บทที่ 560 - มหาอริยะลงมือ

บทที่ 560 - มหาอริยะลงมือ

เมื่อเห็นฝูงหลวงจีนชีเปลือยพุ่งออกมารับหน้า ศิษย์สำนักเต้าอีและสายสืบจากสำนักต่างๆ โดยรอบต่างก็ตกตะลึงกันไปตามๆ กัน

แต่เพียงไม่นาน ศิษย์สำนักเต้าอีก็ทยอยตั้งสติได้ ก่อนจะบุกเข้าโจมตีฝ่ายพุทธตามคำสั่งของเทพธิดาไป๋ฮวาและผู้บรรลุอริยะคนอื่นๆ ทันที

"ยังมีเลือดไหลอยู่เลย..."

ศิษย์บางคนมองดูเป้ากางเกงของศิษย์ฝ่ายพุทธที่ยังมีเลือดไหลซึมออกมา ด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออก

นี่ก็ผ่านมาหลายวันแล้ว แผลยังไม่หายอีกหรือ?

เมื่อได้ยินคำพูดนั้น ศิษย์ฝ่ายพุทธเหล่านั้นก็มีสีหน้าดำมืด หากสายตาสามารถฆ่าคนได้ พวกศิษย์สำนักเต้าอีกลุ่มนี้คงถูกหั่นเป็นหมื่นๆ ชิ้นไปนานแล้ว

พวกเราต้องตกอยู่ในสภาพแบบนี้เพราะใคร พวกสำนักเต้าอีอย่างแกไม่รู้ตัวหรือไงวะ?

แน่จริงก็เอาแหวนมิติคืนมาสิโว้ย!

เดิมทีก็ต้องออกรบทั้งที่ยังมีอาการบาดเจ็บอยู่แล้ว ยิ่งศิษย์สำนักเต้าอีได้ฟื้นฟูร่างกายมาอย่างดี เพราะมีโอสถสนับสนุนอย่างเพียงพอ

ดังนั้น พอเริ่มต่อสู้ สำนักเต้าอีจึงเป็นฝ่ายได้เปรียบทันที

ฝั่งพุทธพ่ายแพ้ถอยร่นไปอย่างรวดเร็ว

ในขณะที่ทั้งสองฝ่ายกำลังต่อสู้กันอย่างดุเดือดสูสี บนท้องฟ้าก็ปรากฏร่างของหลวงจีนเฒ่าสามรูปขึ้น

"สำนักเต้าอี พวกเจ้าคิดว่าฝ่ายพุทธของเราไร้คนจริงงั้นหรือ?"

"นั่นพุทธองค์..."

"พุทธองค์มาแล้ว"

เมื่อเห็นพุทธองค์ทั้งสามปรากฏตัว บรรดาศิษย์ฝ่ายพุทธก็ถอนหายใจอย่างโล่งอกในที่สุด

ทว่าพวกเขายังดีใจได้ไม่ทันไร ที่ด้านหน้าของทั้งสามคนก็มีร่างอีกสามร่างปรากฏขึ้นเช่นกัน นั่นคือ อวี๋มั่ว หยินลี่ซาน และหั่วเหยียนนั่นเอง

เรื่องของมหาอริยะพุทธองค์ฝ่ายพุทธ อวี๋มั่วและคนอื่นๆ ย่อมคอยจับตาดูอยู่ตลอดเวลา ไม่มีทางปล่อยให้คนพวกนี้ลงมือได้ตามอำเภอใจหรอก มิฉะนั้นย่อมเป็นหายนะอันใหญ่หลวงต่อสำนักเต้าอีแน่นอน

นี่เป็นครั้งแรกที่ยอดฝีมือขอบเขตมหาอริยะของทั้งสองฝ่ายมาปรากฏตัวในสนามรบ ทั้งหกคนลอยตัวประจันหน้ากันกลางอากาศ ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา ไม่นานก็เริ่มปะทะกันอย่างดุเดือด

