บทที่ 290 - ความลับสุดยอด! การสืบทอดของมะเส็ง!

บทที่ 290 - ความลับสุดยอด! การสืบทอดของมะเส็ง!

★★★★★

ภายในโปเกมอนเซ็นเตอร์

จูเจี้ยนหยวนถือถ้วยชาไว้ในมือพลางเป่าลมเบาๆ "พวกนายสร้างความวุ่นวายได้ใหญ่โตจริงๆ นะ..."

"ขนาดฉันอยู่ในเมืองไห่เฉิงยังได้ยินเสียงแว่วๆ มาเลย"

ล็อกเหลือบมองจูเจี้ยนหยวนกับลวี่เหลียงเผิงที่นั่งเงียบไม่พูดไม่จา จากนั้นก็หันไปมองซูไป๋พร้อมกับพูดด้วยความลังเลว่า "เอ่อ... ให้ท่านเจ้าเมืองจูอยู่ที่นี่ด้วยมันจะดีเหรอ?"

ถ้าพูดถึงระดับตำแหน่ง ต่อให้เป็นจูเจี้ยนหยวนกับลวี่เหลียงเผิงก็ไม่มีสิทธิ์รับฟังบทสนทนาหลังจากนี้ตามกฎระเบียบ

เพราะเรื่องของสิบสองนักษัตรกับพวกสาวกนั้นถือได้ว่าเป็นความลับระดับสุดยอดของมวลมนุษยชาติแล้ว

การที่ซูไป๋มีสิทธิ์รับฟังได้นั้น เป็นการประเมินจากความแข็งแกร่งและพิจารณาแบบองค์รวมในฐานะที่เขาเป็นผู้นำพาโปเกมอนมา

ส่วนจูเจี้ยนหยวนกับลวี่เหลียงเผิง... คงจะไม่เหมาะเท่าไหร่นัก

"พูดมาเถอะ ยังไงซะถ้านายบอกฉันแล้ว ฉันก็ต้องเอาไปบอกพวกเขาต่ออยู่ดีนั่นแหละ"

ซูไป๋จิบชาด้วยท่าทีสบายๆ ก่อนจะพูดอย่างหนักแน่นว่า "แถมฉันก็ไม่คิดว่าความลับพวกนี้จะทำให้ผู้อาวุโสทั้งสองท่านตกใจกลัวได้หรอกนะ"

เมื่อจูเจี้ยนหยวนได้ยินดังนั้น เขาก็พยักหน้ารับด้วยรอยยิ้มจนตาหยี "สมแล้วที่เป็นลูกศิษย์ที่อดีตผู้อำนวยการสั่งสอนมา แตกต่างจากคนอื่นจริงๆ!"

เขาที่เป็นถึงเจ้าเมืองแต่กลับต้องมาทนใช้ชีวิตแบบเรื่องนั้นก็ห้ามรู้เรื่องนี้ก็ห้ามฟังมามากพอแล้ว!

โปเกมอนก็เจริญรุ่งเรืองโดยมีเมืองไห่เฉิงเป็นศูนย์กลาง แถมยังเติบโตได้ภายใต้การผลักดันอย่างเต็มที่จากเจ้าเมืองอย่างเขาอีก

เขามีความดีความชอบขนาดนี้แล้วยังมีสารพัดความลับอะไรที่เขาไม่มีสิทธิ์รับฟังได้อีก!

ลวี่เหลียงเผิงเองก็พยักหน้ารัวๆ ด้วยรอยยิ้มปริ่มเปรม ซูไป๋เก่งใช่ไหมล่ะ?

เขาเป็นคนสอนมาเองกับมือ!

ล็อกอ้าปากเตรียมจะคัดค้าน แต่สุดท้ายก็ต้องยอมจำนนด้วยท่าทีอ่อนอกอ่อนใจ "ได้ๆๆ ใครใช้ให้นายช่วยชีวิตฉันแถมยังจัดการสาวกไปได้คนหนึ่งอีกล่ะ..."

"นับเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีเลยนะเนี่ยที่พวกเราสามารถสังหารสาวกได้อย่างแท้จริง..."

"ถึงแม้นายจะไม่ได้เป็นคนลงมือฆ่าเอง... แต่การที่โปเกมอนเป็นคนฆ่าก็น่าจะนับรวมได้แหละมั้ง"

เมื่อนึกถึงนกยักษ์ธันเดอร์ตัวนั้น ล็อกก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา

พวกสาวกนั้นฆ่าได้ยากมาก นับตั้งแต่พวกมันถือกำเนิดขึ้นมาจนถึงปัจจุบัน อามิโนถือเป็นสาวกเพียงคนเดียวที่ได้รับการยืนยันอย่างเป็นทางการว่าตายแล้ว!

"ครั้งแรกที่ถูกสังหารอย่างแท้จริงงั้นเหรอ?"

ซูไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ "ผ่านมาตั้งหลายปีขนาดนี้แล้ว... พวกนายยังฆ่าไม่ได้สักคนเลยเนี่ยนะ?!"

