บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาในหนังสือและเกิดใหม่

บทที่ 1 ทะลุมิติเข้ามาในหนังสือและเกิดใหม่

เซี่ยกุยกุยตายแล้ว

เธอถูกรถชนขณะกำลังเดินข้ามทางม้าลายในวันฝนตก

วินาทีต่อมา เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังล่องลอย ร่างของเธอถูกยกขึ้นกลางอากาศ ทอดสายตามองลงไปยังร่างไร้วิญญาณของตนบนถนนที่เจิ่งนองไปด้วยน้ำอย่างเย็นชา ไร้ซึ่งความรู้สึกใดๆ ขณะที่คนขับรถกำลังร้องตะโกนเรียกสติร่างนั้น

ก่อนที่จะทันได้รู้สึกอะไรไปมากกว่านั้น เธอก็สัมผัสได้ถึงแรงดึงดูดอย่างฉับพลัน ราวกับภาพในวิดีโอที่ถูกกดกรอไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว ความทรงจำที่ไม่ใช่ของเธอหลั่งไหลเข้ามาในหัว ความรู้สึกนี้มันช่างเลวร้ายนัก

ยังไม่ทันจะได้สติครบถ้วนดี เธอก็พบว่าตัวเองกำลังนอนอยู่ท่ามกลางกองน้ำแข็งและหิมะ ความหนาวเหน็บเสียดแทงทะลุร่างจนสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ เสียงคำรามประหลาดดังแว่วมาให้ได้ยินเป็นระยะ

"เซี่ยกุยกุย วันนี้ฉันจะสงเคราะห์ให้เธอได้ตายตาหลับ ฉีหยวนกับฉันเรารู้จักกันมาก่อนเธอตั้งนานแล้ว แต่เธออาศัยฐานะของตัวเองมาแยกเราสองคนครั้งแล้วครั้งเล่า ถ้าวันนี้ฉันไม่กำจัดเธอทิ้ง ฉันเกรงว่าลูกในท้องของฉันคงไม่มีชีวิตรอดไปได้!"

"..." นี่มันพล็อตน้ำเน่าอะไรกันเนี่ย?

หญิงสาวคนหนึ่งยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า เบื้องหน้าดวงตาที่ปรือขึ้นเพียงเล็กน้อยของเซี่ยกุยกุย หญิงคนนั้นมีผิวขาวผ่อง ใบหน้างดงาม และเรียวขาที่ยาวสลวย สีหน้าของเธอเจือไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและรอยยิ้มเยาะแห่งผู้ชนะ แฝงความเย่อหยิ่งจองหองขณะก้มมองลงมา ราวกับว่าตัวเองเป็นราชินี

ส่วนผู้ชายที่ยืนอยู่ข้างกายเธอมีชื่อว่า ฉีหยวน เขามีรูปลักษณ์ที่ดูสะอาดสะอ้านและมีบุคลิกที่โดดเด่นเหนือธรรมดา คล้ายคลึงกับพระเอกในซีรีส์โทรทัศน์ไม่มีผิด

แต่สายตาของเขากลับเต็มไปด้วยความรำคาญและรังเกียจ "ช่างเถอะ ซีซี ในเมื่อสภาพเธอเป็นแบบนี้แล้ว ก็ไม่เห็นต้องทำมือตัวเองให้เปื้อนเลือดเลย อีกเดี๋ยวพวกซอมบี้ก็คงแห่กันมาจัดการเธอเองนั่นแหละ คุณกำลังท้องกำลังไส้ อย่าหงุดหงิดไปเลย ระวังจะกระทบกระเทือนถึงลูกเอาได้นะ!" พูดจบ เขาก็เบือนหน้าหนีจากใบหน้าที่อัปลักษณ์และน่าสยดสยองนั่น

กระทบกระเทือนถึงลูกบ้าบออะไรกัน!

หลังจากปะติดปะต่อเรื่องราวจากเหตุการณ์สั้นๆ ตรงหน้าได้บ้างแล้ว เซี่ยกุยกุยก็แทบอยากจะด่ากราดไปถึงโคตรเหง้าศักราชของพวกมัน

ถุย! ไอ้พวกหน้าไม่อาย!