ส่วนเรื่องระดับขอบเขตมหาอริยะนั้น บรรดาศิษย์ไม่ต้องกังวลไปหรอก มหาอริยะพุทธย่อมมีอวี๋มั่วและพรรคพวกคอยรับมืออยู่แล้ว

ส่วนสนามรบเบื้องล่าง ฝ่ายพุทธได้เริ่มพ่ายแพ้หลบหนีแล้ว

ที่น่าพูดถึงคือ ในศึกนี้เย่ฉางชิงก็ลงมือเช่นกัน เพียงแต่ข้างกายเขาจะมีผู้อาวุโสยอดเขาเทพธิดาที่มีพลังบำเพ็ญเพียรระดับขอบเขตเทวะคอยปกป้องอยู่ตลอดเวลา

ในช่วงแรกเริ่ม ยังมีศิษย์ฝ่ายพุทธเห็นเย่ฉางชิงแล้วพุ่งเข้าโจมตีก่อน

"เจ้าโจรชั่ว ตายซะเถอะ"

รังสีสังหารแผ่ซ่าน แต่ยังไม่ทันจะเข้าถึงตัวเย่ฉางชิง ก็ถูกผู้อาวุโสท่านนั้นซัดกระเด็นดับดิ้นไปในพริบตา

"ถอยก่อนเถอะ อาการบาดเจ็บของศิษย์ยังไม่หายดี รอกำลังเสริมมาถึงค่อยว่ากัน"

เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ผู้บรรลุอริยะฝ่ายพุทธคนหนึ่งก็เอ่ยขึ้นมา

ตอนนี้ไม่ใช่เวลาจะมาใช้อารมณ์วู่วาม ขืนสู้ต่อไปก็มีแต่จะสร้างความสูญเสียมากขึ้น ไม่ได้เป็นผลดีต่อฝ่ายพุทธเลย

สู้ยอมถอยไปตั้งหลักก่อน บำรุงกำลังให้พร้อม แล้วค่อยกลับมาสู้ใหม่ดีกว่า

เมื่อได้ยินดังนั้น ผู้บรรลุอริยะฝ่ายพุทธคนอื่นๆ แม้จะไม่พอใจ แต่ก็ทำได้เพียงกัดฟันพยักหน้ารับคำ

ไม่นานนัก บรรดาผู้บรรลุอริยะฝ่ายพุทธก็ออกคำสั่งถอยทัพ และเมื่อได้ยินคำสั่งนี้ ศิษย์ฝ่ายพุทธต่างก็ไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเผชิญหน้ากับศิษย์สำนักเต้าอี พวกเขากินแรงมากจริงๆ จุดนี้ทุกคนต่างก็สัมผัสได้

ศิษย์ฝ่ายพุทธแต่ละคนล้วนวิ่งหนีกลับไปทางเรือรบดาราอย่างไม่คิดชีวิต

ถึงแม้ศิษย์สำนักเต้าอีจะไล่ตามอยู่ด้านหลัง แต่หากสังเกตดูให้ดี จะพบว่าพวกเขาดูเหมือนไม่ได้ตั้งใจจะสกัดกั้นศิษย์ฝ่ายพุทธกลุ่มนี้มากนัก

ดังนั้น การถอยทัพของศิษย์ฝ่ายพุทธจึงเป็นไปอย่างราบรื่น

เรือรบดาราแต่ละลำสตาร์ทเครื่องอย่างรวดเร็ว และเริ่มถอยห่างลึกเข้าไปในทะเลไร้ขอบเขต

เพียงแต่นี่เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เป้าหมายของสำนักเต้าอี ไม่นาน ศิษย์สำนักเต้าอีอีกล็อตหนึ่งก็โผล่มาจากส่วนลึกของทะเลไร้ขอบเขตเพื่อตลบหลัง

