บทที่ 972 ผู้ล่วงละเมิดพื้นที่ป่า

ฝ่ามือและหลังมือของชวี่ไห่ปัวบัดนี้เต็มไปด้วยบาดแผลเหวอะหวะจนเห็นกระดูก

ต่อให้เชือกจะขาดไปแล้ว

เขาก็ไม่เหลือสภาพที่จะท้าทายใครได้อีกต่อไป

ไช่ชีหยุดม้าลงพร้อมกับชูมือขึ้นเป็นสัญญาณให้นักรบม้าทุกคนหยุดตาม

ท่ามกลางทุ่งกว้าง ชายในชุดนวมสีดำคนหนึ่งเดินออกมา เขาคาบบุหรี่ไว้ในปาก

เอียงคอเล็กน้อยขณะสาวเท้าเดินตรงมาหาไช่ชี

“ยังจำข้าได้ไหม?”

ไช่ชีหรี่ตาลงมอง ก่อนจะพยักหน้าเบา ๆ “ที่แท้ก็มือดาบอาหมัน

นึกว่าแกตายไปนานแล้วเสียอีก”

ในอดีต บนเทือกเขาต้าซิงอันหลิงเคยมีมือดาบคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น

เขาลงมือสังหารครอบครัวของนักรบม้าหยางหมิงยกครัว

เหตุการณ์นั้นสร้างความโกรธแค้นให้คนในพื้นที่ป่าอย่างมาก

จนถูกเหล่านักรบม้าไล่ล่าหนีหัวซุกหัวซุนเข้าไปในหุบเขาคนป่า

สุดท้ายมือดาบอาหมันตัดสินใจกระโดดหน้าผาหนีตาย

ไม่คิดเลยว่าอาหมันจะยังมีชีวิตอยู่ และปรากฏตัวขึ้นอีกครั้งในตอนนี้

อาหมันเงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็น

ดูอัปลักษณ์ราวกับปีศาจร้าย

“ข้ายังไม่ตายแน่นอน หลังจากข้าหนีเข้าด่านไป

เพลงดาบของข้าก็รวดเร็วขึ้นกว่าเดิมมาก”

“ไช่ชี ในวันที่พวกแกไม่มีปืน พวกแกก็เป็นแค่พวกกระจอก”

“และวันนี้ ไม่ได้มีแค่ข้าคนเดียวที่มาที่นี่”

อาหมันกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เหล่าศัตรูในยุทธภพต่างพากันมารวมตัวกันที่นี่

พื้นที่ป่าจูเชว่นั้นเผด็จการเกินไปจนไปล่วงเกินผู้คนไว้มากมาย

เมื่อก่อนพวกแกมีคน มีปืน เหล่ายุทธภพจึงไม่กล้าขยับตัว

แต่ตอนนี้ไม่มีปืนแล้ว ใครจะไปกลัวพวกแก?

ไช่ชีจ้องมองอาหมัน ก่อนจะขยับขาพุ่งตัวลงจากหลังม้าอย่างคล่องแคล่ว

“งั้นพวกแกก็ดาหน้าเข้ามาให้หมดเลยสิ”

“มันจะมีประโยชน์อะไร?”

อาหมันแค่นยิ้มเหี้ยม ก่อนจะเริ่มออกวิ่งทันที

ทันใดนั้นดาบยาวสีดำเล่มหนึ่งก็สไลด์ออกมาจากแขนเสื้อ

เขาลากดาบไปกับพื้นดินจนเกิดประกายไฟพุ่งกระจาย

“ตูม!”

ก้อนหินแตกกระจายด้วยอานุภาพความแรง รังสีอำมหิตของอาหมันช่างรุนแรงนัก

เหล่ายุทธภพที่แอบซ่อนตัวอยู่ต่างพากันตกตะลึง

“เขา... เขาเข้าสู่ระดับเซียนเทียนแล้ว”

“ปราณดาบระดับเซียนเทียน!”

