ตอนที่ 59 แลกเปลี่ยน “ยาชำระล้างแบบพิเศษ”

.

.

[คำเตือน: ผู้เล่นซ่งฉู พลังชีวิตปัจจุบันเหลือเพียง 15 แต้ม โปรดใช้ไอเทม “ยาฆ่าเชื้อ” เพื่อฟื้นฟูพลังชีวิตโดยเร็วที่สุด]

เสียงระบบที่ดังอยู่ข้างหูบาดหูจนน่ารำคาญ

แต่ซ่งฉูไม่แม้แต่จะขมวดคิ้ว เธอเพียงยกมือขึ้นเช็ดเลือดที่กำลังไหลย้อยลงมาตามต้นขาอย่างรวดเร็ว

นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีสเป็นพ่อค้า

พ่อค้าย่อมเห็นผลประโยชน์เป็นหลัก เรื่องนี้เข้าใจได้ดี เพราะถ้าเป็นเธอ เธอก็คงทำเหมือนกัน

ถ้าแผลบนร่างยังไม่ได้รับการรักษาเสียที เธอคงอยู่ได้ไม่ถึงครึ่งวัน และวัสดุส่วนใหญ่ที่เอามาใช้แลกเปลี่ยนได้ก็แทบจะถูกใช้หมดแล้ว

ตอนนี้ซ่งฉูเหลือแค่ อาวุธ อาหาร และหีบสมบัติไม่กี่ใบ

แต่อีกฝ่ายไม่ได้ขาดอาหารทั่วไป ส่วนอาวุธธรรมดาก็คงดึงดูดใจเขาไม่ได้

เธอจึงส่งข้อความกลับไปทันที

[จ้าวจื่อหลงแห่งฉางติงซาน: แล้วนายต้องการอะไร? ถึงจะยอมให้ยาฆ่าเชื้อฉัน?]

อีกฝั่งของหน้าจอ เสิ่นชงเยว่มองกรอบแชตแล้วอมยิ้ม ก่อนจะกดส่งข้อความที่เตรียมไว้โดยไม่ลังเล

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: เอาแบบนี้ ปืนลูกโม่กับปืนยาสลบแบบนาฬิกาฉันเอา แล้วก็หีบม่วงอีกสองใบ เห็นแก่ที่ครั้งก่อนนายให้ข้อมูลฉันในด่าน ฉันถึงยอมให้ยาฆ่าเชื้อ]

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: วัสดุกับอาวุธหามาใหม่ได้ แต่ชีวิตมีแค่ครั้งเดียว เอาของพวกนี้แลกยาฆ่าเชื้อ นายไม่ขาดทุนหรอก]

วินาทีถัดมา อีกฝ่ายตอบกลับมาด้วยคำเดียว

“ตกลง”

ทั้งสองบรรลุข้อตกลง การซื้อขายเสร็จสมบูรณ์

หลังซ่งฉูดื่ม ยาชำระล้างแบบพิเศษ ลงไป แผลเน่าเปื่อยบนต้นขาของเธอก็สมานตัวด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า พลังชีวิตและค่าสติที่เคยลดฮวบอย่างต่อเนื่องก็ค่อย ๆ ฟื้นกลับขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จนในเวลาไม่ถึงหนึ่งนาที

พลังชีวิตกลับขึ้นถึง 100

สติก็เช่นกัน

ซ่งฉูก้มมองขวดเปล่าในมือ ก่อนจะก้มมองต้นขาของตัวเองที่กลับมาเรียบเนียนสมบูรณ์แทบไม่มีร่องรอยใดหลงเหลืออยู่ สีหน้าที่เย็นชาเฉยเมยมาตลอดถึงกับมีรอยสั่นไหวอย่างชัดเจน

นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีสเป็นใครกันแน่?

ยานี่แรงกว่ายาฆ่าเชื้อขั้นสูงเสียอีก ไม่เพียงล้างพิษได้ในไม่กี่วินาที แต่ยังดันทั้งพลังชีวิตและสติกลับขึ้นมาสู่สภาพสมบูรณ์พร้อมได้อีกด้วย

ทำไมในชาติที่แล้ว เธอไม่เคยได้ยินเรื่องยาฆ่าเชื้อประเภทพิเศษแบบนี้มาก่อนเลย

ที่สำคัญ อีกฝ่ายกลับขอแลกแค่หีบกับอาวุธจากเธอไม่กี่ชิ้นเท่านั้น

ในมุมของซ่งฉู ยาตัวนี้ไม่ต่างอะไรจาก ‘ชีวิตที่สอง’ ของผู้เล่น

หรือว่าเขาเป็นนักบุญใจบุญจริง ๆ?

หรือเขาเพียงแค่เห็นแก่ที่เธอเคยให้ข้อมูลในด่านทุ่งข้าวสาลีไม่สิ้นสุดครั้งก่อน?

