บทที่ 340 - อสูรกลายพันธุ์สุดแกร่ง

บทที่ 340 - อสูรกลายพันธุ์สุดแกร่ง

★★★★★

การเคลื่อนไหวของเผยจิงกั๋วและเซียวจางชะงักกึกไปพร้อมกัน

ความก้าวหน้าของพวกเขาสองคน เรียกได้ว่ารวดเร็วที่สุดในบรรดาเทรนเนอร์ทั้งหมดเลยก็ว่าได้

และจุดที่พวกเขากำลังยืนอยู่ตอนนี้ มันก็คือชายขอบของเขตหวงห้ามพอดี!

ชายขอบของเขตหวงห้ามสัตว์มรณะ... จะมีคนมาอยู่ตรงนี้ได้ยังไง?!

เซียวจางหันขวับไปมองยังทิศทางของเสียงด้วยความตกตะลึง ภาพที่ปรากฏแก่สายตากลับยิ่งทำให้สมองที่มึนงงอยู่แล้วของเขาสับสนหนักเข้าไปอีก

คนที่ส่งเสียงออกมา... กลับเป็นเพียงเด็กหนุ่มครึ่งวัยรุ่นครึ่งผู้ใหญ่คนหนึ่งเท่านั้น?!

ถึงจะไม่ได้ดูเด็กเท่าโจวเสี่ยวเฟย แต่ไม่ว่าจะดูจากส่วนสูงหรือหน้าตา ก็พอมองออกว่าเด็กคนนี้เพิ่งจะก้าวเข้าสู่วัยรุ่น น่าจะอายุประมาณสิบห้าสิบหกปีเท่านั้น

"นาย... นายเป็นใคร ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ได้ หลงทางงั้นเหรอ"

ภายนอกของเซียวจางอาจจะดูเหมือนพวกที่ไม่ยอมก้มหัวให้ใคร แต่จริงๆ แล้วถ้าว่ากันด้วยเรื่องความซื่อตรงล่ะก็ เขาคงเป็นคนที่จิตใจบริสุทธิ์ที่สุดในหมู่เทรนเนอร์รองจากโจวเสี่ยวเฟยแล้วล่ะ

วินาทีที่ได้เห็นเด็กคนนี้ สิ่งแรกที่ผุดขึ้นมาในหัวของเซียวจาง กลับเป็นความห่วงใย!

เขาปัดฝุ่นตามตัวแล้วลุกขึ้นยืน ก่อนจะถามด้วยความร้อนรน "นายเป็นลูกเต้าเหล่าใครในเมืองจวี้เหยียนเนี่ย พ่อแม่พานายมาที่นี่เหรอ"

"ที่นี่มันอันตรายมากนะ! โชคดีที่พวกเราเพิ่งกวาดล้างสัตว์มรณะแถวนี้ไป... มานี่สิ เดี๋ยวฉันพานายไปส่งให้ท่านเจ้าเมืองต่งเอง..."

"ให้ตายสิ ที่นี่ไม่ใช่ที่ที่จะมาเดินเล่นชมวิวได้สักหน่อย..."

"ขืนชักช้าเดี๋ยวพวกสัตว์มรณะตัวอื่นก็แห่กันมาหรอก!"

เซียวจางจินตนาการไปเป็นตุเป็นตะว่า เด็กคนนี้คงตามพ่อแม่ที่เป็นผู้ใช้พลังระดับสูงออกมาหาประสบการณ์ แล้วเกิดพลัดหลงจนหลุดเข้ามาในเขตสัตว์มรณะระดับ S

ถึงแม้เด็กหนุ่มตรงหน้าจะดูหยิ่งยโส และทำตัวเหมือนไม่อยากเข้าใกล้ใครก็ตาม

แต่นิสัยของเซียวจางก็เป็นแบบนี้แหละ!

พูดจบ เซียวจางก็ก้าวเข้าไปหาหมายจะจับมือเด็กหนุ่มด้วยสีหน้าร้อนรน

เขาสามารถรับรู้ได้ถึงเสียงของสัตว์มรณะตัวยักษ์ที่กำลังวิ่งตะบึงมาทางนี้ ถ้ายังมัวแต่ชักช้าอยู่ตรงนี้มีหวังโดนล้อมกรอบแน่...

"เซียวจาง!!"

แต่เซียวจางเพิ่งจะก้าวไปได้แค่สองก้าว เผยจิงกั๋วก็แผดเสียงตะโกนลั่น!

ใบหน้าของเผยจิงกั๋วมีเหงื่อผุดพรายราวกับเม็ดฝน แววตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก แถมมือของเขาก็ยังสั่นระริก!

คำว่า 'เซียวจาง' ที่ตะโกนออกมาครั้งนี้ แฝงไปด้วยความร้อนรนและเป็นห่วงอย่างถึงที่สุด!

ในขณะเดียวกัน มือของเขาก็คว้าหมับเข้าที่ตัวของเซียวจางที่เพิ่งจะก้าวไปได้สองก้าว เรี่ยวแรงอันมหาศาลดึงรั้งนักสู้หนุ่มอย่างเซียวจางจนเซล้มไม่เป็นท่า!

