บทที่ 1168 - ปุถุชนต่อกรเซียน

บทที่ 1168 - ปุถุชนต่อกรเซียน

ในเวลาเดียวกัน บนเกาะเทพจื่อเย่า มีร่างสองร่างยืนเคียงบ่าเคียงไหล่กันอยู่

คนหนึ่งสวมชุดเซียนหยกเขียว สวมมงกุฎเทพ รอบกายมีกลิ่นอายอันสูงส่งไร้เทียมทานแผ่ซ่านออกมา

อีกคนหนึ่งสวม 'มงกุฎสวรรค์จื่อเย่า' สวมชุดคลุมจักรพรรดิลายม่วง รอบกายอาบไล้ไปด้วยสายฟ้าสีม่วงอันไร้ขีดจำกัด เมื่อลืมตาหรือหลับตา ก็มีกลิ่นอายของการเบิกฟ้าแผ่ซ่านออกมา

สองคนนี้ก็คือเทพทั้งสองของเผ่าเทพ นามว่าเทพธิดาจื่อเย่าและเทพธิดาชิงเย่านั่นเอง

เห็นเพียงเทพธิดาจื่อเย่ามีสีหน้าซับซ้อน อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจพลางเอ่ย "มังกรแท้สายเลือดบริสุทธิ์สองตัว ตัวหนึ่งถูกถลกหนังดึงเอ็น อีกตัวหนึ่งถูกถอดเกล็ดดึงกระดูก นักพรตกุยซวีผู้นั้นช่างให้กำเนิดบุตรสาวที่ดีจริงๆ"

"นั่นสิ"

เทพธิดาชิงเย่าก็พยักหน้ารับ ก่อนจะเอ่ยว่า "ในอดีต บุตรชายคนโตของกุยซวี ก็สังหารผู้สืบเชื้อสายเทพของเผ่าเทพเราไปไม่น้อย ในจำนวนนั้นรวมถึงบุตรแห่งเทพด้วยผู้หนึ่ง"

"บัดนี้กลับมีเฉินเสียนชิงโผล่มาอีกคน หากปล่อยให้เติบโตขึ้นไป เกรงว่าคงจะเป็นปัญหาใหญ่ไม่น้อย"

ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังสนทนากันอยู่นั้น ในความว่างเปล่าที่อยู่ไกลออกไป ก็มีแสงวิเศษสายหนึ่งพุ่งเข้ามา

เทพธิดาชิงเย่ารับมาดู ก่อนจะเอ่ยว่า "มังกรแดงน้อยส่งข่าวมา ยินดีที่จะมอบสุดยอดสมบัติเซียน 'หยกมังกรสายฟ้าจื่อเย่า' เพื่อให้พวกเราช่วยสกัดกั้นเกาะลิ่วเฉิน, เกาะเทียนอวี่ และเกาะหลิวซวี"

"โอ้?"

ดวงตาของเทพธิดาจื่อเย่าเป็นประกาย อดไม่ได้ที่จะส่ายหน้าและถอนหายใจพลางเอ่ย "หากหลอมรวมหยกมังกรสายฟ้าจื่อเย่า ข้าก็จะมีความมั่นใจถึงห้าส่วนที่จะทะลวงเข้าสู่ขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้า"

"ข้อเสนอที่มังกรแดงน้อยยื่นมานี้ ช่างทำให้ข้าไม่อาจปฏิเสธได้จริงๆ"

"..."

ณ กลุ่มเกาะเทียนซา ฟ้าดินเงียบสงัดไร้สุ้มเสียง

เมื่อทราบข่าวว่าเฉินเสียนชิงสังหารองค์ชายมังกรแดงไปถึงสององค์ เจียงหลิงหลงและคนอื่นๆ ท้ายที่สุดก็ทนอยู่เฉยไม่ได้อีกต่อไป

เมื่อรู้ว่าเรื่องราวบานปลายไปกันใหญ่แล้ว ชิงจีและเจียงหลิงหลงพร้อมกับคนอื่นๆ จึงรีบส่งข่าวไปยังเซียนลิ่วเฉินและพรรคพวกเป็นอันดับแรก จากนั้นจึงออกเดินทางไปตามหาเฉินเสียนชิง

พวกนางตามหาอยู่หลายวัน ในที่สุดก็พบเฉินเสียนชิงบนเกาะนิรนามแห่งหนึ่งในส่วนลึกของกลุ่มเกาะเทียนซา

