บทที่ 3 - ตั้งค่าความปรารถนาครั้งที่สอง

บทที่ 3 - ตั้งค่าความปรารถนาครั้งที่สอง

"เปิดให้เข้าห้องสอบแล้ว"

"เสี่ยวอวี่ เขาเปิดให้เข้าห้องสอบแล้ว รีบเข้าไปเถอะ ทำใจให้สบาย ไม่ต้องกดดันนะ!" เซียวติ้งกั๋วผู้เป็นพ่อรีบบอก ส่วนสวีจิ้งอี๋ผู้เป็นแม่ที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็เสริมว่า "รีบไปเถอะลูก แม่จะรออยู่ตรงนี้นะ"

"พ่อครับ แม่ครับ กลับกันไปก่อนเถอะ ผมไม่ใช่เด็กๆ แล้วนะ"

เซียวอวี่บอกลาพ่อแม่เสร็จก็เดินเข้าไปในบริเวณสนามสอบ พอเห็นแผ่นหลังของคนคนหนึ่งอยู่ข้างหน้า เขาก็รีบสาวเท้าเดินให้เร็วขึ้น

จังหวะที่เดินเข้าไปใกล้ เซียวอวี่แกล้งทำเป็นหันหลังกลับไปโบกมือลาพ่อแม่ แล้วก็จงใจเดินชนผู้ชายคนนั้นเข้าอย่างจัง

ชนซะกระเด็นไปตั้งสองเมตร แม้จะไม่ถึงกับล้มก้นจ้ำเบ้า แต่ก็เซถลาไปพอสมควร

เมื่อมองดูใบหน้าของหลัวเฟิงในตอนนี้ แม้จะยังดูอ่อนเยาว์แต่ก็แฝงไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ถึงจะไม่หล่อเหลาบาดใจ แต่ก็ดูมีเสน่ห์แบบลูกผู้ชาย ไม่แปลกใจเลยที่สวีซินดาวโรงเรียนมัธยมสามจะเทใจให้เขา

การพบกันแบบละครหลังข่าวแบบนี้แหละ คือก้าวแรกของเซียวอวี่ในการทำความรู้จักกับหลัวเฟิง

"เพื่อน ขอโทษทีนะ เมื่อกี้มัวแต่โบกมือลาที่บ้าน ไม่ทันมองทางเลยชนนายเข้าให้! ไม่เป็นไรใช่ไหม"

"ไม่เป็นไรหรอก แต่วันหลังนายเดินระวังหน่อยก็ดีนะ" หลัวเฟิงเอามือคลำหลังตัวเองเบาๆ รอยชนเมื่อกี้เล่นเอาเจ็บเอาเรื่องเหมือนกัน

ที่เซียวอวี่ตั้งใจชนแรงๆ ก็เพื่อสร้างความประทับใจแรกพบให้มันฝังลึกยังไงล่ะ

"เพื่อน ขอโทษจริงๆ นะ! ขอแนะนำตัวหน่อย ฉันชื่อเซียวอวี่ เรามาแลกเบอร์ติดต่อกันไว้ดีกว่า เผื่อนายกลับไปแล้วเจ็บตรงไหน จะได้ตามตัวฉันถูกไง!"

เซียวอวี่ยื่นมือขวาออกไปอย่างเป็นมิตร

"ได้สิ ฉันหลัวเฟิง งั้นเรามาแอดเฟรนด์กัน"

หลัวเฟิงที่คลุกคลีอยู่กับการฝึกซ้อมในสำนักนักสู้เป็นประจำ บาดเจ็บจากการประลองเป็นเรื่องปกติ เขาจึงไม่ได้ใส่ใจกับรอยชนเมื่อครู่นัก แถมดูจากการแต่งตัวของคนตรงหน้าก็ดูภูมิฐานดี การแอดเฟรนด์ไว้ก็ไม่เสียหายอะไร

