บทที่ 3770 - อาจเกี่ยวพันกับตัวตนลึกลับ ตงฟางอ้าวเยว่ข้ามทะเลแห่งความรัก

บทที่ 3770 - อาจเกี่ยวพันกับตัวตนลึกลับ ตงฟางอ้าวเยว่ข้ามทะเลแห่งความรัก

จวินเซียวเหยียนพอจะรู้สถานการณ์บางอย่างดี

โดยเฉพาะกับพวกหญิงงามที่เยือกเย็นและสูงส่งดั่งภูเขาน้ำแข็ง

หากเกิดเรื่องพรรค์นี้ขึ้น พวกนางมักจะเอะอะโวยวายเอาเป็นเอาตาย

แต่จวินเซียวเหยียนไม่คิดจะตามใจหรอกนะ

แม้เขาจะสนใจผลกรรมบนตัวม่อชิงซวง ทว่ามันก็เพียงเท่านั้น

ใบหน้าของม่อชิงซวงยังคงเย็นชา ไร้ซึ่งความผันผวนใดๆ

ราวกับว่าความเร่าร้อนเปิดเผยก่อนหน้านี้เป็นเพียงภาพลวงตา

ตัวตนนางในยามนี้ต่างหากคือของจริง ผู้ตัดขาดอารมณ์และไร้ซึ่งความรู้สึก

"วางใจเถอะ แม้ข้าจะเป็นผู้ฝึกตนวิถีมารแต่ก็แยกแยะผิดชอบชั่วดีออก" ม่อชิงซวงกล่าวเสียงเย็น

แม้ในยามนั้นสติของนางจะสับสนวุ่นวาย แต่นางก็ยังพอจำความได้

โดยเฉพาะระดับพลังที่จวินเซียวเหยียนแสดงออกมานั้น มันน่าสะพรึงกลัวจนถึงขีดสุด

หากต้องปะทะกับหลวี่เทียนหมัวผู้นั้น

ต่อให้ม่อชิงซวงอยู่ในสภาพที่มีสติครบถ้วนและทรงพลังสูงสุด นางก็ยังต้องออกแรงเหนื่อยอยู่บ้าง

แถมยังมีความเป็นไปได้ที่จะได้รับบาดเจ็บ

ทว่าในน้ำมือของจวินเซียวเหยียน การสังหารหลวี่เทียนหมัวกลับง่ายดายราวกับเชือดไก่

นางย่อมรู้ดีว่าจวินเซียวเหยียนไม่ใช่คนธรรมดา และมีเบื้องหลังที่ลึกลับ

ผนวกกับการที่นางสัมผัสได้ว่าร่างกายของตนเองยังคงสมบูรณ์ไร้รอยขีดข่วน

จวินเซียวเหยียนไม่ได้ล่วงเกินนางเลยแม้แต่น้อย

นางย่อมไม่ทำตัวไร้เหตุผลหรือโวยวายเอาเป็นเอาตายอย่างแน่นอน

"เช่นนั้นก็ดี"

"ถ้าพูดแบบนี้ ข้าก็ถือว่าได้ช่วยชีวิตเจ้าไว้สินะ" จวินเซียวเหยียนกล่าว

"เจ้าต้องการสิ่งใด" ม่อชิงซวงเอ่ยเสียงเรียบ

นางรู้ดีว่าจวินเซียวเหยียนไม่น่าจะมีความคิดอกุศลกับนาง

มิเช่นนั้นเขาก็คงลงมือไปตั้งแต่เมื่อครู่แล้ว ไม่จำเป็นต้องมาแสร้งทำตัวเป็นสุภาพชน

"ข้าแค่สงสัยว่าสร้อยข้อมือด้ายแดงบนข้อมือเจ้าได้มาจากที่ใด" จวินเซียวเหยียนเอ่ยถาม

ม่อชิงซวงฉายแววตาประหลาดใจ นางยกมืออีกข้างขึ้นแตะสร้อยข้อมือด้ายแดงบนข้อมือขาวผ่อง "เกี่ยวอะไรกับเจ้าด้วย"