ความประหลาดใจของซูไป๋ไม่ใช่การแสร้งทำ เขาเข้าใจมาตลอดว่าสิบสองนักษัตรกับพวกสาวกมีความสามารถสูสีกัน ถึงแม้ล็อกจะสู้ไม่ได้แต่นั่นก็น่าจะเป็นเพราะล็อกอ่อนแอเอง...

เมื่อเห็นความสงสัยของซูไป๋ ล็อกก็หน้ามืดครึ้มลงทันที "โอกาสที่พวกสาวกจะปรากฏตัวออกมานั้นมีน้อยมากๆ สถานที่ไหนก็ตามที่มีบันทึกว่าพวกสาวกปรากฏตัว... ที่นั่นแทบจะถูกทำลายจนราบเป็นหน้ากลอง"

"สิบสองนักษัตรคือกองกำลังรบระดับสูงสุดของมนุษย์ นั่นเป็นเรื่องจริง"

"แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับพวกสาวก... ข้อมูลที่พวกเรามีก็ยังน้อยเกินไป"

"หลายปีที่ผ่านมา พวกเราไม่สามารถสังหารสาวกได้เลยแม้แต่คนเดียว ในทางกลับกัน... ความแข็งแกร่งของสิบสองนักษัตรกลับเอาแน่เอานอนไม่ได้เพราะต้องมีการผลัดเปลี่ยนรุ่นอยู่เสมอ"

"และมีสิบสองนักษัตรจำนวนไม่น้อย... ที่ต้องตายด้วยน้ำมือของพวกสาวก คุณปู่ของฉันก็เป็นหนึ่งในนั้น..."

เมื่อพูดถึงเรื่องนี้ อารมณ์ของล็อกก็เห็นได้ชัดว่าเต็มไปด้วยความเคียดแค้น "อิงจากข้อมูลที่อามิโนหลุดปากออกมา... คนที่ฆ่าคุณปู่ของฉันน่าจะเป็นไอ้คนที่ชื่อว่าแมงป่อง"

"ถ้าตอนนั้นคุณปู่ของฉันพกกริชทลายกำแพงไปด้วยล่ะก็..."

ซูไป๋ลูบคางพลางพูดว่า "กริชเล่มนั้น... มันคือกริชพิธีกรรมของตระกูลล็อกไม่ใช่เหรอ? นายเรียกมันว่ากริชทลายกำแพงงั้นเหรอ?"

"แล้วก็ไอ้เงาประหลาดๆ ของนายนั่น... มันคืออะไรกันแน่?"

"สิบสองนักษัตรคนอื่นๆ ก็เป็นแบบนี้เหมือนกันไหม?"

ล็อกพยักหน้าและส่ายหน้าในเวลาเดียวกัน "กริชทลายกำแพงก็คือกริชพิธีกรรมที่ล็อกรุ่นแรกเป็นคนสร้างขึ้นมานั่นแหละ"

"ตามคำเล่าลือของชาวบ้าน พลังจิตของล็อกสามารถควบคุมสัตว์มรณะระดับเอสได้ถึงสิบตัว"

"แต่ในความเป็นจริง นอกเหนือจากสัตว์มรณะพวกนั้นแล้ว สิ่งที่ล็อกใช้เป็นกำลังรบหลักจริงๆ ก็คือ... เงา!"

"เงานี้... ถือเป็นสมบัติประจำตระกูลล็อกที่สืบทอดกันมาจากรุ่นสู่รุ่น"

"ต่อให้เป็นในบรรดาสิบสองนักษัตร... ของแบบนี้ก็เป็นของที่มีแค่ในตระกูลล็อกเท่านั้น"

พูดจบ ล็อกก็ดีดนิ้วหนึ่งครั้ง

เงาที่อยู่ด้านหลังของเขาค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืน

เสียงที่ดูอ่อนแรงแต่กลับยังคงความหยาบคายดุดันดังออกมาจากเงา

"ไอ้เหี้ยล็อกเอ๊ย กูไม่ใช่สิ่งของ..."

คำพูดของเงายังไม่ทันจบ ล็อกที่ทำหน้าเอือมระอาก็รีบจัดการขังมันกลับเข้าไปในเงาตามเดิม

"เชี่ย นี่มันตัวอะไรวะเนี่ย?!"

"เสียงที่ได้ยินตอนนั้นก็มาจากไอ้นี่งั้นเหรอ?"

จูเจี้ยนหยวนถึงกับชะงักมือที่กำลังถือถ้วยชา เขามองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดผวา

ลวี่เหลียงเผิงเองก็ขมวดคิ้วแน่นจ้องมองล็อกอย่างไม่วางตา

ซูไป๋นวดหว่างคิ้วตัวเองด้วยความอ่อนอกอ่อนใจ ไอ้เจ้านี่ถ้าพูดโดยไม่มีคำหยาบปนมาด้วยมันจะลงแดงตายหรือไงนะ?