หลังจากทั้งคู่แอดเฟรนด์กันเรียบร้อยแล้ว ก็แยกย้ายกันไปเข้าห้องสอบของตัวเอง

ภายในห้องสอบ บัตรประจำตัวผู้เข้าสอบและบัตรประชาชนถูกวางไว้ที่มุมขวาบนของโต๊ะเพื่อให้กรรมการคุมสอบตรวจสอบ ส่วนกระดาษข้อสอบก็เริ่มแจกจ่ายลงมา

"ข้อสอบสายวิทย์ระดับมหาวิทยาลัยแห่งเมืองเจียงหนาน ปี 2056 ชุด A" ข้อความตัวบรรจงพิมพ์หราอยู่บนสุดของข้อสอบ

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยระดับชาติมีทั้งหมดสามวิชา ได้แก่ สายวิทย์ สายศิลป์ และปิดท้ายด้วยคณิตศาสตร์ แต่ละวิชามีคะแนนเต็ม 250 คะแนน รวมคะแนนเต็มทั้งหมด 750 คะแนน

สายวิทย์ครอบคลุมวิชาฟิสิกส์ เคมี และชีววิทยา

สายศิลป์ครอบคลุมวิชาภาษาจีน ประวัติศาสตร์ การเมือง และภูมิศาสตร์

ส่วนวิชาคณิตศาสตร์ ก็แน่นอนว่าคือวิชาคณิตศาสตร์ล้วนๆ

ในฐานะที่คณิตศาสตร์เป็นรากฐานของวิทยาศาสตร์ธรรมชาติ การที่วิชานี้ถูกยกระดับความสำคัญขึ้นมาก็ไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร

เวลาล่วงเลยเข้าสู่วันที่ 9 มิถุนายน ซึ่งเป็นวันสอบวิชาคณิตศาสตร์

ภายในห้องสอบ หลัวเฟิงจ้องมองโจทย์คำนวณข้อที่สอง มือก็ขีดเขียนทดเลขลงบนกระดาษทดอย่างไม่ลดละ ลองคำนวณซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่ก็ยังหาคำตอบไม่ได้สักที หัวใจของเขาเต้นรัวเร็วขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดก็เกินขีดจำกัดที่ร่างกายจะรับไหว และหมดสติฟุบลงไปกองกับโต๊ะ

ช่างแตกต่างจากเซียวอวี่โดยสิ้นเชิง ด้วยความขยันหมั่นเพียรที่สั่งสมมา การสอบคณิตศาสตร์ในวันนี้จึงเป็นเรื่องกล้วยๆ สำหรับเขา

"กริ๊ง กริ๊ง กริ๊ง" เสียงออดหมดเวลาดังก้องไปทั่วบริเวณโรงเรียนมัธยมอันดับหนึ่งแห่งเขตอี๋อัน บรรดาผู้ปกครองที่รอคอยอย่างกระวนกระวาย ไม่ว่าจะรออยู่หน้าห้องสอบ นั่งอยู่บนสนามหญ้า หรือยืนรออยู่ริมทางเดิน ต่างก็พากันผุดลุกขึ้นยืน ชะเง้อคอมองเข้าไปในโรงเรียนผ่านลูกกรงรั้ว

เหล่านักเรียนเดินทยอยออกจากห้องสอบกันขวักไขว่

การสอบเข้ามหาวิทยาลัยแห่งเมืองเจียงหนาน ประจำปี 2056 ได้สิ้นสุดลงอย่างเป็นทางการแล้ว

ในวันเดียวกันนั้นเอง อาสามเซียวกั๋วเซวียนก็จัดการสมัครสอบคัดเลือกเป็นว่าที่นักสู้ให้กับเซียวอวี่เรียบร้อยแล้ว

การสอบคัดเลือกเป็นว่าที่นักสู้ต้องสมัครล่วงหน้า โดยสำนักนักสู้ขีดสุดจะจัดสอบเดือนละหนึ่งครั้งในวันที่ 1 ของทุกเดือน