ถ้าเพียงแต่เธอจะอ้าปากพูดได้ เธอคงด่าทอพวกมันด้วยถ้อยคำอันไพเราะระคายหูชุดใหญ่ไปแล้ว

"ฉีหยวน ฉันรู้สึกว่ามันไม่ยุติธรรมสำหรับคุณเลย! เธอใช้เงินทองบีบบังคับผูกขาดคุณไว้คนเดียวตั้งหลายปี แถมพอเห็นว่าฉันท้อง เธอยังคิดจะทำให้ฉันแท้งอีก ฮือๆ... นี่มันเลือดเนื้อเชื้อไขของคุณที่อยู่ในท้องฉันเชียวนะ เธอแค่อยากจะตัดทายาทของตระกูลฉีเท่านั้นแหละ!" เธอแสร้งบีบน้ำตาทำตัวน่าสงสาร

นังตัวดี แสดงเก่งนักนะ!

ฉีหยวนยังคงมีท่าทีลังเลอยู่บ้าง แต่เมื่อเห็นความเจ็บปวดของลั่วซี เขาก็ยิ่งรู้สึกรังเกียจและชิงชังเซี่ยกุยกุยมากขึ้นไปอีก "หน้าตาอัปลักษณ์แล้ว จิตใจยังโสมมอีก ฉันปรานีเธอมามากพอแล้ว วันนี้เธอต้องตาย!"

เซี่ยกุยกุยได้แต่ตั้งคำถามกับตัวเอง ภาพในหัวที่สว่างวาบขึ้นมาเผยให้เห็นว่า ผู้หญิงที่มีชื่อเดียวกับเธอนั้นมีหน้าตาสะสวยมากทีเดียว

ถ้าแบบนี้เรียกว่าอัปลักษณ์ ตาพวกแกบอดหรือไง!?

วินาทีต่อมา กระจกบานหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของเซี่ยกุยกุยที่กำลังสนใจผิดจุด

ท่ามกลางความตกตะลึง เธอรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดหันหน้าไปมองกระจก

ให้ตายเถอะ!

มองแค่แวบเดียว ก็แทบจะส่งเธอลงนรกไปอีกรอบ!

บ้าเอ๊ย เธอชักจะสงสัยแล้วสิว่าภาพความทรงจำที่เพิ่งถูกยัดเยียดเข้ามามันผิดพลาดหรือเปล่า?

คนในกระจกไม่ใช่หญิงสาวใบหน้างดงามคนเดิมอีกต่อไป แต่กลับเป็นใบหน้าที่ซูบซีด เต็มไปด้วยบาดแผลและดูน่าสยดสยอง โดยเฉพาะรอยแผลเป็นทางยาวที่ลากจากตาซ้ายไปจนถึงกรามขวา ซึ่งดูเหมือนกำลังจะเน่าเฟะ ดวงตาข้างซ้ายที่ขุ่นมัวนั้นกลวงโบ๋ ราวกับไร้ซึ่งวิญญาณ

"ฉีหยวน คุณเห็นไหม เธอมีมิติเก็บของจริงๆ ด้วย!" ลั่วซีกรีดร้อง

"นังสารเลว... ที่ผ่านมาเธอหลอกฉันมาตลอดเลยงั้นสิ!" ฉีหยวนโกรธจัด

เขานึกว่าผู้หญิงคนนี้ แม้จะอัปลักษณ์ไปสักหน่อย แต่ก็ซื่อสัตย์และทุ่มเทให้เขามาตลอด ความรู้สึกผิดเฮือกสุดท้ายมลายหายไปในพริบตา

เพียงแค่ขยับมือเบาๆ มีดโลหะเล่มหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ความเหี้ยมเกรียมในแววตาของเขานั้นไม่ใช่สายตาของสามีที่มองภรรยาที่อยู่กินกันมาถึงหกปีเลยแม้แต่น้อย

เซี่ยกุยกุยมีคำด่าทอหยาบคายนับไม่ถ้วนที่อยากจะพ่นออกมาจากใจ แต่กลับทำไม่ได้

บ้าฉิบ! เธอเพิ่งจะโผล่มาที่นี่เองนะ เข้าใจไหม?

เวรเอ๊ย อย่างน้อยก็ปล่อยให้แม่คนนี้ได้อ้าปากอธิบาย หรือไม่ก็ด่าระบายความแค้นหน่อยสิ!

