ตอนที่ 43 ซ่อมรากฐาน

ตอนที่ 43 ซ่อมรากฐาน

.

.

แม้เสิ่นชงเยว่จะเดาได้ลาง ๆ ว่าน้ำมันตะเกียงต้องมีประโยชน์พิเศษบางอย่างซ่อนอยู่ แต่เธอก็ไม่ใช่คนที่จะยอมให้ใครฉวยโอกาสรีดทรัพยากรจากเธอได้ง่าย ๆ

ในเมื่อมีผู้เล่นที่เข้าดันเจี้ยนทุ่งข้าวสาลีไร้สิ้นสุดตั้งมากมาย เธอย่อมไม่จำเป็นต้องยึดติดกับของของคนคนเดียว

อีกฝั่งหนึ่ง หมาป่าโลภจ้องหน้าจออย่างมึนงง

เขาไม่คิดเลยว่าอีกฝ่ายจะตัดสินใจเลิกเทรดทันทีโดยไม่ลังเลแม้แต่นิดเดียว ความคิดก่อนหน้านี้ที่ว่า “น้ำมันตะเกียงต้องไม่ธรรมดาแน่” กับ “ต้องรีดของให้ได้มากที่สุด” พังทลายลงในพริบตา

เขารออยู่พักหนึ่ง พอเห็นว่าอีกฝ่ายยังไม่ตอบกลับ แถมในแชทโลกก็เริ่มมีผู้เล่นคนอื่นเอาน้ำมันตะเกียงมาตั้งขายในราคาถูกตาม ๆ กัน เขาก็ร้อนใจขึ้นมาทันที

รีบพิมพ์ข้อความติดกันหลายบรรทัดราวกับกลัวว่าถ้าช้าไปอีกนิด ของในมือจะไร้ค่าทันที

[หมาป่าโลภ: บอส ผมล้อเล่นนะเมื่อกี้!]

[หมาป่าโลภ: ราคาต่อรองได้! เอาแบบนี้ไหม ขวดละบะหมี่ถังสองถัง ได้ไหม?]

[หมาป่าโลภ: บอส ผมเกือบตายในดันเจี้ยนจริง ๆ ขอค่าแรงหน่อยเถอะ…]

เสิ่นชงเยว่ตอบกลับสั้น ๆ เพียงคำเดียว

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: ตกลง]

การซื้อขายเสร็จสิ้นอย่างรวดเร็ว

น้ำมันตะเกียง 2 ขวด แลกกับบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป 4 ถัง

เสิ่นชงเยว่รับของมาแล้วก็ไม่ได้รีบเก็บ แต่ยกขวดขึ้นหมุนดูช้า ๆ ใต้แสงไฟ ของเหลวสีแดงข้นในขวดไหลหนืด ไม่มีประกาย ไม่มีเอฟเฟกต์พิเศษใด ๆ ให้เห็น ดูธรรมดาจนน่าสงสัย

และก็เหมือนกับของที่เธอได้จากดันเจี้ยนไม่มีผิด

อีกฝ่ายยังเก็บไว้หนึ่งขวด ไม่ยอมปล่อยทั้งหมด แต่เสิ่นชงเยว่ไม่ได้ใส่ใจเรื่องนั้นนัก

สิ่งที่ทำให้เธอปวดหัวกว่าคือ “ชื่อไอดี” ของตัวเอง เพราะมันโดดเด่นเกินไป พอผู้เล่นคนอื่นเห็นว่าเป็นเธอ พวกนั้นก็มักจะขึ้นราคาทันที ไม่ก็เปลี่ยนเงื่อนไขกลางคัน

บางคนถึงขั้นกลับคำไม่ยอมเทรด ทำให้ต้นทุนด้านเวลาสูงขึ้นอย่างไม่จำเป็น และในเกมนี้ เวลาก็มีค่าไม่ต่างจากทรัพยากร

หลังจากคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอก็ตัดคนที่พอจะช่วยได้ออกไปทีละคน จ้าวจื่อหลงแห่งฉางติงซานเป็นคนแรกที่ถูกคัดทิ้ง ท้ายที่สุด คนที่เหมาะจะเป็นตัวกลางที่สุดก็เหลือเพียงคนเดียว

ขายส่งไข่ a771

เสิ่นชงเยว่เปิดแชทแล้วส่งข้อความไปทันที

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: ช่วยอะไรหน่อยได้ไหม? เดี๋ยวมีค่าตอบแทนให้]

อีกฝ่ายตอบกลับมาแทบจะทันที ราวกับถือหน้าจอรออยู่แล้ว

[ขายส่งไข่ a771: บอสเกรงใจเกินไปแล้ว! งานอะไรเหรอ? ไม่ต้องมีค่าตอบแทนก็ได้]

เสิ่นชงเยว่ไม่อ้อมค้อม

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: ฉันอยากให้นายช่วยกว้านซื้อน้ำมันตะเกียงในราคาถูก]

[ขายส่งไข่ a771: ได้เลย! ไม่มีปัญหา เรื่องค่าตอบแทน เอาหมวกที่ได้ก่อนหน้านี้หักลบกันก็พอ]

เจียงนั่วไม่ได้ถามเลยว่าทำไมอีกฝ่ายถึงต้องการน้ำมันตะเกียงมากขนาดนี้

ทั้งที่ตัวเธอเองก็เป็นผู้เล่นที่ผ่านดันเจี้ยนมาแล้วเหมือนกัน และถึงจะไม่เข้าใจความตั้งใจของเสิ่นชงเยว่ทั้งหมด แต่สัญชาตญาณบอกเธอชัดเจนว่า

ของสิ่งนี้จะต้องมีประโยชน์มากแน่ในช่วงหลังของเกม

…

ระหว่างนั้น ผู้เล่นจำนวนมากก็เริ่มเคลียร์ดันเจี้ยนและทยอยออกมา ของรางวัลที่ได้รับส่วนใหญ่มีอยู่สามอย่างคือน้ำมันตะเกียง การ์ดขยาย และเครื่องยนต์ ซึ่งล้วนเป็นของที่เสิ่นชงเยว่ต้องการทั้งสิ้น

เธอจึงลองติดต่อผู้เล่นหลายคนที่ได้เครื่องยนต์ หวังใช้เสบียงในมือแลกมันมา ทว่าสุดท้ายก็ถูกปฏิเสธหมดทุกคน

แต่ถึงอย่างนั้นเธอก็ยังไม่ยอมแพ้ ยังคงโพสต์ข้อเสนอการซื้อขายลงในตลาดต่อเนื่อง

เวลา 00:00 น. เสียงประกาศของระบบก็ดังขึ้นตรงเวลา

[เวลาดันเจี้ยนถูกรีเซ็ต]

[ขอแสดงความยินดีกับผู้เล่นที่เคลียร์ดันเจี้ยนสำเร็จ ช่องดันเจี้ยน “ทุ่งข้าวสาลีไร้สิ้นสุด” ได้ปิดลงแล้ว ผู้เล่นที่ไม่ผ่านจะติดอยู่ในทุ่งตลอดไป!]

[ทางหลวงคืนค่าระยะทางประจำวันให้ผู้เล่น]

แชทโลกเดือดขึ้นในทันที ผู้เล่นที่รอดออกมาได้ต่างหอบเอาประสบการณ์เฉียดตายออกมาพูดกันอย่างคึกคัก

[กินลูกพีชแล้วโคตรเท่: หายไปเป็นสิบล้านคนในพริบตา?! เกมมันจบจริง ๆ เหรอ ไม่มีต่อรองเลย?]

[วัยรุ่น: เข้าไปเป็นสิบล้าน ออกมาแค่หลักหมื่น ดันเจี้ยนนี้อัตราตายตั้ง 95 เปอร์เซ็นต์ โชคดีที่ฉันไม่เข้า ไม่งั้นแม่คงไม่ได้ด่าฉันว่าโง่อีกแล้ว!]

