บทที่ 27: คำขอร้องของโอกิโนะ โยโกะ! พาดาราสาวไอดอลกลับบ้าน!

บทที่ 27: คำขอร้องของโอกิโนะ โยโกะ! พาดาราสาวไอดอลกลับบ้าน!

"เถ้าแก่ เก็บเงินด้วยครับ!"

ตอนนี้เซียวรันทานเสร็จแล้ว เขามองดูเวลาบนนาฬิกาข้อมือ เป็นเวลาสามทุ่มแล้ว ได้เวลากลับบ้าน อาบน้ำ และเข้านอนแล้ว

กิจวัตรประจำวันของเขาเป็นไปอย่างสม่ำเสมอมาก ปกติเขาจะเข้านอนก่อนสี่ทุ่มและตื่นนอนตอนหกโมงเช้าเป๊ะของวันรุ่งขึ้น

แม้ว่าตอนนี้เขาจะไม่นอนก็ไม่เป็นไร แต่เซียวรันก็อยากจะเคลียร์โลก 'บุรุษเหล็กซูเปอร์แมน' ให้สำเร็จโดยเร็วที่สุด เขาจะได้ไปดูโลกคอมิกส์อเมริกาใบใหม่สักที

ที่นั่งข้างๆ เขา โอกิโนะ โยโกะเมื่อได้ยินว่าเซียวรันกำลังจะจ่ายเงินและออกไป ก็รู้สึกว่ามือเล็กๆ ของเธอสั่นน้อยๆ อยู่สองสามครั้ง

"ทั้งหมด 3500 เยนครับ!"

ซากาโมโตะเดินเข้ามา มองดูรายการที่เซียวรันสั่ง แล้วก็บอกราคา

3500 เยนถือว่าไม่แพงเลย เพราะรสชาติอาหารมันอร่อยมากจริงๆ อร่อยกว่าที่เซียวรันเคยทานมาก่อนหน้านี้ตั้งเยอะ คุ้มค่ากับราคาเลยล่ะ

หลังจากจ่ายเงินไป 3500 เยน เซียวรันก็ลุกขึ้นและเดินออกไป

ร้านอิซากายะแห่งนี้ดีทีเดียว ถึงจะอยู่ไกลจากที่พักของเขาไปหน่อย แต่เซียวรันก็กะจะซื้อมอเตอร์ไซค์อยู่แล้ว ดังนั้นเรื่องระยะทางก็ไม่ใช่ปัญหาถ้าเขาขี่มอเตอร์ไซค์มา

วันหลังเขาจะได้มาบ่อยๆ

หลักๆ คือบรรยากาศในร้านมันดีมาก และการได้ฟังพวกลุงๆ โม้และบ่นเรื่องจุกจิกในชีวิตประจำวันก็ค่อนข้างน่าสนใจทีเดียว

ขณะที่เซียวรันเดินออกจากร้านอิซากายะและกำลังจะมุ่งหน้ากลับบ้าน ประตูร้านอิซากายะด้านหลังของเขาก็เปิดออกอีกครั้ง และจากนั้นโอกิโนะ โยโกะก็วิ่งตามเขามา

"คุณคะ รอเดี๋ยวค่ะ!"

โอกิโนะ โยโกะวิ่งตามมาทันและร้องเรียกเซียวรัน

"มีอะไรเหรอครับคุณโยโกะ"

เซียวรันมองโอกิโนะ โยโกะแล้วเอ่ยถาม

โอกิโนะ โยโกะที่วิ่งตามออกมา ปรับลมหายใจให้เป็นปกติ ก่อนจะมองเซียวรันที่อยู่ตรงหน้าและพูดว่า "คุณคะ ฉันขอรบกวนอะไรคุณสักอย่างได้ไหมคะ"

"อะไรเหรอครับ"

เซียวรันมองโอกิโนะ โยโกะและถาม

พวกเขาไม่ได้สนิทกันเลยสักนิด แล้วจู่ๆ โอกิโนะ โยโกะก็วิ่งมาบอกว่ามีเรื่องจะรบกวนเขา เซียวรันก็เลยอยากรู้ว่าเธอต้องการอะไร

"อย่างที่คุณรู้ เพิ่งมีคนตายที่บ้านของฉันน่ะค่ะ"