"นายทำบ้าอะไรเนี่ย..."

เซียวจางหันขวับกลับมาด้วยความหงุดหงิด "เผยจิงกั๋ว ตอนนี้ไม่ใช่เวลามาเล่นสนุกนะ ขืนไม่รีบไปสัตว์มรณะก็แห่มาหรอก..."

"วิ้ง!!!"

ในเสี้ยววินาทีที่เซียวจางหันกลับไปนั่นเอง

เสียงที่ดังบาดหูก็ดังขึ้นมาจากด้านหน้าของเขา

เส้นผมสีเหลืองหลายเส้นค่อยๆ ปลิวผ่านหน้าเขาไป เซียวจางค่อยๆ เอื้อมมือไปจับเส้นผมที่คุ้นเคยเหล่านั้น แล้วหันกลับไปมองด้วยความงุนงง

สิ่งที่เขาเห็นก็คือ พื้นดินห่างจากเขาไม่ถึงสิบเซนติเมตร ถูกตัดขาดเป็นรอยแยกที่เรียบกริบสุดๆ!

และเส้นผมสีเหลืองที่ชี้ฟูไม่เป็นทรงของเขาฝั่งหนึ่ง ก็ถูกตัดฉับแหว่งไปครึ่งหนึ่งอย่างเป็นระเบียบ!

ถ้ามองจากสภาพตอนนี้ ทรงผมชี้ฟูของเขาเหมือนโดนหั่นทิ้งไปซีกหนึ่ง ดูน่าสยดสยองสุดๆ!

"โอ๊ะ?"

"นาย... สัมผัสได้งั้นเหรอ"

เด็กหนุ่มที่มีสีหน้าเรียบเฉยปรายตามองเผยจิงกั๋วที่กำลังหลั่งเหงื่อเย็นเฉียบออกมา แล้วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา "น่าสนใจดีนี่..."

และในจังหวะนี้เอง เซียวจางถึงเพิ่งสังเกตเห็นว่า เด็กหนุ่มที่เขาคิดว่าเป็นเด็กหลงทางคนนี้ มีดาบยาวพกอยู่ที่เอวเล่มหนึ่ง!

"นี่มัน... เรื่องบ้าอะไรกันเนี่ย?!"

เซียวจางไม่ใช่คนโง่ ถึงตอนนี้เขาก็พอจะเดาเรื่องราวออกแล้ว

ไอ้เด็กที่อยู่ตรงหน้าเขา ไม่ใช่เด็กหลงทางธรรมดาๆ แน่นอน!

"กริ๊ก กริ๊ก!"

ในพริบตาเดียว เซียวจางก็ไขว้แขนเข้าหากันแล้วสะบัดออกไปข้างลำตัว!

สนับมือสองข้างที่ห้อยอยู่ตรงเอว ก็ถูกสวมเข้าที่มืออย่างรวดเร็ว!

"ดาบงั้นเหรอ... เป็นดาบที่เร็วมาก!"

"นายเป็นใคร?!"

"ทำไมถึงมาโจมตีพวกเรา"

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับเซียวจางที่กลับมาตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ เด็กหนุ่มกลับส่ายหน้าไปมาอย่างไร้อารมณ์

"หนวกหู..."

เขาไม่ได้ชักดาบออกมาด้วยซ้ำ เพียงแค่ชี้นิ้วขึ้นไปในอากาศเบาๆ

รังสีอำมหิตที่แฝงไปด้วยความหนาวเหน็บอย่างรุนแรง ก็ก่อตัวขึ้นกลางอากาศ

มันแฝงไปด้วยจิตสังหารอันป่าเถื่อนและเกรี้ยวกราด พุ่งตรงดิ่งหมายจะเจาะทะลุกลางหว่างคิ้วของเซียวจาง!

ความเร็วของมันรวดเร็วซะจนทำให้นักสู้ที่เชี่ยวชาญเรื่องความเร็วอย่างเซียวจางดูเชื่องช้าไปเลย!

"เคร้ง!"

ดาบยาวที่มีดวงตาอยู่ที่ด้ามจับเล่มหนึ่ง พุ่งเข้ามาขวางหน้ารังสีอำมหิตนั้นเอาไว้

ใบหน้าของเผยจิงกั๋วบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ดวงตาบนนีดังกิลในมือของเขาถึงกับเบิกโพลงดิ้นทุรนทุรายด้วยความเจ็บปวดเช่นกัน

ทว่าอานุภาพของรังสีอำมหิตเส้นนี้ ดูเหมือนจะเหนือความคาดหมายของเขาไปมาก

ขวางน่ะขวางไว้ได้ แต่ร่างกายของเขากลับเหมือนถูกขีปนาวุธพุ่งชน ดัง "ปั้ก" แล้วปลิวถอยหลังไปอย่างแรง!

ปฏิกิริยาตอบสนองของเซียวจางไม่ได้เชื่องช้าเลย เขารีบยื่นมือออกไปคว้าตัวเผยจิงกั๋วเอาไว้ทันที

แต่ทว่า พลังของคนสองคนรวมกัน กลับสู้ไม่ได้แม้แต่รังสีอำมหิตเส้นเล็กๆ เส้นนี้!

