บทที่ 20 - หิว

บทที่ 20 - หิว

༺༻

เดมอนวางแผนที่จะมุ่งหน้าตรงไปยังตัวเมือง แต่เขากลับไปเจอฝูงหมาป่าสองฝูงระหว่างทาง ซึ่งเขาไม่สามารถเมินเฉยไปได้ เขาใช้โอกาสนี้ฆ่าหมาป่าเพิ่มและในที่สุดก็ทำให้ทักษะแรกที่เขาสกัดมานั้นถึงระดับสูงสุด

หมาป่าแต่ละฝูงมีประมาณยี่สิบตัว และตามปกติแล้ว นี่คือคำตัดสินประหารชีวิตสำหรับมือใหม่ที่เลเวลต่ำกว่า 20

แต่เดมอนเคยต่อสู้กับสัตว์ร้ายพวกนี้มาเป็นเวลาสามปีแล้ว และต้องขอบคุณความสามารถในการรักษาตัวของร่างกายเขา สิ่งเดียวที่เขาต้องทำคือสู้และดื่ม สู้และดื่ม วนซ้ำไปเรื่อย ๆ เขาเหวี่ยงซากที่ถูกสูบเลือดทิ้งไปซ้ายทีขวาทีขณะที่เขาสวนกลับใส่หมาป่าที่พุ่งเข้าใส่เขา

และแล้ว ฝูงหมาป่าทั้งฝูงก็ตายสิ้นซากภายในไม่กี่นาที

[ติ๊ง! ทักษะเสริมความว่องไวระดับต่ำของคุณได้รับการอัปเกรด]

[ติ๊ง! เสริมความว่องไวระดับต่ำ (ระดับสูงสุด): เพิ่มค่าความว่องไวของคุณ 10 แต้ม]

[ติ๊ง! คุณได้สังหาร ไดร์วูล์ฟ เลเวล 8]

[ติ๊ง! คุณได้รับค่าประสบการณ์]

[ติ๊ง! เลเวลของคุณเพิ่มขึ้น]

[ติ๊ง! เลเวล 11 -> เลเวล 12]

[ติ๊ง! คุณได้รับแต้มสถานะ]

เดมอนโยนแต้มสถานะใหม่ลงในสติปัญญาเพราะเขารู้สึกว่านั่นคือค่าสถานะที่สำคัญสำหรับคลาสแวมไพร์ เขายังได้รับค่าความว่องไวเพิ่มอีก 4 แต้มจากการสกัดหมาป่าตัวอื่น ๆ ซึ่งทำให้ค่าความว่องไวรวมของเขาอยู่ที่ 26 แม้จะไม่น่าประทับใจนัก แต่มันก็เป็นการเริ่มต้นที่ดี

"ให้ตายเถอะ ผมเกือบจะถึงเมืองแล้ว แต่เซิร์ฟเวอร์ดันใกล้จะปิดซะได้" อย่างน้อยในช่วงเริ่มต้น เอิร์ธ ออนไลน์จะเปิดให้เล่นเฉพาะในช่วงค่ำและช่วงกลางคืนเท่านั้น ทางบริษัทประกาศว่าเป็นเพราะพวกเขาไม่ต้องการให้เกมไปรบกวนชีวิตปกติของทุกคน พวกเขายังบอกอีกว่าพวกเขาต้องการเวลาสำหรับการดูแลและบำรุงรักษาเกม

มันน่าหงุดหงิดแต่เดมอนก็ทำอะไรไม่ได้ เขาต้องล็อกเอาต์ ไม่มีทางเลือกอื่น หลังจากผ่านไป 2 ปีเท่านั้นที่เกมจะเปิดให้เล่นแบบเต็มสูบ 24 ชั่วโมง ตอนนี้ทุกคนต้องยอมทำตามนโยบาย "บังคับใช้ไลฟ์สไตล์ที่ดีต่อสุขภาพ" ของพวกนักพัฒนา เดมอนไม่ได้ติดใจอะไรมากนัก—มันแค่หมายความว่าเขาต้องใช้เวลาออนไลน์อย่างมีประสิทธิภาพเท่านั้นเอง

เขาถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงเตือนเบา ๆ ในหู และการนับถอยหลังการล็อกเอาต์ก็เริ่มขึ้น

[ประกาศจากระบบ: คุณจะถูกล็อกเอาต์ภายใน 60 วินาที]

แสงสว่างรอบตัวเขามืดลงเล็กน้อยราวกับโลกกำลังเตรียมตัวเข้านอน เดมอนนั่งลงบนโขดหินแถวนั้น มองลงไปที่ทางเดินที่มุ่งสู่ประตูเมืองชั้นนอก—ซึ่งอยู่ห่างออกไปเพียงไม่กี่ร้อยเมตร

"ไว้คราวหน้าแล้วกัน" เขาพึมพำ พลางหักนิ้ว พรุ่งนี้ เขาจะพร้อมสำหรับเวิลด์บอสตัวแรกและการวิวัฒนาการครั้งแรกของเขา เขายังรู้สึกว่าการวิวัฒนาการครั้งแรกน่าจะช่วยแก้ปัญหาสายเลือดไม่เสถียรของเขาได้บ้าง เขามีความคิดบางอย่างแต่สิ่งที่เขาทำได้ตอนนี้คือรอคอยและดูผลลัพธ์

[ประกาศจากระบบ: กำลังล็อกเอาต์ใน 10... 9... 8...]

