บทที่ 982 โจรผู้อำมหิต

หลัวเหลียนซานร่วงลงสู่พื้น กระอักเลือดออกมาคำแล้วคำเล่า

เขาประหมัดใส่หยางไป่ไปตั้งมากมาย

แต่หยางไป่กลับไม่เป็นอะไรเลยแม้แต่น้อย

ทว่าหยางไป่เพียงแค่ใช้กระบี่เดียวตามด้วยลูกถีบ

ก็สามารถทำลายหลัวเหลียนซานจนสิ้นฤทธิ์

มิน่าล่ะคนถึงพูดกันว่า หากคิดจะชกคนอื่น ต้องหัดเป็นฝ่ายโดนชกให้เป็นเสียก่อน

หยางไป่พลิกกายหันกลับไป ไห่ซานก็ปรากฏตัวขึ้นพอดี

ในมือถือระเบิดมือเตรียมจะโยนใส่หยางไป่

“ไปตายซะ!”

หยางไป่พุ่งทะยานเข้าใส่ไห่ซานทันที

ระเบิดมือตกลงที่ด้านหลังและระเบิดขึ้นเสียงดังสนั่น

หยางไป่หาได้สนใจไม่ ท่ามกลางกลุ่มควันดำ

เขาละทิ้งปืนพกและเรียกใช้กระบี่สั้นในทันที

ไห่ซานซึ่งเป็นยอดฝีมือจากสำนักนางแอ่น (เอี้ยนจื่อเหมิน)

มีวิชาตัวเบาที่ลื่นไหลราวกับปลาไหล

เขาวูบหายไปจากสายตาทันที ทว่าในวินาทีนั้นเอง

ก็มีปืนกลมือกระบอกหนึ่งเล็งตรงมาที่หยางไป่

“ตาย!”

“ปัง ปัง ปัง!”

หยางไป่ม้วนตัวหลบเข้าไปหลังกองลังไม้

ห่ากระสุนพุ่งเข้าใส่กดดันจนเขาไม่อาจเงยหน้าขึ้นมาได้

หวังเยี่ยนชิงยื่นมือออกมาขว้างระเบิดมืออีกลูกเข้าไปในกองลังไม้นั้น

“ตูม!”

ลังไม้ระเบิดกระจุยกระจาย ร่างของหยางไป่ถูกแรงอัดจนกระเด็นลอยออกมา

ทว่าในจังหวะที่ลอยอยู่กลางอากาศนั้นเอง

หยางไป่ก็ซัดอาวุธลับเข้าใส่แขนของหวังเยี่ยนชิงอย่างแม่นยำ

“อ๊าก!”

หวังเยี่ยนชิงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เขารีบกุมแขนที่บาดเจ็บถอยหลังไป

ภาพที่เกิดขึ้นสร้างความหวาดผวาให้แก่พวกโจรที่เหลือ

พวกเขาหลงนึกว่าหวังเยี่ยนชิงถูกฆ่าตายไปเสียแล้ว

“ลูกพี่!”

ไไห่ซานพุ่งเข้ามาหา เขาเองก็นับว่ามีความกตัญญูอยู่บ้าง

พยายามจะเข้ามาคุ้มครองหวังเยี่ยนชิง

“ฉันไม่เป็นไร ฆ่ามันซะ! ระดมยิงพร้อมกัน!”

หวังเยี่ยนชิงคว้าปืนพกขึ้นมาอีกครั้ง เล็งตรงไปยังจุดที่หยางไป่ซ่อนตัวอยู่

หยางไป่หลบอยู่หลังเสาต้นใหญ่

ในจังหวะที่ม้วนตัวหลบเมื่อครู่เขาได้คว้าปืนจากบนพื้นมาได้กระบอกหนึ่ง

โดยไม่ต้องชะโงกหน้าออกไปมอง

หยางไป่สะบัดมือขึ้นลำกล้องและยื่นปากกระบอกปืนออกไปนอกเสา

เขาอาศัยเสียงในการคาดคะเนตำแหน่งแล้วเหนี่ยวไกต่อเนื่องทันที

“ปัง ปัง ปัง!”

เสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวจากการปะทะของทั้งสองฝ่าย

หยางไป่ใช้วิธียิงทีละนัดสลับกับการรัวกระสุนชุดใหญ่

ฝ่ายตรงข้ามล้มฟุบไปอีกสี่คน บัดนี้แก๊งของหวังเยี่ยนชิงเหลือคนเพียงสิบคนเท่านั้น

ดวงตาของหวังเยี่ยนชิงเริ่มแดงก่ำด้วยความโกรธแค้น เขาจ้องมองไปที่เสาต้นนั้น

หยางไป่กระสุนหมดแล้ว

“เจ้าห้า เข้าไปจัดการมันซะ!”

ไไห่ซานพยักหน้า

ก่อนจะขว้างระเบิดมือเข้าใส่อีกรอบเพื่อเปิดทางและเล็งปืนไปที่ตำแหน่งของหยางไป่

ทว่าหยางไป่กลับคว้าอาวุธลับขว้างสวนออกไปปะทะกับระเบิดมือลูกนั้นกลางอากาศ

“ตูม!”

ระเบิดมือระเบิดขึ้นตรงกึ่งกลางระหว่างทั้งสองฝ่าย

ควันดำหนาทึบพวยพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง

ไไห่ซานหูอื้ออึงจนมึนงง เขารีบทรุดตัวลงกับพื้น คนอื่น ๆ เองก็เช่นกัน

ทุกคนกำลังเร่งเปลี่ยนซองกระสุน

ทว่าหยางไป่กลับพุ่งฝ่ากลุ่มควันออกมา

คว้าปืนกลมือที่หมดกระสุนแล้วฟาดเข้าที่ใบหน้าของไห่ซานอย่างแรง

“พลั่ก!”

ไไห่ซานกระเด็นลอยไปตามแรงฟาดก่อนจะร่วงลงพื้นและเอามือกุมหน้าด้วยความเจ็บปวด

คนอื่น ๆ ที่กำลังเปลี่ยนกระสุนอยู่ต่างพากันตื่นตะลึง

หยางไป่สไลด์ตัวไปตามพื้นพร้อมกับขว้างกระบี่สั้นออกไป

“ฉึก!”

คมกระบี่พุ่งเจาะเข้าที่ไหล่ของลูกน้องคนหนึ่งจนตรึงร่างเขาไว้กับพื้นดิน

พวกโจรต่างพากันตกตะลึงจนแทบเสียสติ

พวกเขามีคนตั้งมากมายรวมตัวกันอยู่ในโกดังแห่งเดียว

แต่กลับฆ่าหยางไป่ไม่ได้ ซ้ำยังต้องสูญเสียคนไปเกือบหมด

“ออกไปข้างนอกก่อน!”

“สตาร์ทรถ!”

หวังเยี่ยนชิงเหลือบมองนาฬิกา หากขืนรั้งอยู่ที่นี่ต่อ ตำรวจต้องแห่กันมาแน่นอน

การระเบิดที่เกิดขึ้นที่นี่ ย่อมทำให้คนของโรงงานเครื่องหนังแจ้งตำรวจไปแล้ว

หวังเยี่ยนชิงไม่อาจอยู่ต่อได้ เขาพุ่งตัวหนีออกไปเป็นคนแรกโดยไม่สนใจลูกน้องคนอื่น

คว้ามินิแวนได้คันหนึ่งก็รีบขับหนีไปทันที

“ลูกพี่!”