ความโกรธเกรี้ยวสุมแน่นอยู่ในอก แต่เธอไม่อาจขยับเขยื้อนร่างกายได้เลย

นี่มันนังนั่นใส่ร้ายเธอชัดๆ เธอไปมีมิติเก็บของตอนไหนกัน?

ขนาดโดนรถชนตายยังไม่รู้สึกว่าไม่ยุติธรรมเท่านี้มาก่อนเลย ให้ตายสิ!

ชายคนนั้นขยับเข้ามาใกล้เธอมากแล้ว

เซี่ยกุยกุยไม่ได้กลัวความตายสักเท่าไหร่หรอก เธอเคยตายมาแล้วครั้งหนึ่งนี่นา แต่เธอเพิ่งจะตาย ศพยังไม่ทันเย็นเลยด้วยซ้ำ แล้วจะต้องมาตายซ้ำสองอีก บ้าเอ๊ย มันเจ็บปวดจริงๆ นะ!

เรื่องราวที่เธอได้รับรู้มานั้นสั้นนิดเดียว มีแค่ไม่กี่ฉาก แต่เธอก็รู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีทางรอดชีวิตไปได้หรอก

บัดซบ!

ถ้าฉันต้องตาย พวกแกก็ต้องตายไปด้วยกัน ลากพวกแกสองคนลงนรกไปด้วยก็ถือว่าไม่ขาดทุน!

เธอเป็นพวกที่มีแค้นต้องชำระ ต่อให้ต้องทำร้ายตัวเองสักพันเพื่อทำลายศัตรูให้ได้สักแปดร้อย เธอก็ยอม

ร่างกายของเธอขยับไม่ได้ แต่พลังพิเศษของเธอขยับได้!

ในเวลาเพียงชั่วอึดใจ เธอก็สามารถควบคุมพลังธาตุลมของร่างกายนี้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ

ต้องบอกเลยว่าผู้หญิงคนนี้ไม่ได้อ่อนแอเลยสักนิด เธอเป็นถึงผู้ใช้พลังธาตุลมระดับเจ็ด

วินาทีที่มีดของชายคนนั้นแทงทะลุหน้าอกของเธออย่างไม่ลังเล เธอเหยียดยิ้มที่มุมปาก เผยรอยยิ้มที่บ้าคลั่งและโอหังอย่างถึงที่สุด

ฉีหยวนตกตะลึง วินาทีต่อมา เขาก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดราวกับร่างกายถูกฉีกกระชาก ในวาระสุดท้ายของชีวิต เขาหันหน้าไปมองและเห็นลั่วซีที่เพิ่งจะทำท่าทีเย่อหยิ่งจองหองเมื่อครู่ กำลังกุมลำคอของตัวเองด้วยความทรมาน

เลือดสดๆ พุ่งกระฉูดออกจากง่ามนิ้วของเธอ สาดกระเซ็นลงบนหิมะขาวโพลน เบ่งบานราวกับดอกไม้สีเลือด

เซี่ยกุยกุยตายอีกครั้ง

ความเจ็บปวดรวดร้าวแผ่ซ่านไปทั่วทุกอณูของร่างกายในทันที เธอสัมผัสได้ถึงหัวใจที่ถูกฉีกขาด

ผู้ชายคนนี้ช่างโหดเหี้ยมเสียจริง แทงมีดเข้ามาแล้วยังบิดมันซ้ำอีก

แต่... เมื่อได้เห็นสีหน้าไม่อยากจะเชื่อสายตาตัวเองของไอ้พระเอกกับนังนางเอกสารเลวจนวินาทีสุดท้ายของชีวิต เธอก็รู้สึกว่ามันคุ้มค่า

ตายแล้วไงล่ะ ไม่ใช่ว่าไม่เคยตายเสียหน่อย!

ขณะที่ความเจ็บปวดค่อยๆ ทุเลาลง และเธอคิดว่าคราวนี้คงตายสนิทแล้วจริงๆ ศีรษะของเธอกลับปวดแปลบขึ้นมาอีกครั้ง

ทันใดนั้น เธอก็รู้สึกกระปรี้กระเปร่าขึ้นมาทั้งตัว

รอบกายไม่มีความหนาวเหน็บที่เสียดแทงกระดูกอีกต่อไป และไม่มีวี่แววของไอ้พระเอกหรือนังนางเอกสารเลวนั่น

เมื่อมองเห็นภาพตรงหน้าได้อย่างชัดเจน เธอพบว่าตัวเองกำลังอยู่ในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ผ้าม่านโปร่งแสงพลิ้วไหวเบาๆ ตามแรงลมจากเครื่องปรับอากาศ

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย?

