บทที่ 198 - เปลี่ยนแปลงโชคชะตาเผ่ามนุษย์สัตว์! ไอเทมระดับตำนานชิ้นที่สาม

บทที่ 198 - เปลี่ยนแปลงโชคชะตาเผ่ามนุษย์สัตว์! ไอเทมระดับตำนานชิ้นที่สาม

ในชาติก่อนเขาไม่เคยเชื่อเรื่อง "การเวียนว่ายตายเกิด" กับ "โชคชะตา" สองอย่างนี้เลยสักนิด

แต่ชาตินี้ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อ เพราะเขาเองก็เป็นหนึ่งในนั้น

"ดีมาก ต้องขอบคุณความรู้ของเผ่าสมุทรยุคบรรพกาลจากหุ่นเชิดคาร์วีซ ทำให้ฉันรู้แล้วว่าต้องทำยังไง"

ในเมื่อจะพลิกผันโชคชะตา งั้นก็พลิกมันให้สุดไปเลย!

ผ่านจ้าวแห่งมนุษย์สัตว์ที่ดูเหมือนจะมีเบื้องลึกเบื้องหลังตนนี้ ไม่แน่อาจจะได้รู้ความลับระดับจักรวาลอะไรบางอย่างก็ได้

แน่นอนว่า รวมถึง "ไอเทมระดับตำนาน" เพียงชิ้นเดียวของจ้าวแห่งมนุษย์สัตว์ที่เขาเฝ้าคิดถึงมาตลอดด้วย!

ถ้ายังไม่ได้ของชิ้นนี้มา เขาก็ไม่มีทางฆ่าจ้าวแห่งมนุษย์สัตว์หน้าเสือตนนี้อยู่แล้ว

ไบลาซีเดน พรสวรรค์ 【หลอมรวม】 ของแกกำลังจะตกเป็นของนายน้อยคนนี้แล้วนะ~

......

ส่วนลึกของป่าทึบไอร์วอนเกลยังคงมีพายุฝนตกกระหน่ำอย่างไม่หยุดหย่อน

ทว่า พายุฝนไม่ได้แฝงไปด้วยกระแสไฟฟ้าอีกต่อไป แต่เป็นพิษผสมต่างหาก

"ในบรรดาของที่ช่วงชิงมาได้นั้น มี 'พิษมนุษย์สัตว์', 'ก้อนพิษมรกต', 'ผงเถาวัลย์คราม'......"

ตามที่คาร์วีซบอก การใช้พิษที่ผสมจากของพวกนี้

เมื่อฉีดเข้าไปในร่างของสิ่งมีชีวิตที่ถูกนาคาควบคุม จะสามารถทำให้พวกมันกลับมามีสติสัมปชัญญะเดิมได้ในระยะเวลาหนึ่ง

จากนั้น ก็ใช้หลักการทาง "ฟิสิกส์" ในการทำลายเมล็ดพันธุ์เผ่าสมุทรแบบพิเศษที่อยู่ในตัวพวกมัน

"หลักการทางฟิสิกส์งั้นเหรอ...... งั้นก็คือการกระทืบนั่นแหละ~ ขอแค่ไม่ตีให้ตายก็พอแล้ว"

และแล้ว สถานการณ์ก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

หลังจากที่กวาดล้างมนุษย์สัตว์ไปนับแสน ก็ยังเหลือมนุษย์สัตว์วัยรุ่นอยู่อีกราวๆ 1 หมื่นตน

นี่คงเป็นความเมตตาครั้งสุดท้ายของฟางหานแล้วล่ะ

และพวกมันก็คือเชื้อไฟสายสุดท้ายของมนุษย์สัตว์ในจักรวาลนี้เช่นกัน

แต่ตอนนี้ เหล่ามนุษย์สัตว์ที่ต้องเผชิญกับพายุฝนพิษผสมนี้......

"โอ๊ย อย่าตีหน้าข้า อ๊ากกกกก อย่าตีแล้ว!"

"ช่วยด้วย ข้าไม่อยากโดนตีจนเป็นหมูบด หนีเร็ว......"

