บทที่ 781 ดื้อรั้นเกินไป สถานการณ์ที่ต้องตายอย่างแน่นอน

บทที่ 781 ดื้อรั้นเกินไป สถานการณ์ที่ต้องตายอย่างแน่นอน

สิ้นเสียงนั้น ลอร์ดเผ่ารัตติกาลรอบๆ ต่างก็เงียบกริบ หากมองในมุมมองของพวกเขา พวกเขาไม่อยากจะเสี่ยงดวงไปกับฮอว์คเลย อย่าถามเลยว่าทำไม ถ้าถามก็ตอบได้แค่ว่าอัตราการชนะมันต่ำเกินไป เผ่าพันธุ์เดียว หรือสองเผ่าพันธุ์ยังพอว่า แต่นี่มันคือการตามล่าจากหลายร้อยเผ่าพันธุ์ ซึ่งส่วนใหญ่ยังเป็นเผ่าพันธุ์ระดับกลางและระดับสูงอีกต่างหาก ไข่มังกรยังคงประกาศพิกัดแบบเรียลไทม์อยู่ตลอด ที่แย่ที่สุดคือ ก่อนที่สมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์จะปิดลง พวกเขายังไม่สามารถออกไปจากที่นี่ได้

ภายใต้สถานการณ์ที่กดดันซ้อนทับกันแบบนี้ นี่มันสถานการณ์ที่ต้องตายอย่างแน่นอนชัดๆ! แต่ฮอว์คล่ะ! เขาดื้อรั้นเกินไป หรืออาจกล่าวได้ว่า ในฐานะที่มาจากเผ่าพันธุ์ระดับล่าง เขาปรารถนาที่จะแข็งแกร่งขึ้นมากเกินไป ดังนั้น ทั้งที่รู้ดีว่านี่คือสถานการณ์ที่ต้องตายแน่ๆ เขาก็ยังคงกัดฟันฝืนชนต่อไป ถ้าอย่างนั้นก็ไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว ฮอว์คคือหัวหน้า เป็นผู้บัญชาการของเผ่ารัตติกาลในการมาเยือนที่นี่ในครั้งนี้ คำสั่งของเขา ลอร์ดเผ่ารัตติกาลทำได้เพียงแค่ปฏิบัติตาม

ดังนั้น ภายใต้สถานการณ์ที่ลอร์ดเผ่ารัตติกาลไม่ค่อยเต็มใจนัก ความคิดเห็นของทุกคนก็บรรลุข้อตกลงกันได้อย่างฝืนๆ เมื่อเห็นทุกคนพยักหน้า ฮอว์คก็เบาใจลง จากนั้นจึงออกคำสั่ง "ชักช้าไม่ได้แล้ว ตอนนี้ เดี๋ยวนี้ ทันที ทุกคนตามฉันมาฝ่าวงล้อมออกไป" "ทิศทางไหนของวงล้อมที่อ่อนแอบ้าง?" "ทางใต้อ่อนแอลงมาหน่อยครับ" รองผู้บัญชาการนายหนึ่งกล่าว ฮอว์คตัดสินใจทันที "ดี งั้นก็ฝ่าออกไปจากทางใต้ ตามฉันมา เร็วเข้า!"

เมื่อพูดจบ คำสั่งฝ่าวงล้อมก็ถูกส่งต่อไปยังกองทัพเผ่ารัตติกาลทั้งหมด จากนั้น ลอร์ดเผ่ารัตติกาลภายใต้การนำของฮอว์ค ก็มุ่งหน้าไปรวมตัวกันทางทิศใต้ ในระหว่างนี้ ฮอว์คที่พกไข่มังกรติดตัว มีเสาแสงสีทองปรากฏอยู่บนศีรษะตลอดเวลา ตราบใดที่ไข่มังกรยังอยู่กับฮอว์ค เสาแสงนี้ก็จะยังคงอยู่ เมื่อฮอว์คเคลื่อนที่ เสาแสงก็จะเคลื่อนที่ตามไปด้วย ในตอนนี้ ภาพที่ฮอว์คทูนเสาแสงและเคลื่อนที่ไปทางทิศใต้ ก็ดึงดูดความสนใจของลอร์ดจากเผ่าต่างๆ ที่มาถึงที่นี่แล้วในทันที "ขยับแล้ว ฮอว์คนั่นขยับแล้ว!" "เขากำลังเคลื่อนที่ไปทางทิศใต้ ดูเหมือนว่าเตรียมจะฝ่าวงล้อมแล้ว" "ฝ่าวงล้อม? หึหึ เป็นไปได้เหรอ? ลอร์ดอย่างพวกเราอยู่ที่นี่ตั้งมากมาย ถ้าเขาฝ่าออกไปได้ก็แปลกแล้ว!"

