ตอนที่ 99 ฝ่าฝืนกฎ ถูกเตะออกจากโอเอซิส

.

.

เพียงสะบัดหางครั้งเดียว แมงป่องทรายยักษ์ก็ฟาดเสิ่นชงเยว่กระเด็นออกไปไกลหลายเมตร

เกราะของแมงป่องแข็งจนกระสุนยังเจาะไม่เข้า อาวุธเย็นอย่างธนู หน้าไม้ หรือมีดยาวจึงแทบไร้ประโยชน์

“ผีเสื้อวิญญาณ ใช้ภาพลวงตาคุมมันไว้!”

ถ้าพละกำลังสู้ไม่ได้ ก็ใช้สัตว์วิญญาณแทน!

ภาพลวงตาของผีเสื้อวิญญาณใช้ได้ทั้งกับคนและสัตว์ จัดการแมงป่องป่าตัวเดียวไม่มีปัญหา

“อี๊…”

ผีเสื้อวิญญาณส่งเสียงเบา ๆ ก่อนพุ่งขึ้นเหนือโพรง แสงสีฟ้าเย็นแผ่คลุมร่างแมงป่องยักษ์ทันที

แมงป่องหันตัว ฟาดก้ามลงกับพื้นหิน เหล็กในแทงฝ่าอากาศ ดวงตาสีแดงฉายแววคลุ้มคลั่ง พร้อมเสียงคำรามต่ำ ๆ

ชัดเจนว่าภาพลวงตาได้ผลแล้ว

เสิ่นชงเยว่ไม่รอช้า รีบใช้พิษแมงป่องสังเคราะห์เป็นมีดพิษร้ายแรง

อาศัยจังหวะที่อีกฝ่ายติดภาพลวงตา เธอพุ่งเข้าโจมตีช่วงล่าง แทงซ้ำหลายครั้ง

ความเจ็บปวดรุนแรงดึงแมงป่องยักษ์กลับสู่ความจริง

ทันทีที่เห็นเธอ มันส่งเสียงฟ่อ ดวงตาหลายคู่เผยความตกตะลึง ยกก้ามขึ้นจะสวนกลับ

แต่สายไปแล้ว

ท้องของมันถูกกัดกร่อนเกือบหมด เหลือเพียงลมหายใจเฮือกสุดท้าย แมงป่องคงไม่คิดว่าตัวเองจะตายเพราะพิษของตัวเอง

เสิ่นชงเยว่เองยังอดทึ่งไม่ได้ ว่าตัวเองมองเห็นอารมณ์จากสายตาแมงป่องได้

หลังจัดการเสร็จ เธอกลับไปทำงานขุดเหมืองต่อ

[คุณได้รับ แร่แม่เหล็ก 1 หน่วย]

[คุณได้รับ แร่แม่เหล็ก 2 หน่วย]

[คุณได้รับ แร่แม่เหล็ก 1 หน่วย]

จอบทองขุดเร็วมาก เพียงหนึ่งชั่วโมง เธอกวาดแร่แม่เหล็กได้หลายพันหน่วย แต่แร่พวกนี้ก็เป็นส่วนหนึ่งของโอเอซิส

ขุดมากเกินไปก็ถือว่าทำลายสิ่งแวดล้อม เธอรู้จังหวะพอดี จึงหยุดทันที

เก็บจอบทองแล้วเดินกลับ เห็นซากแมงป่องยักษ์ที่เหลือแค่เปลือกอยู่ตรงบันได

เปลือกแข็งสามารถเอาไปตีอาวุธได้ เธอจึงเก็บเข้าพื้นที่เก็บของ

ทันทีที่ออกจากเหมือง เสียงระบบก็ดังขึ้น

[ผู้เล่น ‘ความสามารถน้อย ความรับผิดชอบก็น้อย’ ฝ่าฝืนกฎร้ายแรง ใช้การ์ดย้ายตำแหน่งพาผู้เล่นนอกท็อป 10 เข้าสู่โอเอซิส]

[ทรัพยากรทั้งหมดในกระเป๋าถูกยึด ถูกเตะออกจากโอเอซิส และขึ้นบัญชีดำ!]

[แจ้งเตือน! ผู้เล่นที่ถูกขึ้นบัญชีดำจะไม่สามารถเข้าสถานีใด ๆ ได้อีก]

[ผู้เล่นอื่นโปรดจำไว้เป็นบทเรียน ห้ามฝ่าฝืนกฎ!!]

[เวลานับถอยหลัง เหลือ 1 ชั่วโมง]

ประกาศนี้ถูกกระจายไปยังแชทโลกทันที

ผู้เล่นพากันเฮลั่น

[ส้มโอขั้นเทพ: โห โง่ได้ขนาดนี้เลยเหรอ? เปิดโลกจริง ๆ]

[นักรบหล่อ: อยากผ่าหัวมันดูจริง ๆ เราเข้าไม่ได้ แต่มันฝ่ากฎสองรอบ ทั้งทำลายโอเอซิส ทั้งพาคนเข้า สุดยอดจริงๆ!]

[ชีวิตห่วยแตก: ถ้าได้เข้าโอเอซิสบ้างนะ ฉันสาบานจะไม่ทำผิดกฎ]

[หญิงงามเดียวดาย: ไม่ได้โง่หรอก โลภล้วน ๆ อยากรู้ได้อะไรตอบแทนถึงยอมเสี่ยง?]