ช่วงสองวันที่ผ่านมานี้ เซียวอวี่วุ่นอยู่กับการฝึกซ้อมอยู่ที่บ้าน เพื่อให้คุ้นเคยกับพละกำลังที่เพิ่มขึ้นและประสบการณ์การต่อสู้ที่ได้รับมา บางครั้งเซียวติ้งกั๋วผู้เป็นพ่อก็จะยอมลดระดับพลังตัวเองลงมาเพื่อประลองฝีมือด้วย

"เสี่ยวอวี่ ไม่เบานี่หว่า! เตะท่านี้พลิกแพลงได้ร้ายกาจมาก!" เซียวติ้งกั๋วเอี้ยวตัวหลบลูกเตะของเซียวอวี่ได้อย่างหวุดหวิด ก่อนจะเอ่ยปากชมเปาะ

ลูกชายตรงหน้าเขาคนนี้ไม่เคยผ่านการต่อสู้จริงจังมาก่อนเลยแท้ๆ แต่กลับมีประสบการณ์การต่อสู้ที่แพรวพราวเหลือเชื่อ ทุกท่วงท่าล้วนเล็งไปที่จุดตายของเขาอย่างแม่นยำ แถมยังสำเร็จวิชาท่าร่างระดับสมบูรณ์แบบอีกต่างหาก

"ไม่รู้ว่าแกไปฝึกท่าร่างพวกนี้มาจากไหน ถึงได้บรรลุขั้นสมบูรณ์แบบได้ขนาดนี้"

เซียวอวี่ทำได้แค่หัวเราะแหะๆ แก้เกี้ยว แต่มือก็ยังไม่หยุดโจมตี

ทั้งสองคนประลองกันไปมาอย่างสูสีมาสามชั่วโมงแล้ว จะเรียกว่าประลองก็คงไม่ถูกนัก น่าจะเรียกว่าพ่อมาเป็นคู่ซ้อมให้มากกว่า

ตอนพักเบรก เซียวอวี่ก็นึกถึงหลัวเฟิงขึ้นมา ป่านนี้หมอนั่นคงยังนอนแอ้งแม้งอยู่ที่โรงพยาบาลแน่ๆ เขาเลยส่งข้อความไปหา

"หลัวเฟิง เป็นไงบ้าง ได้ยินว่านายเป็นลมตอนสอบเลข ตอนนี้ดีขึ้นหรือยัง"

ไม่กี่นาทีต่อมา เขาก็ได้รับข้อความตอบกลับจากหลัวเฟิง เขาดีใจยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ ในที่สุดก็ได้สานสัมพันธ์กันสักที

ข้อความของหลัวเฟิงเขียนว่า "ขอบใจนะ ตอนนี้ฉันดีขึ้นมากแล้ว ออกจากโรงพยาบาลแล้วล่ะ"

หลังจากนั้นเซียวอวี่ก็ชวนคุยสัพเพเหระอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะกลับไปตั้งหน้าตั้งตาฝึกซ้อมต่อ

เมื่อร่างกายคุ้นชินกับพละกำลังใหม่แล้ว เซียวอวี่ก็จัดการตั้งค่าความปรารถนาครั้งใหม่ทันที

"ระบบ ตั้งค่าความปรารถนา ขอให้สมรรถภาพทางร่างกายบรรลุระดับศิษย์ขั้นสอง"

ศิษย์ขั้นสองก็คือระดับนักรบระดับกลาง พลังหมัดแตะ 2,000 กิโลกรัม ความเร็ว 40 เมตรต่อวินาที หรือวิ่งร้อยเมตรใน 2.5 วินาที