"ท่านแม่ ข้าอยากหาท่านแม่ อ๊ากกกกก เจ็บจังเลย เผ่ามนุษย์คนนี้เป็นปีศาจชัดๆ!"

"ท่านจ้าวผู้ปกครอง ท่านจ้าวผู้ปกครองของพวกเราก็โดนอัดเหมือนกัน ฮือๆๆ เขาน่ากลัวจังเลย"

...

ฟางหานสัมผัสได้อย่างชัดเจนว่ามนุษย์สัตว์พวกนี้เกิดความเปลี่ยนแปลงขึ้นแล้ว

ไม่เกี่ยวกับรูปร่างหน้าตาหรือความแข็งแกร่ง แต่เป็นน้ำเสียงและแววตาที่ใช้สื่อสารต่างหาก

เขาพึมพำกับตัวเอง :"ที่แท้พวกมนุษย์สัตว์ก็เป็นแค่พวกซื่อบื้อเท่านั้นเอง น่าเสียดายที่ต้องตกเป็นเครื่องมือไร้หัวใจ"

เขาไม่รู้สึกเสียใจเลยที่ได้สังหารมนุษย์สัตว์ไปมากมายขนาดนั้น

เพราะนั่นคือสิ่งที่พวกมันสมควรได้รับ

เพียงแต่ ตอนนี้ได้ค้นพบความจริงว่าพวกมันไม่ได้เป็นพวกบ้าคลั่งกระหายเลือด ก็อดไม่ได้ที่จะรู้สึกถอนหายใจออกมา

นั่นทำให้เขานึกถึงประโยคหนึ่งขึ้นมา : มนุษย์สัตว์จะไม่มีวันตกเป็นทาส เว้นแต่จะกินอยู่ฟรี

เมื่อเทียบกับเผ่ามนุษย์แล้ว พวกมันอาจจะชอบชีวิตชิลๆ สบายๆ มากกว่าก็ได้......

......

"ที่นี่... ที้หนาย?" ในที่สุดจ้าวหน้าเสือก็ฟื้นขึ้นมา

ทว่า เนื่องจากการถูก "รักษา" ด้วยวิธีทางฟิสิกส์ของฟางหาน ตอนนี้จึงยังพูดจาอ้อแอ้อยู่บ้าง

"เจ้า...... สำเร็จแล้ว? สำเหล็ด... แย้วเหยอ!!!"

ทันใดนั้น น้ำตาร้อนผ่าวก็ไหลอาบแก้มของจ้าวหน้าเสือ ในฐานะจ้าวผู้ปกครองเผ่าพันธุ์ ช่างไม่มีราศีเอาเสียเลย

ฟางหานลอยตัวอยู่เบื้องหน้ามนุษย์สัตว์ทั้งหมด ทอดสายตามองลงมาอย่างเย่อหยิ่ง

เหล่ามนุษย์สัตว์เบื้องล่างล้วนผ่านการทักทายอย่างใกล้ชิดจากฟางหานมาแล้วทั้งสิ้น แววตาจึงดูหวาดกลัวอยู่บ้าง

ฟางหานเอ่ยปาก :"ตอนนี้ฉันมีทางเลือกให้พวกแกสองทาง"

"ทางแรก : ไม่ยอมจำนนและสู้จนตัวตาย ถ้าเป็นแบบนั้นฉันก็จะไม่ปรานีอีกต่อไป"

"ทางที่สอง : สาบานด้วยพันธสัญญาชีวิต ว่าจะยอมรับฉันเป็นนาย และจะไม่มีวันขัดคำสั่งของฉันเด็ดขาด......"

เมื่อได้ยินดังนั้น ในแววตาของพวกมนุษย์สัตว์ก็มีไฟโทสะลุกโชนขึ้นมา!