"พี่น้องเผ่าแสงอรุณ รวมพลทั้งหมด มุ่งหน้าไปทางทิศใต้ เตรียมแย่งชิงไข่มังกร" "ลอร์ดเผ่าคนแคระทั้งหมด เคลื่อนไหวโดยเร็ว มุ่งหน้าไปทางทิศใต้" คำสั่งต่างๆ ถูกส่งทอดลงไป ลอร์ดจากเผ่าต่างๆ ที่เดิมทีรวมตัวกันอยู่นอกวงล้อมของเผ่ารัตติกาลและรอดูท่าที ตอนนี้ล้วนเริ่มลงมือแล้ว พากันหลั่งไหลไปยังตำแหน่งที่เผ่ารัตติกาลอยู่ แมัฮอว์คจะคาดเดาผลลัพธ์นี้ไว้ล่วงหน้าแล้ว แต่เมื่อถึงเวลาที่เห็นลอร์ดจากเผ่าต่างๆ ตีวงล้อมเข้ามาจริงๆ เขาก็ยังอดรู้สึกขนลุกซู่ไม่ได้ นี่คือกองทัพจากหลายสิบเผ่าพันธุ์เชียวนะ! ไม่ใช่เรื่องล้อเล่นเลย

แต่! ตอนนี้เขาง้างธนูไปแล้วย่อมไม่มีลูกธนูหวนกลับ ในเมื่อตัดสินใจแล้วว่าจะหอบไข่มังกรหนี งั้นก็ต้องทำตามแผนนี้ให้ถึงที่สุด ไม่มีทางที่จะกลับคำได้อีกต่อไป เมื่อคิดได้เช่นนี้ ฮอว์คจึงตะโกนบอกลอร์ดเผ่ารัตติกาลทั้งหมด "ทุกคนเร่งความเร็วเข้า คิดหาวิธีทุกวิถีทางเพื่อฝ่าออกไปให้ได้ ถ้าฝ่าออกไปได้พวกเราก็จะปลอดภัยแล้ว" ลอร์ดเผ่ารัตติกาลก็รู้ซึ้งถึงความจริงข้อนี้ดี ดังนั้นเมื่อได้ยินคำสั่งของฮอว์คในตอนนี้ แต่ละคนจึงฝืนรวบรวมความกล้าและกำลังใจ นำพากองกำลังทหารของตน ฝ่าวงล้อมออกไปด้านนอกด้วยความเร็วสูงสุด

แต่! ความเร็วของลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นๆ ก็ไม่ช้าเช่นกัน ตอนนี้มีลอร์ดจำนวนไม่น้อยที่อ้อมเข้ามาดักหน้าแล้ว และปะทะเข้ากับลอร์ดเผ่ารัตติกาลโดยตรง มหาสงครามได้ปะทุขึ้นแล้ว ลอร์ดเผ่ารัตติกาลต้องการฝ่าวงล้อมออกไป เพื่อหลบหนีออกจากวงล้อมพร้อมกับไข่มังกร ในขณะที่ลอร์ดจากเผ่าพันธุ์อื่นๆ ไม่อยากปล่อยให้เผ่ารัตติกาลหนีรอดไปได้ แต่ต้องการสังหารฮอว์คทิ้งไว้ที่นี่ เพื่อให้ไข่มังกรในมือของเขาดรอปออกมา แล้วยึดมาเป็นของตนเอง

