บทที่ 5 - คำสั่งของแม่ทัพมังกร! นอนหลับก็เพิ่มค่าความสบายได้ด้วยดิ?

บทที่ 5 - คำสั่งของแม่ทัพมังกร! นอนหลับก็เพิ่มค่าความสบายได้ด้วยดิ?

เฉินเหยียนนำทางหลินม่อ เดินผ่านโถงทางเดินที่มีการคุ้มกันอย่างแน่นหนา

ตลอดทาง ทหารทุกคนที่เห็นเฉินเหยียนจะยืนตรงทำความเคารพทันที แล้วใช้สายตาที่ปะปนไปด้วยความยำเกรงและความอยากรู้อยากเห็น กวาดมองไปที่หลินม่อซึ่งเดินตามหลังมา

หลินม่อรู้สึกเสียวสันหลังวาบ ทุกย่างก้าวเหมือนกำลังเหยียบอยู่บนก้อนเมฆ มันดูไม่สมจริงเอาซะเลย

เมื่อชั่วโมงที่แล้ว เขายังเป็นแค่ไอ้ขี้แพ้ที่หลบอยู่แต่ในห้องเช่า ทำอะไรไม่ได้นอกจากหัวร้อนฟาดงวงฟาดงาอยู่เลย แต่ตอนนี้กลับกำลังเดินทอดน่องอยู่ในศูนย์กลางอำนาจสูงสุดของประเทศมังกร และกำลังจะได้พบกับแม่ทัพมังกรในตำนาน โคตรจะเหนือจริงยิ่งกว่าฝันไปอีก!

ในที่สุดเฉินเหยียนก็มาหยุดอยู่หน้าประตูโลหะหนาเตอะบานหนึ่ง หน้าประตูไม่มีทหารยาม มีเพียงลำแสงสแกนเนอร์สีแดง กวาดไปมาอย่างไร้เสียง

เฉินเหยียนทาบฝ่ามือลงบนเครื่องสแกนข้างประตู "ยืนยันตัวตน เฉินเหยียน เทพสงคราม" เสียงเครื่องจักรสังเคราะห์ดังขึ้น ประตูโลหะเลื่อนเปิดออกด้านข้างอย่างเงียบกริบ

ด้านหลังประตูเป็นห้องทำงานที่ดูเรียบง่ายเกินเหตุ มีโต๊ะทำงานไม้ธรรมดาๆ เก้าอี้ 2 - 3 ตัว บนผนังแขวนแผนที่ประเทศมังกรขนาดใหญ่ บนนั้นมีปากกาเมจิกหลากสีวาดสัญลักษณ์เอาไว้เต็มไปหมดจนตาลาย

ชายชราผมสีดอกเลาในชุดทหารเก่าๆ ที่ซักจนสีซีด ยืนหันหลังให้พวกเขาอยู่หน้าแผนที่

เขาไม่ได้หันกลับมา และไม่มีการเคลื่อนไหวใดๆ ทั้งสิ้น แต่ในวินาทีที่หลินม่อก้าวเท้าเข้ามาในห้อง หัวใจของเขาก็กระตุกวาบ ลมหายใจสะดุด

เขารู้สึกว่าตัวเองไม่ได้เดินเข้ามาในห้องทำงาน แต่กำลังบุกรุกเข้าไปในรังของสัตว์ประหลาดยักษ์ที่กำลังจำศีลอยู่

อากาศรอบตัวมันเหนียวหนืดจนหายใจไม่ออก แรงกดดันที่มองไม่เห็นถาโถมมาจากทุกทิศทุกทาง บีบคั้นเส้นประสาทของเขา จนเขาไม่มีความกล้าแม้แต่จะกระดิกนิ้ว

นี่คือท่านแม่ทัพมังกร? ผู้บัญชาการทหารสูงสุด เสาหลักของประเทศมังกร! หลินม่อไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมองแผ่นหลังนั้น