ยอมจำนน? มนุษย์สัตว์ไม่มีวันยอมจำนน เพียงแต่ตอนนี้โกรธแต่ไม่กล้าพูดเท่านั้นแหละ

แน่นอนว่า ฟางหานยังพูดไม่จบ :"หากพวกแกเลือกยอมรับฉันเป็นนาย ฉันจะรับรองสิทธิมนุษยสัตว์ขั้นพื้นฐานให้ และจะเตรียมอาหารกับเหล้าชั้นเลิศไว้ให้พวกแกด้วย... อืม ส่วนที่อยู่อาศัยของพวกแกก็ยังคงเป็นมิตินี้แหละ"

"ทว่า จะต้องเชื่อมต่อกับดาวสีน้ำเงินโดยสมบูรณ์ และยอมรับการพัฒนาจากดาวสีน้ำเงิน ขอเพียงแค่พวกแกร่วมมือกันพัฒนาพื้นที่ที่อุดมสมบูรณ์แห่งนี้ ฉันจะเลี้ยงดูปูเสื่อพวกแกเอง~"

เนื่องจากพวกมนุษย์สัตว์มักจะใช้ชีวิตแบบขี้เกียจสันหลังยาวมาตลอด ทรัพยากรบนดาวดวงนี้จึงแทบไม่เคยถูกนำมาใช้ประโยชน์เลย

การใช้เป็นสถานีเสบียงสำรองของหัวเซี่ยบนดาวสีน้ำเงินถือว่าเหมาะสมอย่างยิ่ง

"เดี๋ยวก่อน เจ้าบอกว่าอาหารกับเหล้าเลิศรสเหรอ?" พวกมนุษย์สัตว์ถึงกับอึ้ง "เจ้าไม่ได้หลอกพวกเราใช่ไหม?"

เจ้าพวกซื่อบื้อเอ๊ย พวกแกโฟกัสผิดจุดหรือเปล่า!

"อืม ใช่ อาหารกับเหล้าเลิศรสที่พวกแกไม่เคยลิ้มลองมาก่อน"

จังหวะนั้นเอง จ้าวหน้าเสือก็คุกเข่าลงข้างหนึ่งทันที

"ท่านผู้ยิ่งใหญ่ เดิมทีข้าคิดว่าเผ่ามนุษย์สัตว์จะต้องสูญสิ้นเผ่าพันธุ์เสียแล้ว แต่พลังอันยิ่งใหญ่และความเมตตาของท่านได้ช่วยรักษาเชื้อไฟสุดท้ายของพวกเราเอาไว้!"

"เหล่ามนุษย์สัตว์เอ๋ย หากพวกเจ้ายังเห็นข้าเป็นจ้าวผู้ปกครองอยู่ล่ะก็ จงยอมรับนายท่านเป็นนายของพวกเราเถิด! ข้า ซีซาร์ลัมป์ ขอสาบานว่าจะติดตามนายท่านด้วยความภักดี......"

เมื่อมีจ้าวแห่งมนุษย์สัตว์ตนนี้เป็นผู้นำ สถานการณ์ก็เป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้นอย่างมาก

ยิ่งไปกว่านั้น ฟางหานเองก็สังเกตเห็นถึงความร้อนรนของซีซาร์ลัมป์ด้วยเช่นกัน

ดูเหมือนว่ามันจะมีเรื่องสำคัญบางอย่างที่อยากจะบอกเขาอย่างเร่งด่วน

......

......

หลายชั่วโมงต่อมา มนุษย์สัตว์ที่รอดชีวิตก็ค่อยๆ เข้าใจสถานการณ์ที่ตัวเองถูกควบคุมแล้ว

หลังจากฝังศพเพื่อนร่วมเผ่าพันธุ์ที่ล่วงลับไป ก็เริ่มรอคอยคำสั่งจากฟางหานและซีซาร์ลัมป์

ในใจของพวกมัน ล้วนมีศัตรูคนใหม่เกิดขึ้นมาพร้อมกัน —— เผ่าสมุทรยุคบรรพกาล!

ถึงแม้ว่า... ความห่างชั้นของพลังระหว่างพวกมันกับอีกฝ่ายจะต่างกันราวฟ้ากับเหวก็ตาม~

ส่วนทางฝั่งดาวสีน้ำเงิน เนื่องจากฟางหานจัดการสกัดกั้นกองทัพมนุษย์สัตว์ไว้อย่างเด็ดขาด จึงมีมนุษย์สัตว์หลุดรอดออกมาเพียงหยิบมือเท่านั้น

อวิ๋นเฟิงหลินถึงกับเดาะลิ้นชื่นชม :"สมกับเป็นเทพผู้ดับสูญจริงๆ ทำเรื่องเหนือความคาดหมายได้ตลอดเลย ฉันว่าบางทีแค่เขาคนเดียวก็คงพอที่จะจัดการกับมนุษย์สัตว์ทั้งหมดแล้วล่ะ......"

