บทที่ 747 หลิงหยุนดื้อรั้นเกินไปหน่อยหรือเปล่า

บทที่ 747 หลิงหยุนดื้อรั้นเกินไปหน่อยหรือเปล่า

เมื่อได้ยินเสียงตู๊ดๆ จากการติดต่อที่ถูกวางสายไป ภายในดวงตาอันงดงามของกู้หลิงเยียนก็ฉายแววผิดหวังออกมา "เป็นยังไงบ้าง ลอร์ดหลิงหยุนว่ายังไง?" หลิงเหยาที่อยู่ด้านข้างเอ่ยถามขึ้น กู้หลิงเยียนสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วตอบตามตรง: "เขาบอกว่าอยากจะเคลื่อนไหวตัวคนเดียว"

สิ้นเสียงคำพูด ทุกคนในที่นั้นต่างก็มองหน้ากันไปมา เคลื่อนไหวตัวคนเดียวงั้นเหรอ? บ้าไปแล้ว ที่นี่คือสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์นะ! ลอร์ดทุกคนที่เข้ามาที่นี่ ล้วนเคลื่อนไหวและรับคำสั่งโดยใช้พันธมิตรและเผ่าพันธุ์เป็นหน่วยหลักทั้งสิ้น แต่หลิงหยุนกลับจะเคลื่อนไหวตัวคนเดียวในสถานการณ์แบบนี้ นี่มันออกจะดื้อรั้นเอาแต่ใจเกินไปหน่อยแล้ว

อะไรนะ? คุณจะบอกว่าก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในสนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์ หลิงหยุนก็เคลื่อนไหวตัวคนเดียวไม่ใช่เหรอ? ก็จริงอยู่ ก่อนหน้านี้ตอนที่อยู่ในสนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์กับกู้หลิงเยียน หลิงหยุนเคลื่อนไหวตัวคนเดียวจริงๆ แถมยังใช้พลังเพียงตัวคนเดียว โจมตีเผ่าพันธุ์อื่นๆ ตั้งมากมายจนพินาศย่อยยับไปหมด

แต่ปัญหาคือ! ครั้งนั้นในสนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์ กับสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ในครั้งนี้ มันมีความแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิงเลยนะ! สนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์ ลอร์ดของแต่ละเผ่าพันธุ์ที่เข้าไปมีจำนวนจำกัด มากที่สุดก็แค่หลายสิบคนเท่านั้น อีกทั้งลอร์ดแต่ละคนล้วนมีอายุต่ำกว่าร้อยปี มีความแข็งแกร่ง แต่ก็ไม่ได้แข็งแกร่งจนเกินไป

แต่สำหรับสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ในครั้งนี้ แม้ลอร์ดของแต่ละเผ่าพันธุ์ที่เข้าไปจะมีจำนวนจำกัดเช่นกัน แต่จำนวนนั้นกลับมีมากกว่าตอนสนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์อย่างเทียบไม่ติด ไม่ต้องพูดถึงอย่างอื่น เอาแค่ดาวเคราะห์สีน้ำเงินเป็นตัวอย่าง ประเทศเซี่ยแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน แค่ลอร์ดของพันธมิตรต้าเซี่ยที่เข้ามาก็มีมากถึงห้าแสนกว่าคนแล้ว บวกกับพันธมิตรอัสนีบาต พันธมิตรสงครามเทพ และอื่นๆ อีก ประเทศเซี่ยแห่งดาวเคราะห์สีน้ำเงิน มีลอร์ดที่เข้าสู่สนามรบโบราณประมาณสองล้านคน เมื่อรวมกับลอร์ดจากประเทศอย่างประเทศพญาอินทรี ประเทศซากุระ ประเทศหมีขน และประเทศกระบอง ลอร์ดของดาวเคราะห์สีน้ำเงินทั้งหมดที่เข้าสู่สนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ มีมากกว่า 5 ล้านคน

และดาวเคราะห์สีน้ำเงิน ในบรรดาเผ่าพันธุ์ทั้งหมดที่เข้าสู่สนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ในครั้งนี้ นับได้ว่าเป็นแค่ระดับกลางๆ เท่านั้น นอกจากนี้ยังมีเผ่าพันธุ์ระดับกลางหน้าเก่าแก่จำนวนมาก หรือแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์ระดับสูงที่ก้าวเข้ามาที่นี่ ลอร์ดที่เผ่าพันธุ์เหล่านั้นพาเข้ามา จะมีมากกว่าดาวเคราะห์สีน้ำเงินหลายเท่า หรือแม้กระทั่งหลายสิบเท่า ที่สำคัญที่สุดคือ ลอร์ดที่เข้ามาที่นี่ไม่มีการจำกัดอายุ ไม่เหมือนกับสนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์ ที่อนุญาตให้เฉพาะลอร์ดที่มีอายุต่ำกว่าร้อยปีเข้าร่วมเท่านั้น สถานที่แห่งนี้ ไม่ว่าคุณจะอายุร้อยปี ห้าร้อยปี หรือห้าพันปี ก็สามารถเข้ามาได้ และลอร์ดหน้าเก่าที่มีอายุมากถึงหนึ่งหรือสองพันปี ความแข็งแกร่งของเขา จะนำมาเปรียบเทียบกับลอร์ดที่มีอายุแค่ไม่กี่สิบปีหรือร้อยปีได้หรือ?

