บทที่ 1165 - ขอบเขตบรรลุเซียนขั้นห้า กายาเซียนขั้นสมบูรณ์

บทที่ 1165 - ขอบเขตบรรลุเซียนขั้นห้า กายาเซียนขั้นสมบูรณ์

หากสังหารผู้ที่มีแสงบริสุทธิ์แห่งบุญกุศลติดตัว ย่อมทำให้บุญกุศลของตนเองลดลงอย่างมหาศาล และเพิ่มพูนกรรมตามสนองให้กับตนเอง ภายภาคหน้าหากต้องเผชิญกับมหันตภัย ย่อมต้องมีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในเก้าอย่างแน่นอน

เพราะการที่จะสามารถรวบรวมแสงบริสุทธิ์แห่งบุญกุศลได้นั้น นับว่าหาได้ยากยิ่งนัก

ในแดนเซียน บรรพชนเซียนปฐพีมากมายทำความดีมาเป็นสิบล้านปี ก็อาจจะยังไม่สามารถบำเพ็ญเพียรจนได้แสงบริสุทธิ์แห่งบุญกุศลมาสักกี่สาย

การที่เฉินเนี่ยนจือช่วยเหลือให้โลกจื่ออิ้นเลื่อนระดับได้สำเร็จ ก็สามารถรวบรวมแสงบริสุทธิ์แห่งบุญกุศลได้ถึงสามสาย เกรงว่าบรรพชนเซียนปฐพีหลายคนคงต้องน้ำลายสอเป็นแน่

ทว่าการที่โลกจื่ออิ้นสามารถเลื่อนระดับได้ในครั้งนี้ ก็ต้องแลกมาด้วยสุดยอดสมบัติระดับเซียนอย่างแหล่งกำเนิดดวงดาว เกรงว่าบรรพชนเซียนปฐพีทั่วไปก็อาจจะตัดใจยอมเสียสละของวิเศษระดับนี้ไม่ได้

กลับมาเข้าเรื่อง หลังจากได้รับแสงบริสุทธิ์แห่งบุญกุศลแล้ว เฉินเนี่ยนจือก็ฝึกฝนอย่างสงบอยู่บนท้องฟ้าอันไร้ที่สิ้นสุด

การเลื่อนระดับของฟ้าดินในครั้งนี้ ทำให้เขาได้รับบุญกุศลมาหนุนนำ อีกทั้งยังได้รับการตอบแทนจากเจตจำนงแห่งฟ้าดินของโลกจื่ออิ้น วาสนาครั้งใหญ่จึงมาเยือนอย่างเงียบเชียบ

ในเวลานี้ เฉินเนี่ยนจือตกอยู่ในภวังค์แห่งการรู้แจ้ง เข้าใจดีว่าโอกาสในการทะลวงขอบเขตมาถึงแล้ว จึงหยิบเอาหัวใจขนาดยักษ์และเลือดแท้สีทองขวดหนึ่งออกมาทันที

หัวใจนี้ย่อมต้องเป็นของอสูรดึกดำบรรพ์ขนาดสิบล้านลี้ และเลือดแท้สีทองก็คือเลือดแท้คู่กายของมันนั่นเอง

ไม่ว่าจะเป็นหัวใจหรือเลือดแท้ ล้วนเป็นศูนย์รวมพลังทั้งหมดของอสูรดึกดำบรรพ์เคออส ต่อให้เป็นเซียนในขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้า หากได้ไปก็จะต้องดีใจอย่างบ้าคลั่งแน่นอน

การที่เฉินเนี่ยนจือได้รับการตอบแทนจากฟ้าดิน ก็รู้ดีว่านี่คือช่วงเวลาที่เหมาะสมที่สุดในการหลอมรวมหัวใจและเลือดแท้ของอสูรดึกดำบรรพ์ จึงเริ่มลงมือหลอมรวมเลือดแท้และหัวใจเหล่านี้ทันที

เมื่อเฉินเนี่ยนจือหลอมรวมอย่างต่อเนื่อง เวลาผ่านไปโดยไม่รู้ตัว หัวใจและเลือดแท้ของอสูรดึกดำบรรพ์ก็ถูกดูดกลืนจนหมดสิ้น

"ตู้ม—"

