ตอนที่ 29 เหยียบสุริยันจันทรา กำหนดทิศทางแห่งจักรวาล กุมสุริยันจันทรา เด็ดดาราบนฟากฟ้า!
ตอนที่ 29 เหยียบสุริยันจันทรา กำหนดทิศทางแห่งจักรวาล กุมสุริยันจันทรา เด็ดดาราบนฟากฟ้า!
เย่าเหลาเป็นคนประเภทนั้นแหละ ในสัประยุทธ์ทะลุฟ้า การมีอาจารย์หลายคนก็ไม่ใช่เรื่องแปลกประหลาดอะไร
แต่เมื่อเย่าเหลาเป็นฝ่ายพูดเรื่องนี้ขึ้นมา เขาก็แอบกังวลว่าหลินเซียวอาจจะสับสนในภายหลัง
หลินเซียวรู้สึกอบอุ่นวาบในหัวใจ "ท่านอาจารย์ ไม่ต้องเป็นห่วงหรอกครับ ไม่ว่าข้าจะมีอาจารย์สักกี่คน แต่ในใจข้า ท่านคือคนแรกเสมอ"
หลินเซียวพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังมาก เย่าเหลาดีกับเขามากจริงๆ และเขาก็เชื่อใจเย่าเหลาเต็มร้อยเปอร์เซ็นต์แล้วในตอนนี้
เย่าเหลายิ้มบางๆ เจ้าหนูนี่ช่างรู้จักพูดเอาใจเสียจริง
"ข้าก็ไม่ใช่คนคร่ำครึอะไรหรอกนะ เสี่ยวเซียว เจ้านั่น อี้ไหล ยังรอเจ้าอยู่นะ"
เย่าเหลาพูดปนหัวเราะ
หลินเซียวพยักหน้าเล็กน้อย เขารู้เรื่องนี้ดี
หลินเซียวเดินตามชายชราขึ้นไปบนภูเขา จนมาถึงโถงใหญ่แห่งหนึ่งอย่างไม่รู้ตัว
"หลินเซียว เจ้ารออยู่ที่นี่สักครู่นะ ข้าจะไปรายงานท่านเจ้าสำนักก่อน"
ชายชราเดินจากไปด้วยความตื่นเต้น ทิ้งให้หลินเซียวยืนอยู่ตรงนั้นเพียงลำพัง
หลินเซียวกวาดสายตามองไปรอบๆ มันไม่ได้มีอะไรพิเศษเลย ก็เหมือนกับโถงใหญ่ทั่วๆ ไป ที่นี่น่าจะเป็นหอประชุมของสำนักกายา
"เจ้าเป็นใคร?"
"ที่นี่ไม่ใช่สถานที่ที่ศิษย์สายนอกจะเข้ามาได้นะ"
เสียงของผู้ชายดังขึ้นจากด้านหลังหลินเซียว หลินเซียวค่อยๆ หันหน้าไปมองคนที่อยู่ตรงหน้า
คนผู้นี้ดูอายุยังไม่มากนัก แต่ก็ยังแก่กว่าหลินเซียวอยู่ดี
เขามีท่าทางหยิ่งยโส แต่น้ำเสียงที่พูดออกมากลับไม่ได้ดูจองหองอะไรมากมายนัก
"ข้าชื่อหลินเซียว แล้วท่านล่ะ?"
หลินเซียวเอ่ยถามอย่างสุภาพ นึกไม่ออกว่าคนคนนี้คือใคร
คนที่มีอำนาจมากที่สุดในสำนักกายาคือหลงอ้าวเทียน หรือว่าคนผู้นี้คือหลงอ้าวเทียน?
หลินเซียวคาดเดาอยู่ในใจ แต่ก็ยังไม่สามารถฟันธงได้ในตอนนี้
ท้ายที่สุดแล้ว ในหมู่คนรุ่นเยาว์ของสำนักกายาก็มีอยู่มากมาย แม้ว่าหลงอ้าวเทียนจะแข็งแกร่งที่สุด แต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าคนอื่นๆ จะอ่อนแอนี่นา
หลินเซียวพิจารณาเขาอย่างละเอียด บุคลิกของเขาดูเหมือนจะมีกลิ่นอายของผู้ที่อยู่ในตำแหน่งระดับสูง
"หลงอ้าวเทียน!!"