"นั่นน่ะสิ การหลอมรวมพลังของเทพผู้ดับสูญในโลกความเป็นจริงมันจะเวอร์เกินไปแล้ว! ฉันล่ะสงสัยจริงๆ ว่าแค่เขาคนเดียว อาจจะน่ากลัวยิ่งกว่ากองกำลังทหารทั้งหมดของหัวเซี่ยรวมกันซะอีก"

"เลิกคุยกันได้แล้ว รีบเคลียร์พื้นที่สมรภูมิซะ แล้วก็คอยจับตาดูรอยแยกมิติไว้ให้ดี รอคอยการกลับมาของเทพผู้ดับสูญ!"

"รับทราบ!!!"

"รับทราบ!!!"

...

【ค่ายหลักมนุษย์สัตว์】

ค่ายหลักของจ้าวหน้าเสือ ซีซาร์ลัมป์ ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ดึกดำบรรพ์ที่สูงที่สุด

นี่ก็คือเหตุผลที่ฟางหานสามารถระบุตำแหน่งของตัวเองได้อย่างแม่นยำนั่นเอง

ขอเพียงแค่ใช้ต้นไม้ดึกดำบรรพ์ต้นนั้นเป็นจุดอ้างอิง ก็สามารถยืนยันตำแหน่งสัมพัทธ์ได้แล้ว

ในมือของฟางหานถือไอเทมพิเศษรูปร่างคล้ายเมล็ดพันธุ์ที่ซีซาร์ลัมป์มอบให้

เขาหัวเราะเบาๆ :"เอาล่ะ ตอนนี้ที่นี่ก็มีแค่เราสองคนแล้ว แกมีอะไรจะพูดก็ว่ามา"

ไอเทมชิ้นนี้ก็คือไอเทมระดับตำนานที่เขาเฝ้าคิดถึงนั่นเอง

ความจริงแล้ว ซีซาร์ลัมป์ไม่รู้ถึงมูลค่าที่แท้จริงของมันเลยด้วยซ้ำ มันก็แค่สัญลักษณ์ของจ้าวผู้ปกครองที่สืบทอดกันมารุ่นต่อรุ่นของเผ่ามนุษย์สัตว์เท่านั้นแหละ

【เมล็ดมารพรสวรรค์】 (ไอเทมระดับตำนาน)

【คุณสมบัติพิเศษ - ผลึก : คัดลอกและสับเปลี่ยนพรสวรรค์ที่แตกต่างกันลงในเมล็ดมาร (จำกัดจำนวน : 3; จำกัดระดับ : S), ผู้ครอบครองสามารถใช้พรสวรรค์ที่อยู่ภายในได้ ปัจจุบันคือ "พละกำลังยักษ์ B", "คำรามศึก B", "ทะลวง C"】

【คุณสมบัติพิเศษ - สับเปลี่ยน : สามารถบังคับสับเปลี่ยนพรสวรรค์กับเป้าหมายที่ถูกคุณสังหาร/ทำให้สลบได้ (ระดับต่ำสับเปลี่ยนระดับสูงกว่าหนึ่งระดับ, สูงสุด S สับเปลี่ยน SS), แต่ละคนสามารถใช้ได้เพียงครั้งเดียวในชีวิต!】

...

นี่คือข้อมูลที่ฟางหานจำได้ขึ้นใจมาตั้งนานแล้ว

ในชาติก่อน หลังจากที่มนุษย์สัตว์ถูกทำลายล้าง ไอเทมชิ้นนี้ก็ถูกเผ่าสมุทรยุคบรรพกาลเก็บกู้กลับไป!

ตอนนี้ มันตกเป็นของเขาแล้ว

(จบแล้ว)