โอกิโนะ โยโกะพูดอย่างอึกอักเล็กน้อย "ฉันก็เลยรู้สึกกลัวที่จะกลับไปที่นั่นตอนนี้ แล้วก็ไม่กล้าไปพักที่โรงแรมคนเดียวด้วยค่ะ"

เซียวรันพยักหน้า แล้วไงต่อล่ะ

"ดังนั้น... ฉันขอไปพักที่บ้านคุณสักสองสามวันได้ไหมคะ"

โอกิโนะ โยโกะเงยหน้าขึ้น มองเซียวรันด้วยดวงตากลมโตเป็นประกาย ประสานมือแน่น สีหน้าอ้อนวอน

???

ตอนที่ผมพิมพ์เครื่องหมายคำถาม ไม่ใช่ว่าผมมีปัญหาหรอกนะ แต่คุณต่างหากที่มีปัญหา!

ไม่สิ สมองของโอกิโนะ โยโกะมีปัญหาหรือเปล่าเนี่ย

จู่ๆ ก็วิ่งมาขอพักบ้านผู้ชาย... เอ่อ เด็กผู้ชายแปลกหน้าเนี่ยนะ

ผมดูเป็นคนที่น่าไว้ใจขนาดนั้นเลยเหรอ

"คุณโยโกะ คุณแน่ใจเหรอครับ"

เซียวรันมองโอกิโนะ โยโกะและถามเธอ

"แน่ใจค่ะ ช่วยฉันด้วยนะคะ! ขอร้องล่ะค่ะ!"

โอกิโนะ โยโกะเอื้อมมือไปจับแขนของเซียวรัน ทำท่าเหมือนเด็กงอแง

เรื่องนี้ทำให้เซียวรันสับสนนิดหน่อย

อย่างไรก็ตาม ด้วยความคิดที่ว่าอยากจะฉวยโอกาสเอาเปรียบ และอยากจะดูด้วยว่าโอกิโนะ โยโกะมีแผนอะไร เซียวรันจึงไม่ได้คิดอะไรมากและพยักหน้าตกลง

"ก็ได้ครับ งั้นตามผมมาสิ"

เซียวรันกล่าว

"ขอบคุณมากค่ะ!"

โอกิโนะ โยโกะดูดีใจมาก

"ฉันขับรถมาค่ะ แต่ไหมดื่มเหล้าเข้าไป ก็เลยขับไม่ได้ตอนนี้ คุณคะ คุณขับรถเป็นไหมคะ"

โอกิโนะ โยโกะหยิบกุญแจรถออกมาจากกระเป๋าแล้วแกว่งไปมาพลางถามเซียวรัน

"เอากุญแจมาให้ผมสิครับ"

เซียวรันยื่นมือออกไปรับกุญแจรถ

รถสปอร์ตยี่ห้อเมอร์เซเดสสีขาวของโอกิโนะ โยโกะจอดอยู่ในช่องจอดรถริมถนนฝั่งตรงข้ามร้านอิซากายะพอดี

หลังจากขึ้นรถ เซียวรันก็ทำความคุ้นเคยกับตำแหน่งคนขับพวงมาลัยขวาอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะสตาร์ทเครื่องยนต์

"ไปกันเลย!"

โอกิโนะ โยโกะที่นั่งอยู่ตรงเบาะผู้โดยสารชูหมัดเล็กๆ ขึ้นและร้องตะโกนเสียงดัง

เซียวรัน "......"

"คาดเข็มขัดนิรภัยด้วยครับ"

เขาเอ่ยเตือน ก่อนจะขับรถมุ่งหน้าไปยังสี่แยกข้างหน้าอย่างช้าๆ

...

สิบกว่านาทีต่อมา

พวกเขาก็มาถึงบ้านของเซียวรัน

หลังจากจอดรถในโรงรถที่ว่างเปล่ามานานถึงสองปี เซียวรันก็ลงจากรถและทักทายโอกิโนะ โยโกะที่กำลังมองดูรอบๆ บ้านด้วยความอยากรู้อยากเห็น

"เข้ามาสิครับ เดี๋ยวผมหยิบรองเท้าแตะให้"

เซียวรันเปิดประตูและพูดกับโอกิโนะ โยโกะที่เดินตามหลังมา

"บ้านคุณใหญ่จังเลยนะคะ!"

