ตอนที่ 4 พันปักษาและวิชาดาบเจ็ดเล่ม

ตอนที่ 4 พันปักษาและวิชาดาบเจ็ดเล่ม

โคโนฮะ ปีที่ 39

"หลิง วันนี้พวกเราจะไปไหนกันดี?"

"ไปสนามฝึกกันเถอะ ฉันพัฒนาคาถานินจามาได้กว่าครึ่งปีแล้ว ในที่สุดก็มีผลลัพธ์ออกมาสักที!"

"โย่ โย่ ไปกันเลย ไปที่สนามฝึก หลิงมีคาถานินจาใหม่แล้ว!"

คนที่กำลังพูดคุยกันอยู่คือ โมโตอิ โยสึกิ หลิง และ คิลเลอร์ บี

ตั้งแต่ช่วงครึ่งแรกของปีที่ 37 พวกเขาโดดเรียนมาเกือบครึ่งปีแล้ว โดยเอาแต่ฝึกซ้อมอยู่ที่สนามฝึกทุกวัน

อันที่จริง อิเรย์และคาเปติก็อยากจะมาร่วมกลุ่มกับคิลเลอร์ บีและคนอื่นๆ ด้วย แต่เนื่องจากพวกเขายังไม่สามารถคงสภาพคาถาเงาแยกร่างไว้ได้เป็นเวลานาน พวกเขาจึงทำได้เพียงแค่ฝึกฝนต่อไปด้วยความหวังว่าจะได้มาร่วมฝึกด้วยกันในเร็วๆ นี้

"คิลเลอร์ บี ช่วงนี้การฝึกวิชาดาบเจ็ดเล่มของนายเป็นยังไงบ้าง? มาประลองกับฉันหน่อยสิ!"

"โย่ โย่ เจ้าบ้าหลิง เจ้างั่งหลิง ลองลิ้มรสวิชาดาบเจ็ดเล่มของท่านผู้นี้ดูหน่อยเป็นไง!"

หลังจากคิลเลอร์ บีพูดจบ เขาก็ดึงดาบเจ็ดเล่มออกมาจากกระเป๋าดาบที่สะพายอยู่ด้านหลัง เขาถือไว้ในมือสองเล่ม คาบไว้ในปากหนึ่งเล่ม หนีบไว้ระหว่างขาหนึ่งเล่ม เหน็บไว้ที่ข้อศอกสองเล่ม และกระทั่งเหน็บไว้ที่หลังคออีกหนึ่งเล่ม

"เข้ามาเลย!"

หลังจากโยสึกิ หลิงพูดจบ เขาก็กระตุ้นจักระธาตุสายฟ้าในเซลล์ของตัวเอง

แม้ว่าการกระตุ้นนี้จะไม่ใช่เวอร์ชันที่สมบูรณ์แบบ และสามารถเปลี่ยนเซลล์ของเขาให้เข้ากับจักระธาตุสายฟ้าได้เพียงบางส่วนเท่านั้น แต่มันก็ยังเพิ่มความเร็วทางกายภาพและพลังโจมตีของโยสึกิ หลิงได้อย่างมหาศาล

โหมดจักระคาถาสายฟ้าที่ไม่สมบูรณ์ของโยสึกิ หลิงนั้นมีพลังประมาณครึ่งหนึ่งของเวอร์ชันที่เสร็จสมบูรณ์แล้ว

โยสึกิ หลิงเปลี่ยนสภาพมือและขาของเขาด้วยจักระธาตุสายฟ้า

"คิลเลอร์ บี ระวังตัวด้วยล่ะ!"

"โย่ โย่ ท่านผู้นี้รู้แล้วน่า!"

หลังจากโยสึกิ หลิงพูดจบ จักระธาตุสายฟ้าของเขาก็ปะทุขึ้น แล้วเขาก็พุ่งตัวไปข้างหน้า

"สายฟ้าพุ่งตรง!"

นี่คือรูปแบบการโจมตีของโหมดจักระคาถาสายฟ้า โดยผู้ใช้จะเปลี่ยนมือที่ได้รับการเสริมพลังให้กลายเป็นดาบสายฟ้าเพื่อโจมตีศัตรู

คิลเลอร์ บีหลบสายฟ้าพุ่งตรงด้วยคาถาสลับร่าง จากนั้นก็กระโดดขึ้นไป ใช้ดาบนินจาทั้งเจ็ดเล่มของเขาในการโจมตีแบบหมุนตัวควงสว่าน

"โย่ โย่ หลิง รับท่าใหม่ที่ท่านผู้นี้เพิ่งคิดค้นขึ้นมาไปซะ!"

ดาบทั้งเจ็ดเล่มของคิลเลอร์ บีก็ปะทุเสียงกระแสไฟฟ้าดังเปรี๊ยะปะขึ้นมาในทันที

'คิลเลอร์ บีผสานธาตุสายฟ้าของตัวเองลงในดาบได้แล้วงั้นเหรอ?!'

