ตอนที่ 2 เรียนรู้โหมดจักระคาถาสายฟ้า

ตอนที่ 2 เรียนรู้โหมดจักระคาถาสายฟ้า

หลังจากมาถึงสนามฝึก

"หลิง การฝึกคาถานินจาที่ฉันสอนนายไปเมื่อวานเป็นยังไงบ้าง?"

"พี่ใหญ่ ผมสามารถใช้มันได้แล้ว!"

"ถ้านายยังใช้ไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอกนะ... เดี๋ยวก่อน อะไรนะ? นายใช้ได้แล้วเหรอ? นายเรียนรู้คาถานินจาระดับ C ได้ในวันเดียวเนี่ยนะ?!!"

โยสึกิ เอ มีสีหน้าตกตะลึงอย่างเห็นได้ชัด ราวกับว่าเขากำลังจะกลืนกินหลิงเข้าไปทั้งตัว

"ใช่แล้วพี่ใหญ่ ผมก็ไม่รู้ว่าทำไมเหมือนกัน แต่ตอนที่ผมฝึกวิชาประกายแสงปฐพี ความรู้สึกมันแตกต่างจากการฝึกคาถาพื้นฐานทั้งสามอย่างสิ้นเชิงเลย!"

"ผมรู้สึกเหมือนว่าสามารถรีดเร้นจักระธาตุสายฟ้าในร่างกายออกมาได้อย่างง่ายดาย ง่ายกว่าจักระไร้คุณสมบัติซะอีก!"

เมื่อได้ยินคำพูดของ โยสึกิ หลิง โยสึกิ เอ ก็ตระหนักได้ว่าน้องชายของเขาดูเหมือนจะมีความเข้ากันได้กับจักระธาตุสายฟ้าในระดับที่ไม่ธรรมดา

"หลิง นายต้องมีความเข้ากันได้กับจักระธาตุสายฟ้าเป็นพิเศษแน่ๆ นายเก่งกว่าฉัน... ไม่สิ นายเก่งกว่าทั้งฉันและท่านพ่ออีก!"

"ฉันคิดว่านายสามารถเรียนรู้โหมดจักระคาถาสายฟ้าได้โดยตรงเลย ด้วยความเข้ากันได้กับจักระสายฟ้าของนาย นายจะสามารถเรียนรู้มันได้อย่างรวดเร็วแน่นอน!"

หลังจากที่ โยสึกิ เอ พูดจบ เขาก็มองไปที่ โยสึกิ หลิง

โยสึกิ หลิง เองก็สัมผัสได้ถึงความคาดหวังจากพี่ชายของเขา จึงเอ่ยขึ้นมาว่า "พี่ใหญ่ งั้นก็สอนโหมดจักระคาถาสายฟ้าให้ผมสิ ในฐานะลูกชายของไรคาเงะรุ่นที่ 3 ผมจะพลาดการเรียนรู้โหมดจักระคาถาสายฟ้าไปได้ยังไง!"

โยสึกิ หลิง กล่าวพร้อมกับรอยยิ้ม

"ดีมาก สมกับเป็นลูกชายของฉัน"

จากที่ไกลๆ สามารถมองเห็นไรคาเงะรุ่นที่ 3 กำลังเดินตรงมาหาพวกเขา

เมื่อเช้านี้ หลังจากได้ยินคำพูดของ โยสึกิ หลิง ไรคาเงะรุ่นที่ 3 ก็ยิ่งเอ็นดูลูกชายคนเล็กของเขามากขึ้นไปอีก โดยรู้สึกว่าเด็กคนนี้มีความเฉลียวฉลาดมาตั้งแต่ยังเล็ก

ดังนั้น หลังจากไปถึงอาคารไรคาเงะได้ไม่นาน เขาก็โยนงานทั้งหมดให้เลขา แล้วแอบวิ่งออกมาคนเดียว เพราะอยากเห็นว่าการฝึกของ โยสึกิ หลิง กับพี่ชายเป็นอย่างไรบ้าง

เขาเพิ่งจะมาถึงก็บังเอิญได้ยินคำประกาศอันมุ่งมั่นของ โยสึกิ หลิง พอดี

"เอาล่ะ เอ ลูกไปพักก่อนเถอะ พ่อจะสอนโหมดจักระคาถาสายฟ้าให้หลิงเอง"

"ครับ"

หลังจาก โยสึกิ เอ พูดจบ เขาก็ไปนั่งลงบนก้อนหินใกล้ๆ เพื่อเตรียมดู โยสึกิ หลิง ฝึกฝน