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานเท่าใด ก็มีเสียงหัวใจเต้นดังกึกก้องราวกับเสียงฟ้าร้องดังมาจากร่างของเฉินเนี่ยนจือ

เขาลืมตาขึ้นจากการบำเพ็ญเพียรอย่างสงบ ค่อยๆ ก้าวเดินออกมา แล้วพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด

ในชั่วพริบตานั้น ระหว่างฟ้าดินก็เกิดพายุอันไร้ขอบเขตพัดโหมกระหน่ำ ถึงกับฉีกกระชากความว่างเปล่าจนเกิดเป็นรอยแยกนับไม่ถ้วน

"เคล็ดวิชาอมตะฮุ่นหยวน ขั้นสมบูรณ์!"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังในร่างกาย เฉินเนี่ยนจือก็พึมพำเสียงแผ่ว ในดวงตาฉายแววแสงที่สามารถฉีกกระชากฟ้าดินออกมา

การบำเพ็ญกายาเซียนนั้นสิ้นเปลืองทรัพยากรมากที่สุด เคล็ดวิชาอมตะฮุ่นหยวนของเฉินเนี่ยนจือนั้นแข็งแกร่งกว่า ทรัพยากรที่ต้องสูญเสียก็ยิ่งมากกว่ากายาเซียนทั่วไปหลายเท่าตัว

ทว่าในทางกลับกัน ขอเพียงมีทรัพยากรเพียงพอ การบำเพ็ญกายาเซียนก็ถือว่าง่ายดายที่สุดเช่นกัน

พลังที่แฝงอยู่ในเลือดแท้และหัวใจของอสูรดึกดำบรรพ์แห่งหมู่ดาวนั้น มีมากมายมหาศาลยิ่งกว่าครึ่งก้าวเซียนปฐพีเสียอีก เมื่อเฉินเนี่ยนจือดูดกลืนและหลอมรวมมันเข้าไป เคล็ดวิชาอมตะฮุ่นหยวนก็สามารถบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นสมบูรณ์ได้ในที่สุด

เคล็ดวิชาอมตะฮุ่นหยวนนี้ในตอนที่บำเพ็ญเพียรจนถึงระดับเซียน ก็มีอานุภาพเทียบเท่ากับกายาเซียนขั้นสมบูรณ์ทั่วไปแล้ว บัดนี้เมื่อเฉินเนี่ยนจือบำเพ็ญเพียรจนถึงขั้นสมบูรณ์ อานุภาพของมันก็ยิ่งแข็งแกร่งมากขึ้นไปอีก

"ข้าในตอนนี้ เพียงแค่พึ่งพาพลังกาย ก็สามารถฉีกร่างขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้าได้ด้วยมือเปล่า และสามารถต่อกรกับมังกรแท้แห่งเก้าชั้นฟ้าขอบเขตบรรลุเซียนขั้นสมบูรณ์ได้เลยทีเดียว"

"เกรงว่าเมื่อเทียบกับขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้าที่บรรลุมรรคาด้วยกายา ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย"

เมื่อสัมผัสได้ถึงพลังในร่างกาย เฉินเนี่ยนจือก็อดไม่ได้ที่จะพึมพำกับตัวเอง บริเวณหว่างคิ้วเผยให้เห็นรอยยิ้มออกมา

ในครั้งนี้ เขาไม่เพียงแต่บำเพ็ญกายาเซียนจนสมบูรณ์เท่านั้น แต่ระดับการบำเพ็ญเพียรก็ยังก้าวหน้าไปอีกขั้น ทะลวงเข้าสู่ขอบเขตบรรลุเซียนขั้นห้าได้สำเร็จ

หลังจากทะลวงเข้าสู่ขอบเขตบรรลุเซียนขั้นห้า พลังเซียนในร่างกายของเขาก็เพิ่มขึ้นอีกสามส่วน ถึงระดับที่สามารถเทียบเคียงกับขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้าได้แล้ว

เมื่อกายาเซียนสมบูรณ์และพลังเวทเพิ่มขึ้น ความแข็งแกร่งของเฉินเนี่ยนจือก็ก้าวหน้าไปไม่น้อย เกรงว่าขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้าทั่วไปสองสามคนก็อาจจะไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขาแล้ว

"เมื่อกลับไปยังเขตแดนเซียนอีกครั้ง หากต้องเผชิญหน้ากับเผ่ามังกรแดง ก็ไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวจนเกินไปแล้ว"

ความคิดแล่นผ่านไปในหัวของเฉินเนี่ยนจือ ก่อนที่เขาจะเลิกคิดฟุ้งซ่าน

เขากลับไปที่ยอดเขาชิงหยวน บอกลาผู้นำตระกูลคนเก่า จากนั้นก็เดินทางไปที่สุดปลายเส้นทางบรรลุเซียน

"..."

