บทที่ 39 จับกุมเซี่ย ไห่เฟิง!
บทที่ 39 จับกุมเซี่ย ไห่เฟิง!
เวลาประมาณแปดโมงสี่สิบนาที ณ หน้าประตูใหญ่โรงงานทอผ้าฝ้ายประจำอำเภอ
จู่ๆ ก็มีขบวนเจ้าหน้าที่ตำรวจในเครื่องแบบกลุ่มหนึ่งเดินทางมาถึง
การปรากฏตัวของพวกเขาทำให้เจ้าหน้าที่แผนกรักษาความปลอดภัยหน้าประตูโรงงานตกใจอย่างมาก
ต่างรีบวิ่งออกมาสอบถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น
“พวกเราได้รับแจ้งความว่า
พนักงานในโรงงานทอผ้าฝ้ายของพวกคุณมีส่วนพัวพันในคดีชิงทรัพย์
จึงจำเป็นต้องพาตัวไปสอบสวน!”
ตำรวจที่เป็นหัวหน้าชุดแสดงบัตรประจำตัวพร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม
“ตอนนี้รบกวนเปิดประตูด้วย!”
เมื่อได้ยินข่าวนี เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยยิ่งตกใจเข้าไปใหญ่
พนักงานในโรงงานมีส่วนพัวพันในคดีชิงทรัพย์ นี่คือเรื่องใหญ่ระดับฟ้าถล่ม
พวกเขาจึงรีบเปิดประตูให้ตำรวจเข้าไปทันที
เมื่อกลุ่มตำรวจเข้าไปข้างในแล้ว เจ้าหน้าที่คนหนึ่งรับหน้าที่นำทาง
ส่วนอีกคนก็รีบโทรศัพท์แจ้งบรรดาผู้นำเพื่อรายงานสถานการณ์
ในขณะที่ขบวนตำรวจเดินผ่านประตูโรงงานทอผ้าฝ้ายเข้าไป ภายในโรงฝึกงานแห่งหนึ่ง
วันนี้ เซี่ย ไห่เฟิง อารมณ์ดีเป็นพิเศษ
ขณะทำงานใบหน้าของเขามักจะมีรอยยิ้มประดับอยู่เสมอ
ยามที่มีเวลาว่าง เขายังแอบหยอกล้อเพื่อนร่วมงานหญิงที่อยู่ข้างๆ
ตั้งใจว่าจะชวนหล่อนไปกินข้าวเที่ยง
และพากันไปดูหนังในตอนเย็น
ดังคำที่ว่า เงินคือขวัญกำลังใจของลูกผู้ชาย เมื่อมีเงินแล้ว
ต่อให้เป็นคนที่เคยกระจอกแค่ไหนก็สามารถกลับมามีความมั่นใจได้ในพริบตา
และ เซี่ย ไห่เฟิง ก็คือตัวอย่างชั้นดี
ช่วงนี้เขามีเรื่องน่ายินดีเกิดขึ้นติดๆ กัน
อย่างแรกคือได้รับเกียรติให้เลื่อนขั้นเป็นพนักงานประจำ
ซึ่งถือว่าได้กุม "ชามข้าวเหล็ก" (งานที่มั่นคง) ไว้ในมือ
และเมื่อคืนเขายังเพิ่งจะได้ลาภลอยก้อนโตมาอีกด้วย
ชีวิตช่วงนี้ช่างราบรื่นเสียจริง!
เมื่อคืนนี้ สมาชิกในครอบครัวต่างตื่นเต้นจนนอนไม่หลับ
พากันขบคิดว่าจะเอาเงินก้อนนั้นไปทำอะไรดี
สุดท้ายก็ได้ข้อสรุปว่า จะต้องหาเมียให้เขาก่อนเป็นอันดับแรก
เซี่ย ไห่เฟิง เองก็อายุน่าจะสร้างครอบครัวได้แล้ว
ดังนั้น เช้าตรู่พอมาเริ่มงาน เซี่ย ไห่เฟิง
จึงเริ่มเกี้ยวพาราสีเพื่อนร่วมงานหญิงที่อยู่ใกล้ๆ
หวังจะชวนไปเดท...
ทว่า ในขณะที่ เซี่ย ไห่เฟิง กำลังปล่อยฟีโรโมนกระจายไปทั่วนั้น
ที่หน้าประตูโรงฝึกงาน
ขบวนเจ้าหน้าที่ตำรวจกลุ่มหนึ่งก็เดินก้าวเข้ามา
“ใครคือเซี่ย ไห่เฟิง?”