เมื่อโลกรอบตัวเลือนหายไป เดมอนเอนหลังพิงเล็กน้อยและปล่อยให้จิตใจสงบลง วินาทีถัดมาเขาก็กลับมาอยู่ในโลกแห่งความจริงอีกครั้ง และเขารู้สึกตัวว่ากำลังนอนอยู่บนเตียงพร้อมหมวกนิรภัยบนศีรษะ

เสียงครางเบา ๆ ของการตัดการเชื่อมต่อระบบประสาทดังก้องอยู่ในหูขณะที่เดมอนถอดหมวกนิรภัยออกและกะพริบตามองเพดานอพาร์ตเมนต์

เขาค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง พลางเสยผมที่เปียกชื้น แม้จะผ่านไปนานขนาดนี้เขาก็อดไม่ได้ที่จะทึ่งในเทคโนโลยีนี้ แม้ว่าเขาต้องยอมรับว่าวันนี้รู้สึกต่างออกไปเล็กน้อย ตามปกติแล้วเขาจะรู้สึกผ่อนคลายมากหลังจากเล่นเกมมาทั้งคืน แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเหนื่อยมากทีเดียว

เขาลุกขึ้นยืนและบิดขี้เกียจ ร่างกายของเขาส่งเสียงครางประท้วง เขาชำเลืองมองนาฬิกา 06.02 น. แสงอรุณส่องลอดผ้าม่านบาง ๆ แต้มห้องด้วยสีส้มอ่อนและฟ้าหม่น วันใหม่ได้เริ่มขึ้นแล้ว ในอีกสิบชั่วโมง เขาจะได้กลับเข้าไปในเกม กลับไปล่า ฟาร์ม และแข่งกับเวลาที่เหลือน้อยลงทุกทีสำหรับสายเลือดที่ไม่เสถียรของเขา

จนกว่าจะถึงตอนนั้น... เขาวางหมวกนิรภัยสำหรับเล่นเกมไว้ข้าง ๆ และล้มตัวลงบนเตียงเพื่อพักผ่อน เขาเพิ่งจะหลับตาลงได้ไม่ทันไรก็ต้องลืมตาโพลงขึ้นมา ใช่แล้ว วันนี้เป็นวันที่สำคัญ

วันที่เขาจะได้เจอ 'เขา' อีกครั้ง

เดมอนค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง ความรู้สึกผิดและความอับอายถาโถมเข้าใส่เป็นระลอก ทั้งขมขื่นและไม่ยอมจางหาย มาร์ค เพื่อนสนิทของเขา พี่ชายที่เป็นทุกอย่างยกเว้นสายเลือดเดียวกัน คนที่อยู่เคียงข้างเขามาตั้งแต่เด็ก ๆ ที่แอบหนีออกไปเล่นเกมอาร์เคด คนที่ไม่เคยลังเลที่จะปล่อยหมัดเพื่อปกป้องเดมอน แม้ว่าสถานการณ์จะเป็นรองก็ตาม

แต่ทั้งหมดนั้นเปลี่ยนไปหลังจากเอิร์ธ ออนไลน์ เงื่อนไขของมาร์คนั้นต่างออกไป เขาต้องการเงินและเขาทำงานแม้กระทั่งในตอนกลางคืน เขาไม่สามารถเล่นเอิร์ธ ออนไลน์ได้เหมือนคนอื่น ๆ จากนั้นเมื่อเวลาผ่านไปและเดมอนก็ยิ่งจมดิ่งลงไปในเกม ทั้งสองคนก็ยิ่งห่างเหินกันมากขึ้น

มันเกิดขึ้นเร็วมาก—ทั้งทัวร์นาเมนต์ ผู้สนับสนุน สตรีม และเสียงชื่นชมที่ไม่จบสิ้น มันทำให้คนหลงระเริง และที่ไหนสักแห่งในความสับสนของตัวเลข ความสำเร็จ และหน้าจอที่ส่องสว่าง มาร์คก็เลิกเป็นส่วนหนึ่งในกิจวัจประจำวันของเขา เริ่มจากการเมินเฉยต่อข้อความ จากนั้นก็ไม่ไปตามนัด ในที่สุดก็เหลือเพียงความเงียบงัน

เขาบอกตัวเองว่าเขาแค่ยุ่ง มาร์คคงจะเข้าใจ พวกเขาค่อยกลับมาคุยกันทีหลังก็ได้ แต่คำว่าทีหลังนั้นไม่เคยมาถึง จนกระทั่งทุกอย่างพังทลายลง