【ตั้งค่าสำเร็จ!】

【โฮสต์ เซียวอวี่】

【ความปรารถนาที่ 1 ของโฮสต์ บรรลุระดับศิษย์ขั้นสอง】

【ความคืบหน้า 121.2/1000 แต้มปรารถนา】

ถึงแม้เซียวอวี่จะอยากมีพรสวรรค์พลังจิตแบบหลัวเฟิงใจแทบขาด แต่เขาก็รู้ตัวดีว่าความปรารถนาที่จะพลิกโฉมตัวเองแบบก้าวกระโดดขนาดนั้น ด้วยกำลังทรัพย์ของเขาในตอนนี้คงไม่มีทางทำสำเร็จได้ ต่อให้ไปยืมเงินพ่อมาก็คงไม่พออยู่ดี

ยิ่งไปกว่านั้น ตอนนี้ระบบบันดาลปรารถนายังตั้งค่าความปรารถนาได้แค่ข้อเดียว ถ้าขืนตั้งค่าให้ปลุกพรสวรรค์พลังจิต แล้วเกิดทำไม่สำเร็จในเวลาอันสั้น แผนการทั้งหมดที่เขาวางไว้ก็คงพังไม่เป็นท่า

แบบนั้นมันได้ไม่คุ้มเสียชัดๆ

หลายวันหลังจากนั้น เซียวอวี่เอาเงินเก็บหนึ่งล้านเหรียญในบัญชีไปกว้านซื้อเนื้อสัตว์ประหลาดระดับ F มาจนเกลี้ยง ได้แต้มปรารถนามา 500 แต้ม

เพื่อจะบรรลุเป้าหมายให้เร็วที่สุด เขาเลยเบนเข็มไปที่พ่อเซียวติ้งกั๋ว แผนการขอยืมเงินจึงบังเกิดขึ้น

"พ่อครับ ตอนนี้สมรรถภาพร่างกายผมถึงเกณฑ์นักสู้แล้วนะ พ่อจะไม่มีรางวัลอะไรมาเป็นกำลังใจให้ผมหน่อยเหรอครับ!"

"ไอ้ลูกตัวดี! แกคิดจะทำอะไรอีกล่ะ เพิ่งจะถอยรถให้ไปเมื่อไม่กี่เดือนก่อนเองไม่ใช่เหรอ" เซียวติ้งกั๋วตบหัวลูกชายเบาๆ แล้วหัวเราะร่วน

เมื่อสามเดือนก่อน ร่างเดิมของเซียวอวี่เพิ่งจะใช้ข้ออ้างฉลองบรรลุนิติภาวะขอรถหรูไปคันหนึ่ง

"คราวนี้ผมไม่เอารถแล้วครับพ่อ ขอยืมเงินหน่อยสิครับ เอาไว้เป็นทุนตั้งต้นสำหรับนักสู้ไง! พ่อก็รู้ว่าทุนรอนสำหรับนักสู้มันสำคัญแค่ไหน ไม่ว่าจะเป็นวิชาหรืออาวุธ ก็ต้องใช้เงินก้อนโตทั้งนั้นแหละ!"

"ไอ้ลูกคนนี้! แกยังสอบเป็นว่าที่นักสู้ไม่ผ่านเลยนะ! ริจะคิดเรื่องทุนตั้งต้นซะแล้ว! แถมพอสอบผ่านนะ ไม่ว่าจะเข้าสำนักขีดสุดหรือสายฟ้า แกก็จะได้เงินตั้งต้นก้อนหนึ่งอยู่แล้ว แล้วทางตระกูลเราก็จะสมทบทุนให้ตามพรสวรรค์อย่างต่ำก็ห้าล้านเหรียญหัวเซี่ย แน่นอนว่าพ่อก็จะสมทบให้ด้วยอีกแรง"

