บทที่ 190 - ความสัมพันธ์ของประธานหวังกับหวังชิงสุ่ย

บทที่ 190 - ความสัมพันธ์ของประธานหวังกับหวังชิงสุ่ย

เมื่อเห็นว่าดึกมากแล้ว เสิ่นอี้จึงบอกให้จูหลินเลิกงานกลับไปพักผ่อน

ส่วนตัวเขาก็รับหน้าที่ดูแลต้อนรับเพื่อนเก่าทั้งสองคนนี้เอง

หลังจากรายการพรุ่งนี้แห่งดวงดาวจบลง จางหลินกับจูเสี่ยวเสี่ยวก็เซ็นสัญญากับหลานซิงเอนเตอร์เทนเมนต์เช่นกัน

แต่เพราะต่างคนต่างก็ยุ่งอยู่กับงานของตัวเอง จึงแทบจะไม่มีโอกาสได้เจอกันเลย

ถึงอย่างนั้นพวกเขาก็ไม่เคยขาดการติดต่อกัน

ทั้งสามคนตั้งกลุ่มแชตขึ้นมา เอาไว้แชร์เรื่องราวสนุกๆ และบางครั้งก็เอาไว้บ่นระบายความเครียด

สำหรับเสิ่นอี้แล้ว สองคนนี้ถือเป็นเพื่อนแท้เพียงไม่กี่คนในโลกใบนี้

"บริษัทใหม่ของนายนี่ไม่เลวเลยนะ เสิ่นอี้"

จูเสี่ยวเสี่ยวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเซลฟี่ถ่ายรูปเก็บไว้เป็นที่ระลึกไปทั่วทุกมุม

พอถ่ายรูปครบเก้าใบ เธอก็อัปรูปลงโมเมนต์พร้อมแคปชันว่า "บริษัทใหม่ การเริ่มต้นใหม่"

"ก็พอใช้ได้แหละ"

เสิ่นอี้รินน้ำให้เพื่อนทั้งสองคน

ตอนนี้ในบริษัทไม่มีใครอยู่แล้ว ทั้งสามคนจึงทำตัวตามสบาย

"เสิ่นอี้ บริษัทนายมีสวัสดิการที่พักกับอาหารให้ศิลปินที่เซ็นสัญญาด้วยไหม"

"ฉันกับเสี่ยวเสี่ยวเพิ่งจะฉีกสัญญากับหลานซิงเอนเตอร์เทนเมนต์มาหมาดๆ ต้องย้ายออกจากหอพัก ตอนนี้ยังไม่มีที่ซุกหัวนอนเลยเนี่ย"

จางหลินทำหน้าตาหน้าสงสาร

อันที่จริงเขาก็พอจะมีเงินเก็บอยู่บ้าง แต่เพราะฉีกสัญญาก่อนกำหนด เงินเก็บส่วนนั้นเลยต้องเอาไปจ่ายค่าปรับจนหมดเกลี้ยง

"ถ้านายบอกว่าไม่มีที่ไปฉันยังพอเชื่อ แต่เสี่ยวเสี่ยวนี่สิ เลิกพูดไปได้เลย"

"พ่อเธอมีบ้านกี่หลังในเมืองโม่ตู จะเป็นไปได้ยังไงที่เธอจะไม่มีที่พัก"

เสิ่นอี้อดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่

จูเสี่ยวเสี่ยวเป็นถึงลูกคุณหนูบ้านรวย ที่มาทำดนตรีก็เพราะความชอบล้วนๆ

ไม่เหมือนกับเขาและจางหลินที่ต้องดิ้นรนทำเพลงเพื่อหาเลี้ยงปากท้อง

"บ้านที่พ่อฉันซื้อไว้แต่ละหลังอยู่ไกลจากบริษัทนายตั้งเยอะ ต่อให้จะซื้อใหม่สักหลัง ก็ต้องรอพรุ่งนี้ถึงจะจัดการเรื่องโอนได้ไม่ใช่เหรอ"

"เพราะงั้นคืนนี้ฉันก็เลยยังไม่มีที่นอนเหมือนกัน"

"ฉันไม่ไปนอนโรงแรมเด็ดขาดนะ มันอันตรายจะตายไป"

จูเสี่ยวเสี่ยวส่ายหน้าดิก

"..."