[ราชาแห่งความสิ้นหวัง: คนพวกนั้นคงกลายเป็นปุ๋ยให้ทุ่งไปแล้วล่ะ! อย่าถามว่าทำไม ฉันขาหักไปข้างหนึ่งกว่าจะหนีออกมาได้! ใครมีผ้าก๊อซ ผ้าพันแผล หรือยาห้ามเลือดบ้าง? ฉันมีเครื่องยนต์แลก]

สายตาของเสิ่นชงเยว่หยุดลงทันทีที่เห็นข้อความนี้ เธอเปิดหน้าโปรไฟล์ของอีกฝ่ายแล้วส่งข้อความส่วนตัวไปโดยไม่เสียเวลา

ในใจเธอรู้ดี ถ้าคนนี้ไม่ได้รับบาดเจ็บ เธอคงไม่มีทางได้เครื่องยนต์จากเขา

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: ฉันมีผ้าพันแผลห้ามเลือดกับยาแก้อักเสบ แลกกับเครื่องยนต์ได้ไหม?/

อีกฝ่ายตอบกลับมาหลังผ่านไปไม่กี่อึดใจ น้ำเสียงในข้อความดูเหมือนกำลังฝืนทนอะไรบางอย่างอยู่

[ราชาแห่งความสิ้นหวัง: ตอนนี้ยังไม่ได้ แผลลึกมาก พลังชีวิตกำลังจะต่ำกว่า 30 แล้ว ยาธรรมดาใช้ไม่ได้กับฉัน]

เสิ่นชงเยว่ขมวดคิ้วเล็กน้อย ตอนแรกเธอสงสัยว่าอีกฝ่ายกำลังตั้งใจเล่นราคา แต่ไม่นานนัก ราชาแห่งความสิ้นหวังก็ส่งภาพหน้าจอสถานะมาให้

[พลังชีวิต: 29 แต้ม เลือดออกมาก ไข้สูง แผลที่ขาติดเชื้อรุนแรง]

[ค่าสติ: 41 แต้ม อารมณ์ตกต่ำ]

เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายยอมเปิดเผยข้อมูลส่วนตัวระดับนี้ เสิ่นชงเยว่ก็เลิกสงสัยทันที

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: งั้นฉันใช้ขี้ผึ้งฟื้นฟูสมบูรณ์แลกกับเครื่องยนต์]

วัสดุอย่างอื่นที่ใช้สำหรับอัปเกรดยานพาหนะ เธอมีครบหมดแล้ว เหลือเพียงเครื่องยนต์ชิ้นเดียวเท่านั้น

และหลังจากตั้งประกาศหาของมานานโดยไม่มีใครสนใจ เธอก็ตั้งใจแน่วแน่ว่าครั้งนี้จะต้องได้มันมา

เธอส่งรายละเอียดของไอเทมไปให้อีกฝ่ายดู

[ขี้ผึ้งฟื้นฟูสมบูรณ์: ไอเทมฟื้นฟู ไม่ว่าบาดแผลภายนอกจะรุนแรงแค่ไหน แค่ทาลงไปตรงบริเวณที่บาดเจ็บก็จะฟื้นฟื้นฟูทันที รับประกันผลลัพธ์]

ขี้ผึ้งฟื้นฟูสมบูรณ์หนึ่งขวดมีปริมาณ 20 กรัม ครั้งก่อนที่เธอโดนลูกธนูเจาะแขนเป็นแผลใหญ่ขนาดนั้น ยังใช้ไปเพียง 5 กรัม สำหรับแผลที่ขาของอีกฝ่าย เธอประเมินว่าใช้ราว 10 กรัมก็น่าจะเพียงพอแล้ว

[ราชาแห่งความสิ้นหวัง: แลก! แลกแน่นอน!]