ชวี่ไห่ปัวที่นอนอยู่บนพื้นมองดูด้วยความตกใจ มือดาบอาหมันช่างร้ายกาจนก

เพียงแค่เพลงดาบนี้

ทีมศิลปะการต่อสู้สือช่าไห่คงไม่มีใครต้านทานได้แม้แต่คนเดียว

ดาบถูกวาดขึ้น กลายเป็นประกายเจิดจ้าดุจสายฟ้าฟาด

ทว่าในวินาทีต่อมา ไช่ชีกลับสะบัดแส้ในมือออกไป

“เพียะ!”

มันรวดเร็วยิ่งกว่าปราณดาบเสียอีก แส้ฟาดเข้าที่ใบหน้าของมือดาบอาหมันอย่างจัง

ร่างของอาหมันกระเด็นลอยละลิ่วไปพร้อมเสียงร้องโหยหวน

ไช่ชีเดินตรงเข้าไปหาอาหมัน สะบัดแส้หวดลงไปอีกครั้ง

“เพียะ!”

แส้ฟาดเข้าที่แขนขวาจนกระดูกหักสะบั้น ดาบยาวในมือร่วงหล่นลงพื้น

ไช่ชีใช้เท้าเหยียบลงบนร่างของอาหมัน

จ้องมองด้วยสายตาที่อำมหิตถึงขีดสุด “ระดับเซียนเทียนรึ?

วิเศษนักหรือไง?”

“ปีนั้น แกฆ่าครอบครัวของหยางหมิง นักรบม้าจูเชว่ของข้ายกครัวห้าชีวิต”

“วันนี้ แกจงทิ้งชีวิตไว้ที่นี่เสียเถอะ”

รังสีฆ่าฟันแผ่ซ่าน แววตาของไช่ชีเย็นชาไร้ความรู้สึก

อาหมันเหลือดวงตาเพียงข้างเดียว เพราะแส้เมื่อครู่ฟาดจนดวงตาแตกไปข้างหนึ่งแล้ว

“แก!”

ความหวาดกลัวเริ่มกัดกินใจของอาหมัน ไช่ชีแข็งแกร่งกว่าแต่ก่อนมากนัก

เขาที่เข้าสู่ระดับเซียนเทียนแล้ว

กลับถูกไช่ชีสะบัดแส้เพียงครั้งเดียวก็กลายเป็นคนพิการไปเสียได้

“เพียะ!”

ไช่ชีสะบัดแส้หวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

อาหมันส่งเสียงร้องได้เพียงครั้งเดียวก็ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาอีก

ร่างของเขาถูกแส้ฟาดจนแหลกเหลว เลือดเนื้อสาดกระเซ็นไปทั่วบริเวณ

ชวี่ไห่ปัวและคนอื่น ๆ มองดูภาพเบื้องหน้าด้วยความรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

พวกเขาเริ่มเสียใจอย่างสุดซึ้งที่ริอ่านมาตอแยพื้นที่ป่าแห่งนี้

เมื่อก่อนนึกว่าที่พื้นที่ป่ากร่างได้เพราะมีปืน

แต่ตอนนี้เห็นได้ชัดว่า ต่อให้ไม่มีปืน

ฝีมือการต่อสู้ของคนพวกนี้ก็อยู่ในระดับที่สูงส่งจนน่าขนลุก

ไช่ชีเงยหน้าขึ้นกะทันหัน แววตาดุร้ายกวาดมองไปรอบทิศทาง

“ฉันจะนับถึงสาม... ไสหัวไปให้หมด!”

“ใครที่ยังกล้ามาวอแวพื้นที่ป่าอีก

ฉันจะทำให้มันไม่มีโอกาสได้เดินออกจากตำบลจูเชว่ไปได้อีกตลอดกาล”

“หนึ่ง!”

