บทที่ 786 กู้หลิงเยียน: ฉันรู้แล้วเชียว ว่าเขาจะต้องไปแย่งมาแน่ๆ

บทที่ 786 กู้หลิงเยียน: ฉันรู้แล้วเชียว ว่าเขาจะต้องไปแย่งมาแน่ๆ

สิ้นเสียงประกาศ ช่องแชทก็เดือดพล่านขึ้นมาในพริบตา "เชี่ย เชี่ย เชี่ย ไข่มังกรเปลี่ยนมือแล้ว" "ไอ้หลิงหยุนนั่นอีกแล้ว หมอนี่มันมีเบื้องลึกเบื้องหลังยังไงกันแน่?" "เป็นลอร์ดจากเผ่ามนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แต่เผ่ามนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงินก็แค่เผ่าพันธุ์ระดับกลางที่เพิ่งเลื่อนขั้นขึ้นมา ไม่ได้แข็งแกร่งอะไรนี่นา!" "เผ่ามนุษย์ดาวเคราะห์สีน้ำเงินไม่แข็งแกร่งก็จริง แต่ไอ้หลิงหยุนนั่น ดูเหมือนจะไม่ธรรมดาเลยนะ" "ฉันจำได้ว่าอันดับหนึ่งของสนามรบหมื่นเผ่าพันธุ์เมื่อหลายเดือนก่อน ก็เป็นหลิงหยุนที่คว้าไปได้ แล้วก็สุสานมังกรเมื่อไม่กี่วันก่อนก็หมอนี่อีก ตอนนี้ไข่มังกรก็ยังตกไปอยู่ในมือหมอนี่อีก โคตรจะเหลือเชื่อเลย"

"ข่าวล่าสุด ข่าวล่าสุด หลิงหยุนที่ชิงไข่มังกรไปได้ในสมรภูมิไข่มังกรมีตัวคนเดียว ฉันกล้าพนันเลยว่า ไข่มังกรอยู่กับเขาได้ไม่เกินสิบนาทีหรอก" "งั้นจะรออะไรอยู่ล่ะ ลุย ลุย ลุย ฆ่าหลิงหยุน ชิงไข่มังกรมา" "ลอร์ดขยะจากเผ่าพันธุ์ระดับกลาง ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะได้ครอบครองไข่มังกรหรอก"

ชั่วขณะหนึ่ง ภายในช่องแชทก็มีเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังระงมไปทั่ว ลอร์ดแทบจะทุกคนต่างก็รู้สึกว่า การที่หลิงหยุนสามารถชิงไข่มังกรมาได้ อาศัยแค่โชคดีของตัวเองก็เท่านั้น ความแข็งแกร่งจริงๆ ของเขา ไม่ได้มากมายอะไร ในเมื่อไม่ได้แข็งแกร่งอะไร นั่นก็หมายความว่า หลิงหยุนปกป้องไข่มังกรไว้ไม่ได้หรอก ขอแค่สามารถฆ่าหลิงหยุนได้ ไข่มังกรก็มีโอกาสที่จะตกมาอยู่ในมือของพวกเขา

ทางด้านพันธมิตรต้าเซี่ย กู้หลิงเยียน หลิงเหยา จางเทียนเจ๋อ จางเทียนไห่ และลอร์ดคนอื่นๆ ของพันธมิตรต้าเซี่ย ตอนนี้หลังจากที่ได้ยินเสียงประกาศ ต่างก็ยืนอึ้งอยู่กับที่ มองหน้ากันไปมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงและหวาดหวั่น ให้ตายเถอะ เรื่องนี้มันจะดราม่าเกินไปแล้วมั้ง!

ก็เมื่อกี้ พวกเขายังเพิ่งจะถกเถียงกันอยู่เลยว่า หลิงหยุนได้ไปที่สนามรบไข่มังกรหรือไม่ พวกเขาควรจะไปช่วยดีหรือเปล่า ผลคือวินาทีต่อมา เสียงประกาศว่าหลิงหยุนชิงไข่มังกรได้ก็ดังขึ้นเสียแล้ว หมอนี่ไม่เพียงแต่ไปที่สนามรบไข่มังกรเท่านั้น ยังแย่งไข่มังกรมาอยู่ในมือได้อีกด้วย เขามีตัวคนเดียวเองนะ! แม่งโคตรเหลือเชื่อเลย

ผ่านไปพักใหญ่ กู้หลิงเยียนก็เป็นคนแรกที่ดึงสติกลับมาได้ ในดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความประหลาดใจและยินดี "ฉันรู้แล้วเชียว ฉันรู้แล้วเชียว ว่าเขาจะต้องไปแย่งไข่มังกรมาแน่ๆ" "แถมยังชิงไข่มังกรมาได้สำเร็จอีก ลอร์ดหลิงหยุนร้ายกาจจริงๆ" เมื่อมองดูกู้หลิงเยียนที่มีใบหน้าเต็มไปด้วยความปีติยินดี หลิงเหยาและจางเทียนเจ๋อก็สบตากัน ทั้งสองต่างก็ยิ้มเจื่อนๆ หัวเราะไม่ได้ร้องไห้ไม่ออก ในใจเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกเลื่อมใสศรัทธาต่อหลิงหยุน แต่เลื่อมใสก็ส่วนเลื่อมใส ความกังวลก็ยังมีอยู่