เธอนอนหงายอยู่บนเตียงโดยไม่ได้ลุกขึ้นมาในทันที การตายติดๆ กันถึงสองครั้งทำให้เธอแทบไม่มีความกล้าพอที่จะลุกขึ้นมา

ขอแกล้งตายต่อไปก่อนก็แล้วกัน!

"กุยกุย รู้สึกดีขึ้นบ้างหรือยังลูก?" เสียงที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรักและความห่วงใยดังขึ้นจากนอกประตู

เธอยังคงมึนงงกับสถานการณ์ตรงหน้า

เมื่อไม่เห็นปฏิกิริยาตอบรับ ประตูก็ถูกเปิดออกอย่างเงียบเชียบ พร้อมกับชายหนุ่มหน้าตาหล่อเหลาคนหนึ่งเดินเข้ามา "ลูกรัก เป็นยังไงบ้าง? ยังเจ็บอยู่ไหม? ลูกทำเอาพ่อตกใจแทบแย่รู้ไหม"

พ่อ พ่อ... พ่อเนี่ยนะ?

ให้ตายเถอะ!

เซี่ยกุยกุยรู้สึกเพียงว่าโลกใบนี้น่าเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ผู้ชายตรงหน้าดูอายุเต็มที่ก็แค่สามสิบต้นๆ เท่านั้น... หรือว่าเธอจะกลายเป็นผู้เยาว์ไปแล้ว?

เธอรีบผุดลุกขึ้นนั่งและตะเกียกตะกายไปยังกระจกเงาบานใหญ่ที่ติดอยู่บนผนัง

ร่างกายของเธอไม่มีเรี่ยวแรงเลยแม้แต่น้อย

"ลูกรัก ไม่ต้องห่วงนะ ไม่มีรอยขีดข่วนเลยสักนิด ยังคงเป็นเจ้าหญิงกุยกุยที่สวยที่สุดในสายตาของพ่อเสมอ!" เซี่ยต้งเหลียงคิดว่าลูกสาวกำลังกังวลเรื่องรอยแผลเป็นบนหน้าผาก จึงรีบส่งกระจกบานเล็กให้เธอ

กุยกุยรับกระจกมาและถอนหายใจยาวด้วยความโล่งอก

ภาพในกระจกคือหญิงสาวอายุราวๆ ยี่สิบปี ที่มีใบหน้างดงามหมดจดและประณีต ซึ่งหน้าตาเหมือนกับตัวเธอเองก่อนตายไม่มีผิดเพี้ยน

ในชั่วขณะนั้น ราวกับมีสายฟ้าฟาดเปรี้ยงลงมากลางใจ เธอเงยหน้ามองผู้ชายที่เรียกตัวเองว่าพ่อด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอ่ยถามออกไปว่า "เซี่ย... ต้งเหลียง?"

เซี่ยต้งเหลียง "..."

"ลูกเรียกชื่อจริงของพ่อห้วนๆ แบบนี้ได้ยังไงกัน?"

บ้าไปแล้ว!

เซี่ยกุยกุยแข็งทื่อไปทั้งตัว

เธอจำได้ว่าเคยอ่านนิยายวันสิ้นโลกเรื่องหนึ่ง ซึ่งมีตัวประกอบหญิงยอดแย่ที่ไม่ค่อยมีบทบาทอะไรดันมีชื่อเดียวกับเธอ

เนื้อหาในหนังสือบรรยายถึงตัวละครนี้ไว้น้อยมาก แต่... เธอเป็นหนึ่งในตัวประกอบที่มีชีวิตรอดค่อนข้างยาวนาน และมาตายลงในตอนที่ถูกพระเอกแทงทะลุขั้วหัวใจ

"..." ถ้าอย่างนั้น สองคนที่เธอลากลงนรกไปพร้อมกันเมื่อกี้ ก็คือพระเอกกับนางเอกในหนังสืออย่างนั้นหรอกเหรอ?

หึหึ!