จากที่กล่าวมาทั้งหมด ระดับความอันตรายในสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ในครั้งนี้ มันยากกว่าสนามทดสอบหมื่นเผ่าพันธุ์ก่อนหน้านี้ไม่รู้กี่เท่าต่อกี่เท่า นี่แหละคือเหตุผลที่ว่าทำไมกู้หลิงเยียนถึงพยายามขอร้องให้หลิงหยุนมาร่วมทีมกับพันธมิตรต้าเซี่ยมาโดยตลอด และยังเป็นเหตุผลที่ว่าทำไมในตอนนี้ พวกจางเทียนเจ๋อและหลิงเหยาถึงได้มีสีหน้าตกตะลึงและไม่เข้าใจ เมื่อได้ยินว่าหลิงหยุนยืนกรานจะเคลื่อนไหวตัวคนเดียว

อาจจะเป็นเพราะเห็นว่าสายตาของทุกคนจับจ้องมาที่ตัวเอง กู้หลิงเยียนจึงถอนหายใจเบาๆ: "เอาล่ะ ทุกคนก็อย่ากังวลไปเลย ลอร์ดหลิงหยุนบอกแล้วว่าจะติดต่อกับฉันอยู่เรื่อยๆ มีอะไรก็คุยกันได้ตลอด นอกจากนี้..." เมื่อพูดถึงตรงนี้ น้ำเสียงของกู้หลิงเยียนก็ชะงักไปเล็กน้อย  ภายในดวงตาอันงดงามฉายแววแน่วแน่: "นอกจากนี้ ฉันเชื่อใจลอร์ดหลิงหยุน จากที่ฉันเคยร่วมงานกับเขามาสองครั้งจนพอจะรู้จักเขา ลอร์ดหลิงหยุนเป็นคนที่กลัวตายสุดๆ เรื่องไหนที่ไม่มั่นใจ เขาไม่เคยทำเด็ดขาด" "เขาไม่น่าจะยอมเสี่ยงเอาชีวิตไปทิ้ง และพาตัวเองไปตกอยู่ในอันตรายหรอก"

หลิงเหยา จางเทียนเจ๋อ และคนอื่นๆ ได้ยินดังนั้น ก็มองหน้ากันไปมา ในเมื่อกู้หลิงเยียนพูดมาขนาดนี้แล้ว พวกเขาจะพูดอะไรได้อีกล่ะ? ยิ่งไปกว่านั้น หลิงหยุนยืนกรานที่จะไม่มารวมตัว พวกเขาก็ทำอะไรหลิงหยุนไม่ได้เลย ตอนนี้ ก็ทำได้เพียงภาวนาขออย่าให้หลิงหยุนเป็นอะไรไปก็พอ มิฉะนั้น ต้นกล้าที่ดีที่สุดในรอบพันปีของดาวเคราะห์สีน้ำเงินต้นนี้ คงต้องถูกบีบให้ตายคาเปลเสียแล้ว

เมื่อคิดได้ดังนี้ จางเทียนเจ๋อก็ถอนหายใจเบาๆ: "เวลาเหลือน้อยแล้ว พวกเราก็เริ่มลงมือกันเถอะ!" "หลิงเยียน เธอคอยติดต่อกับลอร์ดหลิงหยุนเอาไว้นะ ถ้าเขาเจอปัญหาอะไร หากพวกเราช่วยได้ ก็ต้องช่วยเขานะ" กู้หลิงเยียนพยักหน้ารับ แสดงว่าเข้าใจแล้ว จากนั้น พวกเขาสองสามคนก็เริ่มจัดระเบียบลอร์ดพันธมิตรต้าเซี่ยให้กระจายตัวกันออกไปสำรวจ เลือกมาทิศทางหนึ่ง แล้วเริ่มเดินหน้าสังหารมอนสเตอร์บุกทะลวงเข้าไป

ช่วยไม่ได้ พวกเขาไม่ใช่หลิงหยุน ไม่สามารถเปิดแผนที่ดวงตาแห่งเทพ แล้วค้นหาจุดทรัพยากรจากบนแผนที่ได้โดยตรง สิ่งเดียวที่พวกเขาสามารถทำได้ ก็คือการเลือกทิศทางหนึ่ง แล้วนำกองทัพใหญ่บุกทะลวงไป ถ้าโชคดี ก็อาจจะเจอจุดทรัพยากร

ในเวลาเดียวกัน ณ อีกจุดหนึ่งของสนามรบโบราณเผ่ามังกรยักษ์ ผู้ที่จุติลงมาที่นี่ คือลอร์ดที่ชูธงของเผ่าเทพสวรรค์ มีลอร์ดรวมทั้งหมดมากกว่า 20 ล้านคน ผู้นำคือลอร์ดผู้แข็งแกร่งที่มีนามว่า ไป๋ตี้ ในขณะนี้ ไป๋ตี้ยืนอยู่บนกำแพงเมือง ภายในดวงตาเต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน "สืบมาแน่ชัดหรือยัง? เผ่าพันธุ์อื่นที่เข้าสู่สนามรบโบราณ มีกำลังรบเป็นยังไงบ้าง?"

สิ้นเสียงคำพูด ด้านหลังของไป๋ตี้ หญิงสาวที่แต่งตัวเย้ายวนนางหนึ่งซึ่งมีนามว่า ชิงหู ก็เดินบิดสะโพกเข้ามาใกล้ "จากข่าวที่เพิ่งส่งกลับมา เผ่าพันธุ์ระดับสูงที่เข้าสู่สนามรบโบราณในครั้งนี้มีทั้งหมดสามเผ่าพันธุ์ นอกจากเผ่าเทพสวรรค์ของเราแล้ว ก็ยังมีเผ่าปีศาจและเผ่ามนุษย์วิหค" "ในจำนวนนั้น ผู้นำของเผ่าปีศาจคือเทอเรนซ์ นำลอร์ดมาประมาณ 18 ล้านคน" "ส่วนผู้นำของเผ่ามนุษย์วิหคคือออคโร จำนวนลอร์ดเผ่ามนุษย์วิหคที่ตามมาน่าจะประมาณ 25 ล้านคน"