"การที่ลอร์ดหลิงหยุนสามารถชิงไข่มังกรมาได้ มันเหนือความคาดหมายของพวกเราจริงๆ" "แต่ว่า การชิงไข่มังกรมาได้เป็นเพียงแค่ก้าวแรก ในกฎก็ระบุไว้อย่างชัดเจนแล้ว" "ไข่มังกรจะแสดงพิกัดแบบเรียลไทม์ และก่อนที่สมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์จะปิดลง จะไม่สามารถออกจากสมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์ได้"

"ตอนนี้ยังเหลือเวลาอีกห้าวันกว่าสมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์จะปิดลง นั่นก็หมายความว่า ในช่วงเวลาห้าวันหลังจากนี้ ลอร์ดหลิงหยุนจะต้องเผชิญกับการถูกไล่ล่าสกัดกั้นจากลอร์ดนับไม่ถ้วนของเผ่าพันธุ์อื่นๆ อีกหลายร้อยเผ่าพันธุ์ นี่ต่างหาก... ที่เป็นช่วงเวลาที่อันตรายที่สุด" จางเทียนเจ๋อกล่าว แม้ว่าเขาจะไม่รู้ ว่าหลิงหยุนใช้วิธีอะไร ถึงได้ไข่มังกรมาครอบครอง แต่ว่า! สิ่งที่เขารู้ก็คือ การได้ไข่มังกรมาครอบครอง มันเป็นเพียงแค่ก้าวแรก ไม่ได้หมายความว่าไข่มังกรจะตกเป็นของหลิงหยุนโดยสมบูรณ์

เขาจะสามารถพามันออกไปได้หรือไม่นั้น ยังคงเป็นปัญหา ยิ่งไปกว่านั้น ไข่มังกรอาจจะนำพาภัยพิบัติร้ายแรงถึงชีวิตมาสู่หลิงหยุนได้ ทำไมน่ะเหรอ? เพราะไข่มังกรจะแสดงพิกัดแบบเรียลไทม์ไงล่ะ และในช่วงเวลานี้ก็ไม่สามารถออกจากสมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์ได้อีกด้วย ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ลอร์ดจากเผ่าพันธุ์อื่นๆ ก็ต้องการไข่มังกรเช่นกัน แต่ไข่มังกรกลับมีเพียงแค่ใบเดียว และมันก็อยู่ในมือของหลิงหยุน ถ้าอย่างนั้น ในเวลานี้ลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นๆ จะทำอะไรล่ะ? ใช่แล้ว! ก็คือการแย่งชิงไงล่ะ คิดหาวิธีทุกวิถีทาง เพื่อแย่งชิงไข่มังกรมาจากมือของหลิงหยุนให้จงได้ หลิงหยุนมีแค่ตัวคนเดียวโดดๆ จะสามารถปกป้องไข่มังกรในมือได้จริงๆ อย่างนั้นเหรอ?

ถ้าหากสามารถปกป้องไว้ได้เป็นอย่างดี จนกระทั่งช่วงเวลาของสมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์สิ้นสุดลง จากนั้นก็นำไข่มังกรออกไปจากที่นี่ นั่นย่อมเป็นเรื่องที่น่ายินดีสำหรับทุกคน แต่สิ่งที่จางเทียนเจ๋อกลัวก็คือ หลิงหยุนจะไม่สามารถปกป้องไข่มังกรเอาไว้ได้ ในทางกลับกัน ไข่มังกรอาจนำภัยพิบัติถึงชีวิตมาสู่ตัวเขาเอง เมื่อถึงเวลานั้น ไข่มังกรก็จะถูกแย่งชิงไป และหลิงหยุนก็จะต้องจ่ายค่าตอบแทนอย่างมหาศาล นั่นคงได้ไม่คุ้มเสียแน่ๆ

สิ้นเสียงคำพูด กู้หลิงเยียนก็ดึงสติกลับมาได้ รีบหันไปมองผู้อาวุโสทั้งสองทันที: "แล้วตอนนี้จะทำยังไงกันดีคะ?" จางเทียนเจ๋อไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ตกอยู่ในความเงียบ กลับเป็นหลิงเหยาที่อยู่ด้านข้าง ตบต้นขาตัวเองฉาดใหญ่ "ส่งกำลังไปช่วยหลิงหยุน ต้องส่งคนไปช่วยหลิงหยุน" "เจ้าเด็กนี่กล้าบุกเดี่ยวไปแย่งชิงไข่มังกรโดยไม่เกรงกลัว ตอนนี้เขากว่าจะได้ไข่มังกรมาไว้ในมือได้สำเร็จ" "งั้นพวกเราก็ต้องให้ความช่วยเหลือเขาอย่างสุดความสามารถ ช่วยเขาปกป้องไข่มังกรเอาไว้ จากนั้นก็นำไข่มังกรออกไปอย่างปลอดภัย" "แม้ว่ามันจะอันตรายมาก แต่พวกเราล้วนเป็นลอร์ดของประเทศเซี่ย อยู่ในฝ่ายเดียวกัน ในช่วงเวลาแบบนี้ ถ้าแม้แต่พวกเรายังไม่ช่วยเขา แล้วใครจะไปช่วยเขาล่ะ?"