ล็อกทำหน้าจนใจพร้อมกับพูดขอโทษ "ขอโทษด้วย นิสัยของเงา... ก็เป็นแบบนี้แหละ"

"ส่วนที่มาของเงา... ของสิ่งนี้เรียกได้ว่าถูก... ตัดเฉือนออกมาจากจิตวิญญาณของล็อกรุ่นแรก"

ซูไป๋ถามด้วยความประหลาดใจ "ตัดเฉือนออกมา? ไอ้เจ้านี่มันคือกลุ่มก้อนพลังจิตงั้นเหรอ?"

ลอกตอบอย่างลังเล "ก็ไม่เชิงทั้งหมดหรอก พวกนายก็น่าจะรู้ว่าหลังจากที่ผู้ทำพันธสัญญาทำสัญญากับสัตว์มรณะแล้ว พวกเขาจะถูกกลิ่นอายมรณะครอบงำจนทำให้มีอารมณ์ฉุนเฉียวและก้าวร้าว"

"ผลกระทบจากสัตว์มรณะระดับเอสเพียงแค่ตัวเดียว ก็สามารถเปลี่ยนผู้ทำพันธสัญญาให้กลายเป็นพ่อค้าหน้าเลือดที่เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตัวได้แล้ว"

"ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเลยว่า... ล็อกรุ่นแรกทำพันธสัญญากับสัตว์มรณะระดับเอสไปมากกว่าสิบตัว ยิ่งไปกว่านั้นบันทึกภายในตระกูลล็อกยังระบุไว้ด้วยว่า... เขาเคยทำพันธสัญญากับเจ้าแห่งเขตหวงห้ามด้วยซ้ำ"

"เมื่อคำนวณดูแล้ว ผลกระทบจากกลิ่นอายมรณะที่ล็อกได้รับนั้นมันรุนแรงกว่าผู้ทำพันธสัญญาระดับเอสคนอื่นๆ เป็นร้อยเท่าเลยล่ะ!"

"เจ้า... เจ้าแห่งเขตหวงห้าม?!"

จูเจี้ยนหยวนตาโตแทบถลน เขาอ้าปากค้าง "เจ้าแห่งเขตหวงห้าม... สามารถนำมาทำเป็นอสูรพันธสัญญาได้ด้วยเหรอ?!"

"ล็อกรุ่นแรก... แข็งแกร่งขนาดไหนกันเนี่ย?!"

ต้องรู้ไว้ก่อนว่าความน่าสะพรึงกลัวของเจ้าแห่งเขตหวงห้ามนั้นเหนือกว่าสัตว์มรณะระดับเอสหลายขุมนัก

ทำไมถึงถูกเรียกว่าเจ้าแห่งเขตหวงห้ามน่ะเหรอ?

ก็เพราะนั่นคือเขตหวงห้ามสำหรับมนุษย์ของแท้เลยน่ะสิ!

ใครก็ตามที่ก้าวเท้าเข้าไปในเขตหวงห้าม จะไม่มีใครรอดชีวิตกลับมาได้แม้แต่คนเดียว

ต่อให้เป็นผู้ใช้พลังระดับเอสก็ยังไม่กล้าแม้แต่จะเฉียดเข้าไปใกล้!

ล็อกพยักหน้าและพูดว่า "นี่คือบันทึกลับภายในตระกูลล็อกซึ่งไม่เคยเปิดเผยที่ไหนมาก่อน สรุปก็คือเรื่องมันเป็นแบบนี้แหละ"

"ที่ล็อกสามารถทนรับผลกระทบจากกลิ่นอายมรณะอันมหาศาลโดยไม่เสียสติไปจนกระทั่งแก่ตาย... มันมีเหตุผลอยู่"

"กริชเล่มนี้ของล็อก... มันถูกเสริมพลังด้วยวิธีการบางอย่างที่ไม่มีใครล่วงรู้"

ล็อกหยิบกริชออกมาวางไว้บนโต๊ะ

กริชพิธีกรรมที่ถูกเรียกว่ากริชทลายกำแพงเล่มนี้ ดูซอมซ่อกว่ากริชพิธีกรรมประดับทองฝังหยกของผู้ทำพันธสัญญาคนอื่นๆ มากนัก

แต่ในความเป็นจริงกลับล้ำค่าหาใดเปรียบ!

"กริชเล่มนี้... สามารถใช้ตัดเฉือนพลังจิตได้"

ล็อกอธิบาย "เงาก็คือส่วนที่ถูกตัดเฉือนออกมาจากตัวของล็อก... มันคือพลังจิตส่วนที่ถูกกลิ่นอายมรณะกลืนกินไปนั่นเอง!"

"ดังนั้นการแสดงออกของเงา... ถึงได้ดูหยาบคายแบบนั้น"

"เพราะท้ายที่สุดแล้ว มันก็สามารถเรียกได้ว่าเป็นด้านมืดของล็อกยังไงล่ะ"

"และด้วยความผูกพันทางจิตวิญญาณ เงานี้... จึงต้องดำรงอยู่ได้ด้วยการกินพลังจิตของตระกูลล็อกเป็นอาหาร"

"มะเส็งหนึ่งในสิบสองนักษัตร... หรือก็คือล็อก เป็นเพียงตำแหน่งเดียวที่มีการสืบทอดกันจากรุ่นสู่รุ่น!"

[จบแล้ว]