"ถือเป็นค่าตอบแทนที่ช่วยชีวิตเจ้าไม่ได้หรือ"

ม่อชิงซวงชะงักไป

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนกล้ามาต่อรองกับนางเช่นนี้

ด้วยนิสัยของผู้ฝึกตนแห่งหุบเขาไร้รักอย่างพวกนาง

หากมีใครกล้าพูดเช่นนี้ พวกนางคงลงมือสังหารทิ้งไปนานแล้ว

ทว่าความแข็งแกร่งของจวินเซียวเหยียนประจักษ์ชัดอยู่ตรงหน้า

ม่อชิงซวงรู้สึกว่าต่อให้นางลงมือ โอกาสชนะก็มีไม่มากนัก

ผ่านไปครู่หนึ่งนางจึงเอ่ยขึ้น "สร้อยข้อมือด้ายแดงเส้นนี้ ข้าสวมมันมาตั้งแต่จำความได้แล้ว"

"แม้ภายหลังข้าจะเข้าร่วมหุบเขาไร้รัก บำเพ็ญเพียรวิถีลบล้างอารมณ์ขั้นสูงสุดเพื่อตัดขาดจากทุกสรรพสิ่ง ข้าก็ไม่ได้ทิ้งของสิ่งนี้ไป"

"ดังนั้นอย่าว่าแต่เจ้าเลย แม้แต่ตัวข้าเองยังแปลกใจ ว่าเหตุใดข้าจึงไม่ยอมทิ้งมันไปเสียที"

คำพูดของม่อชิงซวงทำให้จวินเซียวเหยียนตกอยู่ในห้วงความคิด

ตั้งแต่เฉินหลิงเยวี่ยก่อนหน้านี้ มาจนถึงม่อชิงซวงในตอนนี้

ระหว่างพวกนางทั้งสองคนเห็นได้ชัดว่าไม่มีความเกี่ยวข้องกันเลย

สิ่งเดียวที่เชื่อมโยงกันก็คือสร้อยข้อมือด้ายแดง

ของสิ่งนี้ดูเหมือนจะเป็นวัตถุแห่งผลกรรมบางอย่าง

นั่นก็หมายความว่า ความเป็นไปได้ที่มากที่สุดระหว่างพวกนางทั้งสองคน คือการมีความเกี่ยวพันกับตัวตนอื่น

เรื่องนี้ทำให้จวินเซียวเหยียนอดไม่ได้ที่จะนึกถึงตอนที่เขาอยู่ในทะเลเจี้ยไห่

ยามที่เขาออกตามหาสี่วิญญาณจุติของเจียงเซิ่งอี

หรือว่าพวกนางเองก็จะคล้ายคลึงกัน มีความเกี่ยวพันกับสตรีลึกลับสักคน

หากเป็นเช่นนั้นก็ฟังดูมีเหตุผล

เพียงแต่ในตอนนี้ยังไม่มีหลักฐานอะไรที่แน่ชัด

จวินเซียวเหยียนทำได้เพียงแค่ตั้งสมมติฐานเท่านั้น

เขาครุ่นคิดในใจ ทว่าภายนอกกลับเอ่ยว่า "ช่างเถอะ ในเมื่อแม้แต่ตัวเจ้าเองก็ยังไม่รู้ เช่นนั้นก็ช่างมันเถิด"

สิ้นคำ จวินเซียวเหยียนก็หันหลังเตรียมจะจากไป

"เจ้าเป็นใครกันแน่"

เสียงของม่อชิงซวงดังไล่หลังมา

ร่างของจวินเซียวเหยียนชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะทะยานห่างออกไป

น้ำเสียงเรียบเฉยดังแว่วมา

"วันหน้าเจ้าจะได้รู้เอง"

ดวงตาของม่อชิงซวงหดเกร็งเล็กน้อย

นางย่อมรู้ดีว่าเบื้องหลังของจวินเซียวเหยียนต้องไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