"..."

เสิ่นอี้กับจางหลินแอบบ่นในใจพร้อมกันว่า "นี่แหละนะข้ออ้างของพวกลูกคนรวย"

"เอาอย่างนี้ คืนนี้พวกนายไปพักที่บ้านฉันก่อนก็แล้วกัน พรุ่งนี้ค่อยให้พี่หลินจัดการหาที่พักให้"

"งั้นก็ได้ ยอมทนลำบากไปก่อนคืนนึงก็แล้วกัน"

"นี่เรียกว่าลำบากเหรอ ฉันสิควรจะเป็นฝ่ายรังเกียจนาย"

ทั้งสามคนเดินทางมาถึงคฤหาสน์หรูในโครงการทังเฉินอี้ผิ่นของเสิ่นอี้

ช่วงที่ผ่านมานี้ เสิ่นอี้จัดการตกแต่งและซื้อของใช้เข้าบ้านจนครบครันแล้ว

"ให้ตายเถอะ เสิ่นอี้ นายนี่มันสุดยอดจริงๆ"

"ซื้อคฤหาสน์หรูในทังเฉินอี้ผิ่นได้สบายๆ เลยเหรอเนี่ย"

"บ้านหลังนี้ต้องราคาเท่าไหร่กันเนี่ย"

จางหลินรู้ดีว่าเสิ่นอี้รวย แต่ไม่คิดว่าจะรวยมหาศาลขนาดนี้

นี่สินะความแตกต่างระหว่างชนชั้นของมนุษย์

ถ้าเขาไม่ได้รู้จักมักจี่กับเสิ่นอี้มาก่อน เขาคงคิดว่าเสิ่นอี้ต้องเป็นลูกเศรษฐีคาบช้อนเงินช้อนทองมาเกิดแน่ๆ

"เท่าที่ฉันรู้นะ คฤหาสน์หลังนี้น่าจะราคาเกินห้าสิบล้านแน่ๆ"

ถึงแม้จูเสี่ยวเสี่ยวจะเป็นลูกคนรวย แต่บ้านที่ครอบครัวซื้อให้เธอก็เป็นแค่บ้านหลังเล็กๆ เอาบ้านพวกนั้นมารวมกันยังไม่ได้ราคาเท่าบ้านของเสิ่นอี้หลังนี้เลย

"เสิ่นอี้ นายร้องเพลงหาเงินได้เยอะขนาดนี้ แล้วจะเปิดบริษัทไปทำไมให้เหนื่อยอีกล่ะ"

ถ้าจางหลินร้องเพลงแล้วทำเงินได้มหาศาลขนาดนี้ เขาจะขอนอนตีพุงอยู่บ้านแต่งเพลงชิลๆ ดีกว่า ไม่เห็นต้องไปเหนื่อยเปิดบริษัทให้วุ่นวายเลย

การเปิดบริษัทไม่ได้ง่ายเหมือนที่เห็นภายนอกหรอกนะ เบื้องหลังมันมีเรื่องยุ่งยากและเล่ห์เหลี่ยมมากมายที่คนธรรมดารับมือไม่ไหว

"คนเรามันต้องมีเป้าหมายสิ การแต่งเพลงมันง่ายเกินไปสำหรับฉัน ฉันก็เลยอยากลองทำอะไรที่มันท้าทายกว่านี้หน่อย"

เสิ่นอี้ตอบด้วยรอยยิ้ม

ถึงแม้ระดับอุตสาหกรรมบันเทิงของโลกใบนี้จะยังไม่พัฒนามากนัก แต่การแข่งขันในวงการก็ดุเดือดใช่เล่น มีบริษัทเอเจนซี่ผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ด

ถ้าอยากจะก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุด ก็ต้องทุ่มเทความพยายามมากกว่าคนอื่นเป็นร้อยเท่า มันไม่ได้สบายเหมือนการร้องเพลงหรอกนะ

"มีความมุ่งมั่นดีมาก ฉันมองคนไม่ผิดจริงๆ"

จางหลินยกนิ้วโป้งให้เสิ่นอี้

"นี่ พวกนายรู้ประวัติของหวังชิงสุ่ยไหม"