หลงอ้าวเทียนพูดเบาๆ ประกายความสงสัยวาบขึ้นในดวงตาของเขา มีคนในสำนักกายาที่ไม่รู้จักเขาด้วยงั้นหรือ?
เมื่อสิ้นเสียง รอยยิ้มก็ปรากฏขึ้นในดวงตาของหลินเซียว หลงอ้าวเทียน ผู้สืบทอดอันดับหนึ่งของตู๋ปู้สือ และเป็นผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่คนรุ่นเยาว์ของสำนักกายา
น่าเสียดายที่ท้ายที่สุดแล้วเขาต้องมาตายด้วยน้ำมือของอุปกรณ์วิญญาณ
แต่ในเมื่อเขามาอยู่ที่นี่แล้ว โชคชะตาของหลงอ้าวเทียนก็จะต้องเปลี่ยนไป
ในทั่วทั้งทวีป สำนักที่ถูกปรักปรำมากที่สุดก็คือสำนักกายา คำพูดนั้นไม่ใช่แค่เรื่องเล่าลือหรอกนะ
หลินเซียวจำได้ว่าในการแข่งขันวิญญาจารย์ครั้งที่สอง ในภาค 'สำนักถังเลิศภพจบแดน' หลงอ้าวเทียนมีระดับมหาปราชญ์วิญญาณในวัยเพียงยี่สิบปี ในขณะที่ฮั่วอวี่ฮ่าวอายุสิบเจ็ดปีในเวลานั้น
กล่าวอีกนัยหนึ่ง หลงอ้าวเทียนแก่กว่าฮั่วอวี่ฮ่าวสามปี ซึ่งก็หมายความว่าเขาแก่กว่าหลินเซียวประมาณแปดปี
ความแข็งแกร่งในปัจจุบันของหลงอ้าวเทียน น่าจะอยู่ในระดับปรมาจารย์วิญญาณที่ใกล้จะก้าวเข้าสู่ระดับราชาวิญญาณ โดยมีรากฐานที่มั่นคงมาก วงแหวนวิญญาณวงที่สองของเขาเป็นสีม่วงแล้ว
แต่ก่อนที่หลินเซียวจะทันได้พูดอะไร เสียงอันตื่นเต้นก็ลอยมาจากข้างนอก
"เขาอยู่ไหน? เจ้าหนูที่วิญญาณยุทธ์เป็นวิญญาณยุทธ์ร่างกายอยู่ที่ไหน?"
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!"
เสียงนั้นฟังสบายๆ ห้าวหาญ และเต็มไปด้วยความกระปรี้กระเปร่า
เสียงมาก่อนตัวเสียอีก ผู้ที่มาเยือนก็คือตู๋ปู้สือนั่นเอง โดยมีผู้อาวุโสของสำนักกายาหลายคนเดินตามหลังมาติดๆ
เมื่อได้ยินคำว่า 'วิญญาณยุทธ์ร่างกาย' สายตาของหลงอ้าวเทียนก็จับจ้องไปที่หลินเซียวโดยสัญชาตญาณ วิญญาณยุทธ์ของเจ้านี่เหมือนกับท่านเจ้าสำนักเลยงั้นหรือ?
ในตอนนั้นเอง หลงอ้าวเทียนก็เริ่มสนใจหลินเซียวขึ้นมา ที่แท้เขาก็มาเพื่อขอเข้าร่วมสำนักกายานี่เอง มิน่าล่ะถึงไม่รู้จักเขา
หลินเซียวมองไปที่ผู้มาเยือน กลิ่นอายอันห้าวหาญและกล้าหาญแผ่ออกมาจากตู๋ปู้สืออย่างชัดเจน
"ท่านเจ้าสำนัก นี่คือหลินเซียว วิญญาณยุทธ์ของเขาคือวิญญาณยุทธ์ร่างกายครับ"
ชายชราแนะนำเขาให้ตู๋ปู้สือรู้จัก
ตู๋ปู้สือโผเข้ากอดหลินเซียวด้วยความตื่นเต้น "ดีมาก เจ้าหนู โครงสร้างร่างกายของเจ้าใช้ได้เลยนี่"
"เจ้าช่วยปลดปล่อยวิญญาณยุทธ์ให้ข้าดูหน่อยได้ไหม?"