การตกจากจุดสูงสุดนั้นเป็นเรื่องสาธารณะและโหดร้าย ทั้งข่าวลือ การทรยศ ฟอรัมที่ลุกเป็นไฟด้วยความเกลียดชัง แฟนคลับที่หันหลังให้เขาในชั่วพริบตา เขาเปลี่ยนจากเทพโลหิตกลายเป็นตัวตลกของชุมชน

แต่ถึงกระนั้น เมื่อไม่มีใครยอมยืนหยัดเพื่อเขา—เมื่อแม้แต่พันธมิตรที่ใกล้ชิดที่สุดก็หายตัวไปโดยไม่บอกกล่าว—มาร์คก็มาปรากฏตัวที่หน้าประตูห้องของเขาพร้อมกับเบียร์หกกระป๋องและเสื้อฮู้ดตัวเก่า ส่งยิ้มเบี้ยว ๆ และพูดว่า "ไง... พร้อมเลิกทำตัวเป็นไอ้สารเลวหรือยัง?"

มีเพื่อนที่เรียกตัวเองว่าเพื่อนมากมายในชีวิตเขาในช่วงที่เขารุ่งเรืองที่สุด แต่มาร์คเป็นคนเดียวที่อยู่เคียงข้างเขาอย่างแท้จริงแม้ในช่วงที่เขาตกต่ำที่สุด

เดมอนกำหมัดแน่นในตอนนี้ เล็บจิกเข้าไปในฝ่ามือ ครั้งนี้เขาจะไม่ทำผิดพลาดแบบเดิมอีก

แม้จะเหนื่อยล้าแต่เขาก็เดินไปที่โทรศัพท์และเห็นข้อความที่คุ้นเคย

"อีกชั่วโมงหนึ่งฉันจะไปถึงนะ"

เดมอนยิ้ม ครั้งนี้เขาจะไม่ยอมให้เพื่อนของเขาต้องทำงานหนักจนสายตัวแทบขาดเพียงเพื่อหาเงินไม่กี่ร้อยดอลลาร์อีกแล้ว ถึงตาเขาแล้วที่จะอยู่เคียงข้างเพื่อน พลางนึกว่าคลาสไหนจะเหมาะกับมาร์คที่สุด เขาจึงกดโทรศัพท์เพื่อสั่งอาหารเดลิเวอรี

ท้องของเขาส่งเสียงร้องดังลั่น และจู่ ๆ เขาก็รู้สึกหิวมากบนความเหนื่อยล้าอย่างที่สุด อะไรวะเนี่ย? เขายอมจ่ายค่าธรรมเนียมพิเศษสำหรับการจัดส่งด่วนด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์กลับแย่ลงเรื่อย ๆ

ทันใดนั้นเขาก็รู้สึก... เวียนหัว

เดมอนเกาะขอบโต๊ะเพื่อประคองตัว แต่ห้องกลับเอียงไปมาเล็กน้อย ราวกับพื้นเลื่อนไหวอยู่ใต้ฝ่าเท้า เขาหิวมากจนแทบจะบ้าตาย เขาพยายามพาตัวเองไปที่ตู้เย็นให้ได้

ที่นั่นมีเพียงไข่สด นม และผลเบอร์รี่ที่ดูน่าสงสัย เขาเลือกดื่มนมก่อน—กระดกจากกล่องโดยตรง ของเหลวเย็น ๆ ไหลลงคอด้วยความหิวกระหาย แต่มันยังไม่พอ

ไม่ใกล้เคียงเลยแม้แต่น้อย

เดมอนรู้สึกได้ว่าความหิวโหยกำลังกัดกินลึกเข้าไปอีก ม้วนตัวอยู่ในท้องเหมือนอสรพิษที่กำลังดิ้นพล่าน กัดกินเขาจากข้างในออกมา

นิ้วมือของเขาสั่นเทาขณะเอื้อมมือไปหยิบไข่ ตอกมันสด ๆ ลงในแก้วแล้วกระดกมันลงไปตัวแล้วตัวเล่าราวกับเป็นน้ำหล่อเลี้ยงชีวิต แต่ถึงอย่างนั้น มันก็แทบจะไม่รู้สึกอะไรเลย เขาสัมผัสได้ถึงความอุ่นของอาหารในกระเพาะ แต่มันเหมือนกับการเทน้ำลงในหลุมที่ไม่มีก้นบึ้ง

มือของเขาสั่นแรงขึ้น และความเจ็บปวดแหลมคมก็ทิ่มแทงเข้าที่หน้าอก เดมอนโซเซถอยหลัง กระแทกกับประตูตู้เย็นขณะที่เขาทรุดลงบนพื้น ทัศนวิสัยของเขาพร่ามัวที่ขอบตา เปลี่ยนเป็นสีแดงจาง ๆ เขาสัมผัสได้ถึงเสียงหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่แค่ในหน้าอกแต่เป็นที่ลำคอ ในหู... และที่เขี้ยวของเขา

เขี้ยวเหรอ?

เขาแตะที่ปากตัวเอง

พวกมันอยู่ที่นั่น—แม้จะไม่เด่นชัด แต่มันก็ใช่แน่นอน

༺༻