หรือว่าเขาจะมาจากศาลสวรรค์ เพื่อมาสืบข่าวของพันธมิตรมารกัน

ม่อชิงซวงคาดเดาไปต่างๆ นานา แต่ก็ไม่อาจฟันธงได้

เรื่องที่น่าเสียดายก็คือ เขาสวมหน้ากาก นางจึงไม่เห็นใบหน้าที่แท้จริงของเขา

เมื่อนึกถึงว่าเรือนร่างของตนถูกบุรุษที่แม้แต่หน้าตาก็ยังไม่เคยเห็นมองไปเสียแล้ว

จิตใจของม่อชิงซวงก็อดไม่ได้ที่จะเกิดความผันผวนขึ้นมาเล็กน้อย

แต่เพียงไม่นาน นางก็สลัดความคิดฟุ้งซ่านเหล่านั้นทิ้งไป

ตัวนางกลับมาเย็นชาและสูงส่งดั่งภูเขาน้ำแข็งอีกครั้ง ก่อนจะมุ่งหน้าข้ามทะเลเจ็ดอารมณ์ต่อไป

หลังจากแยกทางกับม่อชิงซวง

จวินเซียวเหยียนก็เดินทางข้ามทะเลเจ็ดอารมณ์ต่อไป

ตลอดเส้นทางที่ผ่านมา เขาก็ได้ซึมซับและทำความเข้าใจถึงอารมณ์ความแค้น ความโศก ความกลัว ความโกรธ ความเศร้า และอื่นๆ

เขาสกัดเอาแก่นแท้จากอารมณ์เหล่านั้น มาใช้เพื่อพัฒนาและยกระดับมหาเวทมรรคาต้นกำเนิดอย่าง 'บาปแห่งเทพ' ของเขา

ในขณะเดียวกัน ณ ส่วนลึกของทะเลเจ็ดอารมณ์

ทะเลแห่งสุดท้ายมีชื่อว่า ทะเลแห่งความรัก และมันก็เป็นทะเลที่ข้ามผ่านได้ยากที่สุดเช่นกัน

ความรักในที่นี้ ไม่ได้หมายถึงเพียงแค่ความรักฉันชู้สาว แต่ยังรวมถึงความรักในครอบครัว มิตรภาพ และความผูกพันระหว่างเผ่าพันธุ์ด้วย

ทุกสิ่งที่สามารถเรียกว่าความรู้สึกผูกพัน ล้วนถูกรวมอยู่ในทะเลแห่งนี้

ในอดีต จักรพรรดินีดับอารมณ์บำเพ็ญเพียรในวิถีลบล้างอารมณ์ขั้นสูงสุด นางได้ทำการตัดความรู้สึกผูกพันทุกอย่างของตนทิ้งไป

จนมันกลายมาเป็นทะเลแห่งความรักผืนนี้

เวลานี้ ภายในทะเลแห่งความรัก

ร่างของตงฟางอ้าวเยว่กำลังข้ามผ่านไป

ก่อนหน้านี้นางได้ข้ามผ่านทะเลแห่งความแค้น ความโศก ความกลัว ความโกรธ และความเศร้ามาแล้ว

แน่นอนว่าย่อมมีอุปสรรคอยู่บ้าง

แต่สภาวะจิตใจของนางในตอนนี้ไม่เหมือนกับเมื่อก่อนแล้ว

เมื่อก่อนนางคือองค์หญิงสายเลือดบริสุทธิ์แห่งตระกูลจักรพรรดิตงฟางที่จมดิ่งอยู่ในความมืดมิด

ส่วนจวินเซียวเหยียนคือแสงสว่างที่คอยกอบกู้นาง ช่วยดึงนางขึ้นมาจากขุมนรก

ดังนั้นนางจึงไม่ยอมตกเป็นทาสหรือถูกควบคุมด้วยอารมณ์ด้านลบเหล่านั้นอีกต่อไป

ทะเลหลายแห่งก่อนหน้านี้ นางข้ามผ่านมาได้อย่างราบรื่น

มีเพียงตอนที่ข้ามทะเลอวิชชาเท่านั้น ที่ภาพของจวินเซียวเหยียนปรากฏขึ้น นางจึงหยุดพักอยู่ครู่หนึ่งเพื่อหวนรำลึกถึงมัน

