลงมาปั่นข่าวคู่จิ้น

เพื่อใช้เป็นฐานสนับสนุนในการตามจีบต่งซือซือต่อไป

ในขณะที่เขากำลังหาจังหวะเหมาะๆ เพื่อไปคุยกับผู้กำกับเรื่องเปลี่ยนเพลง

เขาก็บังเอิญได้ยินมาว่าต่งซือซือไม่ค่อยพอใจเพลงประกอบที่เลือกไว้

มันช่างเข้าทางเขาพอดี เขาจึงจงใจมาทำทีว่า ทราบเรื่องที่เธอไม่พอใจเพลงเก่า

ก็เลยอุตส่าห์ไปขอร้องให้อาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยแต่งเพลงใหม่ให้ เพื่อแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของเขา

"ความสามารถในการแต่งเพลงน่ะ"

"มันไม่ได้ตัดสินกันแค่คำพูดพล่อยๆ ของคุณไม่กี่ประโยคหรอกนะครับ"

จางหยางไม่ได้แสดงอาการโกรธเคืองแต่อย่างใด

ถ้าต้องมานั่งโมโหกับคนพรรค์นี้ มันจะทำให้เขาดูแย่ลงไปเสียเปล่าๆ

"จะแต่งก็แต่งได้แหละ"

"แค่เอาเนื้อร้องกับทำนองมายำรวมกันมั่วๆ ใครๆ ก็ทำได้ปะ"

"เวลาแค่สองวันจะไปแต่งเพลงอะไรออกมาได้"

"สงสัยโดนแฟนคลับอวยจนลืมตัวไปแล้วมั้ง"

"หลงคิดว่าตัวเองเป็นของจริงขึ้นมาหรือไง"

หลี่อี้พูดจาถากถางด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาไม่เคยเห็นไอดอลอย่างจางหยางอยู่ในสายตาอยู่แล้ว ยิ่งไม่มีคนคอยหนุนหลัง ก็เป็นได้แค่ขยะเปียกเท่านั้น

ที่สำคัญที่สุดคือ ตอนนี้ผู้หญิงที่เขาหมายปองกำลังจะไปร้องเพลงที่ไอ้ขยะนี่แต่ง

เรื่องอะไรเขาจะยอมปั้นหน้ายิ้มให้ล่ะ

"คุณหาว่าผมใช้เวลาสองวันแต่งเพลงดีๆ ออกมาไม่ได้"

"แล้วเพลงของคุณไม่ได้ใช้เวลาแต่งแค่สองวันเหมือนกันเหรอ"

จางหยางสวนกลับ

"มันจะไปเหมือนกันได้ยังไง"

"นี่นายกำลังหลงตัวเองคิดว่าเก่งกว่าอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยอีกเหรอ"

หลี่อี้ถามด้วยความหมั่นไส้

"งานวรรณกรรมไม่มีอันดับหนึ่ง งานศิลปะการต่อสู้ไม่มีอันดับสอง"

"การแต่งเพลงก็จัดอยู่ในหมวดหมู่งานวรรณกรรมสร้างสรรค์"

"มันมีแต่คำว่าเหมาะสมกว่า ไม่มีคำว่าใครเก่งกว่าใครหรอกครับ"

"เพลงเด็กบางเพลง เนื้อร้องและทำนองอาจจะดูเรียบง่าย"

"แต่มันก็ถือว่าเป็นเพลงเด็กที่ยอดเยี่ยมไม่ใช่เหรอ"

"อาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยเป็นผู้อาวุโสในวงการ ผมไม่บังอาจไปเทียบรัศมีกับท่านหรอก"

"แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าเพลงที่ผมแต่งจะไม่เหมาะสมกับภาพยนตร์ของต่งซือซือนี่ครับ"

จางหยางอธิบายอย่างมีหลักการ

เขาไม่จำเป็นต้องยกตัวเองให้สูงขึ้นด้วยการไปเหยียบย่ำคนอื่น

"ถ้าเป็นคนอื่นพูดแบบนี้มันก็น่าฟังอยู่หรอก"

"แต่คนอย่างนายมีสิทธิ์อะไรมาพูดคำพวกนี้"