เฉินเหยียนไปหยุดยืนอยู่ด้านหลังชายชราห่างออกไป 3 เมตร แล้วทำวันทยหัตถ์อย่างสมบูรณ์แบบ "ท่านแม่ทัพมังกร พาคนมาแล้วครับ"

ชายชราค่อยๆ หันกลับมา ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยเหี่ยวย่น เบ้าตาลึกโหล ดูแล้วก็เป็นแค่คุณลุงข้างบ้านธรรมดาๆ ทั่วไป ในแววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าจากการกรำศึกมาอย่างยาวนาน

แต่กลับเป็นคนแบบนี้แหละ ที่ทำให้เฉินเหยียนที่เพิ่งได้เลื่อนขั้นเป็นเทพสงครามหมาดๆ ต้องแสดงความเคารพอย่างนอบน้อม

สายตาของแม่ทัพมังกรไม่ได้หยุดอยู่ที่เฉินเหยียน แต่เลยไปตกที่หลินม่อซึ่งอยู่ด้านหลัง เขาไม่ได้พูดอะไร แค่มองดูนิ่งๆ

หลินม่อรู้สึกเหมือนโดนสแกนกรรมทะลุปรุโปร่งไปถึงตับไตไส้พุง ความลับทั้งหมด ความคิดทั้งหมด ไม่มีอะไรเล็ดลอดไปจากสายตาคู่นี้ได้เลย

เวลาผ่านไปนาทีแล้วนาทีเล่า ในห้องทำงานเงียบสงัดราวกับป่าช้า เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นมาบนหน้าผากของหลินม่อ เสื้อด้านหลังเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่ออย่างรวดเร็ว เขาใกล้จะยืนไม่ไหวแล้ว

ในตอนที่เขารู้สึกว่าขาตัวเองอ่อนยวบ และกำลังจะทรุดลงไปกองกับพื้น แม่ทัพมังกรก็เอ่ยปากขึ้นในที่สุด เสียงของเขาเบามากและแหบพร่า ราวกับกระดาษทรายสองแผ่นถูกัน

"รายงานของเฉินเหยียน ฉันอ่านหมดแล้ว" "เขาบอกว่านายสามารถเปลี่ยนก้อนหิน ให้กลายเป็นเหล็กนิลทองคำได้" "เขาบอกว่านายสามารถเปลี่ยนยาชำระไขกระดูก ให้กลายเป็นยารวมปราณระดับสุดยอดได้"

ทุกคำที่แม่ทัพมังกรพูดออกมา หัวใจของหลินม่อก็ร่วงหล่นลงไปอีก 1 ระดับ ความกดดัน ความกดดันที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้เขาแทบจะขาดใจตาย

แม่ทัพมังกรก้าวมาข้างหน้า 1 ก้าว "ไอ้หนุ่ม เงยหน้าขึ้นมา มองฉัน"

หลินม่อตัวแข็งทื่อ เขากัดฟัน รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดที่มีในร่าง ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เขาได้สบตากับดวงตาที่เหนื่อยล้าแต่ดูลุ่มลึกคู่นั้น

"ตอบฉันมาซิ ว่าที่เฉินเหยียนพูด มันคือเรื่องจริงใช่ไหม?"

คอของหลินม่อแห้งผาก หัวใจเต้นโครมคราม เขารู้ดีว่าคำตอบของตัวเอง จะเป็นตัวตัดสินอนาคตของประเทศนี้ และตัดสินชะตากรรมของเขาเองด้วย

เขานึกถึงคำว่า 'พลีชีพ' ตัวเบ้อเร่อบนทีวี นึกถึงเมืองที่ถูกสัตว์ประหลาดกลืนกิน นึกถึงประโยคของเฉินเหยียนที่ว่า 'นายได้สร้างเทพสงครามคนใหม่ให้กับประเทศมังกร!'

เลือดลมพุ่งพล่านจากปลายเท้าขึ้นสู่สมอง กลัวเชี่ยไรวะ! ตูมีระบบโว้ย! ตูกู้ชาติได้เว้ย!