ตำรวจหัวหน้าชุดถามเสียงดัง
เหล่าคนงานที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำงานอยู่ในโรงฝึกงานต่างพากันชะงัก อยู่ดีๆ
ทำไมถึงมีกลุ่มตำรวจบุกมาที่นี่
“ใครคือเซี่ย ไห่เฟิง?”
“เซี่ย ไห่เฟิง อยู่ที่นี่ไหม?”
จังหวะนั้น หัวหน้าชุดตำรวจเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
น้ำเสียงของเขาเคร่งครัดและแผ่ซ่านกลิ่นอายที่น่าเกรงขามออกมา
“คุณตำรวจครับ เซี่ย ไห่เฟิง อยู่นี่ครับ! อยู่นี่!”
“เขาอยู่ที่โต๊ะทำงานด้านในสุดครับ”
หัวหน้ากลุ่มที่ดูแลโรงฝึกงานรีบวิ่งเข้ามาตอบด้วยท่าทางระมัดระวัง
“นำทางไป!”
ภายใต้การนำทางของหัวหน้ากลุ่ม เจ้าหน้าที่ตำรวจก็พบตัว เซี่ย ไห่เฟิง
ที่ยังคงหยอกล้อเพื่อนร่วมงานหญิงอยู่
เมื่อจู่ๆ เห็นกลุ่มตำรวจมาปรากฏตัวตรงหน้า เซี่ย ไห่เฟิง ก็อึ้งไปครู่หนึ่ง
ก่อนที่หัวใจจะเต้นรัว ใบหน้าเริ่มซีดเผือด
เขารู้สึกถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีอย่างยิ่ง
โดยเฉพาะเมื่อเขาเหลือบไปเห็นเงาร่างของ เสิ่น กั๋วต้ง ยืนอยู่ในกลุ่มตำรวจนั้นด้วย
ในพริบตา เขารู้สึกเหมือนมีเสียงระเบิดดัง "วิ้ง" ในหัว ร่างกายเริ่มสั่นสะท้าน
‘ไอ้หมอนี่แจ้งความเหรอ?’
‘มันกล้าแจ้งความจริงๆ เหรอนี่ย!’
‘บัดซบ! ไอ้สารเลว...’
เซี่ย ไห่เฟิง คำรามกู่ก้องอยู่ในใจ แต่ใบหน้าของเขากลับยิ่งขาวซีดลงเรื่อยๆ
จนไร้สีเลือด
“ผู้กองเซียวครับ เขาคือเซี่ย ไห่เฟิง คนที่ปล้นเงินของผมไปครับ!”
เสิ่น กั๋วต้ง ชี้ไปที่ เซี่ย ไห่เฟิง พร้อมพูดเสียงดัง
“เซี่ย ไห่เฟิง ตอนนี้คุณตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีชิงทรัพย์โดยเจตนา
เชิญไปสถานีตำรวจเพื่อรับการสอบสวนกับพวกเราด้วยครับ!”
ผู้กองเซียวเอ่ยเสียงกังวาน สิ้นคำพูดตำรวจสองนายก็ก้าวเข้าไปคุมตัว เซี่ย ไห่เฟิง
ไว้ข้างละแขน และใส่กุญแจมืออย่างชำนาญ
ถึงตอนนี้ เซี่ย ไห่เฟิง ถึงเพิ่งจะได้สติจากความหวาดกลัว เขาตะโกนลั่นว่า
“ผมเปล่า! ผมไม่ได้ทำ!”
“คุณตำรวจครับ ผมไม่ได้ปล้นเขา ทั้งหมดนี้เป็นฝีมือไอ้หมอนี่มันใส่ร้ายผม!”
ตำรวจนายหนึ่งตะคอกใส่ว่า “หุบปาก! คุณจะเกี่ยวข้องกับการชิงทรัพย์หรือไม่
พอกลับไปเราจะสอบสวนให้กระจ่างเอง”
“ตอนนี้ตามพวกเรามา!”
พูดจบเขาก็ผลักตัว เซี่ย ไห่เฟิง ที่เดินเซไปเซมาให้ออกจากโรงฝึกงาน
คนงานคนอื่นๆ ที่มุงดูเหตุการณ์ต่างก็จ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความตกใจอย่างยิ่ง
เซี่ย ไห่เฟิง ไปปล้นเงินคนอื่นเหรอเนี่ย ให้ตายสิ ข่าวนี้ใหญ่โตจริงๆ!