อันที่จริง โยสึกิ เอ ไม่ค่อยชอบดูคนอื่นฝึกสักเท่าไหร่ เขาชอบที่จะฝึกฝนด้วยตัวเองมากกว่า อย่างไรก็ตาม โยสึกิ หลิง ได้มอบความประหลาดใจครั้งใหญ่ให้กับเขา เขาจึงอยากจะเห็นเหมือนกันว่า โยสึกิ หลิง จะต้องใช้เวลานานแค่ไหนในการฝึกโหมดจักระคาถาสายฟ้า

"หลิง ในการฝึกโหมดจักระคาถาสายฟ้า ขั้นแรกลูกต้องสัมผัสถึงเซลล์จักระธาตุสายฟ้าในร่างกายของตัวเองให้ได้ก่อน หลับตาลงแล้วดำดิ่งสติของลูกลงไปในร่างกายของตัวเองซะ"

เมื่อได้ยินดังนั้น โยสึกิ หลิง ก็หลับตาลง ดำดิ่งสติของตนเองลงไปในร่างกาย และเริ่มสัมผัสถึงเซลล์จักระธาตุสายฟ้า

หลังจากพยายามสัมผัสอยู่ประมาณหนึ่งก้านธูป โยสึกิ หลิง ก็ลืมตาขึ้น

"ท่านพ่อ ผมสัมผัสถึงเซลล์จักระธาตุสายฟ้าในร่างกายได้แล้วครับ"

โยสึกิ หลิง เอ่ยขึ้นอย่างตื่นเต้น

เขาไม่สามารถเก็บซ่อนความตื่นเต้นเอาไว้ได้จริงๆ นี่เป็นครั้งแรกในสองชีวิตของเขาที่ได้สัมผัสถึงเซลล์ภายในร่างกายของตัวเอง รวมถึงพลังที่แฝงอยู่ภายในเซลล์เหล่านั้น

"ดีมาก ในเมื่อลูกสัมผัสถึงเซลล์ได้แล้ว ขั้นตอนต่อไปคือการใช้จักระธาตุสายฟ้าในร่างกายไปกระตุ้นเซลล์พวกนี้อย่างต่อเนื่อง เพื่อเติมเต็มพวกมันด้วยคุณสมบัติธาตุสายฟ้า"

"นี่เป็นกระบวนการที่ยากลำบาก และลูกต้องอดทน ตอนที่พ่อกับพี่ชายของลูกเรียนรู้โหมดจักระคาถาสายฟ้าในตอนนั้น พวกเราทั้งคู่ต่างก็ต้องทนทุกข์ทรมานกันพอสมควร พ่อเชื่อว่าลูกเองก็ทำได้เหมือนกัน"

"ครับ ท่านพ่อ!"

โยสึกิ หลิง ตอบรับในขณะที่ใช้จักระธาตุสายฟ้ากระตุ้นเซลล์ของเขาไปพร้อมๆ กัน

"หลังจากกระตุ้นเซลล์แล้ว ให้ดำเนินการฝึกฝนทางร่างกายต่อไป หากลูกเพียงแค่กระตุ้นเซลล์โดยไม่ทำการฝึกฝน ร่างกายของลูกจะไม่สามารถทนต่อพลังอันรุนแรงนี้ได้"

หลังจากที่ไรคาเงะรุ่นที่ 3 พูดจบ เขาก็เปิดม้วนคัมภีร์ผนึกแล้วหยิบหุ่นไม้สำหรับฝึกซ้อมออกมา

อย่างไรก็ตาม หุ่นฝึกตัวนี้แตกต่างจากหุ่นทั่วไป ทั่วทั้งตัวของมันถูกล้อมรอบไปด้วยสายฟ้า แม้จะไม่แน่ชัดว่ากระแสไฟฟ้านี้ถูกใส่เข้าไปได้อย่างไร

ไรคาเงะรุ่นที่ 3 วางหุ่นฝึกซ้อมไว้ตรงหน้าของ โยสึกิ หลิง

"ในระหว่างที่กระตุ้นเซลล์จักระธาตุสายฟ้าในร่างกายของลูก หากลูกสามารถแยกประสาทสัมผัสทำหลายอย่างพร้อมกันได้ ลูกสามารถโจมตีหุ่นตัวนี้ไปพร้อมกับกระตุ้นพวกมันได้เลย หากลูกทำได้ ความเร็วในการกระตุ้นเซลล์ในร่างกายของลูกก็จะยิ่งเร็วขึ้นไปอีก"

เมื่อได้ยินคำพูดของไรคาเงะรุ่นที่ 3 โยสึกิ หลิง ก็พยายามจะโจมตีหุ่นตัวนั้นในขณะที่กระตุ้นเซลล์ของเขาไปด้วย

"หลิง ไม่จำเป็นต้องรีบร้อน การแยกประสาทสัมผัสทำหลายอย่างพร้อมกันไม่ใช่เรื่องที่จะทำได้ง่ายๆ การโจมตีหุ่นหลังจากกระตุ้นเซลล์เสร็จแล้วก็ให้ผลลัพธ์ที่ดีเหมือนกัน"

โยสึกิ หลิง ไม่ได้ยินคำพูดประโยคหลังของไรคาเงะรุ่นที่ 3 เขาเพียงแค่จมดิ่งจิตใจลงไปในร่างกายของตนเอง ในขณะที่ปล่อยให้ร่างกายเคลื่อนไหวไปตามสัญชาตญาณ

เปรี๊ยะ!