ชั่วพริบตาเดียว ทั้งสองฝ่ายก็เข้าปะทะกันอย่างดุเดือด ลุกลามกลายเป็นการต่อสู้ตะลุมบอนครั้งยิ่งใหญ่ มีเสียงโห่ร้องฆ่าฟันดังระงมไปทั่วทุกหนทุกแห่ง การโจมตีแบบไม่เลือกหน้าที่หนาแน่นราวกับห่าฝน ถูกสาดซัดไปทั่วทุกมุมของสนามรบราวกับของไร้ค่า ทุกที่ที่การโจมตีไปถึง ตัวเลขความเสียหายก็ลอยซ้อนทับกันขึ้นมา กองกำลังทหารคนแล้วคนเล่าถูกสังหาร ล้มตายร่วงหล่นราวกับใบไม้ร่วง สถานการณ์ปั่นป่วนวุ่นวายอย่างถึงที่สุด ทางด้านของหลิงหยุน เขาเฝ้าจับตาสถานการณ์บนสนามรบมาโดยตลอด ตอนนี้เมื่อเห็นว่าเกิดการตะลุมบอนขึ้นแล้ว คิ้วของเขาก็ขมวดเข้าหากันเล็กน้อย แต่ไม่นาน คิ้วที่ขมวดอยู่ก็คลายออก สำหรับหลิงหยุนแล้ว จะเป็นการตะลุมบอนหรือไม่ ผลลัพธ์ก็แทบไม่ต่างกัน ยังไงเสียไข่มังกรใบนั้น หลิงหยุนคนนี้ก็ต้องเอามาให้ได้อย่างแน่นอน

ขณะที่กำลังมองดูอยู่ หลิวเยียนหรานก็เดินมาอยู่ด้านหลังหลิงหยุน "เจ้าหนู คนมากันครบแล้ว จะลงมือเมื่อไหร่" หลิงหยุนดึงสติกลับมา แล้วหันกลับไปมอง เป็นอย่างที่คิด กองกำลังทั้งหมดภายใต้การบังคับบัญชาของเขาได้มารวมตัวกันอยู่ที่นี่แล้ว ถ้าเช่นนั้น ก็ถึงเวลาต้องลงมือแล้ว เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลิงหยุนจึงกล่าวว่า "ทุกคนเตรียมตัวให้พร้อม พวกเราจะลงมือเดี๋ยวนี้"

บทที่ 782 เผ่ารัตติกาล: ไข่มังกรใบนี้ พวกเราเอาไม่อยู่แล้ว

หลังจากพูดจบ หลิงหยุนก็ได้เปิดแผนที่ดวงตาแห่งเทพของเขาขึ้นมา เขาทำการระบุตำแหน่งพิกัดของฮอว์คบนนั้นได้อย่างแม่นยำ เมื่อได้พิกัดมาแล้ว หลิงหยุนก็สะบัดมือใหญ่ เปิดประตูแห่งความว่างเปล่าขึ้นทันที มิติบิดเบี้ยว ประตูเทเลพอร์ตสีดำสนิทก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว เมื่อทุกอย่างเตรียมพร้อมแล้ว หลิงหยุนก็โบกมือสั่งการ "ทุกคนตามฉันมา จำไว้ว่าเป้าหมายของการมาครั้งนี้มีเพียงอย่างเดียว นั่นคือไข่มังกร เมื่อได้ไข่มังกรมาแล้ว พวกเราจะจากไปทันที"

เมื่อครู่หลิงหยุนไม่เพียงแต่จับตามองสถานการณ์ในสนามรบเท่านั้น เขายังคอยแอบดูข้อมูลในช่องแชทอยู่ตลอดเวลาด้วย จากการวิเคราะห์ข้อมูลในนั้นทำให้รู้ว่า ในขณะนี้มีลอร์ดจากเผ่าพันธุ์ต่างๆ จำนวนมหาศาล กำลังเคลื่อนทัพมุ่งหน้ามายังที่นี่ อีกไม่นาน พวกเขาจะทยอยมาถึงที่เกิดเหตุทีละกลุ่ม แม้หลิงหยุนจะไม่เกรงกลัวพวกเขา แต่เมื่อพวกเขามาถึงแล้ว สถานการณ์ที่นี่จะยิ่งวุ่นวายมากขึ้นไปอีก ถึงตอนนั้นมันจะสร้างความยุ่งยากเล็กๆ น้อยๆ ให้กับหลิงหยุนเพิ่มขึ้น

