บทที่ 1089 - แบกรับหยินหยางโอบอุ้มไท่ซวี

บทที่ 1089 - แบกรับหยินหยางโอบอุ้มไท่ซวี

"ดี!"

เซียนชิงซวูสะบัดแขนเสื้อ ทันใดนั้นก็ซัดดาบสวรรค์เล่มหนึ่งออกไป ซึ่งมันคือของวิเศษเซียนระดับสูง

ดาบเล่มนี้เผยให้เห็นความคมกริบ บีบบังคับให้อสรพิษเถิงต้องตั้งรับอย่างเต็มกำลัง

"ไม่นึกเลยว่าพี่ชิงซวู จะเชี่ยวชาญทั้งดาบและกระบี่เช่นนี้"

เทพธิดาบุปผาหัวเราะคิกคัก นางสะบัดแขนเสื้อ ปล่อยของวิเศษเซียนที่มีลักษณะคล้ายผ้าไหมสีชมพูออกไป พุ่งเข้าม้วนรัดรอบเอวของอสรพิษเถิงยุคบรรพกาลจนแน่นหนา

เมื่อคนอื่นๆ เห็นดังนั้น ก็ต่างลงมืออย่างพร้อมเพรียงกันในพริบตา

"อมิตาพุทธ!"

พระชราซัดลูกประคำที่ส่องแสงสีทองอร่ามออกไป ลูกประคำเหล่านั้นหมุนวนไม่หยุด ก่อนจะพุ่งเข้าคล้องคออสรพิษเถิงเอาไว้แน่น

เจิ้นอวี้จื่อส่งเสียงฮึดฮัดอย่างเย็นชา โซ่สองเส้นร่วงหล่นลงมาจากท้องฟ้า ทะลวงผ่านปีกทั้งสองข้างของอสรพิษเถิง แล้วพันธนาการมันไว้อย่างแน่นหนา

เมื่อเห็นอสรพิษเถิงดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด เฉินเนี่ยนจือก็เร่งเร้าฝ่ามือจับกุมฮุ่นหยวน พุ่งเข้าบีบจุดตายที่เจ็ดชุ่นของอสรพิษเถิง ควบคุมมันเอาไว้ได้ในที่สุด

"ดี!"

"ถ้าอย่างนั้นก็ให้ข้าลองดูสักหน่อย ว่าจะสามารถเจาะทะลุเกล็ดทองคำของอสรพิษเถิงตัวนี้ได้หรือไม่"

เมื่อเห็นว่าอสรพิษเถิงถูกสะกดเอาไว้ได้ชั่วคราว นักพรตชานเทียนก็หัวเราะลั่น พร้อมกับเร่งเร้าอิทธิฤทธิ์ของตนเอง

เขาเร่งเร้าพลังเวทอย่างรวดเร็ว ทันใดนั้น ขาซ้ายที่พิการก็ขยายขนาดขึ้นอย่างกะทันหัน กลายเป็นเท้าเทพมารที่บดบังท้องฟ้าและแสงอาทิตย์ เหยียบลงบนร่างของอสรพิษเถิงอย่างแรง

"นี่มัน!"

เมื่อเห็นภาพนี้ รูม่านตาของเฉินเนี่ยนจือก็หดเกร็ง เผยให้เห็นสีหน้าเคร่งขรึมขึ้นมาสามส่วน

ในที่สุดเขาก็เข้าใจแล้วว่า ขาซ้ายของนักพรตชานเทียนผู้นี้ไม่ได้พิการมาตั้งแต่กำเนิด แต่เกิดจากการฝึกฝนอิทธิฤทธิ์บางอย่าง

นักพรตชานเทียนผู้นี้ใช้พลังปราณเซียนของตนเอง ร่วมกับวิธีการอันโหดร้ายในการหลอมรวมยาลับต่างๆ เข้าไปในขาซ้าย และเมื่อผ่านการสะสมมาเป็นเวลานาน ในที่สุดเขาก็สามารถหล่อหลอมขาซ้ายที่มีอานุภาพไร้เทียมทานขึ้นมาได้สำเร็จ