โอกิโนะ โยโกะพูดด้วยความประหลาดใจ "คุณอยู่คนเดียวเหรอคะ"

"ใช่ครับ ผมอยู่คนเดียว เพราะงั้นถ้าคุณอยากเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ยังไม่สายนะ"

เซียวรันหยิบร้องเท้าแตะคู่ใหม่ส่งให้เธอ ก่อนจะมองเธอแล้วกล่าว

โอกิโนะ โยโกะทำเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เซียวรันพูด เธอรับรองเท้าแตะมาสวม แล้วก็วิ่งเข้าไปในห้องนั่งเล่นชั้นหนึ่ง

"ว้าว~! ห้องนั่งเล่นใหญ่จังเลย!"

เธอหมุนตัวไปรอบๆ หนึ่งรอบ ก่อนจะหันไปนั่งลงบนโซฟา

"โซฟาตัวนี้ก็นุ่มดีจัง"

เซียวรันเห็นเธอแสร้งทำเป็นไขสือ ก็เลยขี้เกียจจะพูดอะไรอีก

ในเมื่อเธอตัดสินใจแน่วแน่แล้ว แล้วเซียวรันมีเหตุผลอะไรที่จะต้องสงวนท่าทีล่ะ

ไม่มีเหตุผลอะไรที่จะปฏิเสธของหวานที่มาส่งถึงปากหรอกนะ

"ดื่มอะไรไหมครับ"

เซียวรันเอ่ยถาม

"ไม่ล่ะค่ะ ฉันเหนื่อยแล้ว คืนนี้ฉันจะนอนห้องไหนเหรอคะ"

โอกิโนะ โยโกะลุกขึ้นยืนแล้วถาม

"ตามผมมาสิ เดี๋ยวผมพาไปดูห้อง"

เซียวรันพาโอกิโนะ โยโกะขึ้นไปบนชั้นสอง จากนั้นก็เปิดประตูห้องห้องหนึ่งแล้วเปิดไฟด้านใน

"ห้องนี้ก็แล้วกันครับ เมื่อก่อนเป็นห้องของพ่อแม่ผม เครื่องนอนอยู่ในตู้เสื้อผ้านะครับ คุณจัดการเองได้เลย" เซียวรันชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าแล้วกล่าว

"ห้องน้ำอยู่อีกฝั่งของทางเดิน ตรงนั้นเลยครับ แล้วก็มีอีกห้องอยู่ชั้นล่าง"

เซียวรันชี้บอกตำแหน่งให้โอกิโนะ โยโกะทราบ และหลังจากแน่ใจว่าเธอเข้าใจแล้ว เขาก็ปล่อยให้เธอทำตามสบาย

"แล้วห้องคุณอยู่ไหนคะ"

โอกิโนะ โยโกะจู่ๆ ก็ถามขึ้น

"ตรงนั้นครับ"

เซียวรันชี้ไปที่ห้องข้างๆ

"อืม ถ้างั้น... ราตรีสวัสดิ์นะคะ"

โอกิโนะ โยโกะพยักหน้า ไม่รู้ว่าเธอกำลังวางแผนอะไรอยู่

"อืม ราตรีสวัสดิ์ครับ"

เซียวรันไม่สนใจเธอและเดินจากไป

เนื่องจากวันนี้เขาไปสถานที่ที่มีคนตายมา เซียวรันจึงอาบน้ำชำระร่างกาย

ถึงแม้จริงๆ แล้วเขาจะไม่ได้สกปรกอะไรเลย เพราะสนามพลังชีวภาพคอยปกป้องเขาอยู่ แต่เขาก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก สู้ไปอาบน้ำให้สบายใจจะดีกว่า

หลังจากอาบน้ำเสร็จ เซียวรันก็กลับมาที่ห้องในชุดนอน

ทันทีที่เขาเปิดไฟ เขาก็เห็นหัวเล็กๆ โผล่ออกมาจากใต้ผ้าห่มบนเตียง ดวงตากลมโตคู่สวยกำลังกะพริบปริบๆ มองมาที่เขา

"ไม่มานอนด้วยกันเหรอคะ"

โอกิโนะ โยโกะพูดพลางหน้าแดงระเรื่อ