ดังนั้น แผนการต่อสู้ของหลิงหยุนก็คือ ใช้ความเร็วสูงสุดชิงไข่มังกรมาให้ได้ จากนั้นก็หอบไข่มังกรหนีไปจากที่นี่โดยตรง สรุปก็คือพยายามหลีกเลี่ยงการปะทะกับลอร์ดเผ่าพันธุ์อื่นโดยตรงให้ได้มากที่สุด ขอแค่ชิงไข่มังกรมาได้ก็พอ ถึงตอนนั้นขอแค่ประคองตัวไว้จนกว่าสมรภูมิโบราณเผ่ามังกรยักษ์จะปิดลง หลิงหยุนก็จะสามารถนำไข่มังกรออกไปจากที่นี่ได้อย่างราบรื่น แผนการนี้มั่นคงที่สุด

ด้วยเหตุนี้ ภายใต้การนำของหลิงหยุน เหล่าฮีโร่ทั้งหมดต่างพุ่งเข้าไปในประตูแห่งความว่างเปล่าและหายวับไปพร้อมกัน เมื่อปรากฏตัวขึ้นอีกครั้ง ทุกคนก็ได้มาถึงใจกลางสนามรบแล้ว ที่นี่กลายเป็นความวุ่นวายไปหมด ลอร์ดนับไม่ถ้วนจากหลายสิบเผ่าพันธุ์ต่างต่อสู้พัวพันกัน การโจมตีจำนวนมหาศาลสาดกระจายไปทั่วราวกับโปรยดอกไม้ โดยเฉพาะตำแหน่งที่ฮอว์คอยู่นั้น ยิ่งเป็นพื้นที่วิกฤตหนักที่สุด ในทุกๆ วินาทีจะมีแสงสีขาวสว่างวาบขึ้นจำนวนมาก แสงสีขาวแต่ละสาย หมายถึงกองกำลังของเผ่ารัตติกาลที่ล้มตายลงหนึ่งหน่วย โชคดีที่ฮอว์คมีไพ่ตายช่วยชีวิตและทักษะการป้องกันอยู่ไม่น้อย ในตอนนี้เขาจึงฝืนทนต่อการโจมตีเหล่านี้ แล้วพยายามเคลื่อนตัวออกไปนอกวงล้อม แต่! ผลลัพธ์กลับน้อยนิดจนแทบมองไม่เห็น เพราะลอร์ดที่โอบล้อมเผ่ารัตติกาลอยู่นั้นมีมากเกินไปจริงๆ

เห็นได้ชัดว่าฮอว์คประเมินแรงดึงดูดของไข่มังกรต่ำเกินไป เดิมทีเขาคิดว่าเขาสามารถฝ่าวงล้อมออกไปได้ อย่างมากก็แค่ใช้เวลานานขึ้นหน่อย และจ่ายค่าตอบแทนที่สูงขึ้นอีกนิดเท่านั้น สุดท้ายเขาก็จะสามารถหนีออกไปได้ แต่ความจริงก็คือ ลอร์ดที่ล้อมเขาอยู่นั้นมีเยอะเกินไปจริงๆ ล้อมหน้าล้อมหลังซ้อนกันถึงสามชั้นสี่ชั้น และยังมีลอร์ดอีกมากมายที่กำลังเร่งเดินทางมา ทุกคนต่างก็ต้องการครอบครองไข่มังกรในมือของเขา สถานการณ์เหมือนกับหม้อจับฉ่ายใบใหญ่ ส่วนฮอว์ค ก็ตกอยู่ในสภาพที่ขยับเขยื้อนไม่ได้เลย