เนื่องจากพลังภายในขาซ้ายนั้นแข็งแกร่งเกินไป อีกทั้งกระบวนการฝึกฝนก็โหดร้ายทารุณ ทำให้ร่างกายของเขาไม่สามารถรับไหว จนต้องกลายเป็นคนพิการในที่สุด

ทว่าหลังจากต้องจ่ายด้วยราคาอันแสนแพง ขาซ้ายที่นักพรตชานเทียนหล่อหลอมขึ้นมาก็มีความน่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง

แม้เขาจะมีระดับการบำเพ็ญเพียรเพียงขอบเขตบรรลุเซียนขั้นแปด ทว่าอานุภาพที่ระเบิดออกมาจากเท้าเทพชานเทียนนี้ กลับเหนือกว่าขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้าไปไกลลิบ ดีไม่ดีอาจจะมีอานุภาพถึงเจ็ดส่วนของของวิเศษเซียนระดับสูงสุดเลยทีเดียว

"ตู้ม—"

ในขณะที่เฉินเนี่ยนจือกำลังครุ่นคิด เท้าเทพชานเทียนก็ร่วงหล่นลงมา กระทืบลงบนร่างของอสรพิษเถิงอย่างแรง

การโจมตีอันทรงพลังเช่นนี้ สามารถทะลวงผ่านการป้องกันของอสรพิษเถิงไปได้ในที่สุด กระทืบจนมันกระอักเลือดออกมา เกล็ดที่ดูราวกับหล่อหลอมมาจากทองคำเซียนบนร่างก็หลุดร่วงไปไม่น้อย

อสรพิษเถิงเจ็บปวดแสนสาหัส มันแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้น

เห็นเพียงมันระเบิดพลังมหาศาลดิ้นรนอย่างไม่เคยมีมาก่อน ผ้าไหมสีชมพูของเทพธิดาบุปผาที่มีระดับเพียงของวิเศษเซียนระดับกลาง เป็นสิ่งแรกที่ไม่สามารถต้านทานได้ มันขาดสะบั้นออกเป็นหลายท่อนในทันที

ตามมาด้วยลูกประคำทั้งหกเม็ดของพระชราที่ระเบิดออกทีละเม็ด ฝ่ามือยักษ์ฮุ่นหยวนของเฉินเนี่ยนจือและโซ่ของเจิ้นอวี้จื่อก็ไม่สามารถสะกดมันไว้ได้อีกต่อไป ปล่อยให้มันดิ้นหลุดออกไปได้ในที่สุด

"แย่แล้ว!"

สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไป เฉินเนี่ยนจือและเจิ้นอวี้จื่อคว้าจังหวะนี้ไว้ได้ทัน และแทบจะลงมือพร้อมกัน

เห็นเพียงเจิ้นอวี้จื่อซัดทวนยาวออกไปอย่างรุนแรง แทงทะลุร่างของอสรพิษเถิงผ่านบริเวณเกล็ดที่ฉีกขาด

กระบี่เพลิงกาฬคืนสู่ความว่างเปล่าของเฉินเนี่ยนจือตามติดไปติดๆ มันพุ่งเข้าสู่ร่างกายของอสรพิษเถิงตามรอยแผล ปราณกระบี่เพลิงอัคคีทักษิณอันร้อนแรงเริ่มอาละวาดอยู่ภายใน

"โฮก—"

เมื่อกระบี่เซียนเข้าสู่ร่างกาย อสรพิษเถิงก็ดิ้นรนคำรามด้วยความเจ็บปวดทรมาน มันกลิ้งตัวไปมาบนท้องฟ้าอย่างไม่หยุดหย่อน

ทว่าภายในร่างกายของมัน ปราณกระบี่และเปลวเพลิงอันร้อนแรงก็ยังคงลุกลามต่อไป ในที่สุดก็พุ่งตรงไปยังจุดตายที่เจ็ดชุ่น

"แคว่ก!"