เมื่อเห็นเจียงหลิงหลง, ชิงจี, เยี่ยนจื่อจี, ยายา และวิหคหลีเดินทางมา เฉินเสียนชิงก็ยังไม่รู้ถึงความร้ายแรงของเรื่องนี้

เห็นเพียงนางยกหม้อซุปมังกรขึ้นมา ยิ้มเผล่พลางเอ่ย "ท่านแม่ ข้าสังหารมังกรชั่วที่ทำร้ายผู้คนไปแล้วสองตัว"

"เหลวไหล"

สีหน้าของชิงจีเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง รีบคว้าแขนของเฉินเสียนชิงพลางเอ่ย "รีบกลับบ้านกับแม่เดี๋ยวนี้!"

"ข้าไม่กลับ"

เฉินเสียนชิงส่ายหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว เอ่ยด้วยนิสัยดื้อรั้นเป็นพิเศษว่า "มังกรชั่วนั่นสร้างพายุฝนทำร้ายผู้คน พวกท่านหวาดกลัวมังกรแดงน้อยจึงไม่กล้าลงมือ ทว่าลูกไม่กลัวหรอก"

เมื่อเจียงหลิงหลงเห็นเช่นนั้น ก็รีบเอ่ยขึ้นว่า "อย่ามัวเสียเวลาเลย รีบกลับเขาชิงหยวนก่อนเถอะ"

สิ้นเสียง พวกเขาก็เตรียมจะบังคับพาตัวเฉินเสียนชิงกลับไป

"คิดจะกลับ เกรงว่าจะสายไปเสียแล้ว!"

ทว่าในตอนนั้นเอง ในความว่างเปล่าก็มีเสียงอันเย็นชาดังขึ้น

เห็นเพียงร่างเจ็ดร่างเหาะเหินฝ่าความว่างเปล่าเข้ามา ขวางหน้าทุกคนเอาไว้

"มังกรแดงน้อย"

ในวินาทีที่เห็นผู้มาเยือน สีหน้าของเจียงหลิงหลงก็เปลี่ยนไปเล็กน้อย ผู้ที่มาในครั้งนี้ กลับกลายเป็นเซียนอสูรเผ่ามังกรถึงเจ็ดตน

ในบรรดาทั้งเจ็ดตนนี้ ผู้ที่แข็งแกร่งที่สุดคือมังกรแดงน้อย

ส่วนอีกหกตนที่เหลือ มีสามตนที่อยู่ในขอบเขตบรรลุเซียนช่วงกลาง ได้แก่ งูมังกรเลือดแดง, มังกรเก้าหัว และมังกรดำไท่ซวี

เซียนอสูรเผ่ามังกรทั้งสามตนนี้ ซึ่งมีระดับการบำเพ็ญเพียรในขอบเขตบรรลุเซียนช่วงกลาง ล้วนเป็นสายเลือดของบรรพชนมังกรแดงในอดีต ความแข็งแกร่งล้วนทรงพลังเป็นอย่างยิ่ง

ส่วนอีกสามตนที่เหลือก็ไม่อาจดูแคลนได้ นำโดยองค์ชายใหญ่มังกรแดง ล้วนมีระดับการบำเพ็ญเพียรในขอบเขตบรรลุเซียนขั้นต้น

บัดนี้เมื่อเฉินเนี่ยนจือไม่อยู่ ในบรรดาหญิงสาวที่มาด้วยกัน มีเพียงเจียงหลิงหลงเท่านั้นที่มีความแข็งแกร่งในขอบเขตบรรลุเซียนช่วงปลาย ส่วนชิงจีนั้นก้าวข้ามขีดจำกัดของขอบเขตบรรลุเซียนขั้นหกไปอีกขั้น ทว่าก็ยังไม่ถึงระดับขอบเขตบรรลุเซียนช่วงปลาย

วิหคหลี, เยี่ยนจื่อจี และยายาทั้งสามเพิ่งจะทะลวงขอบเขตได้ไม่นาน แม้ยายาและเยี่ยนจื่อจีจะมีรากฐานระดับเซียนสวรรค์ ทว่าก็เพิ่งจะแข็งแกร่งกว่าขอบเขตบรรลุเซียนขั้นสามเพียงเล็กน้อยเท่านั้น

"อย่าปะทะด้วยกำลัง"