"จริงครับ ท่านแม่ทัพมังกร!" เสียงของหลินม่อแหบพร่าเล็กน้อยเพราะความตื่นเต้น แต่ทุกคำพูดนั้นชัดถ้อยชัดคำ "ผมทำได้ครับ!"

บนใบหน้าที่นิ่งสนิทราวกับบ่อน้ำไร้ระลอกคลื่นของแม่ทัพมังกร ในที่สุดก็ปรากฏความหวั่นไหวเล็กๆ ขึ้น เขาเงียบไปอีกครั้ง บรรยากาศในห้องทำงานก็ยิ่งตึงเครียดมากขึ้นไปอีก

เฉินเหยียนที่ยืนอยู่ข้างๆ ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง เนิ่นนานผ่านไป แม่ทัพมังกรก็พยักหน้า "ดี" มีแค่คำเดียวเท่านั้น

แต่เขาหันไปสั่งการกับเฉินเหยียน "ตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ความต้องการทุกอย่างของจู้หรง ให้จัดคิวเป็นความสำคัญอันดับแรกสุด" "จัดหาที่พักที่ดีที่สุด อาหารที่ดีที่สุด พร้อมกับจัดเตรียมทีมแพทย์และทีมสนับสนุนที่เก่งที่สุดให้เขา"

จากนั้นเขาก็หันกลับมามองหลินม่อ "สหายหลินม่อ ภารกิจของนายมีเพียงอย่างเดียว" "ไปสืบมาให้ได้ ว่าไอ้ 'ค่าความสบาย' ของนายเนี่ย ตกลงมันคืออะไรกันแน่ แล้วจากนั้น..." เสียงของแม่ทัพมังกรหยุดเว้นจังหวะ แล้วพูดเน้นทีละคำ "ไปหาทางปั้นเทพสงครามมาให้ประเทศมังกรเพิ่มอีกสัก 2 - 3 คนที"

"รับทราบ!" หลินม่อและเฉินเหยียนยืนตรงขานรับพร้อมกันเสียงดังลั่น

"ไปเถอะ" แม่ทัพมังกรโบกมือ หันหลังกลับไปอีกครั้ง แล้วจ้องมองแผนที่แผ่นนั้นต่อ ราวกับว่าเรื่องเมื่อกี้ไม่เคยเกิดขึ้นเลย

เฉินเหยียนลากหลินม่อที่ขากำลังอ่อนเปลี้ยเดินออกจากห้องทำงาน ประตูโลหะค่อยๆ ปิดลงด้านหลัง ปิดกั้นแรงกดดันที่ทำให้หายใจไม่ออกนั้นไว้ หลินม่อถึงได้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งโดนงมขึ้นมาจากน้ำยังไงยังงั้น

"พี่เฉิน ผม... ผมไม่ได้พูดอะไรผิดไปใช่มั้ย?" "พูดได้ดีมาก" เฉินเหยียนตบไหล่เขาเบาๆ "ไปเถอะ เดี๋ยวฉันพานายไปพักผ่อน"

หลินม่อถูกพามาจัดให้อยู่ในอาคารเดี่ยวหลังหนึ่งในโซนใจกลางฐานทัพ จะเรียกว่าที่พักก็กระไรอยู่ จริงๆ มันเหมือนเซฟเฮาส์ระดับท็อปมากกว่า กำแพงโลหะผสม กระจกกันกระสุน หน้าประตูมีทหารอาวุธครบมือยืนเฝ้าตลอด 24 ชั่วโมง ซึ่งก็คือทหารยาม 2 คนแรกที่เจอกับเขานั่นแหละ

สิ่งอำนวยความสะดวกในห้องมีครบครันทุกอย่าง แถมยังมีห้องฝึกยุทธ์ส่วนตัวให้อีกต่างหาก

"นายพักผ่อนอยู่ที่นี่ไปก่อนนะ อยากได้อะไรก็บอกพวกนั้นได้เลย" เฉินเหยียนชี้ไปที่บอดี้การ์ด 2 คนหน้าประตู "จำภารกิจของนายไว้ด้วยล่ะ รีบหาวิธีเอา 'ค่าความสบาย' มาให้ได้เร็วๆ ล่ะ" "รับทราบครับ"