เสียงกรีดร้องดังขึ้น การโจมตีครั้งนี้เจาะทะลุหัวใจของอสรพิษเถิงไปได้จริงๆ อสรพิษเถิงร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะร่วงหล่นลงกระแทกพื้นอย่างแรง และสิ้นใจไปในที่สุด

เมื่อเห็นว่าอสรพิษเถิงถูกสังหาร เซียนชิงซวูก็ยิ้มพลางเดินเข้ามาใกล้ "อสรพิษเถิงตัวนี้แข็งแกร่งเทียบเท่าขอบเขตบรรลุเซียนขั้นเก้า แต่น้องชายกลับสามารถสังหารมันได้ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว ช่างน่าเลื่อมใสจริงๆ"

เฉินเนี่ยนจือขมวดคิ้วเล็กน้อย เขารู้สึกตะหงิดใจที่เซียนชิงซวูเข้ามาใกล้เกินไป จึงแอบถอยหลังไปครึ่งก้าวอย่างแนบเนียนพลางเอ่ย "การต่อสู้ครั้งนี้ไม่ใช่ผลงานของข้าเพียงคนเดียว ทุกท่านต่างก็ลงแรงไปไม่น้อย"

"หากไม่ได้สหายเต๋าชานเทียนทำให้มันบาดเจ็บสาหัส ข้าก็คงหาโอกาสสังหารมันไม่ได้หรอก"

"ก็จริงนะ"

เซียนชิงซวูมองไปยังนักพรตชานเทียน ก่อนจะเอ่ยอย่างเกรงใจว่า "การต่อสู้ครั้งนี้ สหายเต๋าชานเทียนสมควรได้รับความดีความชอบเป็นอันดับแรก"

นักพรตชานเทียนกลับมีสีหน้าดีใจอย่างบ้าคลั่ง เขามองไปยังรากวิญญาณเซียนทั้งสองต้นนั้นพลางเอ่ย "ในเมื่อให้ข้าเป็นอันดับแรก งั้นก็รีบเก็บรวบรวมสมบัติ แล้วแบ่งให้ชายชราผู้นี้เยอะๆ หน่อย"

"ตู้ม—"

ในขณะนั้นเอง ท้องฟ้าเบื้องบนก็สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง

ทุกคนเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นลูกแก้ววิเศษสองลูกสีทองและสีฟ้าพุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ก่อนจะพุ่งเข้าโจมตีใส่พวกเขาทันที

"แย่แล้ว นั่นคือลูกแก้วสองขั้วหยินหยาง"

เซียนชิงซวูร้องอุทาน เขาจำที่มาของสิ่งนี้ได้

ในใจของทุกคนสั่นสะท้าน ลูกแก้วสองขั้วหยินหยางนี้คือของวิเศษเซียนคู่กายของบรรพชนหยินหยางในอดีต

ของวิเศษเซียนทั้งสองชิ้นนี้ล้วนเป็นของวิเศษเซียนระดับสูงสุด และยังเป็นสุดยอดสมบัติระดับสูงสุดที่เป็นคู่กัน เหมือนกับกระบี่คู่ฟ้าอัคคีของเฉินเนี่ยนจืออีกด้วย

อาจกล่าวได้ว่าสิ่งนี้คือเป้าหมายสูงสุดของการเดินทางในครั้งนี้ของทุกคน นึกไม่ถึงเลยว่ามันจะจู่โจมตีพวกเขาอย่างกะทันหันเช่นนี้

เมื่อเผชิญหน้ากับการโจมตีจากของวิเศษเซียนระดับสูงสุดสองชิ้น ทุกคนต่างก็ไม่กล้าชะล่าใจ รีบงัดไม้ตายก้นหีบออกมาต่อต้านทันที

"อ๊าก—"

แต่ในตอนนั้นเอง นักพรตชานเทียนกลับส่งเสียงร้องโหยหวนออกมาอย่างน่าสังเวช

เฉินเนี่ยนจือหันกลับไปมอง จึงเพิ่งพบว่าเซียนชิงซวูเกิดทรยศขึ้นมากะทันหัน ดาบสวรรค์และกระบี่เซียนถูกฟันออกไปพร้อมกัน แทงทะลุร่างของนักพรตชานเทียน

"ชิงซวู เหตุใดเจ้าถึง..."

