ตอนที่ 3 ตุ๊กตาหมีที่อัดแน่นไปด้วยอวัยวะภายใน

ตุ๊กตาหมีตัวนี้สูงประมาณสองเมตร ขนสีเหลืองเปรอะเปรื้อนส่งกลิ่นเหม็นโชยออกมาเหมือนของที่เน่าเสียมาหลายวัน

"คุณหมีครับ ต้องการมารักษาอาการทั่วไปหรืออยากจะเปลี่ยนไตครับ" หลินจิ่วเอ่ยถามพร้อมรอยยิ้ม

"คุณหมอ ช่วยตรวจดูให้ผมหน่อยครับ ช่วงนี้ผมรู้สึกปวดไตมาก แถมความยากอาหารยังเพิ่มขึ้นผิดปกติจนเริ่มลำบากแล้วละ"

ขณะที่ตุ๊กตาหมีพูด มันก็รูดซิปที่กลางหลังออก

หลินจิ่วเดินอ้อมไปที่ด้านหลังของมันด้วยความอยากรู้อยากเห็น แล้วเขาก็ต้องชะงักกับภาพที่ปรากฏ

ภายใต้ซิปหลังของตุ๊กตาหมีคือมวลก้อนอวัยวะขนาดมหึมา

อวัยวะเหล่านั้นดูเหมือนถูกยัดเยียดเข้าไปในร่างนี้อย่างฝืนธรรมชาติ ราวกับถูกกลืนลงไปทั้งชิ้น

หลินจิ่วเห็นไตไม่ต่ำกว่าสามคู่ และยังมีหัวใจอีกถึงห้าดวง

อวัยวะเหล่านี้เบียดเสียดกันเป็นพวงเหมือนลูกองุ่น มีเส้นเลือดเล็กๆ เชื่อมโยงกันยั้วเยี้ย ดูแล้วน่าสยดสยองยิ่งนัก

หลินจิ่วตาโตพลางเอ่ยถาม "คุณหมีครับ อวัยวะพวกนี้มัน..."

"อ๋อ นี่คือถ้วยรางวัลของผมเองครับ หึๆ"

ตุ๊กตาหมีตอบด้วยเสียงอู้อี้พร้อมหัวเราะแห้งๆ สองสามครั้ง

หลินจิ่วอยากจะตะโกนบอกเหลือเกินว่า ต่อให้เป็นถ้วยรางวัลก็ไม่เห็นต้องยัดมันเข้ามาในตัวขนาดนี้เลย

อวัยวะภายในเบียดกันจนทะลักขนาดนี้ ถ้าไม่ปวดไตสิถึงจะแปลก

[ทางเลือกที่ 1: ไตของตุ๊กตาหมีได้รับความเสียหายจากการถูกบีบอัด ในฐานะหมอ คุณต้องหาทางตัดไตที่เสียหายทิ้งไป รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, ฉายา (มิตรแท้ประชาชน)]

[ทางเลือกที่ 2: อวัยวะภายในร่างของตุ๊กตาหมีถูกบีบอัดอย่างรุนแรง ในฐานะหมอ คุณต้องหาทางกำจัดอวัยวะส่วนเกินทั้งหมดออกไป รางวัล: เหรียญวิญญาณ +100, ความประทับใจของตุ๊กตาหมี +20, ฉายา (คนดีจอมปลอม)]

"เลือกข้อสอง"

หลินจิ่วเลือกข้อสองทันที

ในเมื่อเขาเป็นหมอ ก็ต้องรับผิดชอบต่อคนไข้ให้ถึงที่สุด

ลำพังแค่ค่าผ่าตัดนำอวัยวะส่วนเกินออกตั้งมากมายขนาดนี้ ก็คงเป็นเงินไม่น้อยเลยทีเดียว

เขาสามารถรีดกำไรจากเคสนี้ได้อีกมหาศาล

"คุณหมีครับ ผมพอจะเข้าใจอาการของคุณแล้ว"

หลินจิ่วเอ่ยเสียงขรึม เขากลับไปนั่งที่เก้าอี้ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"เป็นยังไงบ้างครับหมอ"

ตุ๊กตาหมีมองหลินจิ่วอย่างสงสัย โดยที่ซิปหลังยังคงเปิดกว้างอยู่

หยดเลือดสีดำหยดลงมาจากรอยซิป กลิ่นเหม็นเน่ายิ่งรุนแรงขึ้นทุกขณะ

"คุณหมี ก่อนอื่นผมขอถามหน่อย ทำไมคุณถึงยัดอวัยวะพวกนี้เข้าไปในตัวจนหมดล่ะครับ" หลินจิ่วถามด้วยความฉงน

"อ๋อ ก็เอาไว้สะสมน่ะสิครับ"

ตุ๊กตาหมีตอบราวกับเป็นเรื่องปกติสามัญ

ยังดีที่เจ้าหมีนี่เป็นสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติที่มีร่างกายปรับตัวเก่ง ไม่อย่างนั้นคงเกิดภาวะร่างกายต่อต้านจนตายไปตั้งแต่วันแรกแล้ว