เมื่อเห็นสถานการณ์เป็นเช่นนี้ ฝ่ายพุทธก็ต้องเปลี่ยนทิศทาง หลบหนีไปอีกทาง

ทว่าทางหนีอื่นๆ ก็มีคนดักสกัดไว้เช่นกัน เมื่อถูกล้อมกรอบไว้สามด้าน ฝ่ายพุทธที่ไร้หนทางจึงจำต้องเลือกเส้นทางหนีเพียงทางเดียว นั่นคือ ป่าฝนแดนใต้

ส่วนสำนักเต้าอีก็ทำเพียงไล่ตามมาอย่างไม่รีบไม่ร้อน ความรู้สึกราวกับกำลังต้อนฝูงแกะอย่างไรอย่างนั้น

"ตอนนี้แค่ต้อนฝ่ายพุทธเข้าไปในป่าฝนก็พอแล้ว"

เทพธิดาไป๋ฮวาและบรรดาผู้บรรลุอริยะมองตามทิศทางที่ฝ่ายพุทธหนีไป บนใบหน้าปรากฏรอยยิ้มเย็นชา

เผ่าหมอผีพวกนั้นไม่ปรานีฝ่ายพุทธหรอก ถึงตอนนั้นสำนักเต้าอีไม่ต้องลงมือเอง ก็คงสร้างความเสียหายอย่างหนักให้ฝ่ายพุทธได้แล้ว

ในขณะเดียวกัน ฝ่ายพุทธก็รู้สึกถึงความผิดปกติ เพราะการกระทำของสำนักเต้าอีนั้นแปลกประหลาดเกินไป

แต่ตอนนี้พวกเขามีทางเลือกแค่สองทางเท่านั้น

หนึ่งคือหนีต่อไป หรือสองคือหันกลับไปสู้ตายกับสำนักเต้าอี

ทว่าการสู้ตายกับสำนักเต้าอีไม่ใช่สิ่งที่ฝ่ายพุทธปรารถนาเลย ในเมื่อสถานการณ์ของศิษย์ฝ่ายพุทธหลายคนไม่ค่อยดีนัก การหันหลังกลับไปในตอนนี้นั้น ไม่ต่างอะไรกับการรนหาที่ตาย

ดังนั้น ในความเป็นจริง แม้ฝ่ายพุทธจะรู้ว่ามีเรื่องไม่ชอบมาพากล แต่ก็ยังคงต้องกล้ำกลืนฝืนทนหนีต่อไป

"บัดซบ รอกำลังเสริมมาถึงเมื่อไหร่ อาตมาต้องล้างแค้นให้ได้"

มีผู้บรรลุอริยะฝ่ายพุทธคำรามลั่น ทว่าความเกรี้ยวกราดที่ไร้เรี่ยวแรงเช่นนี้ ไม่มีประโยชน์อันใดเลยสักนิด

สุดท้ายแล้ว ผู้แข็งแกร่งฝ่ายพุทธที่อยู่ด้านนอกเมืองหนานจิ้ง ก็ค่อยๆ ถูกต้อนเข้าไปจนถึงชายขอบป่าฝน

และสายสืบจากสำนักต่างๆ ที่คอยติดตามดูอย่างใกล้ชิดอยู่ตลอด ในตอนนี้ก็เริ่มมองออกถึงแผนการของสำนักเต้าอีแล้วเช่นกัน

"สำนักเต้าอีต้องการจะต้อนฝ่ายพุทธเข้าไปในป่าฝนงั้นหรือ?"

"พวกเขาต้องการให้ฝ่ายพุทธกับเผ่าหมอผีฆ่าฟันกันเองงั้นสิ?"