"พอพี่หลินลาออก หวังชิงสุ่ยก็ได้ขึ้นเป็นผู้อำนวยการแผนกผู้จัดการศิลปินแทนเลยนะ"

"ได้ข่าวว่าทำเอารองผู้อำนวยการโกรธจนแทบกระอักเลือด เพราะตอนแรกเขากะจะย้ายข้าวของเข้าไปนั่งในห้องทำงานของผู้อำนวยการอยู่แล้ว แต่ดันโดนพนักงานธรรมดาๆ ปาดหน้าเค้กแย่งตำแหน่งไปซะงั้น"

จูเสี่ยวเสี่ยวยื่นหน้าเข้ามาใกล้ กระซิบกระซาบด้วยท่าทางมีลับลมคมนัย

"มีเรื่องแบบนี้ด้วยเหรอ"

"แต่หวังเทียนเฟิงก็ตั้งใจจะให้หวังชิงสุ่ยมาดูแลนายแทนจูหลินอยู่แล้ว พอทั้งนายทั้งจูหลินลาออกไปพร้อมกัน"

"ตำแหน่งผู้อำนวยการก็เลยว่าง การที่เขาจะดันคนของตัวเองขึ้นมารับตำแหน่งแทน มันก็เป็นเรื่องที่เดาได้ไม่ยากหรอก"

"แต่คิดดูอีกที หวังชิงสุ่ยก็เป็นแค่พนักงานระดับล่าง ประสบการณ์ก็สู้รองผู้อำนวยการไม่ได้เลย"

"ความสัมพันธ์ระหว่างหวังเทียนเฟิงกับหวังชิงสุ่ย ต้องไม่ธรรมดาแน่ๆ"

บทวิเคราะห์ของจางหลิน ฟังดูเหมือนจะเป็นการพูดปั้นน้ำเป็นตัวซะมากกว่า

จูเสี่ยวเสี่ยวอดไม่ได้ที่จะกลอกตาใส่

เรื่องที่หวังเทียนเฟิงจะดันหวังชิงสุ่ยมาเป็นผู้จัดการของเสิ่นอี้ ถึงแม้เสิ่นอี้จะไม่ได้ปริปากบอกใคร แต่ข่าวก็แพร่สะพัดไปทั่วบริษัทแล้ว

ดังนั้นทั้งจางหลินและจูเสี่ยวเสี่ยวจึงรู้เรื่องนี้ดี และพวกเขาก็เคยเอาเรื่องนี้ไปเม้าท์มอยด่าทอหวังเทียนเฟิงกับหวังชิงสุ่ยในกลุ่มแชตอย่างดุเดือดมาแล้ว

"พวกนายเป็นศิลปินกันไม่ใช่เหรอ ทำไมถึงไปรู้เรื่องภายในของพวกผู้จัดการได้ล่ะ"

เสิ่นอี้ถามด้วยความแปลกใจ

"ก็เพราะผู้จัดการของพวกเราคือฟางหนานหนานไงล่ะ"

"ยัยนั่นชอบเอาเรื่องซุบซิบของแผนกต่างๆ แล้วก็ข่าวฉาวของดารามาเล่าให้พวกเราฟังตลอดเลย"

"พวกเรายังถึงขั้นทำข้อตกลงกันเลยนะ ว่าถ้าใครเอาความลับพวกนี้ไปแพร่งพราย ขอให้โดนฟ้าผ่าตาย"

จูเสี่ยวเสี่ยวลดเสียงลงจนแทบจะเป็นเสียงกระซิบ

ฟางหนานหนานถือเป็นตัวแม่แห่งวงการสอดรู้สอดเห็นเลยล่ะ ข่าวที่หลุดมาจากปากยัยนั่น แต่ละเรื่องล้วนเป็นข่าวเด็ดระดับสะเทือนวงการทั้งนั้น

ขนาดจูเสี่ยวเสี่ยวที่ว่าแน่เรื่องการเผือก ยังต้องขอยอมแพ้ให้กับความเก่งกาจของฟางหนานหนาน

"แล้วตกลงเธอรู้ความสัมพันธ์ระหว่างหวังชิงสุ่ยกับหวังเทียนเฟิงหรือเปล่า"