นักพรตชานเทียนเบิกตากว้างด้วยความไม่อยากเชื่อ ไม่นึกเลยว่ามิตรภาพหลายแสนปีระหว่างเขากับเซียนชิงซวู อีกฝ่ายจะกล้าลอบกัดเขาในเวลาเช่นนี้

น่าเสียดายที่เขาไม่มีโอกาสได้เสียใจอีกแล้ว ดาบสวรรค์และกระบี่เซียนฟันสลับกัน เสียง 'เช้ง' ดังขึ้น นักพรตชานเทียนถูกสังหารกลางอากาศในทันที

"ตู้ม—"

และในชั่วพริบตานั้นเอง ทุกคนก็สามารถสกัดกั้นการจู่โจมตีของของวิเศษเซียนระดับสูงสุดทั้งสองชิ้นไว้ได้ สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่เซียนชิงซวู สีหน้าของพวกเขาเต็มไปด้วยความระแวดระวัง ก่อนจะถอยร่นไปหลายก้าว

ก่อนที่พวกเขาจะได้พูดอะไร ก็ได้ยินเสียงหึ่งๆ ดังขึ้นกลางอากาศ ภายใต้ลูกแก้วสองขั้วหยินหยาง ร่างหนึ่งที่มีแสงหยินหยางสาดส่องอยู่เบื้องหลังได้ก้าวเดินฝ่าความว่างเปล่าเข้ามา

ผู้มาเยือนมีผมขาวราวกับนกกระเรียนทว่าใบหน้ากลับอ่อนเยาว์ เป็นชายชราผู้มีบุคลิกสง่างามราวกับเซียนผู้วิเศษ เขาแย้มยิ้มมองทุกคนพลางร่ายกลอนว่า

"แบกรับหยินหยางโอบอุ้มไท่ซวี หยั่งรู้เกิดตายมรรคากลับคืนสู่หนึ่ง"

"ยามเป็นคือทรราชในหมู่เซียน ยามตายก็ยังเป็นวีรบุรุษในหมู่ภูตผี"

"ชายชราผู้นี้มีนามว่าป๋อไท่ซวี ในอดีตมีฉายาว่าบรรพชนหยินหยาง ขอคารวะสหายเต๋าทุกท่าน"

"บรรพชนหยินหยาง!"

เมื่อมองไปยังคนตรงหน้า ทุกคนต่างก็รู้สึกหวาดกลัว เผยให้เห็นสีหน้าตื่นตระหนกตกใจอย่างสุดขีด

บรรพชนหยินหยางตายไปตั้งนานนับล้านปีแล้ว จะฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้อย่างไร แต่ถ้าไม่ใช่บรรพชนหยินหยาง แล้วใครล่ะที่จะสามารถควบคุมลูกแก้วสองขั้วหยินหยางนี้ได้อย่างง่ายดายถึงเพียงนี้

เฉินเนี่ยนจือจ้องมองอย่างละเอียด รูม่านตาของเขาหดเกร็งครั้งแล้วครั้งเล่า ภายในใจแฝงไว้ด้วยความหวาดระแวงและสงสัย

"ผู้ฝึกตนภูตผี"

เจิ้นอวี้จื่อก็ดูเหมือนจะมองออกเช่นกัน เขาจึงสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยขึ้น

"สายตาแหลมคมดีนี่"

บรรพชนหยินหยางพยักหน้า ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า "เมื่อหนึ่งล้านปีก่อนในมหันตภัยครั้งที่เจ็ด ชายชราผู้นี้พ่ายแพ้ให้กับคนผู้นั้นไปครึ่งกระบวนท่า และร่วงหล่นลงท่ามกลางมหันตภัย"

"โชคดีที่ยังมีเศษเสี้ยววิญญาณหลงเหลืออยู่ ได้มานิพพานอยู่ที่นี่นานนับล้านปี และก้าวเข้าสู่เส้นทางของผู้ฝึกตนภูตผีนรกภูมิ"

"บัดนี้บรรพชนใกล้จะบรรลุมรรคาเซียนปฐพีนรกภูมิแล้ว ยังขาดวิญญาณเซียนขอบเขตบรรลุเซียนช่วงปลายอีกหกดวงมาเป็นเครื่องสังเวย จึงขอรบกวนสหายเต๋าทุกท่านขอยืมครรภ์เซียนมาใช้ประโยชน์สักหน่อยเถิด"

[จบแล้ว]