ในชั่วพริบตาเดียว เจียงหลิงหลงก็ตระหนักถึงความแตกต่างของความแข็งแกร่ง จึงรีบเอ่ยขึ้นว่า "อย่าฝืนสู้ ถอยกลับไปก่อนค่อยว่ากัน"

ในชั่วพริบตานั้น พวกเขาก็ตัดสินใจที่จะล่าถอยไปพร้อมกับต่อสู้ไปพลาง ชิงจีโอบอุ้มเฉินเสียนชิงเตรียมจะจากไป

ทว่ามังกรแดงน้อยกลับมีสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลง สายตามองอย่างเย็นชาพลางเอ่ย "หนีไม่พ้นหรอก"

สิ้นเสียง มังกรแดงน้อยก็ถือหอกสะเทือนโลกมังกรแดงเข้ามา นำพาพลังที่สามารถกวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างเข้ามากดดัน

เจียงหลิงหลงเข้าใจดีว่าตนไม่ใช่คู่ต่อสู้ ทว่าก็ทำได้เพียงกัดฟันสู้ เร่งเร้าสุดยอดสมบัติคู่กายอย่างกระบี่ตัดเซียนเทียนซวินเพื่อต่อต้าน

นางเองก็หล่อหลอมรากฐานฮุ่นหยวนสำเร็จ พลังเวทเทียบเท่ากับขอบเขตบรรลุเซียนขั้นแปด ทว่าในมือกลับไม่มีของวิเศษที่ทรงพลัง อิทธิฤทธิ์ก็ด้อยกว่าอยู่บ้าง เมื่อต้องเผชิญหน้ากับบรรพชนมังกรแดง ก็ตกเป็นรองอย่างรวดเร็ว

แม้ว่าความแข็งแกร่งของยายาและคนอื่นๆ จะไม่ธรรมดา ทว่าเมื่อต้องเผชิญหน้ากับสถานการณ์เช่นนี้ ก็ตกอยู่ในสภาวะที่เสียเปรียบอย่างสมบูรณ์เช่นกัน

"เซียนลิ่วเฉิน, เซียนจื่อเยี่ยนและคนอื่นๆ ทำไมถึงยังไม่มาอีก?"

เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ภายในดวงตาของเจียงหลิงหลงก็อดไม่ได้ที่จะฉายแววร้อนรนออกมา

และในเวลานั้นเอง ในความว่างเปล่าที่อยู่ไกลออกไป ก็เกิดการต่อสู้อันดุเดือดขึ้น มองเห็นลางๆ ว่าเหนือขุนเขาและสายน้ำอันกว้างใหญ่ไพศาลนับร้อยล้านลี้ มีร่างอันน่าเกรงขามหลายร่างกำลังปะทะกันอยู่

"ตู้ม—"

มังกรแดงน้อยใช้หอกสะเทือนโลกมังกรแดงโจมตีฟ้าดิน พลังอันมหาศาลกวาดล้างไปทั่วแปดทิศหกบรรจบ โจมตีจนเจียงหลิงหลงต้องล่าถอยกลับไปอย่างต่อเนื่อง

เขามองไปยังการต่อสู้ที่อยู่ไกลออกไป ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า "คนที่พวกเจ้ากำลังรอ เกรงว่าจะมาไม่ได้แล้วล่ะ"

เมื่อเห็นภาพนี้ เจียงหลิงหลงก็กระอักเลือดและล่าถอยไป เมื่อเห็นภาพนี้ในใจก็ยิ่งดิ่งลง

หากไม่ได้พาเฉินเสียนชิงมาด้วย พวกเขาอาจจะยังพอมีความมั่นใจที่จะหนีรอดไปได้ ทว่าบัดนี้เมื่อต้องพาเฉินเสียนชิงไปด้วย การจะหนีออกไปเกรงว่าจะต้องสูญเสียอย่างหนัก

ชิงจีกัดฟันแน่น ใช้กำลังของตนเองสกัดกั้นงูมังกรเลือดแดง, มังกรเก้าหัว และมังกรดำไท่ซวี ซึ่งเป็นเซียนอสูรในขอบเขตบรรลุเซียนช่วงกลางทั้งสามตนเอาไว้ จากนั้นก็ผลักเฉินเสียนชิงออกไป

"เจ้าไปก่อน พวกเราจะรีบถอยกลับไป"

"ไม่!"