ในหัวของซ่งฉูเต็มไปด้วยความสับสน อารมณ์ขึ้นลงปนกันไปหมด สีหน้าเย็นชาที่เคยกันคนอื่นให้ออกห่างสั่นคลอนเล็กน้อย กลายเป็นความรู้สึกซับซ้อนที่ยากอธิบาย

เธอก้มมองแชตอีกครั้ง อีกฝ่ายยังส่งข้อความมาถามต่อ ว่าหลังดื่มยาแล้วแผลหายสนิทหรือยัง

ดูเหมือนว่า เธอจะมองเขาผิดไป

พอคิดได้แบบนั้น ความอบอุ่นบางอย่างก็ไหลผ่านใจของซ่งฉู

อีกฝั่งหนึ่ง เสิ่นชงเยว่เริ่มใจร้อนแล้ว อีกฝ่ายหายไปนานเกินไป

เธอเองก็สนใจ พิษปลิง ที่จ้าวจื่อหลงแห่งฉางติงซานเจออยู่มาก และอยากรู้ด้วยว่ายาชำระพิเศษ ที่หลอมรวมขึ้นมามีขอบเขตการล้างพิษกว้างแค่ไหน

เธอพิมพ์ข้อความส่งไปติดกันหลายบรรทัด

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: นายโดนพิษอะไร ปลิงงั้นเหรอ?]

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: นายใช้ยาแล้วหรือยัง? ร่างกายฟื้นฟูหรือยัง?]

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: พูดอะไรหน่อย ยังอยู่ไหม?]

ไม่นานนัก อีกฝ่ายก็ตอบกลับมา

[จ้าวจื่อหลงแห่งฉางติงซาน: ยังไม่ตาย ขอบคุณสำหรับยาฆ่าเชื้อนะ เรื่องที่ฉันพูดในด่านครั้งก่อนก็แค่พูดไปงั้น ๆ ไม่ต้องใส่ใจมาก ส่วนปลิงนั่น ฉันเจอมันในหีบม่วง]

[จ้าวจื่อหลงแห่งฉางติงซาน: เจ้าตัวนั้นอันตรายมาก ต่อให้ฟันขาดมันก็ยังงอกใหม่ได้ ต้องใช้เกลือถึงจะละลายมันได้]

และเพราะเหตุนี้เอง ซ่งฉูถึงได้เสียท่า

เสิ่นชงเยว่เห็นว่ายาใช้ได้ผลก็วางใจลง แล้วอีกฝ่ายยังส่งข้อมูลมอนสเตอร์ตัวนั้นมาให้เธอด้วย

[ปลิงขาเย็บ: สิ่งมีชีวิตลูกผสมประหลาด ท่อนบนเป็นปลิง ท่อนล่างเป็นขามนุษย์ มีพิษร้ายแรง

ผู้ที่ติดพิษจะสูญเสียทั้งพลังชีวิตและค่าสติ

มีพลังฟื้นตัวสูงมาก หากมีเวลาเพียงพอ สามารถแพร่พันธุ์เป็นทั้งตระกูลได้ ลูกหลานไม่มีที่สิ้นสุด

ระดับ: B

จุดอ่อน: ปลิงกลัวเกลือ เกลือสามารถละลายร่างของมันได้]

ซ่งฉูเดิมทีอยากพูดอะไรต่ออีกเล็กน้อย แต่เมื่อนึกถึงว่าอีกฝ่ายเป็นผู้เล่นระดับท็อปสามในอันดับยานพาหนะ มีทรัพยากรมากเกินกว่าที่ผู้เล่นทั่วไปจะจินตนาการถึง และยังเป็นพ่อค้าในโลกทางหลวงอยู่แล้ว เธอก็รู้สึกว่าไม่จำเป็นต้องเตือนอะไรเพิ่มเติม

สุดท้ายเธอเพียงส่งข้อมูลของ ปลิงขาเย็บ ให้ไป แล้วปิดแชต

…

เสิ่นชงเยว่ปิดกรอบสนทนาลง ก่อนจะหยิบแอร์ส่วนกลางออกมาลงขายเป็นล็อตใหม่ทันที

ในโลกทางหลวง ตอนเช้าอากาศก็เริ่มร้อนแล้ว

แอร์ส่วนกลางที่ทั้งทำความเย็นและให้ความร้อนได้ พอขึ้นร้านเล็กปุ๊บ ก็ถูกผู้เล่นที่จับตาดูอยู่กวาดซื้อแทบจะทันที

เสิ่นชงเยว่ไม่ได้เฝ้าดูมากนัก เธอเพียงลงขายล็อตที่สอง แล้วก็ตามด้วยล็อตที่สาม

คราวนี้ต้องใช้เวลาหลายนาทีกว่าแอร์หลายพันเครื่องจะขายหมด

นอกจากแอร์ เธอยังลงขายถุงน้ำแข็งประคบอีกหลายร้อยถุง

ไม่เหมือนเมื่อคืนที่ขายช้าเล็กน้อย วันนี้พอของขึ้นปุ๊บก็ถูกซื้อเกลี้ยงทันที น่าจะเพราะราคาถูก

…

สองวันติดกัน

ทุกเช้าเสิ่นชงเยว่ต้องไปสถานีรีไซเคิลขยะ

แต่เพราะระบบออกกฎใหม่จำกัดเธอไว้ ทำให้แต่ละครั้งเธอหยิบเครื่องควบแน่นกับเครื่องระเหยออกมาได้ไม่เกิน 99 ชิ้น