เวลาผ่านไปหลายปี ที่สุดปลายเส้นทางบรรลุเซียน มีผู้ฝึกตนจำนวนนับไม่ถ้วนหลั่งไหลมารวมตัวกันอีกครั้ง

ณ ความว่างเปล่าอันไร้ที่สิ้นสุดที่สุดปลายเส้นทางบรรลุเซียน มีร่างอันงดงามไร้เทียมทานกลุ่มหนึ่งยืนตระหง่านอยู่บนท้องฟ้า

ร่างเหล่านั้นก็คือเซียนผู้ไร้เทียมทานทั้งเก้าท่านนั่นเอง

เซียนทั้งเก้าท่านนี้ ได้แก่ ตงหวง, เฉินเนี่ยนชวน, หนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาล, ประมุขวังเต๋า, หลินเทียนชี่, ปราชญ์อสูรคุนเผิง, เทพสายฟ้าว่านเจี๋ย, เจ้าตำหนักซิงเฉิน และเต้าจุนคุนเสวียน

ในวันนี้ เซียนทั้งเก้าท่านได้มารวมตัวกันที่นี่ ประการแรกก็เพื่อส่งเฉินเนี่ยนจือกลับไปยังแดนเซียน ส่วนประการที่สองก็คือเพื่อส่งหนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลเหินเวหาขึ้นไป

เฉินเนี่ยนจือกลับแดนเซียนไปก่อน พวกเขาจะตามไปทีหลัง นี่คือสิ่งที่พวกเขาตกลงกันไว้ล่วงหน้าแล้ว

เนื่องจากพวกเขาเพิ่งบรรลุเป็นเซียน จึงยังอยากรั้งอยู่ในโลกมนุษย์อีกสักพันปี เพื่อทิ้งรากฐานไว้ให้สำนักของตนเองบ้าง และเพื่อสะสางผลกรรมในโลกมนุษย์ให้หมดสิ้น

มีเพียงหนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลที่ไร้ห่วงใดๆ จึงเตรียมตัวที่จะเหินเวหาในวันนี้

ในเวลานี้ หนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลได้กลายร่างเป็นสตรีผู้งดงามไร้เทียมทาน เห็นเพียงนางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "ทุกท่าน ข้าน้อยขอตัวล่วงหน้าไปก่อน หากวันหน้ามีวาสนา พวกท่านก็มาพบกันที่เขตแดนเซียนไท่หานเถิด"

"เขตแดนเซียนไท่หาน"

เฉินเนี่ยนจือพยักหน้ารับ นายหญิงของหนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลก็คือเทพธิดาเขาเทียนซาน ซึ่งเป็นถึงตัวตนในระดับสูงสุดของเซียนปฐพี และยังเป็นเซียนสวรรค์ผู้ยิ่งใหญ่กลับชาติมาเกิดอีกด้วย

เมื่อมีเบื้องหลังเช่นนี้ให้พึ่งพิง นางก็ย่อมต้องเดินทางไปยังเขตแดนเซียนไท่หานอย่างแน่นอน การไม่ไปเขตแดนเซียนฉางชางก็อยู่ในความคาดหมายอยู่แล้ว

เมื่อเห็นว่าหนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลดึงดูดแสงเซียนนำทางลงมาแล้ว เฉินเนี่ยนจือก็ประสานมือคำนับพลางเอ่ย "เอาล่ะ หากมีวาสนา ภายภาคหน้าค่อยพบกันใหม่"

"ลาก่อนนะ!"

หนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลโบกมือ ท้ายที่สุดก็ตามแสงเซียนนำทางจากไป

หลังจากส่งหนอนไหมน้ำแข็งยุคบรรพกาลไปแล้ว เฉินเนี่ยนจือก็หันไปมองทุกคน ก่อนจะยิ้มพลางประสานมือคำนับแล้วเอ่ย "ทุกท่านมาส่งข้าถึงแค่นี้ก็พอแล้ว ข้าจะรอพวกท่านอยู่ในแดนเซียน"

"ตกลง"

ประมุขวังเต๋าลูบเครา ยิ้มพลางพยักหน้าแล้วกล่าว "รอให้ชายชราผู้นี้สะสางผลกรรมในโลกมนุษย์เสร็จสิ้น ก็จะเดินทางไปหาเจ้าที่เขตแดนเซียน"

"ใช่แล้ว พวกข้าจะตามไปทีหลัง"

บรรดาเซียนต่างก็ยิ้มรับ พากันพยักหน้า

เมื่อกล่าวมาถึงตรงนี้ เฉินเนี่ยนจือก็ไม่ได้พูดอะไรอีก

เขาหันกลับไปมองในระยะที่ไม่ไกลนัก ก็เห็นเฉินฝูซู, หลินเชี่ยนซู และคนอื่นๆ กำลังบอกลาสหายเก่าอยู่

ในความว่างเปล่าที่ไกลออกไป จีเต้าเหยี่ยนก็กำลังโอบกอดเทพธิดามังกรน้ำแข็งเอาไว้ ส่วนนักพรตติ้งไห่ก็กำลังบอกลาเจ้าตำหนักชิงเหยา

ในครั้งนี้เฉินเนี่ยนจือเตรียมจะพาคนเหินเวหาไปสิบคน ได้แก่ เฉินฝูซู, เฉินจื่อเสวียน, ลู่เหวินหยวน, กู้หลานซาน, หลินเชี่ยนซู, ซูฉงฟาง, จีเฟยเสวี่ย, จีเต้าเหยี่ยน, บรรพชนชิงอิ้น และนักพรตติ้งไห่

บัดนี้ทั้งสิบคนกำลังจะลาจากครอบครัว ในใจก็มีความรู้สึกราวกับเป็นการจากลากันชั่วนิรันดร์

พวกเขาเข้าใจดีว่า หลังจากจากลากันในครั้งนี้ เกรงว่าชาตินี้คงยากที่จะได้พบกันอีก

นอกจากเทพธิดามังกรน้ำแข็งที่เป็นมังกรแท้สายเลือดบริสุทธิ์ มีความมั่นใจอย่างมากที่จะบรรลุเป็นเซียนแล้ว คนอื่นๆ ก็ไม่มีความมั่นใจเลยแม้แต่น้อยที่จะบรรลุเป็นเซียนได้

อย่างเจ้าตำหนักชิงเหยาคู่บำเพ็ญเพียรของนักพรตติ้งไห่ แม้ว่าจะได้รับการสนับสนุนจากนักพรตติ้งไห่จนสามารถทะลวงเข้าสู่ขอบเขตหยวนเสินได้ ทว่าศักยภาพของนางก็หมดสิ้นไปแล้ว

หากไม่ได้รับการสนับสนุนจากตัวตนระดับเซียนปฐพีขึ้นไป เกรงว่านางคงไม่มีทางบรรลุเป็นเซียนในชาตินี้ได้อย่างแน่นอน

"ไปกันเถอะ หากพวกเจ้าสามารถบรรลุเป็นเซียนได้ ภายภาคหน้าก็ใช่ว่าจะไม่มีโอกาสได้พบกันอีก"

ต่อให้ไม่อยากจากลา ทว่าสุดท้ายก็ต้องจากกันอยู่ดี

เฉินเนี่ยนจือพาทุกคนขึ้นเรือเซียนขนนกแดง บอกลาสหายเก่าทีละคน ก่อนจะหายลับไปที่สุดปลายของหมู่ดาวอันไร้ที่สิ้นสุด

แตกต่างจากการที่เซียนเหินเวหา การกลับไปยังแดนเซียนของเขาไม่สามารถดึงดูดแสงเซียนนำทางได้ หากต้องการจะกลับไปยังเขตแดนเซียน ก็ต้องอาศัยค่ายกลเคลื่อนย้ายของวังดารา ซึ่งก็ต้องใช้เวลาไม่น้อยเลยทีเดียว

[จบแล้ว]