ตอนที่ 197 การเเข่งขัน

"เอาล่ะสาวๆ ฉันต้องไปแล้ว อัลลูร่าคงฆ่าฉันแน่ ฉันมั่นใจเลย" นุกซ์พูดพร้อมรอยยิ้มแห้งบนใบหน้า

เฟลเบอร์ต้าสังเกตนุกซ์อยู่ครู่หนึ่งก่อนที่จะเริ่มคิด

อะไรกันที่สำคัญถึงขั้นที่เขาต้องพาพวกเธอทั้งหมดไปยังป่าเทือกเขาโลหิต?

คำถามนี้วนเวียนอยู่ในหัวเธอมาได้สักพักแล้ว

เธอเคยถามนุกซ์ตรงๆ เขาตอบว่าเขาต้องการเทคนิคการฝึกฝนที่เหมาะสมกับ ‘สภาพร่างกาย’ ของอมายา หรืออะไรก็ตามที่เขาเรียกแบบนั้น แต่คำตอบนี้ยิ่งทำให้เฟลเบอร์ต้าขมวดคิ้วมากขึ้น

เทคนิคการฝึกฝน?

ถ้าเขาต้องการเทคนิคการฝึกฝน แล้วทำไมถึงต้องมาป่าเทือกเขาโลหิตล่ะ?

เธอถามเขา แต่เขากลับส่ายหน้าและพูดด้วยรอยยิ้มขี้เล่น

'ฉันมีวิธีของฉันเอง'

แล้วเขาก็เปลี่ยนหัวข้อสนทนา

เฟลเบอร์ต้าต้องยอมรับว่า ตั้งแต่ที่เธอเจอกับนุกซ์ครั้งแรกจนถึงตอนนี้ ความสามารถของเขาในการเปลี่ยนหัวข้อสนทนาได้พัฒนาขึ้นเรื่อยๆ

แม้แต่เธอก็ยังไม่สามารถต้านทานการเปลี่ยนบทสนทนาของเขาได้เลย

ชู่…

อย่าบอกนะว่าเธอไม่เคยต้านทานเขาได้ตั้งแต่แรก

เรื่องนี้ไม่ควรพูดถึง

ชู่เลยนะ

แฮ่ม...

กลับมาที่เรื่องเดิม สุดท้ายเฟลเบอร์ต้าก็เลือกที่จะส่ายหน้าและถอนหายใจ

เธอเชื่อใจนุกซ์ เธอรู้ว่าเขามีความลับบางอย่าง แต่เธอก็รู้เช่นกันว่าเขาจะบอกเธอเมื่อถึงเวลาที่เหมาะสม

นุกซ์ทำอะไรเพื่อเธอมากมาย เธอเชื่อว่าหากเธอไม่เชื่อใจเขาตอนนี้ เธอคงเป็นผู้หญิงที่แย่มากแน่ๆ

"ใช่แล้ว คุณควรไปเถอะ น้องสาวอัลลูร่าคงคิดถึงคุณมากในช่วงหลายวันที่ผ่านมา" ขณะที่เฟลเบอร์ต้ากำลังคิดเรื่องต่างๆ เอ็ดด้าก็พูดขึ้น

เอ็ดด้าเป็นคนที่ใกล้ชิดกับอัลลูร่ามากที่สุด เพราะเธอใช้เวลาพูดคุยกับอัลลูร่าบ่อยครั้ง

แน่นอนว่าความสัมพันธ์นี้อาจเปลี่ยนไปเมื่อสกายล่าได้พบกับอัลลูร่า แต่ก็ไม่อาจเปลี่ยนความจริงที่ว่าเอ็ดด้าและอัลลูร่าใกล้ชิดกัน

"ใช่แล้ว การที่ต้องอยู่ห่างจากเธอไปนานขนาดนี้ น้องสาวอัลลูร่าคงลำบากใจไม่น้อย เธอควรไปหาและพูดคุยกับน้องสาวอัลลูร่าเถอะ"