โยสึกิ หลิงคิดในใจ

"โย่ โย่ รับท่านี้ไปซะ คาถาสายฟ้า: วิชาดาบเจ็ดเล่ม!"

คิลเลอร์ บีโจมตีโยสึกิ หลิงขณะตีลังกาหมุนตัวพร้อมกับดาบที่อัดแน่นไปด้วยคาถาสายฟ้า

วิชาดาบเจ็ดเล่มของคิลเลอร์ บีนั้นแข็งแกร่งมากอยู่แล้ว หากไม่นับโยสึกิ หลิง ไม่ว่าใครก็ตามที่เข้าประชิดตัวกับคิลเลอร์ บีก็จะต้องจบลงด้วยความพ่ายแพ้อย่างแน่นอน

อย่างไรก็ตาม ขณะที่โยสึกิ หลิงเฝ้ามองคิลเลอร์ บีตีลังกาหมุนตัว เปลี่ยนดาบทั้งเจ็ดเล่มให้กลายเป็นเครื่องบดเนื้ออันแหลมคม เขากลับไม่ได้รู้สึกหวาดกลัวเลยแม้แต่น้อย

"คิลเลอร์ บี ในเมื่อนายคิดค้นคาถานินจาใหม่ได้แล้ว ฉันก็ไม่มีความจำเป็นต้องปิดบังอะไรอีกต่อไป"

"คาถาสายฟ้า: พันปักษา!"

ในมือที่อัดแน่นไปด้วยจักระธาตุสายฟ้าของเขา โยสึกิ หลิงได้รวบรวมกลุ่มก้อนจักระธาตุสายฟ้าที่ส่งเสียงร้องราวกับนกนับพันตัว

ในขณะที่จักระธาตุสายฟ้ากระตุ้นการทำงานของเซลล์ มันยังช่วยเพิ่มความแข็งแกร่งของกล้ามเนื้อ และแม้กระทั่งระยะการมองเห็นของดวงตา รวมถึงความเร็วในการตอบสนองอีกด้วย

เป็นเพราะจักระธาตุสายฟ้าช่วยเสริมประสิทธิภาพให้กับดวงตาของโยสึกิ หลิง เขาจึงกล้าที่จะพัฒนาพันปักษาขึ้นมา ท้ายที่สุดแล้ว ว่ากันว่าพันปักษานั้นจำเป็นต้องใช้คู่กับเนตรวงแหวนจึงจะสามารถแสดงพลังออกมาได้อย่างเหมาะสม

ทว่า หลังจากที่โยสึกิ หลิงพัฒนามันขึ้นมาด้วยตัวเอง เขาก็พบว่าตราบใดที่วิสัยทัศน์การมองเห็นแบบเคลื่อนไหวมีมากพอ ใครๆ ก็สามารถใช้พันปักษาได้อย่างสมบูรณ์แบบ

มิฉะนั้น ด้วยความเร็วอันเหลือเชื่อของไรคาเงะรุ่นที่ 4 หากดวงตาของเขาตอบสนองไม่ทัน มันก็คงเป็นเรื่องที่เปล่าประโยชน์ไม่ใช่หรือ?

"คิลเลอร์ บี ระวังตัวด้วยล่ะ ฉันเองก็ยังไม่รู้เลยว่าท่านี้มันมีพลังรุนแรงขนาดไหน!"

เมื่อมองไปที่พันปักษาในมือของโยสึกิ หลิง คิลเลอร์ บีก็เหงื่อตกออกมาโดยไม่รู้ตัว

"โย่... โย่... ท่านผู้นี้รู้แล้วน่า!"

หลังจากคิลเลอร์ บีพูดจบ โยสึกิ หลิงซึ่งถือพันปักษาไว้ในมือและปกคลุมไปด้วยโหมดจักระคาถาสายฟ้าก็พุ่งตัวเข้าหาเขาทันที

คิลเลอร์ บีรีบหลบและขว้างดาบที่เขาผสานจักระธาตุสายฟ้าเอาไว้แล้วใส่โยสึกิ หลิง

แต่ภายใต้พลังทำลายล้างของพันปักษา ดาบเหล่านั้นก็ถูกบดขยี้จนกลายเป็นผุยผงในชั่วพริบตา

คิลเลอร์ บีขว้างดาบออกไปสองเล่มและเห็นว่ามันไม่ได้ผลอะไรเลย เขาจึงแข็งใจและพุ่งเข้าใส่หน้าอกของโยสึกิ หลิง ซึ่งไม่ได้ถูกปกป้องด้วยจักระธาตุสายฟ้า

เมื่อเห็นคิลเลอร์ บีพุ่งเข้ามาที่หน้าอกของเขา โยสึกิ หลิงก็เล็งพันปักษาไปที่ดาบห้าเล่มที่เหลือของคิลเลอร์ บี พุ่งตัดผ่านพวกมันด้วยความเร็วขั้นสุด

ดาบทั้งห้าเล่มกลายเป็นเศษเหล็กทื่อๆ ที่ไร้คมไปในทันที

"โย่ โย่ หลิง คาถานินจาใหม่ พลังทำลายล้างสูงเกินไป ชนะไม่ได้หรอก!"