บัดนี้สีหน้าของเฉินเสียนชิงซีดเผือด แม้จะดื้อรั้นเพียงใด ทว่าเมื่อเห็นมารดาหลายคนต้องล่าถอยกลับไปอย่างต่อเนื่อง ก็อดไม่ได้ที่จะเผยให้เห็นสีหน้าร้อนรนออกมา

เห็นเพียงนางกำหอกยาวเพลิงอัคคีแน่น กัดฟันเอ่ยปากว่า "ลูกก็จะขอช่วยพวกท่านด้วย"

"ตู้ม—"

ท่ามกลางการต่อสู้อันชุลมุน แสงเซียนอันเจิดจ้าสายหนึ่งก็พุ่งเข้ามา โจมตีจนเฉินเสียนชิงกระเด็นออกไป

องค์ชายใหญ่มังกรแดงถือหอกศึกเดินเข้ามา เอ่ยด้วยสีหน้าเย็นชาว่า "ช่องว่างระหว่างเซียนและปุถุชน ก็เปรียบเสมือนหุบเหวที่ไม่อาจข้ามผ่านได้"

"การใช้ร่างปุถุชน คิดจะต่อกรกับเซียนแห่งเก้าชั้นฟ้า ก็เป็นเพียงแค่ความฝันลมๆ แล้งๆ เท่านั้น"

"เจ้ามีพรสวรรค์ไม่ธรรมดา ทว่าก็เป็นเพียงแค่การรนหาที่ตายเท่านั้น"

"ข้าไม่เชื่อหรอก!"

เฉินเสียนชิงแผดเสียงคำรามอย่างไม่ยินยอม ซัดแพรเซียนเพลิงอัคคี, ห่วงทองคำฮุ่นหยวน และของวิเศษอื่นๆ ลงมาอย่างต่อเนื่อง กายาบงกชเขียวชำระโลกก็ถูกเร่งเร้าจนถึงขีดสุด หมายจะใช้ร่างปุถุชนเพื่อต่อกรกับมังกรแท้

น่าเสียดายที่นางยังเด็กเกินไป กฎเกณฑ์, ผลมรรคา และกายาเซียนล้วนยังฝึกฝนไม่สำเร็จ ระดับการบำเพ็ญเพียรก็เป็นเพียงขอบเขตครึ่งเซียน ต่อให้มีรากฐานที่น่าตกตะลึงเพียงใด ก็ยากที่จะต่อกรกับองค์ชายใหญ่มังกรแดงผู้นี้ได้

องค์ชายใหญ่มังกรแดงผู้นี้มีระดับการบำเพ็ญเพียรสูงถึงขอบเขตบรรลุเซียนขั้นสอง ทั้งพลังเซียนและกายาเซียนล้วนแข็งแกร่งเป็นอย่างยิ่ง ทุกการโจมตีล้วนแฝงไว้ด้วยพลังทำลายล้างโลก เพียงไม่นานก็สามารถโจมตีเฉินเสียนชิงจนได้รับบาดเจ็บสาหัสได้

"ตายซะเถอะ!"

องค์ชายใหญ่มังกรแดงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา หอกศึกในมือแทงทะลุฟ้าดิน นำพาพลังอันไร้เทียมทานพุ่งเข้ามา หมายจะแทงทะลุร่างของเฉินเสียนชิงให้ตายคาที่

"แย่แล้ว"

เมื่อเห็นสถานการณ์ไม่สู้ดี ชิงจีและคนอื่นๆ ก็หัวใจดิ่งวูบ เตรียมจะลงมือช่วยเหลือ

ทว่าพวกนางเองก็แทบจะเอาตัวไม่รอดอยู่แล้ว จะมีเวลาปลีกตัวไปช่วยเฉินเสียนชิงได้อย่างไร

"ชีวิตข้าจบสิ้นแล้ว!"

เฉินเสียนชิงใบหน้าซีดเผือด เผยให้เห็นสีหน้าสิ้นหวังออกมา

ทว่าในเวลานั้นเอง บนท้องฟ้าจู่ๆ ก็มีแสงพุทธสาดส่องลงมา ร่างที่อาบไล้ไปด้วยแสงสีทองพุ่งทะยานเข้ามา

ผู้มาเยือนสวมจีวร เพียงก้าวเดียวก็ข้ามผ่านฟ้าดินอันไร้ขอบเขตมาถึงเบื้องหน้า ใช้มือข้างหนึ่งจับหอกศึกขององค์ชายใหญ่มังกรแดงเอาไว้

[จบแล้ว]