ลูกน้องที่ตามมาไม่ทันต่างพากันอึ้ง หวังเยี่ยนชิงช่างไร้ความกตัญญูสิ้นดี

อย่างไรก็ตาม คนเหล่านั้นก็ได้แต่กัดฟันวิ่งตรงไปยังรถมินิแวนอีกคัน

ทว่าหยางไป่พุ่งกลับเข้ามาอีกครั้ง

ประกายกระบี่วาดผ่านร่างคนเหล่านั้นราวกับสายฟ้าแลบ

เลือดสาดกระเซ็นไปทั่ว ไม่มีใครสามารถต้านทานหยางไป่ได้แม้แต่คนเดียว

ทว่าในจังหวะนั้นเอง ที่ด้านนอกก็มีเสียงรถยนต์หลายคันแล่นเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ฝุ่นตลบอบอวล หวงเต๋อมิงและเจ้าหน้าที่ตำรวจคนอื่น ๆ เดินทางมาถึงแล้ว

ทุกคนอยู่ในชุดปฏิบัติการเต็มรูปแบบ พุ่งตรงเข้าสู่โกดัง

“หยุดนะ ห้ามขยับ!”

ตำรวจทุกคนถือปืนเล็งใส่กลุ่มโจร

ขณะที่ไไห่ซานเพิ่งจะลุกขึ้นมาและเตรียมจะยกปืนยิงโต้ตอบ

เฉาเฉียงยกปืนพกขึ้นเล็งและเหนี่ยวไกทันทีโดยไม่ต้องรอช้า

ด้วยพื้นเพที่เคยเป็นหัวหน้ากองกำลังอาสาสมัคร

กระสุนนัดนั้นเจาะเข้าที่กลางศีรษะของไห่ซานจนระเบิดคาที่

“วางอาวุธเเล้วจะละเว้นโทษตาย!”

“ใครขยับ วิสามัญทันที!”

เฉาเฉียงแผดเสียงคำรามอย่างดุดัน ตำรวจนอกเครื่องแบบคนอื่น ๆ ก็มีท่าทีไม่ต่างกัน

พวกเขารู้ดีว่าฝ่ายตรงข้ามคือพวกเดนตาย

พวกโจรที่เพิ่งจะต่อสู้กับหยางไป่มาหยก ๆ ต่างพากันอึ้งสนิท

พวกเขาส่งเสียงร้องโหยหวนและยอมทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นแต่โดยดี

เจ้าหน้าที่บางคนยังคงเล็งปืนมาทางหยางไป่ เพราะเห็นเขามีเลือดอาบไปทั้งตัว

“วางปืนลง!”

“เขาคือหยางไป่!”

หวงเต๋อมิงพุ่งเข้ามาหา เมื่อเห็นว่าเป็นหยางไป่เขาก็แสดงท่าทางกังวลอย่างยิ่ง

“คนพวกนี้บาดเจ็บกันหมดแล้ว ทั้งหมดเป็นสมาชิกแก๊งหวังเยี่ยนชิง

ฝากคุณจัดการต่อด้วย”

หวงเต๋อมิงชะงักไปครู่หนึ่ง หยางไป่เช็ดเลือดบนใบหน้าออก ก่อนจะตะโกนเรียกเฉาเฉียง

“เฉาเฉียง สตาร์ทรถเร็ว หวังเยี่ยนชิงหนีไปแล้ว”

“อะไรนะ?”

เฉาเฉียงได้ยินดังนั้นก็รีบพุ่งไปที่รถของเขาทันที

“พวกนายคุมพื้นที่ที่นี่ไว้ ที่เหลือตามมา!”

หวงเต๋อมิงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ

คนตั้งมากมายขนาดนี้กลับพ่ายแพ้ให้หยางไป่เพียงคนเดียว

ตอนนี้หวังเยี่ยนชิงหนีไปแล้ว เขาจะหนีไปได้ไกลแค่ไหนกันเชียว?

การปล่อยให้เจ้าแห่งโจรหนีรอดไปจากเมืองต้าซิงได้

ถือเป็นความอัปยศอดสูของพวกเขาอย่างยิ่ง

“ตามไป!”

จบบท