เซียวอวี่ที่รู้เนื้อเรื่องทะลุปรุโปร่งย่อมรู้เรื่องพวกนี้ดีอยู่แล้ว แถมเขายังรู้อีกว่า ภายในหนึ่งเดือนหลังจากสอบผ่านเป็นว่าที่นักสู้ ยิ่งพัฒนาสมรรถภาพร่างกายไปได้ไกลแค่ไหน ก็ยิ่งได้เงินสนับสนุนจากสำนักมากขึ้นเท่านั้น

"ขอบคุณครับพ่อ! ตลอดสองวันที่ผ่านมานี้ พ่อก็คงเห็นฝีมือของลูกชายคนนี้แล้วนี่ครับ การสอบเป็นว่าที่นักสู้มันก็แค่เรื่องจิ๊บๆ! ยังไงส่วนที่พ่อจะสมทบให้ พ่อก็ต้องให้อยู่ดีนี่ครับ!"

ตั้งแต่รู้ว่าสมรรถภาพร่างกายของเซียวอวี่ก้าวเข้าสู่ระดับนักรบระดับต้น เซียวติ้งกั๋วก็เตรียมเงินทุนตั้งต้นไว้ให้ลูกชายเรียบร้อยแล้ว แถมจำนวนเงินก็ไม่ใช่ย่อยๆ ซะด้วย

เพื่อให้พ่อมั่นใจว่าเขาจะไม่เอาเงินไปผลาญเล่น เซียวอวี่จึงทำหน้าจริงจัง แววตาเด็ดเดี่ยว แล้วพูดว่า "พ่อไว้ใจผมเถอะครับ! ผมรับรองว่าจะไม่เอาไปใช้สุรุ่ยสุร่ายเด็ดขาด เงินทุกบาททุกสตางค์ ผมจะเอาไปใช้พัฒนาฝีมือให้แข็งแกร่งขึ้นแน่นอน!"

ถึงเซียวติ้งกั๋วจะยังงงๆ ว่าลูกชายจะเอาเงินไปทำอะไรตอนนี้ แต่เขาก็รู้จักลูกชายตัวเองดี ตลอดสิบแปดปีที่ผ่านมา เซียวอวี่เป็นเด็กดีมาตลอด ไม่เคยมีประวัติด่างพร้อยเลยสักนิด

ไม่ว่าจะเป็นเพื่อนบ้านหรือครูบาอาจารย์ที่โรงเรียน ต่างก็พากันชื่นชมว่าลูกชายเขาเป็นเด็กนิสัยดีกันทั้งนั้น!

"งั้นพ่อให้แกก่อนห้าล้าน ส่วนที่เหลือรอแกเข้าสำนักให้เรียบร้อยก่อนค่อยว่ากัน!"

เงินห้าล้านสำหรับเซียวติ้งกั๋วในตอนนี้ไม่ใช่เรื่องใหญ่โตอะไร แถมเงินก้อนนี้ยังเป็นแค่ส่วนเล็กๆ ที่เขาเตรียมไว้ด้วยซ้ำ

ตั้งแต่เขาเลื่อนขั้นเป็นขุนพลรบระดับสูงมาแปดปี ร่างกายของเขาก็ติดคอขวดอยู่ที่จุดสูงสุดของระดับนี้มาตลอด แปดปีมานี้เขาสะสมเงินทองไว้ได้เป็นกอบเป็นกำ การเจียดเงินส่วนหนึ่งมาเป็นทุนรอนให้ลูกชายจึงเป็นเรื่องปกติธรรมดามาก

ถึงแม้จะไม่รู้ว่าลูกชายเอาเงินไปทำอะไรตอนนี้ แต่เขาก็เลือกที่จะเชื่อใจลูก

เงินห้าล้านก้อนนี้อยู่กับเซียวอวี่ได้ไม่ถึงอาทิตย์ เขาก็เอามันไปละลายกับเนื้อสัตว์ประหลาดสารพัดชนิด ดูดซับมันจนกลายเป็นแต้มปรารถนาในระบบจนหมดเกลี้ยง

"ระบบ ตรวจสอบความคืบหน้าของความปรารถนาหน่อย"