และตอนนี้นางก็มาถึงทะเลแห่งความรักแล้ว

ทะเลผืนนี้ไม่ได้ข้ามผ่านไปได้ง่ายๆ

ภาพมายามากมายปรากฏขึ้นเบื้องหน้าตงฟางอ้าวเยว่

เริ่มตั้งแต่ใบหน้าอันเลือนรางของมารดานางในวัยเด็ก

จากนั้นก็เป็นหลีเซียนเหยาผู้เป็นพี่สาว ท้ายที่สุดก็กลับกลายมาเป็นเจียงเซิ่งอี

และภาพสุดท้ายย่อมต้องเป็นจวินเซียวเหยียน

ตงฟางอ้าวเยว่มีใจรักมั่นต่อจวินเซียวเหยียนอย่างลึกซึ้ง

ทะเลแห่งความรักผืนนี้ย่อมถือเป็นบททดสอบอันยิ่งใหญ่สำหรับนาง

ส่วนเรื่องการตัดขาดจากเจ็ดอารมณ์หกปรารถนา สำหรับตงฟางอ้าวเยว่แล้ว มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย

นางต้องการแข็งแกร่งขึ้น ต้องการมีพลังมากพอที่จะช่วยเหลือจวินเซียวเหยียน และเป็นภรรยาที่ดีของเขา

แต่นั่นไม่ได้หมายความว่า นางจะต้องลืมเลือนความรักและตัดขาดจากความผูกพันทั้งหมด

หากนำไปเทียบกับจวินเซียวเหยียนแล้ว มรดกสืบทอดของจักรพรรดินีดับอารมณ์อะไรนั่น นางสามารถละทิ้งมันไปได้อย่างสิ้นเชิง

ยิ่งตงฟางอ้าวเยว่บุกเข้าไปลึกมากเท่าไหร่

ภาพมายาและอุปสรรคมารก็ยิ่งทวีความรุนแรงมากขึ้นเท่านั้น

จนถึงขั้นมีเสียงสตรีอันเย็นชาและล่องลอยดังแว่วมาที่ข้างหูของตงฟางอ้าวเยว่

"วิถีลืมเลือนอารมณ์ขั้นสูงสุด ดับสิ้นซึ่งความรู้สึกและตัวตน"

"มีเพียงการละทิ้งทุกสิ่ง จึงจะบรรลุความอิสระที่แท้จริง และได้รับมรดกสืบทอดของข้า..."

เสียงมารนั้นแฝงไปด้วยมนตร์ล่อลวง ยากที่จะต้านทาน

ราวกับว่าเพียงแค่ยอมรับมัน นางก็จะได้รับมรดกสืบทอดและก้าวขึ้นสู่เส้นทางแห่งผู้แข็งแกร่งไร้เทียมทาน

ทว่าตงฟางอ้าวเยว่กลับต้านทานมันไว้ นางไม่ยอมถูกล่อลวง

นางอยากได้มรดกของจักรพรรดินีดับอารมณ์จริง แต่นางก็ไม่มีวันยอมกลายเป็นคนที่ไร้ความรู้สึกอย่างเด็ดขาด

ทว่าในขณะที่ตงฟางอ้าวเยว่กำลังรวบรวมสมาธิเพื่อต้านทานอุปสรรคมารอยู่นั้นเอง

ร่างอันเลือนรางร่างหนึ่งก็ค่อยๆ เดินเข้ามาจากแดนไกล เขาคือต้วนเฉินหยวน

"หืม"

ตงฟางอ้าวเยว่ปรายตามองไปทันที สีหน้าของนางเย็นชา

"แม่นาง เราพบกันอีกแล้วนะ" ต้วนเฉินหยวนกล่าว

"เจ้าต้องการสิ่งใด" น้ำเสียงของตงฟางอ้าวเยว่เย็นเยียบ

"อาตมาอาจช่วยแม่นางข้ามผ่านทะเลแห่งความรักผืนนี้ไปได้"

ขณะที่พูด แววตาของต้วนเฉินหยวนก็มีประกายแสงประหลาดวาบผ่าน

[จบแล้ว]