ตู๋ปู้สือปล่อยตัวเขา หัวใจของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้น
หลินเซียวพยักหน้า วินาทีต่อมา แสงสีม่วงเข้มก็แผ่ซ่านออกมารอบตัวเขา พร้อมกับการปรากฏตัวของวิญญาณยุทธ์
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ดี ดี ดี!"
"เป็นวิญญาณยุทธ์ร่างกายจริงๆ ด้วย ดีมากเจ้าหนู ดีมาก!"
ตู๋ปู้สือตื่นเต้นจนพูดอะไรไม่ออก ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความชื่นชมที่มีต่อหลินเซียว อยากจะรับหลินเซียวเป็นศิษย์เสียเดี๋ยวนี้เลย
แต่ในฐานะเจ้าสำนัก เขาจำต้องรักษาท่าทีเอาไว้บ้าง
หลงอ้าวเทียนเฝ้ามองดูทุกอย่างโดยไม่มีความกังวลใดๆ
ตู๋ปู้สือยิ้มแล้วหันไปมองผู้อาวุโสที่อยู่ด้านหลัง บรรดาผู้อาวุโสพยักหน้าด้วยความพึงพอใจ พวกเขาเองก็พอใจในตัวหลินเซียวเป็นอย่างมากเช่นกัน
ทันใดนั้น สายตาของตู๋ปู้สือก็จับจ้องมาที่หลินเซียว เขามองหลินเซียวอย่างจริงจัง "เจ้าหนู ข้าชื่อตู๋ปู้สือ วิญญาณยุทธ์ของข้าเหมือนกับของเจ้า และข้าก็เป็นเจ้าสำนักกายาคนปัจจุบัน"
"เจ้าเต็มใจที่จะกราบข้าเป็นอาจารย์หรือไม่?"
ตู๋ปู้สือให้เกียรติหลินเซียวเป็นอย่างมาก แสดงให้เห็นว่าเขาให้ความสำคัญกับหลินเซียวมากเพียงใด ตู๋ปู้สือมั่นใจว่าด้วยการฝึกฝนของเขา หลินเซียวจะกลายเป็นหน้าเป็นตาของคนรุ่นต่อไปของสำนักกายาได้อย่างแน่นอน
บางที เขาอาจจะสามารถนำพาสำนักกายาให้ก้าวไปสู่อีกระดับได้ด้วยซ้ำ
ย้อนกลับไปในตอนนั้น ตู๋ปู้สือให้ความสำคัญกับฮั่วอวี่ฮ่าวเป็นอย่างมาก มิฉะนั้นเขาคงไม่บุกไปทวงคนถึงเชร็คหรอก
ทว่า ฮั่วอวี่ฮ่าวกลับไม่คู่ควรกับความเมตตาของตู๋ปู้สือเลยแม้แต่น้อย!
หลินเซียวมองตู๋ปู้สือโดยไม่มีความตื่นเต้นในใจ ทุกอย่างล้วนอยู่ในความคาดหมายของเขาอยู่แล้ว
"ท่านเจ้าสำนัก ก่อนที่ข้าจะกราบท่านเป็นอาจารย์ ข้าจำเป็นต้องบอกท่านเกี่ยวกับสถานการณ์ของข้าเสียก่อน"
หลินเซียวไม่ได้ตอบตกลงในทันที แต่กลับมองตู๋ปู้สือด้วยท่าทีจริงจัง
ตู๋ปู้สือถึงกับผงะไป หรือว่าเจ้าหนูนี่กำลังถูกตามล่าอยู่? นั่นมันเรื่องเล็กน้อยน่า มีเขาอยู่ทั้งคน ไม่มีใครในโลกนี้ที่ตู๋ปู้สือผู้นี้ปกป้องไม่ได้หรอก
"เจ้าหนู ว่ามาสิ"
ตู๋ปู้สือไม่ได้ด่วนสรุปอะไร
"ท่านเจ้าสำนัก ข้ามีอาจารย์อยู่สองคนแล้ว ไม่ทราบว่าท่านจะรังเกียจหรือไม่"
หลังจากพูดจบ หลินเซียวก็ปลดปล่อยวงแหวนวิญญาณของเขาออกมา วงแหวนสีม่วงหนึ่งวงและสีดำหนึ่งวง—วงแหวนวิญญาณสองวงที่ก้าวข้ามขีดจำกัดอายุที่ปกติไปไกลโข
เมื่อเห็นวงแหวนวิญญาณเหล่านั้น รอยยิ้มบนใบหน้าของตู๋ปู้สือก็ไม่เคยจางหายไปไหนเลย วงแหวนวิญญาณพวกนี้ วงแหวนวิญญาณพวกนี้ ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!