ส่วนเพื่อนร่วมงานหญิงที่เพิ่งถูก เซี่ย ไห่เฟิง เกี้ยวพาราสีเมื่อครู่
ก็รีบตัดขาดความรู้สึกทุกอย่างทิ้งทันที
ขณะที่กลุ่มตำรวจกำลังจะเดินพ้นประตูโรงฝึกงาน ก็มีกลุ่มคนจำนวนมากวิ่งหอบแฮกเข้ามา
พวกเขาคือบรรดาผู้นำของโรงงานทอผ้าฝ้าย หนึ่งในนั้นมีหัวหน้าแผนก เจิ้ง จวิน
รวมอยู่ด้วย
“คุณตำรวจครับ!”
“คุณตำรวจ!”
กลุ่มผู้นำโรงงานเข้าขวางทางตำรวจไว้ พร้อมรีบถามว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?
มีความเข้าใจผิดอะไรหรือเปล่า?
“คุณเซี่ย ไห่เฟิง พนักงานในโรงงานของพวกคุณ ตกเป็นผู้ต้องสงสัยในคดีชิงทรัพย์
ตอนนี้จำเป็นต้องพาตัวไปสอบสวนครับ”
ผู้กองเซียวตอบกลับด้วยสีหน้าเรียบเฉย
“ท่านผู้อำนวยการครับ ผมถูกใส่ร้าย!”
“ผมเป็นพนักงานประจำของโรงงานเรานะครับ พวกท่านต้องช่วยผมนะ!”
เมื่อเห็นเจ้านาย เซี่ย ไห่เฟิง ก็รีบตะโกนร้องขอความเป็นธรรมไม่หยุด
เพียงครู่เดียว เสื้อผ้าของเขาเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ
และที่เป้ากางเกงยังมีน้ำหยดลงมาไม่หยุด
ดูเหมือนเขาจะตกใจจนฉี่ราดไปแล้วจริงๆ
“ไอ้หมอนี่มันใส่ร้ายผม ใช่! มันจงใจกลั่นแกล้งผม!”
เซี่ย ไห่เฟิง คำรามใส่ เสิ่น กั๋วต้ง อย่างบ้าคลั่ง หากสายตาฆ่าคนได้ เสิ่น
กั๋วต้ง คงพรุนไปทั้งตัวแล้ว
แต่ เสิ่น กั๋วต้ง กลับเพียงแค่ยิ้มเย็น เขาคร้านจะต่อล้อต่อเถียงด้วย
เขาเบนสายตาไปที่ เจิ้ง จวิน ที่อยู่ในกลุ่มผู้นำ
และส่งสายตาแสดงความขอโทษไปให้เล็กน้อย
เจิ้ง จวิน เห็น เสิ่น กั๋วต้ง ตั้งนานแล้ว ถึงตอนนี้เขาถึงได้เข้าใจกระจ่างแจ้งว่า
"เรื่องยุ่งยากเล็กๆ" ที่ลูกชายบอกเขาเมื่อคืนคืออะไร?
พับผ่าสิ ที่แท้คือตำรวจมาจับคนถึงที่นี่!
นี่มันไม่ใช่เรื่องยุ่งยากเล็กๆ แล้ว โรงงานทอผ้าฝ้ายต้องจัดการเรื่องนี้ให้ดี
มิฉะนั้นอาจส่งผลเสียต่อชื่อเสียงของโรงงานอย่างมหาศาล
จากการฟังที่ลูกชายเล่า เจิ้ง จวิน
รู้ดีว่าคนที่แจ้งความจับโรงเรียนกวดวิชาก็คือพนักงานที่ชื่อ
เซี่ย ไห่เฟิง คนนี้เอง
แต่ที่คาดไม่ถึงคือ เมื่อวาน เซี่ย ไห่เฟิง
เพิ่งจะแจ้งความเรื่องโรงเรียนกวดวิชาจนทำให้อาจารย์เสิ่นคนนี้เกือบจะซวย
นึกไม่ถึงว่าวันรุ่งขึ้น อาจารย์เสิ่นจะตอกกลับได้อย่างเจ็บแสบขนาดนี้
ด้วยข้อหาชิงทรัพย์
ความเร็วในการล้างแค้นนี่ช่างน่าสะพรึงกลัวจริงๆ!