จางหลินถามด้วยความอยากรู้

เขาสัมผัสได้ว่าเรื่องนี้ต้องมีเบื้องลึกเบื้องหลังซ่อนอยู่แน่ๆ

"หวังชิงสุ่ยคือลูกสาวนอกสมรสของหวังเทียนเฟิง"

ทุกคนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง

พอลองคิดดูดีๆ สองคนนี้ก็หน้าตาคล้ายกันอยู่เหมือนกันนะ

"ลูกเมียน้อยคนนี้เกิดจากตอนที่หวังเทียนเฟิงแอบไปมีชู้ ภรรยาหลวงของเขาก็เพิ่งจะเสียชีวิตไปเมื่อสองปีก่อนไม่ใช่เหรอ"

"หวังชิงสุ่ยก็เลยถูกพาเข้ามาอยู่ในตระกูล"

"พอภรรยาของหวังเทียนเฟิงตายไปได้ครึ่งเดือน หวังชิงสุ่ยก็เข้ามาทำงานที่หลานซิงเอนเตอร์เทนเมนต์ทันที"

จูเสี่ยวเสี่ยวเดาะลิ้นเบาๆ

ก่อนหน้านี้เธอเคยเดาว่าสองคนนี้อาจจะแอบคบชู้กันอยู่ แต่ไม่คิดเลยว่าจะเป็นสายเลือดเดียวกัน

เธอประเมินเรื่องนี้ต่ำไปจริงๆ

"มิน่าล่ะ หวังชิงสุ่ยถึงได้เลื่อนขั้นเป็นผู้อำนวยการเร็วขนาดนี้ ทั้งๆ ที่ไม่มีทั้งความสามารถและประสบการณ์"

"ที่แท้ก็เตรียมปูทางไว้รอรับมรดกนี่เอง"

จางหลินถึงบางอ้อทันที

ถ้าเป็นแค่ผู้หญิงที่แอบเลี้ยงไว้ หวังเทียนเฟิงก็คงให้เป็นแค่พนักงานระดับล่างไปก่อน อย่างมากก็แค่ไม่ต้องให้ทำงานหนัก แต่คงไม่มีทางมอบหมายตำแหน่งสำคัญแบบนี้ให้หรอก

ถ้าเป็นแบบนี้ การที่จูหลินลาออก และเสิ่นอี้ฉีกสัญญา ก็ถือเป็นการช่วยเร่งแผนการของหวังเทียนเฟิงกับหวังชิงสุ่ยให้สำเร็จเร็วขึ้นสิเนี่ย

เดาว่าที่หวังเทียนเฟิงอยากให้หวังชิงสุ่ยมาเป็นผู้จัดการของเสิ่นอี้ ก็เพื่อสร้างผลงานให้หวังชิงสุ่ยเป็นที่ประจักษ์ เพื่อให้เธอได้รับการยอมรับและเหมาะสมกับการเป็นทายาทรับมรดกนั่นเอง

"พวกนายไปเอาเรื่องพวกนี้มาจากไหนเนี่ย"

เสิ่นอี้ขมวดคิ้ว

ถ้าเรื่องนี้เป็นความจริง จูหลินก็กลายเป็นแพะรับบาปเลยน่ะสิ

โชคดีที่จูหลินตัดสินใจลาออกจากหลานซิงเอนเตอร์เทนเมนต์มาแล้ว

ขืนยังอยู่ต่อ หวังเทียนเฟิงก็คงหาวิธีบีบให้เธอลาออกอยู่ดี เพื่อเปิดทางให้หวังชิงสุ่ยขึ้นนั่งแท่นผู้อำนวยการ

ตำแหน่งของจูหลินมีความสำคัญมาก เธอต้องดูแลแผนกผู้จัดการศิลปินทั้งแผนก ซึ่งส่งผลต่อทิศทางและอนาคตของบริษัทอย่างมหาศาล

"ข่าวลือแพร่สะพัดไปทั่วกลุ่มแชตของบริษัทแล้วล่ะ มีคนแอบได้ยินหวังชิงสุ่ยเรียกหวังเทียนเฟิงว่าพ่อตอนอยู่กันสองคนด้วยนะ"

[จบแล้ว]