[แกะเทากับแพะสุขใจ: ของในโอเอซิสโคตรเยอะ ผลไม้เก็บได้หมด แค่ห้ามทำลายสิ่งแวดล้อมเอง]

[จ้องเหวลึก: ตอนนี้พูดอะไรไปก็สายแล้ว โดนยึดของ โดนเตะออก ขาดทุนยับ!]

ใบหน้าหลินซุ่นไห่เขียวคล้ำทันที

เขาอ่านกฎซ้ำแล้วซ้ำอีก เดิมคิดว่าจะหาช่องโหว่ได้ สุดท้ายกลับโดนย้อนศร

ไม่เพียงเสียของ ยังโดนแบน

ในโลกถนน ถ้าไม่มีทรัพยากร ก็แทบตายแน่ โชคดีที่ของอีกครึ่งยังอยู่บนรถ แต่การเสียไปครึ่งหนึ่ง ก็ทำให้เขาแทบคลั่ง

และในจังหวะนั้น คนที่ทำให้เขาพัง ก็ติดต่อมา

[ฉู่หลิวเซียง: คืนของทั้งหมดที่ฉันให้ นายไม่ต้องคืนการ์ดก็ได้]

[ฉู่หลิวเซียง: ทำไมไม่บอกก่อนว่าเข้าโอเอซิสไม่ได้? เสียการ์ดไปฟรี ๆเลย]

[ฉู่หลิวเซียง: ฉันไม่สนว่านายจะมีของหรือไม่]

หลินซุ่นไห่จ้องหน้าจอ ตาแดงก่ำ เส้นเลือดปูด

ยังไม่ทันหาเรื่องอีกฝ่าย อีกฝ่ายกลับมาทวงเอง งั้นก็อย่าหาว่าเขาใจร้าย!

เขาหยิบการ์ดระบุตำแหน่งขึ้นมา เขียนชื่อ ‘ฉู่หลิวเซียง’ ลงไปอย่างเย็นชา

[ความสามารถน้อย ความรับผิดชอบก็น้อย: ได้! เดี๋ยวคืนให้ รอสักหน่อย]

_____

โอเอซิส

เสิ่นชงเยว่เดินขึ้นเหนือ หลังออกจากเหมือง ตรงนั้นมีสวนอินทผลัม ใกล้ทางออกที่สุด ข้อมูลพวกนี้ เจียงนั่วเก็บมาจากแชทโลก

ผู้เล่นบางคนถ่ายทอดสดสถานการณ์ในโอเอซิส ทำให้ทั้งเซิร์ฟเวอร์คึกคัก

พอเดินเข้าไป เธอเห็นคนหนึ่งนั่งอยู่บนบันได ผู้หญิงคนนั้นหันมา ยิ้มกว้าง

“ยืมบันไดไหม?”

ต้นอินทผลัมคล้ายมะพร้าว ผลออกตามลำต้น สีแดงสดเป็นพวง มีลูกตกพื้นอยู่เพียบ เก็บง่ายกว่ากระบองเพชรเยอะ

เสิ่นชงเยว่ส่ายหน้า ปฏิเสธอย่างสุภาพ แล้วเข้าไปกอดต้นไม้ เขย่าแรง ๆ

ผลอินทผลัมร่วงกราว เธอแค่ก้มเก็บก็พอ รอยยิ้มของเจียงเป่ยเหยียนแข็งค้าง

เดิมเธอคิดจะสร้างสัมพันธ์กับเสิ่นเยว่ แล้วค่อยลองเชิง แต่คนอื่นที่เธอทดสอบมา ไม่น่าใช่ ‘นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส’

เสิ่นชงเยว่เก็บของเร็วมาก สิบนาทีกว่าได้เกือบร้อยกิโลกรัม

เวลาเหลือน้อย เธอคิดจะเดินต่อ เจียงเป่ยเหยียนรีบเรียก

“เสิ่นเยว่ บนต้นมีไข่นกนะ เธออยากได้ไหม?”

“ไข่นก?”

เธอหยุดทันที แล้ววิ่งกลับมา เจียงเป่ยเหยียนรีบพูดต่อ

“ใช่ ฟักได้ด้วยนะ” จะเรียกว่าไข่นกก็ไม่ผิด

“ต้องใช้บันไดไหม…”

ยังพูดไม่ทันจบ เสิ่นชงเยว่ก็ถีบต้นไม้ ปีนขึ้นไปอย่างคล่องแคล่ว หยิบไข่ออกจากรังทันที

ไข่ยังอุ่น แปลว่าเพิ่งออกไม่นาน

เธอไม่ได้ฆ่าสิ่งมีชีวิต จึงไม่ถือว่าทำลายสิ่งแวดล้อม

อีกอย่าง เจียงเป่ยเหยียนเองก็น่าจะเก็บไปแล้ว ถ้าเธอไม่เป็นไร ก็แปลว่าไม่มีปัญหา

คิดได้แบบนั้น เธอเก็บเข้าพื้นที่ทันที

ปีนไปกว่าสิบต้น ได้ไข่นกทรายมากกว่าร้อยฟอง ถึงหยุด เจียงเป่ยเหยียนเตือน

“เวลาใกล้หมดแล้ว ต้องออกแล้วนะ”

ทันใดนั้น เสียงระบบก็ดังขึ้น

[เหลือเวลา 10 นาที กรุณาออกจากสถานีทันที]

.

.

จบ.