พวกผู้นำโรงงานทอผ้าฝ้ายคนอื่นๆ ตอนนี้ก็เริ่มเข้าใจสาเหตุคร่าวๆ ของเรื่องแล้ว
เมื่อรู้ว่า เซี่ย ไห่เฟิง ถูกจับเพราะไปชิงทรัพย์คนอื่น
แววตาของแต่ละคนก็ดูดุร้ายราวกับอยากจะกินเลือดกินเนื้อไอ้หมอนี่
“ไอ้สารเลว ฉันจำได้ว่าแกเพิ่งจะได้เป็นพนักงานประจำไม่กี่วันเองนะ
ทำไมถึงได้ทำเรื่องโง่ๆ แบบนี้ลงไปได้?”
ผู้นำคนหนึ่งที่เคยสนับสนุน เซี่ย ไห่เฟิง ตะคอกใส่หน้าตรงๆ
“ท่านครับ ผมถูกใส่ร้ายจริงๆ นะครับ ไอ้หมอนี่มันวางแผนแกล้งผม!”
เซี่ย ไห่เฟิง ร้อนใจจนแทบจะร้องไห้ หากเขารู้ล่วงหน้าว่า เสิ่น กั๋วต้ง
จะมีวิธีการที่โหดเหี้ยมขนาดนี้
ต่อให้ตายเขาก็ไม่กล้าทำเรื่องแบบเมื่อคืนแน่นอน
เขาเคยคิดว่าเขากุมจุดตายของ เสิ่น กั๋วต้ง ไว้ได้แล้ว
นึกไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะเป็นคนบ้าที่ไม่สนว่าจะเจ็บตัวทั้งคู่
แต่เลือกที่จะแจ้งความทันที แถมยังพาตำรวจมาจับเขาถึงโรงงานทอผ้าฝ้ายด้วยตัวเอง?
เขากว่า จะได้เป็นพนักงานประจำมันลำบากแค่ไหน หากต้องถูกปลดเพราะเรื่องนี้
เขาคงต้องเสียใจจนตายแน่ๆ
เพื่อตำแหน่งพนักงานประจำนี้ เซี่ย ไห่เฟิง ต้องตรากตรำทำงานในโรงงานมาถึงห้าปี
คอยเลียแข้งเลียขาผู้นำไปไม่รู้กี่คน
จนในที่สุดก็ได้เป็นพนักงานประจำที่น่าภาคภูมิใจ
คราวนี้ถ้าต้องตกงานขึ้นมา เขาคงเสียใจจนแทบกระอักเลือด!
สุดท้าย เซี่ย ไห่เฟิง ก็ถูกคุมตัวออกไป!
เมื่อมาถึงสถานีตำรวจ เขาต้องนั่งอยู่ในห้องสอบสวนที่เย็นเยียบ
ข้อมือทั้งสองถูกสวมกุญแจมือ
เขาได้รับรู้ความรู้สึกของ เสิ่น กั๋วต้ง
เมื่อวานนี้อย่างครบถ้วน
ทั้งความตกใจและหวาดกลัวที่ถาโถมเข้ามา
การสอบสวนอย่างเป็นทางการเริ่มต้นขึ้นแล้ว
ในขณะเดียวกัน ที่อีกห้องหนึ่ง เสิ่น กั๋วต้ง ก็กำลังให้ปากคำกับตำรวจอย่างละเอียด
เรื่องนี้ เสิ่น กั๋วต้ง เตรียมตัวมาพร้อมแล้ว ตำรวจต้องการอะไรเขามีให้หมด
พยานบุคคล... เขามี!
หลักฐานวัตถุ... ก็มีเช่นกัน!
เงินพวกนั้นเขาทำเครื่องหมายไว้หมดแล้ว
โดยอ้างว่าเงินก้อนนั้นเป็นค่าเรียนที่เก็บมาจากนักเรียน
ขอเพียงตอนนี้ไปค้นที่บ้านตระกูลเซี่ย ทุกอย่างก็จะกระจ่างแจ้งทันที
นอกจากนี้ คดีนี้ยังเกี่ยวข้องกับคนอีกสองคน
นั่นคือพ่อแม่ของ เซี่ย ไห่เฟิง... เซี่ย ซู่หลิน และ เฉียน อวี้เฟิน
พวกเขาถือเป็นผู้สมรู้ร่วมคิด และจำเป็นต้องถูกนำตัวมาสอบสวนพร้อมกันด้วย
ไม่นานนัก รถตำรวจหนึ่งคันและรถมอเตอร์ไซค์อีกหลายคันก็พุ่งออกจากสถานีตำรวจ
มุ่งหน้าตรงไปยังหมู่บ้านเป่ยถุนทันที...
จบบท