เมื่อเห็นว่าดาบของเขาสูญเสียความสามารถในการโจมตีไปโดยสมบูรณ์ คิลเลอร์ บีก็ล้มเลิกความตั้งใจที่จะโจมตีอีกครั้ง แม้ว่าเขาจะยังมีดาบสำรองพกติดตัวอยู่อีกเจ็ดเล่ม แต่เขาคิดว่าถึงจะหยิบมันออกมา มันก็เป็นแค่การเพิ่มใบดาบไร้ประโยชน์เข้าไปอีกเจ็ดเล่มเท่านั้น

"คิลเลอร์ บี นายเองก็แข็งแกร่งมากแล้วนะ"

หลังจากโยสึกิ หลิงพูดจบ เขาก็เล็งพันปักษาไปที่ต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่งแล้วซัดเข้าใส่

ในชั่วพริบตา ต้นไม้ใหญ่ก็ไหม้เกรียมจากส่วนโคน และค่อยๆ โค่นล้มลงกองกับพื้น

"นี่มัน! นี่มัน!!"

โมโตอิตกตะลึงจนอ้าปากค้าง

"นี่คือความแข็งแกร่งที่เด็กอายุเจ็ดขวบควรจะมีจริงๆ เหรอเนี่ย? ถ้านายบอกว่าเป็นโจนิน คนอื่นเขาก็คงเชื่อกันหมดแหละ!"

ปีนี้โมโตอิก็ฝึกฝนอย่างหนักเช่นกัน และได้เรียนรู้คาถาสายฟ้าระดับ C อย่าง คาถาสายฟ้า: ระเบิดสายฟ้า

แต่เมื่อนำไปเทียบกับคิลเลอร์ บีและโยสึกิ หลิง คาถานินจาระดับ C ของเขาคงเป็นได้แค่ของเด็กเล่นไปเลย

"โมโตอิ นายเองก็เก่งมากแล้วนะ มีไม่กี่คนหรอกที่สามารถเรียนรู้คาถาสายฟ้าระดับ C ได้ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบ!"

โยสึกิ หลิงปลอบใจเขา

มุมปากของโมโตอิกระตุก

"ฉันไม่เห็นจะรู้สึกดีขึ้นเลยสักนิด พันปักษาของนายนี่มันมีพลังทำลายล้างระดับ A ชัดๆ!"

"ก็ใช่นะ แต่พันปักษานี้ก็ได้รับการพัฒนาต่อยอดมาจากโหมดจักระคาถาสายฟ้าอีกที ดังนั้นมันจึงไม่ถือว่าเป็นสิ่งที่ฉันพัฒนาขึ้นมาเองอย่างสมบูรณ์แบบหรอก!"

"ถึงอย่างนั้นมันก็ยังบ้าบอมากอยู่ดี การร่วมพัฒนาคาถานินจาระดับ A ได้ตั้งแต่อายุเจ็ดขวบเนี่ยนะ!"

"โย่ โย่ หลิง พันปักษา ไร้เทียมทาน!"

โยสึกิ หลิงยิ้มบางๆ ขณะที่ฟังพวกเขาทั้งสองคน

"เอาล่ะ เดี๋ยวพวกเราไปกินเนื้อย่างกันเถอะ ฉันเลี้ยงเอง เพื่อฉลองที่ฉันพัฒนาพันปักษาได้สำเร็จ และก็ฉลองให้คิลเลอร์ บีที่พัฒนาวิชาดาบนินจาสายฟ้าได้ด้วย!"

"โย่ โย่ หลิง มีท่าใหม่ ไปกินเนื้อย่าง!"

"ว้าว ฉันขอกินเนื้อย่างที่แพงที่สุดเลยนะ!"

"จัดไป ไม่มีปัญหา ฉันจ่ายเอง ไม่ว่านายอยากจะกินเยอะแค่ไหน กินให้พุงกางไปเลย!"

โยสึกิ หลิงตบหน้าอกตัวเองอย่างภาคภูมิใจ

ทั้งสามคนเดินออกจากสนามฝึกไปในลักษณะนั้น

ไม่กี่นาทีหลังจากที่พวกเขาจากไป พุ่มไม้ก็ส่งเสียงสวบสาบขึ้นมาทันที

ชายคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้น อัญเชิญนกพิราบสื่อสารนินจาออกมา และเขียนจดหมายฉบับหนึ่ง

"ส่งเจ้านี่ไปให้ท่านสึจิคาเงะทีเจ้านกพิราบขาว!"

"คู คู!"

จบตอน