เพราะอย่างนี้ จำนวนแอร์ส่วนกลางที่เธอผลิตได้จึงลดลงอย่างเห็นได้ชัด

ไม่นาน ตลาดแอร์ก็เริ่มอิ่มตัว พอผู้เล่นคนอื่นเริ่มเข้ามาร่วมวงขายด้วย ราคาก็ร่วงลงไปมากกว่าสองเท่าจากตอนแรก เสิ่นชงเยว่จึงเลิกขายแอร์โดยตรงเสียเลย

วันนี้เป็นวันที่สิบแปดของโลกทางหลวง

ผู้เล่นจำนวนมากถูกปลุกขึ้นมาด้วยความร้อน

ยังไม่ถึงหกโมงเช้าด้วยซ้ำ อากาศก็ร้อนกว่าแดดจัดของกลางฤดูร้อนเสียอีก

หลินเซี่ยเซี่ยเป็นหนึ่งในคนที่โดนปลุกขึ้นมา

เหงื่อเปียกไปทั้งตัว เสื้อผ้าแนบติดผิวจนน่ารำคาญ เธอกระดกน้ำแร่ลงไปหนึ่งขวดรวดเดียว แต่ความอบอ้าวกลับไม่ลดลงเลยแม้แต่นิดเดียว

เธอก้มมองกำไลข้อมืออีกครั้ง

อุณหภูมิขึ้นไปถึง 41 องศาแล้ว ความรู้สึกไม่ดีก่อตัวขึ้นทันที

ถ้าอุณหภูมิยังพุ่งต่อไป ผู้เล่นรถเลเวลต่ำที่ไม่มีแอร์อย่างพวกเธอจะอยู่รอดได้ยังไง?

หลินเซี่ยเซี่ยรีบเปิดร้านเล็กที่ติดตามอยู่ประจำ

ในหน้าร้านแสดงรายการสินค้าไว้ชัดเจน

[รายการสินค้า: เครื่องปรับอากาศส่วนกลางประหยัดพลังงาน]

[จำนวน: 73]

ๅเอฟเฟกต์: ทำความเย็นและให้ความร้อน สูงสุด 40 องศา ต่ำสุด ลบ 10 องศา

สามารถผูกกับยานพาหนะเพื่อใช้งานได้ เป็นของจำเป็นอย่างยิ่งในฤดูร้อน]

[เงื่อนไขการแลก: การ์ดขยาย การ์ดทุกประเภท ตามที่เจ้าของร้านอนุมัติ]

[สถานะ: พร้อมซื้อ]

[รายการสินค้า: ถุงน้ำแข็งประคบแบบเรียบง่าย]

[จำนวน: 19]

[เอฟเฟกต์: ผลิตจากน้ำสะอาดแช่แข็งตามธรรมชาติ ปลอดเชื้อแบคทีเรีย

ใช้ประคบ ลดอุณหภูมิ กินได้ ปลอดภัยแน่นอน]

[เงื่อนไขการแลก: 1 ชิ้นส่วนยานพาหนะ]

[สถานะ: พร้อมซื้อ]

หลินเซี่ยเซี่ยรีบซื้อถุงน้ำแข็งมาหลายถุง แล้วกอดไว้กับตัว อุณหภูมิร่างกายของเธอค่อย ๆ ลดลง ความเหนียวเหนอะหนะที่ทำให้หงุดหงิดก็เริ่มหายไป

แต่ถุงน้ำแข็งยังไงก็ต้องละลาย

ถึงแอร์ส่วนกลางจะแพงไปหน่อย แต่มันใช้งานได้ยาวนานมาก

เธอต้องการมัน!

เพียงแต่ในมือเธอมีการ์ดขยายอยู่แค่หนึ่งใบ และช่องเก็บของก็แทบจะเต็มแล้ว

หลินเซี่ยเซี่ยลังเลอยู่ไม่กี่วินาที ว่าจะกดซื้อดีไหม

แต่ระหว่างที่เธอยังลังเล จำนวนสินค้าในร้านก็ลดฮวบลงอย่างรวดเร็ว

จาก 73 เหลือ 54

จากนั้นเพียงอีกหนึ่งวินาที

จาก 54 เหลือ 23

เห็นได้ชัดว่าผู้เล่นคนอื่นก็คงสังเกตเห็นความผิดปกติของอุณหภูมิเหมือนกัน

หลินเซี่ยเซี่ยเริ่มลนลานทันที

เรื่องที่ว่าแอร์แพง เรื่องที่ว่าช่องเก็บของไม่พอ เรื่องที่ว่ามีการ์ดขยายแค่ใบเดียว ถูกเธอโยนทิ้งไปหมด

เธอยื่นนิ้วกดหน้าจออย่างบ้าคลั่ง กลัวเหลือเกินว่าถ้าช้ากว่านี้อีกเพียงหนึ่งวินาที เธอจะไม่ได้มันอีกแล้ว

.

.

จบ.