"ตู้ม!"

เสียงกระแทกทุ้มต่ำดังขึ้น เซียวจางและเผยจิงกั๋วถูกพลังอันมหาศาลซัดจนล้มกลิ้งโค่โร่ถอยหลังไปไม่เป็นท่า!

จนกระทั่งเผยจิงกั๋วหาจังหวะปักนีดังกิลลงกับพื้นอย่างแรงได้สำเร็จ ถึงจะสามารถหยุดการกระเด็นถอยหลังเอาไว้ได้!

"นาย... เป็นใครกันแน่!"

เผยจิงกั๋วเงยหน้าขึ้นมาอย่างทุลักทุเล มือที่จับดาบอยู่สั่นระริกไม่หยุด

ในแววตาของเขา มีแต่ความตื่นตระหนก!

อานุภาพของนิ้วที่ชี้ออกมาแบบลวกๆ กลับรุนแรงยิ่งกว่าการโจมตีอย่างเต็มกำลังของสัตว์มรณะระดับ S เสียอีก!

นี่มัน... ใช่พลังที่เด็กวัยรุ่นคนหนึ่งจะปล่อยออกมาได้จริงๆ น่ะเหรอ

แต่เด็กหนุ่มในชุดคลุมสีเขียวกลับไม่สนใจคำถามของเผยจิงกั๋วเลย เขามองไปที่ดาบในมือของเผยจิงกั๋ว สลับกับดาบนีดังกิลอีกเล่มที่ลอยอยู่กลางอากาศและกำลังหันปลายดาบมาทางเขา

"ดาบเล่มนี้... น่าสนใจดีแฮะ"

"ดาบที่มีชีวิต... ไม่ได้มีให้เห็นบ่อยๆ ซะด้วย..."

ดูจากท่าทางแล้ว เด็กหนุ่มคนนี้ไม่ได้เห็นเผยจิงกั๋วอยู่ในสายตาเลยสักนิด

ก็แค่การชี้มือออกไปแบบลวกๆ ต่อให้ขวางไว้ได้แล้วจะทำไมล่ะ

"ฉันไม่สนหรอกเว้ยว่าแกเป็นใคร!"

ด้านหลังของเผยจิงกั๋ว มีเสียงคำรามลั่นของเซียวจางดังขึ้น

ลูคาริโอที่อยู่ด้านหลังเขาขมวดคิ้วแน่น พลังคลื่นนำทางอันมหาศาลรวมตัวกันอยู่ระหว่างฝ่ามือทั้งสองข้าง พริบตาเดียวมันก็พุ่งเข้าใส่เด็กหนุ่มคนนั้น!

"เด็กดื้อต้องโดนตีก้น!"

สิ้นเสียงคำรามของเซียวจาง ออร่าสเฟียร์ของลูคาริโอก็พุ่งมาถึงตัวเด็กหนุ่มแทบจะในพริบตา!

"ลูกไม้ปัญญาอ่อน"

เด็กหนุ่มส่ายหน้าไปมาเบาๆ ก่อนจะยื่นมือข้างหนึ่งออกไปข้างหน้า

ประกายแสงสีดำวาบขึ้นมาแล้วหายไป

ถึงแม้จะปรากฏขึ้นมาแค่พริบตาเดียว แต่ประกายสีดำนั้นกลับดูเหมือนจะกลืนกินทุกสรรพสิ่งได้

มันทำให้ออร่าสเฟียร์ที่พุ่งเข้ามาอย่างดุดันสลายหายไปในพริบตา!

เด็กหนุ่มเซถลาไปนิดหนึ่ง เขาขมวดคิ้วมองไปทางลูคาริโอที่กำลังตั้งท่าเตรียมพร้อมต่อสู้ "พลังแบบนี้... ไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยแฮะ..."

"นี่คือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าโปเกมอนงั้นเหรอ"

"แก่นแท้ของพลังถือว่าไม่เลว แต่น่าเสียดายที่ยังอ่อนหัดเกินไป..."

เผยจิงกั๋วและเซียวจางสบตากันด้วยความตกตะลึง พวกเขาเข้าใจทันทีว่าประกายแสงสีดำเมื่อกี้นี้มันคืออะไร

ถึงมันจะเกิดขึ้นเพียงแค่ชั่วพริบตาเดียวก็ตาม

แต่พลังที่ทำให้รู้สึกถึงความป่าเถื่อน ความเยือกเย็น และการทำลายล้างทุกชีวิตนั้น... พวกเขาคุ้นเคยกับมันดี

มันคือกลิ่นอายมรณะ!

กลิ่นอายมรณะที่เข้มข้นถึงขีดสุด และถูกบีบอัดจนถึงขีดสุด!

"นาย... ไม่ใช่มนุษย์!"

เซียวจางขนลุกซู่ไปทั้งตัว เขาร้องตะโกนด้วยความหวาดกลัว "นายคือ... อสูรกลายพันธุ์!"

[จบแล้ว]