สกายล่าที่ไม่เคยพบอัลลูร่ามาก่อนก็พูดขึ้นเช่นกัน

จากนั้น รอยยิ้มขี้เล่นก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเธอ สกายล่ากระพริบตาให้นุกซ์พร้อมกับทำท่าทางน่ารัก "และอย่าลืมมอบความรักให้เธอเยอะๆ นะ จะได้ไม่มีอะไรให้บ่นอีกต่อไป"

"ฉันจะจัดให้เต็มที่เลย" นุกซ์หัวเราะเมื่อเห็นสกายล่ากระพริบตาใส่ เขาคิดว่าเธอน่ารักจริงๆ

"อืม คุณไปเถอะ เราจะอยู่ที่นี่ฝึกกัน" เลนพยักหน้าและพูดด้วยท่าทางจริงจัง

ทันใดนั้น บรรยากาศรอบๆ สาวๆ ก็เปลี่ยนไป พวกเธอมองหน้ากันอย่างเคร่งเครียด แม้แต่เฟลเบอร์ต้าก็สะดุ้งตื่นจากความคิดของเธอและเริ่มหันไปมองคนอื่นๆ

ธัยร่ามีรอยยิ้มผ่อนคลายบนใบหน้า เธอดูเป็นคนที่สงบที่สุด

สกายล่าเชิดอกขึ้นด้วยท่าทางภูมิใจในตัวเอง

เลนที่ปกติไม่ค่อยแสดงอารมณ์ ก็มีแววตามุ่งมั่น

เอ็ดด้ามองไปรอบๆ ด้วยรอยยิ้มที่แฝงความหมายบางอย่าง

ส่วนเฟลเบอร์ต้า เธอกำหมัดแน่น

นุกซ์ที่สังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงฉับพลันนี้อดไม่ได้ที่จะส่ายหัว

"พวกเธอเหมือนจะติดใจการฝึกซ้อมไปแล้วนะ…" เขาพูดขึ้น

"มันสำคัญ พวกเราไม่อยากถูกทิ้งไว้ข้างหลัง" เฟลเบอร์ต้าพูดขึ้น

"โดยเฉพาะไม่อยากแพ้ให้กับสกายล่า" เลนเหลือบมองไปที่สกายล่า และคนอื่นๆ ก็พยักหน้าเห็นด้วย

"เฮ้! อะไรกันนักหนากับการที่ฉันจะเก่งกว่าพวกเธอ?" สกายล่าทำหน้ามุ่ย

"ฮึ่ม! ฉันควรจะชนะ!" เอ็ดด้าพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ

"ฉันสาบานว่าฉันจะตามพวกเธอทันแน่ๆ!" เฟลเบอร์ต้ากล่าวอย่างหงุดหงิด

"…"

นุกซ์ที่กำลังมองดูพวกเธออยู่เงียบไป ก่อนจะหันไปมองธัยร่าที่มีรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า

ทั้งหมดนี้เริ่มต้นขึ้นหลังจากการล่าของพวกเขาสิ้นสุดลง

นุกซ์สังเกตว่าผู้หญิงของเขามี 'การแข่งขัน' เล็กๆ เกิดขึ้น เป็นการแข่งขันว่าใครจะสามารถสังหารได้มากที่สุด

ผลลัพธ์เป็นดังนี้,

สกายล่าคือคนที่ได้สังหารมากที่สุด

เอ็ดด้าตามมาเป็นอันดับสอง, จากนั้นคือเลน และอันดับสุดท้ายคือเฟลเบอร์ต้า

ส่วนธัยร่าไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมการแข่งขัน

เพราะนั่นจะเป็นการไม่ยุติธรรมสำหรับทุกคน

ที่จริงแล้ว อันดับเหล่านี้เป็นไปตามที่ทุกคนคาดการณ์ไว้ มีเพียงปัจจัยเดียวที่ไม่คาดคิด

นั่นคือสกายล่า

เธอซึ่งควรจะอยู่ในอันดับสองหรือสาม กลับแซงหน้าเอ็ดด้าไป และไม่ใช่การชนะเพียงเล็กน้อย แต่เธอชนะขาดลอย