ถ้าเป็นมนุษย์ละก็ คงไปเฝ้ายมบาลตั้งแต่อวัยวะชิ้นที่สอง

หลินจิ่วส่ายหน้าแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง "คุณหมีครับ เพราะคุณยัดอวัยวะพวกนี้เข้าไปแบบส่งเดช ตอนนี้พวกมันเลยเริ่มเติบโตติดกันจนเป็นก้อน นอกจากจะสร้างภาระให้ร่างกายคุณแล้ว มันยังทำให้ความต้องการสารอาหารของคุณพุ่งสูงขึ้นด้วย"

"แล้วผมต้องทำยังไงครับ"

ตุ๊กตาหมีมองหลินจิ่วด้วยสายตาเว้าวอน

"ทางเดียวคือต้องผ่าตัดแยกส่วนเกินออกครับ ผมจะนำเนื้อเยื่ออวัยวะที่เกินมาออกจากร่างของคุณให้หมด แต่ค่าผ่าตัดครั้งนี้จะสูงหน่อยนะ อยู่ที่สามพันเหรียญวิญญาณ"

หลินจิ่วเคาะนิ้วลงบนโต๊ะเบาๆ ขณะพูด

"โหย ต้องเอาออกหมดเลยเหรอครับ" ตุ๊กตาหมีอิดออดเล็กน้อย

เพราะนี่คือของสะสมสุดรัก เขาคิดว่าการเก็บไว้กับตัวเนี่ยแหละปลอดภัยที่สุดแล้ว

"ใช่ครับ ถ้าขืนปล่อยไว้รังแต่จะทำให้อวัยวะส่วนอื่นพังตามไปด้วย ถึงตอนนั้นพลังของคุณจะลดลงน่ะเรื่องเล็ก แต่ถ้าอาการหนักอาจถึงขั้นเสียชีวิตได้เลยนะ"

หลินจิ่วขู่ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด

คำพูดนั้นทำให้ตุ๊กตาหมีสะดุ้งโหยง

"แล้วของสะสมของผมล่ะครับ"

มันยังคงทำใจตัดขาดจากของรักไม่ได้

"ไม่ต้องห่วงครับ หลังจากผ่าตัดออกมาแล้ว คุณสามารถนำของสะสมไปใส่ไว้ในภาชนะอื่นได้ ซึ่งมันจะทำให้คุณมองดูพวกมันได้ง่ายกว่าเดิมด้วยนะ" หลินจิ่วแนะนำ

"ตกลงครับหมอ"

ตุ๊กตาหมีในที่สุดก็ยอมโอนอ่อน

"แต่ว่า... ค่าใช้จ่ายอาจจะรวมๆ แล้วสูงนิดนึงนะ ค่าผ่าตัดสามพัน ค่ายาสลบสองร้อย และไตที่เสียหายของคุณก็ต้องเปลี่ยนใหม่ด้วย

รุ่นถูกที่สุดคือซิลิโคน ราคาเจ็ดร้อยเหรียญ ถ้าขยับขึ้นมาหน่อยเป็นรุ่นไม้ ราคาเก้าร้อยเหรียญ..."

หลินจิ่วนับนิ้วไล่ราคาไปเรื่อยๆ

ตุ๊กตาหมีตั้งใจฟังโดยไม่ขัดจังหวะ

จนกระทั่งหลินจิู่อธิบายข้อดีข้อเสียของไตแต่ละแบบจนจบ ตุ๊กตาหมีก็เอ่ยขึ้นว่า "หมอครับ ผมอยากเปลี่ยนเป็นรุ่นกึ่งจักรกล"

"ลูกค้ารายใหญ่แฮะ"

รอยยิ้มของหลินจิ่วกว้างขึ้นกว่าเดิม

เขาชอบคนไข้ใจป้ำแบบนี้แหละ เพราะมันหมายถึงกำไรที่จะไหลมาเทมา

ถ้าหากหวังเหมิงห้อง 203 กับเหลียงตงตงห้อง 204 รู้ความคิดของหลินจิ่ว พวกเขาต้องช็อกแน่ๆ

ที่นี่คือโลกสยองขวัญนะ พลาดนิดเดียวคือตายจริง

คนอื่นเขาเดินหมากอย่างระมัดระวัง กลัวจะไปขัดใจสิ่งมีชีวิตเหนือธรรมชาติเข้า

แต่หลินจิ่วกลับตรงกันข้าม เขาปล่อยวางความกลัวและเริ่มถอนขนพวกมันอย่างหน้าตาเฉย

หลินจิ่วมองตุ๊กตาหมีร่างยักษ์แล้วเอ่ยว่า "คุณหมีครับ การจะเปลี่ยนเป็นไตแบบกึ่งจักรกล เราจำเป็นต้องใช้ชิ้นส่วนเนื้อเยื่อจากตัวคุณมาเป็นต้นแบบ เพื่อสร้างไตที่เข้ากับร่างกายคุณได้ดีที่สุด"

"ไม่มีปัญหาครับ"

ตุ๊กตาหมีเอื้อมมือไปรูดซิปหลังแล้วกระชากลำไส้ออกมาท่อนหนึ่ง ยาวประมาณหนึ่งเมตร เลือดไหลอาบชุ่มโชก

หลินจิ่วถึงกับพูดไม่ออก...