เสียงดังฟังชัดดังขึ้น พร้อมกับเสียงปะทุของกระแสไฟฟ้า

โยสึกิ หลิง โจมตีหุ่นตัวนั้นทั้งที่ยังหลับตาอยู่จริงๆ และเขาไม่ได้หยุดกระบวนการกระตุ้นเซลล์จักระธาตุสายฟ้าของเขาเลยแม้แต่น้อย

เมื่อเห็นฉากนี้ แม้แต่ไรคาเงะรุ่นที่ 3 ก็ยังรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องที่ยากจะเชื่อ

ด้านหลังของพวกเขา โยสึกิ เอ ถึงกับลุกขึ้นยืนด้วยความตกตะลึงไปแล้ว

ต้องรู้ก่อนว่าในตอนนั้น โยสึกิ เอ ต้องฝึกฝนการแยกประสาทสัมผัสทำหลายอย่างพร้อมกันอยู่นานเกือบครึ่งเดือน ทว่า โยสึกิ หลิง กลับทำสำเร็จได้ในเวลาอันสั้นเช่นนี้

หลังจากผ่านไปอีกหนึ่งก้านธูป

"ท่านพ่อ ผมกระตุ้นเซลล์เสร็จแล้วครับ!"

"อืม หลิง จำไว้ว่าอย่าได้หยิ่งผยองหรือประมาทเลินเล่อ ตอนนั้น พ่อก็ใช้เวลาพอๆ กับลูกนี่แหละในการสำเร็จวิชาแยกประสาทสัมผัส ส่วนพี่ชายของลูกเองก็ใช้เวลาแค่หนึ่งก้านธูปเหมือนกัน"

แทนที่จะรู้สึกท้อแท้หลังจากได้ยินดังนั้น โยสึกิ หลิง กลับรู้สึกดีใจเป็นอย่างมาก ท้ายที่สุดแล้ว เขารู้ดีถึงความแข็งแกร่งของพ่อและพลังอันสูงสุดของพี่ชายในอนาคต

พ่อของเขาเคยต่อสู้กับคนนับหมื่นเพียงลำพัง สังหารศัตรูไปหลายพันคนและเกือบจะกวาดล้างนินจารุ่นต่อไปของอิวะงาคุเระจนสิ้นซาก ทำให้พวกเขาแทบจะไม่มีผู้สืบทอดที่ใช้งานได้เลยหลังจากสงครามโลกนินจาครั้งที่ 3

พี่ชายของเขาก็เรียกได้ว่าเป็นคนที่แข็งแกร่งที่สุดในบรรดาห้าคาเงะยุคหลังเช่นกัน

การได้อยู่ในระดับเดียวกับพวกเขาทั้งสองคน ทำให้ โยสึกิ หลิง มีความสุขมาก

'ทำไมเด็กคนนี้ถึงดูมีความสุขนักนะ? ฉันนึกว่าเขาจะรู้สึกแย่ซะอีก'

ไรคาเงะรุ่นที่ 3 คิดในใจ

แต่เขาคงไม่มีทางจินตนาการได้เลยว่า โยสึกิ หลิง มีความสุขเพียงเพราะได้ทัดเทียมกับพวกเขา

"เอาล่ะ หลิง ในเมื่อลูกได้เรียนรู้วิธีการฝึกฝนขั้นพื้นฐานสำหรับจักระธาตุสายฟ้าแล้ว ต่อจากนี้ลูกก็สามารถฝึกฝนด้วยตัวเองได้ ส่วนพี่ชายของลูกเองก็ต้องออกไปทำภารกิจในเร็วๆ นี้แล้วเหมือนกัน จำไว้ว่า ลูกต้องฝึกฝนทุกวัน อย่าได้เกียจคร้านเด็ดขาด"

"ครับ ท่านพ่อ! ผมจะฝึกฝนอย่างหนักและจะไม่ทำให้ท่านผิดหวังอย่างแน่นอน!"

โยสึกิ หลิง กล่าวด้วยใบหน้าจริงจัง

หนึ่งปีต่อมา...

"วันนี้ถึงเวลาต้องไปรายงานตัวที่โรงเรียนนินจาแล้วนะ หลิง รีบลุกออกจากเตียงได้แล้ว!"

จบตอน