เพียงแค่ไช่ชีนับถึงหนึ่ง รอบข้างก็เริ่มมีเสียงความเคลื่อนไหว

เหล่าศัตรูในยุทธภพต่างพากันวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง

การที่ไช่ชีหวดแส้สังหารมือดาบอาหมันจนตายนั้น สร้างความหวาดผวาไปทั่วทั้งยุทธภพ

ชวี่ไห่ปัวเองก็รีบบอกกับไช่ชีว่า “ผมผิดไปแล้ว ปล่อยผมไปเถอะครับ”

ลูกศิษย์ทั้งสามคนก็ร้องไห้โฮพลางตะโกนว่า

“พวกเราเป็นนักเรียนโรงเรียนวูซูสือช่าไห่

ได้โปรดเถอะครับ อย่าฆ่าพวกเราเลย”

ไช่ชีเดินตรงไปหาชวี่ไห่ปัว แส้ม้าในมือชุ่มไปด้วยเลือดสด ๆ

“ชวี่ไห่ปัว พ่อของแกเป็นพวกลักลอบขุดแร่เถื่อน เขาสมควรได้รับกรรมแล้ว”

“ฉันจะให้โอกาสแกเป็นครั้งสุดท้าย”

“ไสหัวออกไปจากตำบลจูเชว่ซะ แล้วกลับไปที่สือช่าไห่ของแกซะเดี๋ยวนี้!”

ชวี่ไห่ปัวเงยหน้าขึ้น รีบตอบรับทันที “ไปครับ ผมจะไปเดี๋ยวนี้เลย”

ชวี่ไห่ปัวพาลูกศิษย์ทั้งสามคนวิ่งหนีไปอย่างไม่คิดชีวิต

ท่ามกลางสายลมหนาว เหล่านักรบม้าต่างพากันหัวเราะร่า

คนพวกนี้รึคิดจะมาล่วงละเมิดพื้นที่ป่า?

ไช่ชียังคงกวาดสายตามองไปรอบ ๆ เมื่อครู่เขารู้สึกเหมือนมีใครบางคนแอบซุ่มดูอยู่

เขามองหาอยู่นานแต่ก็ไม่พบอะไร จึงได้แต่นำกำลังคนเดินทางกลับ

ในป่าลึกที่อยู่ไกลออกไป หวังเฮ่อและเหลียงป๋อ ลูกน้องของหวังเยี่ยนชิง

วางกล้องส่องทางไกลลงแล้วหันมามองหน้ากัน

“พวกคนอีสานนี่มันป่าเถื่อนจริง ๆ ยุคไหนสมัยไหนแล้วยังมีกองทหารม้าอยู่อีก”

“ตาแก่คนนั้น... ระดับเหนือเซียนเทียนงั้นเหรอ? ซัดมือดาบคนนั้นจนตายคามือเลย”

หวังเฮ่อเผยสีหน้าดูแคลนก่อนจะกล่าวว่า

“พวกเราไม่ได้จะมาท้าทายฝีมือกับพวกมันเสียหน่อย”

“ไปเถอะ กลับไปรายงานลูกพี่กัน”

“ลูกพี่มาถึงแล้วเหรอ?”

แก๊งของหวังเยี่ยนชิงใช้วิธีแยกย้ายกันเดินทาง แล้วค่อยไปสมทบกันตามจุดนัดพบ

หวังเยี่ยนชิงต่อให้มาถึง เขาก็คงเข้าเมืองต้าซิงไปเลย

ไม่จำเป็นต้องมาที่ตำบลจูเชว่แห่งนี้

ในขณะที่หวังเฮ่อและเหลียงป๋อกำลังจะหันหลังกลับ

ทันใดนั้นที่เบื้องหลังของพวกเขาก็มีเสียงเย็นเยียบดังขึ้น

“ลูกพี่ของพวกแก... คือใคร?”

“อะไรนะ?”

ทั้งหวังเฮ่อและเหลียงป๋อต่างชะงักกะทันหัน ก่อนจะค่อย ๆ หันกลับไปมอง

ที่เบื้องหลังของคนทั้งสอง มีม้าหนึ่งตัว และคนหนึ่งคน

มีเพียงคนเดียวเท่านั้น

จบบท