เจ้าหมีนี่มันโหดจริงๆ

ถ้ามันรู้ว่าเขาแอบโกงเงิน มันจะซัดหัวเขาเข้าไปอยู่ในท้องแทนอวัยวะพวกนั้นไหมนะ?

ดูทรงแล้ว... น่าจะรอดยาก

"หมอครับ แค่นี้พอไหม ถ้าไม่พอเดี๋ยวผมดึงออกมาเพิ่มอีก"

ตุ๊กตาหมียิ้มอย่างซื่อๆ ทั้งที่เลือดเปรอะเต็มหน้าเต็มมือ

"พอแล้วครับ พอแล้ว"

หลินจิ่วรับลำไส้ท่อนนั้นมาแล้วสั่งกำชับ "คุณหมี นั่งรออยู่บนเตียงสักครู่นะครับ ผมจะไปเบิกไตมาให้เดี๋ยวนี้"

"ได้ครับหมอ"

ตุ๊กตาหมีนั่งรออย่างว่าง่าย พลางหันมองไปรอบๆ ห้องด้วยความสนใจ

ส่วนหลินจิ่วก็รีบถือลำไส้ท่อนนั้นมุ่งหน้าไปยังห้องเก็บของ

เมื่อพยาบาลเห็นหลินจิ่วเดินมา เธอก็ผิวปากทักทาย "คุณหมอ คราวนี้จะมาเบิกไตแบบไหนอีกล่ะคะ"

"กึ่งจักรกลครับ" หลินจิ่วตอบ

"ว้าว ลูกค้ารายใหญ่นี่นา!"

พยาบาลพูดพลางโน้มตัวลงมาเล็กน้อย จนส่วนโค้งเว้าอันน่าภาคภูมิใจแทบจะปริออกมาจากกระดุมชุดพยาบาล

"นี่เป็นชิ้นส่วนเนื้อเยื่อของคนไข้ รบกวนคุณพยาบาลช่วยจับคู่ให้ทีนะครับ" หลินจิ่วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

"ได้เลยค่ะ"

พยาบาลรับลำไส้ไปแล้วหันไปยังชั้นวางไตแบบกึ่งจักรกล

ผ่านขวดโหลแก้ว หลินจิ่วเห็นว่าไตแบบกึ่งจักรกลมีลักษณะเป็นทรงกลมขนาดเล็กสีน้ำเงินเข้ม หนาพอๆ กับนิ้วหัวแม่มือ

เขาสงสัยเหลือเกินว่าไอ้ทรงกลมพวกนี้จะไปจับคู่กับชิ้นส่วนเนื้อเยื่อได้ยังไง

หลินจิ่วเพ่งมองตาไม่กะพริบเพื่อเก็บทุกรายละเอียด

เขามองเห็นพยาบาลเหวี่ยงเท้าเตะเข้าที่ชั้นวางอย่างแรง

โครม!

ชั้นวางทั้งชั้นสั่นสะเทือนอย่างหนัก โหลแก้วส่งเสียงกระทบกันกริ๊งกร๊าง

"นี่มัน..."

หลินจิ่วตกตะลึงกับภาพที่เห็น

ผ่านไปเพียงสองสามวินาที ใบหน้าผีสีดำที่ดูดุร้ายก็ปรากฏขึ้นบนชั้นวาง

"อะไรกันนักกันหนาเนี่ย คนจะหลับจะนอน"

ใบหน้าผีนั้นบ่นพึมพำใส่พยาบาล

"วันๆ เอาแต่จะนอน งานการน่ะทำซะบ้าง!" พยาบาลควักเข็มฉีดยายักษ์ออกมาถือขู่ตรงหน้าใบหน้าผีนั้น

สีหน้าบึ้งตึงของมันอันตรธานหายไปทันที เปลี่ยนเป็นยิ้มประจบประแจงแทน "แหม งานมาแล้วเหรอครับเนี่ย แล้วชิ้นส่วนเนื้อเยื่อล่ะ อยู่ไหน"

"นี่ไง"

พยาบาลยัดลำไส้ท่อนนั้นใส่ปากใบหน้าผีทันที

ขณะที่มันเคี้ยวกรุบกรับ หลินจิ่วก็ได้เห็นภาพอัศจรรย์ ทรงกลมสีน้ำเงินในโหลแก้วใบหนึ่งเริ่มถูกโอบล้อมด้วยกลุ่มก้อนเนื้อสีแดงสด

ก้อนเนื้อนั้นขยายตัวอย่างรวดเร็วและเริ่มก่อตัวเป็นรูปร่าง ราวกับถูกสูบลมเข้าไป

ไม่ถึงแปดนาที ไตกึ่งจักรกลอันใหม่เอี่ยมก็ถือกำเนิดขึ้นต่อหน้าต่อตาหลินจิ่ว

ช่างเป็นการเปิดหูเปิดตาที่ฉีกทุกกฎเกณฑ์ความเข้าใจของเขาไปโดยสิ้นเชิง