ลอร์ดเผ่ารัตติกาลแต่ละคนต่างมีสีหน้าที่ดูแย่ลงเรื่อยๆ "คนเยอะเกินไปแล้ว ความสูญเสียของลอร์ดฝั่งเรากำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็ว!" "ท่านพันธมิตร หรือว่าพวกเราควรจะยอมแพ้ดี!" "ดูจากสถานการณ์นี้ โอกาสที่เราจะฝ่าออกไปได้มันริบหรี่มาก หรือจะบอกว่าแทบเป็นไปไม่ได้เลยก็ได้" "ท่านพันธมิตร พวกเราเอาไข่มังกรใบนี้ไม่อยู่หรอก"

เมื่อได้ยินคำแนะนำของรองผู้บัญชาการไม่กี่คนนั้น ฮอว์คก็คร้านที่จะโต้เถียงกับพวกเขา เขาเพียงแต่ตะโกนออกมาอย่างคลุ้มคลั่ง "ฝ่าออกไป เร็วเข้าฝ่าออกไป พวกเราต้องพุ่งออกไปให้ได้!" "นี่คือความหวังในการรุ่งโรจน์ของเผ่ารัตติกาลพวกเรา พวกเราจะยอมแพ้ไม่ได้ จะยอมแพ้ไม่ได้เด็ดขาด!" เมื่อมองดูฮอว์คที่อยู่ในสภาพราวกับปีศาจคลั่ง ลอร์ดเผ่ารัตติกาลคนอื่นๆ ต่างก็พูดไม่ออก พวกเขารู้สึกว่าตอนนี้ฮอว์คเป็นบ้าไปแล้ว เขาคลุ้มคลั่งไปอย่างสิ้นเชิงเพียงเพื่อไข่มังกรใบเดียว

แต่พวกเขาก็ตกอยู่ในวงล้อมไปแล้ว การจะหยุดรบไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะพูดแล้วจบลงได้ ตราบใดที่ไข่มังกรยังอยู่กับตัวฮอว์ค พวกเขาที่เป็นเผ่ารัตติกาลเหมือนกับฮอว์ค ก็จะถูกลอร์ดเผ่าอื่นรอบๆ ระดมโจมตีอย่างต่อเนื่อง นี่เป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้เลย พวกเขาสามารถทำอย่างไรได้? พวกเขาก็สิ้นหวังเหมือนกัน! ทำได้เพียงปฏิบัติตามคำสั่งของฮอว์คต่อไป พยายามฝ่าออกไปด้านนอกอย่างสุดกำลัง แต่ทว่า ลอร์ดที่โอบล้อมพวกเขานั้นมีมากเกินไปและแข็งแกร่งเกินไป ฝีเท้าในการฝ่าวงล้อมของพวกเขานั้นช้ามากจริงๆ ทุกย่างก้าวที่รุกคืบไป จะมีกองกำลังทหารและลอร์ดเผ่ารัตติกาลจำนวนมากถูกสังหาร ยอดผู้บาดเจ็บและล้มตายกำลังพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่า

ในเวลาเดียวกัน ที่ตำแหน่งหนึ่งเหนือสนามรบ มิติบิดเบี้ยว ประตูเทเลพอร์ตสีดำปรากฏขึ้น ในวินาทีต่อมา ประตูเทเลพอร์ตก็กระเพื่อมเป็นระลอกคลื่นหลายครั้ง พวกหลิงหยุนหลายคนบินออกมาจากข้างใน ทันทีที่ออกมา หลิงหยุนก็ระบุตำแหน่งของฮอว์คได้ทันที จากนั้นก็สะบัดมือใหญ่ นำพาเหล่าฮีโร่พุ่งตรงไปยังตำแหน่งที่ฮอว์คอยู่ มีลอร์ดอยู่รอบๆ มากเกินไป ซึ่งขัดขวางการรุกคืบของหลิงหยุน ด้วยความจนใจ หลิงหยุนทำได้เพียงเปิดแหวนแห่งความว่างเปล่า เรียกกองกำลังทหารทั้งหมดที่อยู่ในนั้นออกมา ทั้งอันเดดและเอลฟ์ จากนั้นก็ออกคำสั่งแก่เหล่าฮีโร่ "ใครก็ตามที่ขวางทาง... ฆ่าให้หมดอย่าให้เหลือ!"