"หมายความว่านายกำลังจะบอกว่าเพลงของนายเหมาะสมกับภาพยนตร์เรื่องนี้มากกว่าเพลงของฉันงั้นสิ"

หลี่อี้แค่นเสียงเหยียดหยาม

"เรื่องแบบนั้นใครจะไปรู้ล่ะครับ"

จางหยางยักไหล่เบาๆ

"ดี"

"ฉันส่งเดโม่ไปให้ผู้กำกับฟังแล้ว"

"เดี๋ยวฉันจะโทรหาผู้กำกับเดี๋ยวนี้เลย"

"จะได้รู้ดำรู้แดงกันไปเลยว่านายมันดีแต่ปาก"

พูดจบหลี่อี้ก็ล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วกดโทรออกหาผู้กำกับ

"ฮัลโหล ผู้กำกับหลิว"

"ผมหลี่อี้เองนะครับ"

หลี่อี้จงใจเปิดลำโพงเพื่อให้จางหยางได้ยินชัดๆ จะได้หน้าแตกตายไปเลย

"อ้อ อ้อ"

"ผมกำลังจะโทรหาคุณอยู่พอดีเลย เรื่องเพลงประกอบภาพยนตร์ที่คุณส่งมานั่นแหละ"

เสียงปลายสายตอบกลับ

"หึหึ"

"ผู้กำกับหลิว เพลงประกอบที่ผมส่งไปให้ยอดเยี่ยมมากเลยใช่ไหมล่ะครับ"

หลี่อี้พูดด้วยความมั่นใจเต็มเปี่ยม

"อืม"

"ก็ถือว่ายอดเยี่ยมมากจริงๆ นั่นแหละ"

"ถ้างั้นเราเคาะเอาเพลงนี้เลยแล้วกันนะครับ"

"เดี๋ยวผมจะไปคุยกับซือซือให้นัดเวลามาอัดเสียงกัน"

"จะได้ไม่กระทบกับกำหนดการโปรโมทภาพยนตร์"

หลี่อี้ปรายตามองจางหยางอย่างผู้ชนะ

"เอ่อ"

"คืออย่างนี้นะหลี่อี้"

"ก่อนที่คุณจะส่งเพลงมาให้ผม"

"ซือซือเขาก็ส่งเดโม่เพลงนึงมาให้ผมฟังเหมือนกัน"

"เราเอาสองเพลงนี้มาลองเทียบกันดูแล้ว"

"เราตัดสินใจว่าจะเลือกใช้เพลงของซือซือนะ"

"เพราะเพลงที่เธอเลือกมันเข้ากับแก่นของภาพยนตร์มากกว่า"

ผู้กำกับหลิวพยายามพูดรักษาน้ำใจอย่างที่สุด

"อะไรนะครับ ผู้กำกับหลิว"

"คุณ คุณไม่ได้ล้อผมเล่นใช่ไหม"

"เพลงของผมอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ยเป็นคนลงมือแต่งให้เองเลยนะครับ"

"คุณรู้หรือเปล่าว่าเพลงที่ต่งซือซือส่งให้คุณน่ะ ใครเป็นคนแต่ง"

"จางหยางนะครับ"

"ฝีมือระดับจางหยางเป็นยังไง คนทั้งวงการเขารู้กันหมดแล้ว"

"มันจะเป็นไปได้ยังไงที่เพลงของเขาจะดีกว่าเพลงของอาจารย์หลี่เมิ่งเจี๋ย"

หลี่อี้คิ้วขมวดเป็นปม

"จางหยางแต่งเองเหรอ"

น้ำเสียงปลายสายฟังดูประหลาดใจไม่น้อย ก่อนจะอธิบายต่อ

"เรื่องนี้ไม่ใช่แค่ผมคนเดียวนะที่คิดแบบนี้"

"ผมเอาไปให้โปรดิวเซอร์ฟังแล้วด้วย"

"ทุกคนลงความเห็นเป็นเสียงเดียวกันว่าเพลง โชคดีเล็กๆ เพลงนั้นมันเข้าถึงอารมณ์มากกว่า"

"และสื่อถึงแก่นของภาพยนตร์ออกมาได้ดีกว่า"

"มันเหมือนกับเป็นเพลงที่แต่งมาเพื่อภาพยนตร์เรื่องนี้โดยเฉพาะเลยล่ะ"

[จบแล้ว]