【โฮสต์ เซียวอวี่】

【ความปรารถนาที่ 1 ของโฮสต์ บรรลุระดับศิษย์ขั้นสอง】

【ความคืบหน้า 3121.2/1000 แต้มปรารถนา】

ถึงแม้ตอนนี้แต้มจะถึงเกณฑ์แล้ว แต่เขาก็ยังข่มใจไม่กดอัปเลเวลทันที รอให้สอบว่าที่นักสู้ผ่านไปก่อนค่อยว่ากัน

ในที่สุดก็ถึงเวลาสองทุ่มของวันที่ 16 มิถุนายน

เวลาที่ประกาศผลสอบเข้ามหาวิทยาลัยอย่างเป็นทางการ

ทั้งนักเรียนและผู้ปกครองสามารถเช็กผลสอบผ่านทางโทรศัพท์หรืออินเทอร์เน็ตได้เลย แถมเกณฑ์คะแนนสำหรับสอบติดมหาวิทยาลัยก็จะประกาศออกมาพร้อมกันด้วย

ถึงแม้เซียวอวี่ที่ตอนนี้กลายเป็นนักสู้ไปแล้วจะไม่ค่อยแคร์ผลสอบเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ยังอุตส่าห์เข้าไปเช็กในเน็ตดูสักหน่อย

"เสี่ยวอวี่ ผลสอบเป็นไงบ้างลูก" สวีจิ้งอี๋ผู้เป็นแม่ถามพลางเก็บจานชามไปพลาง สายตาก็มองไปที่เซียวอวี่ที่กำลังถือโน้ตบุ๊กเช็กผลสอบอยู่

"เน็ตอืดเป็นเต่าเลยครับแม่ กำลังรีเฟรชอยู่ สงสัยคนแห่เข้ามาเช็กพร้อมกันเยอะไปหน่อย"

เซียวอวี่บ่นอุบอิบอย่างเซ็งๆ

เซียวติ้งกั๋วที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ลุ้นไปด้วย ถึงจะมั่นใจว่าลูกชายต้องเอาดีทางนักสู้แน่ๆ แต่มีพ่อแม่คนไหนบ้างล่ะที่ไม่อยากให้ลูกตัวเองเก่งทั้งบู๊และบุ๋น!

สามนาทีต่อมา หน้าเว็บก็โหลดเสร็จสมบูรณ์

เซียวอวี่รีบพิมพ์ชื่อ นามสกุล เลขบัตรประชาชน และเลขประจำตัวสอบลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะกดปุ่ม "ค้นหา"

หน้าจอกะพริบแวบหนึ่ง ก่อนที่ตารางคะแนนจะโชว์หราขึ้นมา

ชื่อผู้เข้าสอบ เซียวอวี่ เพศ ชาย เลขบัตรประชาชน 426123203803213251 เลขประจำตัวสอบ 5878643587890799 สายศิลป์ 189 สายวิทย์ 211 คณิตศาสตร์ 212 คะแนนรวม 612 เกณฑ์คะแนนสอบติดมหาวิทยาลัย 561

"ไอ้ลูกชาย ทำได้ดีมาก! เกณฑ์ขั้นต่ำ 561 คะแนน แกสอบได้ตั้ง 612 แบบนี้ต่อให้ไม่เข้าสำนักนักสู้ ก็เข้าเรียนที่มหาวิทยาลัยทหารอันดับหนึ่งแห่งเจียงหนานได้สบายๆ เลย" เซียวติ้งกั๋วเห็นคะแนนแล้วก็ยิ้มแก้มปริ เขาดีใจสุดๆ ที่ลูกชายมีทางเลือกในชีวิตเพิ่มขึ้นมาอีกทาง