"ช่างเป็นแผนการที่สกปรกนัก"

ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่ได้คาดคิดมาก่อนเลยว่า สำนักเต้าอีจะคิดแผนการที่ร้ายกาจได้ถึงเพียงนี้ ไม่ต้องเปลืองแรงตนเอง แต่กลับใช้แผน 'ยืมมือหมาป่าไปกวนพยัคฆ์'

เพราะไม่ว่าจะเป็นฝ่ายพุทธหรือชนเผ่าหมอผี สำหรับสำนักเต้าอีแล้ว ล้วนไม่ใช่สิ่งดีงามทั้งสิ้น

การปล่อยให้พวกเขาสู้กันเอง ถือเป็นทางเลือกที่ดีที่สุดสำหรับสำนักเต้าอีอย่างแน่นอน

เพียงแต่การที่สามารถคิดแผนการเช่นนี้ออกมาได้ จิตใจแม่งช่างสกปรกจริงๆ

ยิ่งเห็นสถานการณ์ของฝ่ายพุทธในตอนนี้ ก็ยิ่งชัดเจนว่าพวกนั้นตกหลุมพรางแล้ว

"ฝ่ายพุทธในเมืองหนานจิ้งคงต้องพบเจอกับหายนะครั้งใหญ่เสียแล้ว"

ไม่ต้องรอดูผลลัพธ์ สายสืบจากสำนักใหญ่เหล่านี้ก็สามารถคาดเดาจุดจบได้แล้ว

หากก้าวเข้าไปในป่าฝน ด้วยนิสัยบ้าบิ่นของชนเผ่าหมอผี ย่อมต้องสู้ตายกับฝ่ายพุทธอย่างแน่นอน

เมื่อถึงเวลานั้น ต่อให้ฝ่ายพุทธจะเอาชนะชนเผ่าหมอผีได้ แต่จุดจบก็คงถูกสำนักเต้าอีบดขยี้อยู่ดี

ฝ่ายพุทธที่บอบช้ำอย่างหนัก ย่อมไม่มีทางสู้สำนักเต้าอีได้อีก

ในเวลานี้ มีสายสืบจากบางสำนักเริ่มคิดกันอย่างลับๆ แล้วว่า ควรจะไปขอสวามิภักดิ์ต่อสำนักเต้าอีดีหรือไม่?

เพราะดูจากสถานการณ์ตอนนี้ ฝ่ายพุทธไม่ใช่คู่ต่อสู้ของสำนักเต้าอีเลยแม้แต่น้อย

หากรีบแสดงเจตจำนงไปก่อน ภายหน้าอาจจะได้รับการปฏิบัติที่ดีกว่า แต่ถ้ารอจนสำนักเต้าอีเอาชนะฝ่ายพุทธได้สำเร็จ การไปสวามิภักดิ์ตอนนั้น ความหมายมันก็ต่างกันแล้ว

การส่งถ่านกลางหิมะย่อมดีกว่าการปักดอกไม้บนผ้าไหมเสมอ

แถมถ้าถึงเวลานั้นจริงๆ สำนักเต้าอีจะยังเห็นหัวพวกเจ้าอยู่อีกหรือไม่ ก็ยังพูดยากนะ

สำนักเต้าอีเอาแต่โจมตีเรือรบดาราอย่างต่อเนื่อง ในท้ายที่สุด ฝ่ายพุทธในสมรภูมิเมืองหนานจิ้งก็ไม่มีทางเลือกอื่น จำต้องหนีเข้าไปในป่าฝน

พวกเขาหลงคิดว่าในที่สุดก็รอดตายแล้ว ทว่ากลับไม่รู้เลยว่า ทันทีที่ฝ่ายพุทธก้าวเท้าเข้าสู่ป่าฝน เผ่าหมอผีก็รับรู้ได้แล้ว

ผู้แข็งแกร่งเผ่าหมอผีจำนวนมากเริ่มรวมตัวกัน และค่อยๆ คืบคลานเข้าหาฝ่ายพุทธ

สำหรับพวกเขาแล้ว ไม่ว่าจะเป็นใคร ขอเพียงกล้าบุกรุกป่าฝน นั่นก็คือศัตรู ฆ่าสถานเดียวไม่มีละเว้น

"สำนักเต้าอีบัดซบ"

"แผลข้าฉีกอีกแล้วเนี่ย!"

ทางฝั่งพุทธยังคงด่าทอสาปแช่งกันอยู่เลย

(จบแล้ว)