ราชาแห่งความสิ้นหวังดีใจจนเกือบลุกพรวดขึ้นจากพื้น แต่เพียงแค่ขยับ ขาที่หักก็รั้งบาดแผลจนคิ้วเขากระตุกไปหลายที

เขารีบส่งข้อความตอบตกลงทันที แต่เดิมเขาตั้งใจจะเก็บเครื่องยนต์ไว้ใช้เองเพื่ออัปเกรดยานพาหนะ

ทว่าถ้าไม่แลก ตอนนี้เขาคงไม่รอดจนถึงเช้า เมื่อเทียบกันแล้ว ชีวิตของเขาย่อมสำคัญกว่าเครื่องยนต์อยู่แล้ว!

[นักบุญผู้หลบหนีแห่งปารีส: นายส่งเครื่องยนต์มาก่อน เดี๋ยวฉันส่งขี้ผึ้งฟื้นฟูไปให้ อ้อ! นายมีขวดเล็กไว้แบ่งครีมหรือเปล่า?]

[ราชาแห่งความสิ้นหวัง: ??? ไม่มี]

ถึงจะไม่เข้าใจว่าทำไมอีกฝ่ายถามแบบนั้น แต่เขาก็ยังทำตามโดยไม่ซักไซ้

ไม่นานนัก ไอเทมที่เสิ่นชงเยว่ส่งมาก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา

ราชาแห่งความสิ้นหวังมอง “ฝาขวดพลาสติกสีน้ำเงิน” ขนาดพอ ๆ กับเหรียญในมือ แล้วก้มมองของเหลวสีเนื้อที่อยู่ด้านในอย่างเหม่อไปชั่วขณะ

นี่มัน…ยาฟื้นฟูจริงเหรอ?

ไม่เห็นเหมือนเลยสักนิด?

หรือว่าเขาจะถูกหลอก?

แต่คิดอีกที อีกฝ่ายก็เป็นพ่อค้าที่มีชื่อเสียงพอตัวในแชทโลก

ก่อนหน้านี้เขาเองยังเคยโชคดีแย่งแผ่นให้ความร้อนจากร้านเธอได้ครั้งหนึ่ง ของชิ้นนั้นทั้งถูกและใช้ได้จริง เขาจึงลังเลอยู่ไม่นาน ก่อนจะค่อย ๆ ทาขี้ผึ้งลงบนบาดแผลอย่างระวัง

ทันทีที่ผิวสัมผัสกับของเหลวเย็น ๆ ความรู้สึกเย็นสบายก็แผ่ไปทั่วบริเวณแผล

ได้ผล!

ขี้ผึ้งฟื้นฟูใช้งานได้จริง!

เขาไม่ได้ถูกหลอก!

พอก้มมองลงไปอีกครั้ง บาดแผลที่ขาของเขาหายไปแล้ว ความเจ็บปวดรุนแรงหยุดลงทันที พลังชีวิตและค่าสติก็ค่อย ๆ ทรงตัว ไม่ลดลงต่ออีก

ราชาแห่งความสิ้นหวังประคองฝาขวดในมือไว้ราวกับถือสมบัติล้ำค่า

ในฝาขวดยังเหลือขี้ผึ้งอยู่อีกครึ่งหนึ่ง

เขารีบเก็บฝาขวดพร้อมน้ำยาที่เหลือเข้ากระเป๋าทันที แต่ในใจก็ยังอดงงไม่ได้เลย ว่าทำไมใครบางคนถึงเอาไอเทมฟื้นฟูราคาแพงขนาดนี้ใส่มาใน “ฝาขวดน้ำแร่” แบบลวก ๆ

ส่วนทางฝั่งเสิ่นชงเยว่นั้น ทันทีที่เครื่องยนต์เข้ากระเป๋า เธอก็กดปุ่มอัปเกรดยานพาหนะทันทีโดยไม่เสียเวลาคิดแม้แต่วินาทีเดียว

สำหรับเธอ ทุกวินาทีมีค่า

ยิ่งอัปเกรดยานพาหนะได้เร็วเท่าไร ของรางวัลที่ระบบมอบให้ก็ยิ่งมากเท่านั้น!

.

.

จบ.