เขาไม่สามารถหาคำบรรยายอารมณ์ของตนเองในตอนนี้ได้อีกแล้ว อัจฉริยะมาส่งถึงหน้าประตูบ้านแบบนี้ จะไม่ให้เขาดีใจได้อย่างไร?
แต่ถึงแม้เขาจะดีใจ เขาก็ไม่ได้โง่ ก่อนที่จะมาที่นี่ เขาได้ส่งคนไปสืบประวัติของหลินเซียวมาแล้ว
"เจ้าหนู เรื่องนั้นไม่มีปัญหาเลย ในเมื่อเจ้ามีอาจารย์ได้ตั้งสองคน แล้วการมีเพิ่มอีกสักคนมันจะเป็นไรไปล่ะ?"
"ข้าแค่อยากรู้ว่าอาจารย์ทั้งสองของเจ้านั้นแข็งแกร่งเพียงใด?"
ตู๋ปู้สือมั่นใจในตัวเองมาก ตอนนี้เขาเป็นถึงราชทินนามพรหมยุทธ์ระดับ 98 นอกเหนือจากพวกตาเฒ่าไม่กี่คนอย่างมู่อินที่สามารถเอาชนะเขาได้ เขาก็มั่นใจในความไร้เทียมทานของเขา
เขาอยากจะรู้เหมือนกันว่าอาจารย์แบบไหนถึงจะสร้างคนอย่างหลินเซียวขึ้นมาได้
"ท่านเจ้าสำนัก สำหรับอาจารย์ทั้งสองของข้า พวกท่านได้สั่งความเอาไว้ ข้าไม่สามารถบอกอะไรได้มากนัก แต่พวกท่านบอกให้ข้าแจ้งเรื่องบางอย่างกับท่าน"
หลินเซียวโกหกคำโต เขาไม่ได้อยากจะหลอกตู๋ปู้สือ และเขาก็ไม่อยากให้เย่าเหลาและอี้ไหลต้องอยู่แต่เบื้องหลังไปตลอด แม้ว่าพวกเขาจะแสดงตัวไม่ได้ แต่ชื่อเสียงของพวกเขาก็สามารถเผยแพร่ออกไปได้นี่นา
อย่างไรเสีย ก็ไม่มีใครรู้จักพวกเขาอยู่แล้ว
"ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ว่ามาสิ ว่ามาเลย" ตู๋ปู้สือเริ่มสนใจขึ้นมาแล้ว
"อาจารย์ท่านแรกของข้า: เท้าของข้าเหยียบย่ำสุริยันจันทรา ข้าเป็นผู้กำหนดทิศทางแห่งจักรวาล ระหว่างฟ้าและดิน ข้าคือผู้ยิ่งใหญ่เพียงหนึ่งเดียว!"
"อาจารย์ท่านที่สองของข้า: สองมือกุมสุริยันจันทรา ข้าสามารถเด็ดดาราบนฟากฟ้า ไม่มีผู้ใดในโลกหล้าที่สามารถเทียบเคียงข้าได้!"
น้ำเสียงของหลินเซียวนั้นสงบนิ่ง แต่คำพูดของเขากลับสร้างความประหลาดใจให้กับตู๋ปู้สือและคนอื่นๆ ระลอกแล้วระลอกเล่า นี่เป็นครั้งแรกที่พวกเขาได้ยินคำประกาศอันห้าวหาญและโอ้อวดถึงเพียงนี้
คำพูดของหลินเซียวดังเข้าไปถึงภายในแหวน ทำให้เย่าเหลา อี้ไหล และจักรพรรดินีน้ำแข็งได้ยินอย่างชัดเจน
จักรพรรดินีน้ำแข็งมองดูเย่าเหลาและอี้ไหลด้วยความตกตะลึง ในขณะที่อี้ไหลระเบิดเสียงหัวเราะออกมาดังลั่น "จุ๊ๆ เย่าเหลา ที่แท้เจ้าก็ชอบคุยโวโอ้อวดเหมือนกันนี่นา"
จบตอน