เส้นทางของนักสู้โดยทั่วไปมีอยู่สี่ทาง

ทางแรกคือเข้าร่วมกับกองทัพ เป็นทหารรับใช้ชาติ ข้อดีคือมีความปลอดภัยสูง

ทางที่สองคือเข้าสังกัดสำนักนักสู้ ระบบการจัดการของสำนักจะค่อนข้างยืดหยุ่น ให้อิสระมากกว่า แถมสำนักนักสู้ขีดสุดยังก่อตั้งโดยยอดฝีมืออันดับหนึ่งของโลกอย่าง หง ทำให้เหล่านักสู้ของตระกูลเซียวส่วนใหญ่เลือกที่จะเข้าสังกัดนี้

ทางที่สามคือการเข้าร่วมกับกลุ่มทุน บริษัทยักษ์ใหญ่ ตระกูลมหาอำนาจ หรือขั้วอำนาจต่างๆ หน้าที่ก็คือเป็นกองกำลังส่วนตัวให้พวกเขานั่นเอง

ทางสุดท้ายคือการเป็นทหารรับจ้าง ทางนี้ต้องเอาชีวิตเข้าแลก เสี่ยงอันตรายที่สุด แต่ก็มีอิสระมากที่สุดเช่นกัน

ทั้งสี่เส้นทางต่างก็มีข้อดีข้อเสียแตกต่างกันไป

แน่นอนว่าเซียวติ้งกั๋วย่อมหวังให้ลูกชายเลือกเรียนมหาวิทยาลัยทหารควบคู่ไปกับการเป็นนักสู้ เรียนจบมาก็เข้ารับราชการทหาร คนที่มีทั้งฝีมือและความรู้ด้านการทหารแบบนี้ เข้าไปปุ๊บก็ต้องได้เป็นระดับหัวหน้าแน่ๆ รับรองว่าปลอดภัยหายห่วงชัวร์

นี่คือเส้นทางที่เขาคาดหวังอยากให้ลูกชายเดินไป

แต่นั่นแหละ ทุกอย่างก็ขึ้นอยู่กับการตัดสินใจของเซียวอวี่เอง เพราะท้ายที่สุดแล้วนี่มันก็คือชีวิตของลูก

เขาให้คำแนะนำได้ แต่ไม่อยากไปบงการชีวิตลูก

พอคิดได้แบบนี้ เขาก็อดถอนหายใจออกมาไม่ได้ "ลูกโตเป็นหนุ่มแล้วจริงๆ!"

หลังกินข้าวเย็นเสร็จ เซียวอวี่ก็กลับเข้าห้องนอน แล้วส่งข้อความหาหลัวเฟิง

"หลัวเฟิง ผลสอบออกแล้วนะ อย่าลืมเข้าไปดูซะล่ะ!"

หลัวเฟิงไม่ได้ตอบอะไรกลับมา ส่งมาแค่สติกเกอร์รูปหน้ายิ้มแห้งๆ เท่านั้น

เซียวอวี่รู้ดีอยู่แก่ใจว่าคะแนนของหลัวเฟิงคงออกมาไม่ค่อยสวยนัก เขาจึงส่งข้อความไปปลอบใจ

"ถึงคะแนนสอบจะออกมาไม่ดีก็ไม่เป็นไร ยังมีทางเลือกเป็นนักสู้อีกทางนี่ ฉันเคยได้ยินเรื่องของนายมาบ้างนะ รู้ว่านายมีฝีมือดีแค่ไหน ฉันเชื่อว่านายต้องทำได้แน่! สู้ๆ นะ!"

"ขอบใจมาก!"

แน่นอนว่าเซียวอวี่ย่อมรู้ว่าหลังจากที่หลัวเฟิงเป็นลมในห้องสอบ ฝีมือของเขาก็พัฒนาขึ้นไปอีกขั้น สมรรถภาพร่างกายตอนนี้น่าจะผ่านเกณฑ์สอบเป็นว่าที่นักสู้ไปเรียบร้อยแล้ว

[จบแล้ว]