นี่ทำให้เอ็ดด้าตกตะลึงอย่างมาก

เธอคิดทบทวนและตระหนักว่าทั้งหมดนี้เป็นเพราะการฝึกฝนของธัยร่า ดังนั้นเธอจึงขอให้ธัยร่าฝึกเธอด้วย

เลนซึ่งอยู่ข้างสกายล่าเสมอรู้สึกเหมือนถูกทิ้งไว้ข้างหลัง และเธอเองก็เริ่มฝึกฝนเช่นกัน

ส่วนเฟลเบอร์ต้า, ถึงแม้ทุกคนจะคาดการณ์ว่าเธอจะอยู่ที่ท้ายสุด แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเธอจะพอใจกับมัน

เธอเป็นคนที่มีความมุ่งมั่นและแข่งขันสูงที่สุดในหมู่พวกผู้หญิง ดังนั้นเธอจึงเริ่มฝึกฝนอย่างหนัก

เธอจะไม่มีวันยอมถูกทิ้งไว้เบื้องหลังแน่นอน!

แน่นอนว่าไม่มีทาง

ส่วนสกายล่านั้น เธอเป็นผู้ชนะอยู่แล้ว แล้วจะยอมให้ใครแย่งตำแหน่งไปได้ยังไงล่ะ?

ฮึฮึ เธอมีแผนเตรียมไว้แล้วว่าจะทำอย่างไรให้นุกซ์มอบความสนใจพิเศษให้เธอ หลังจากเธอแกล้งทำเป็นเหนื่อยล้าจากการฝึก

เมื่อคิดถึงแผนการนี้ เธอก็ยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมา

ส่วนธัยร่า เธอมองว่านี่เป็นโอกาสอันดีที่จะได้ฝึกฝนทุกคน

ทำไมน่ะหรือ?

เพราะเธออยากให้พวกพี่น้องของเธอสามารถช่วยเหลือนุกซ์ได้ ไม่ใช่เพียงแค่เป็นภาระที่ต้องให้นุกซ์ปกป้องอยู่ฝ่ายเดียว

ถ้าเป็นคนอื่น เธออาจจะปล่อยผ่านไป แต่สำหรับพวกพี่น้องของเธอ มันต่างออกไป

นี่เป็นวิธีของเธอในการแสดงออกถึงการยอมรับและความเต็มใจที่จะอยู่ร่วมกัน

ดังนั้น เธอจึงไม่ปิดบังอะไรเลยและถ่ายทอดทุกสิ่งที่เธอรู้ให้กับพวกเขา

แน่นอนว่า เนื่องจากทั้งหมดเริ่มต้นเพียง 5 วันก่อนหน้านี้ และพวกเธอก็เพิ่งเดินทางกลับ การฝึกฝนจึงยังไม่มากนัก

แต่ความมุ่งมั่นของพวกเธอกลับไม่ลดลง

ในทางตรงกันข้าม มันยิ่งเพิ่มขึ้นเสียด้วยซ้ำ

ที่จริงแล้ว นุกซ์เองก็อยากฝึกฝนเหมือนกัน เขาเคยเห็นการต่อสู้ของธัยร่า และเขาประทับใจมาก

ธัยร่าช่างยอดเยี่ยมจริงๆ เขาอยากเรียนรู้จากเธอเช่นกัน

อย่างไรก็ตาม ธัยร่ากลับส่ายหน้าและปฏิเสธที่จะฝึกฝนนุกซ์

"นายจะได้รับการฝึกฝนพิเศษจากฉัน แต่สิ่งนั้นต้องใช้เวลา เราจะพูดถึงมันหลังจากเรากลับไปที่คฤหาสน์"

นั่นคือคำตอบของเธอ

ที่จริง เขาอยากพูดคุยเรื่องนี้กับเธอเดี๋ยวนั้นเลย

แต่การพูดคุยกับอัลลูร่ามีความสำคัญมากกว่าในตอนนี้

และเขากำลังวางแผนที่จะทำสิ่งนั้น