หลังจากเฉินเหยียนเดินออกไป ในห้องก็เหลือแค่หลินม่อคนเดียว เขาทิ้งตัวลงนั่งบนเตียงนอนหนานุ่ม ร่างทั้งร่างจมบุ๋มลงไปเลย

ประสบการณ์ในค่ำคืนนี้ มันเร้าใจยิ่งกว่า 25 ปีที่ผ่านมาของเขารวมกันซะอีก ปลุกระบบ มอบตัวกับรัฐ ปั้นเทพสงครามเข้าสู้ พบหน้าแม่ทัพมังกร... จนถึงตอนนี้เขายังรู้สึกเหมือนฝันไปอยู่เลย แต่แรงกดดันหนักอึ้งบนบ่า มันกลับเป็นความจริงซะยิ่งกว่าจริง

"ค่าความสบาย... ค่าความสบาย..." หลินม่อขยี้หัวตัวเองด้วยความหงุดหงิด ไอ้บ้านี่มันคืออะไรกันแน่ฟะ? กินดีอยู่ดี? อารมณ์แจ่มใส? ตอนนี้เขาถูกจัดให้อยู่ในเซฟเฮาส์ระดับท็อป เรื่องกินเรื่องอยู่ต้องเป็นของดีที่สุดแน่ๆ หรือว่าแค่ตัวเองกินของอร่อยๆ ก็จะได้แต้มเพิ่มแล้ว?

หลินม่อคิดในใจ แล้วเปิดหน้าจอระบบที่ตัวเองมองเห็นได้คนเดียวขึ้นมาตามสัญชาตญาณ เขาอยากจะเช็กอีกรอบว่าไอ้ตัวเลขสำคัญนั่นมันกลายเป็นศูนย์ไปแล้วจริงๆ หรือเปล่า

[โฮสต์: หลินม่อ] [พรสวรรค์: ไม่มี] [ระดับขั้น: ไม่มี] [ความสามารถหลัก: เปลี่ยนหินเป็นทอง (ระดับต้น)] [ค่าความสบาย: 3] [คำแนะนำจากระบบ: ระบบนี้ผูกมัดกับชะตากรรมของประเทศมังกร ยิ่งประเทศแข็งแกร่ง เลเวลของระบบก็จะยิ่งสูงขึ้น และฟังก์ชันก็จะยิ่งทรงพลังมากขึ้น]

หืม? มือของหลินม่อชะงักกึก เขาจ้องไปที่ตัวเลขนั้น แล้วขยี้ตาแรงๆ 3? ค่าความสบาย: 3? เชี่ยเอ๊ย! ฉันตาฝาดปะเนี่ย?

หลินม่อจำได้แม่นยำเลยว่า ตอนที่อัปเกรดยาเม็ดนั้นในห้องทำงานเฉินเหยียน ระบบมันแจ้งเตือนว่า [ค่าความสบายเหลือศูนย์] แถมตัวเลขบนหน้าจอตอนนั้น มันก็คือเลข '0' โชว์หราอยู่เลย แล้วมันกลายเป็น 3 ได้ไงฟะ?

หรือว่าแม่ทัพมังกรเติมเงินให้? เป็นไปไม่ได้มั้ง!

สมองของหลินม่อแล่นปรู๊ดปร๊าด นึกย้อนไปถึงทุกรายละเอียดตั้งแต่ตอนออกจากเมืองทะเลตะวันออกจนถึงเมืองหลวง รถหุ้มเกราะ... สั่นสะเทือน... แล้วก็... ตาของหลินม่อเบิกโพลงเป็นประกายทันที

เขานึกออกแล้ว! ระหว่างทางที่มาเมืองหลวง เพราะความเหนื่อยล้า เขาเลยเผลอหลับไปในรถหุ้มเกราะที่โคตรจะสั่นนั่น! หรือว่า... แค่นอนหลับก็เพิ่มค่าความสบายได้งั้นดิ?!