บทที่ 171: พรสวรรค์​ของสายเลือด​ระดับ​เทพเจ้า​มายา!

บทที่ 171: พรสวรรค์​ของสายเลือด​ระดับ​เทพเจ้า​มายา!

[ชื่อ]​: เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์

[ระดับ]​: ระดับสมบูรณ์ (ขั้นที่หนึ่ง)

[สายเลือด]​: สายเลือดโบราณ​ (คุณภาพระดับ​เทพ​เจ้ามายา)

[พรสวรรค์ 1]​: ปลดอาวุธ (หลังจากที่ศัตรูถูกเถาวัลย์กักขังและพันธนาการ จะไม่สามารถใช้อาวุธได้ชั่วคราว)

[พรสวรรค์ 2]: แก่นเเท้แห่งตะวันและจันทรา (ปล่อยละอองที่มีกลิ่นหอมอ่อนๆ ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตจำนวนมากแก่พันธมิตรในระยะที่กำหนด และยังสามารถซ่อมแซมสิ่งก่อสร้างได้)

[พรสวรรค์ 3]: ดูดวิญญาณ (หลังจากสัตว์อสูรใดๆตายลง เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์จะดูดซับวิญญาณของสัตว์อสูรนั้นโดยอัตโนมัติ เพื่อเพิ่มความเร็วในการเติบโต)

[คุณ​สมบัติ​]​: สายเลือดโบราณ, ธาตุพืช, ธาตุพลังพิเศษ

[ความภักดี]​: 100

[ทักษะ]​：

[หนามมรณะ]​: ปล่อยเถาวัลย์แตกแขนงจำนวนมากขึ้นมาจากใต้ดิน สร้างดินแดนแห่งหนาม ทำให้เกิดความเสียหายอย่างต่อเนื่องและทำให้ศัตรูเคลื่อนที่ช้าลง

[บ่วงมรณะ​]​: พันธนาการศัตรูราวกับงูยักษ์ เเละจะรัดแน่นมากขึ้นเรื่อยๆ

[หิ่งห้อยสีเงิน]​: ปล่อยอนุภาคแสงสีเงินจำนวนมากคล้ายหิ่งห้อย ปกคลุมกองทัพพันธมิตร ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตจำนวนมาก (การฟื้นฟูพลังชีวิตแต่ละครั้งมีขีดจำกัดสูงสุดที่ 60% ของพลังชีวิตสูงสุดของพันธมิตร)

[เส้นทางวิวัฒนาการ]​: เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์ → เถาวัลย์วิญญาณโลหิต → ราชาเถาวัลย์วิญญาณ → จักรพรรดิเถาวัลย์วิญญาณ → เถาวัลย์เทพมายาสวรรค์……

[เส้นทางวิวัฒนาการที่ซ่อนอยู่]: เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์ → เถาวัลย์วิญญาณยมโลก → ดอกไม้อมตะเเห่งยมโลก……

[นิสัยและความชอบ]​: อาบน้ำ (น้ำที่ใช้อาบต้องเป็นน้ำหวานจากดอกวิญญาณ​เรืองแสง)

….

หลังจากดูแผงข้อมูลแล้ว เซียวซิงหยูก็ยิ้มอย่างพอใจ

"สายเลือดโบราณ สมเเล้วที่เป็นสายเลือดระดับเทพเจ้ามายา…พรสวรรค์สายเลือดนี่มันสุดยอดจริงๆ"

เซียวซิงหยูวิเคราะห์จากแผงข้อมูล, ในตอนนี้ เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์มีตำแหน่งเป็นอสูรสนับสนุน

โดยเฉพาะพรสวรรค์ที่สามารถฟื้นฟูพลังชีวิตให้กับพันธมิตรได้จำนวนมาก…ในการต่อสู้แบบกลุ่ม มันจะสามารถสร้างผลลัพธ์ที่เหนือความคาดหมายได้เลย

แน่นอนว่าในอนาคต เมื่อเถาวัลย์วิญญาณสวรรค์เติบโตและวิวัฒนาการด้วยการดูดซับวิญญาณของอสูรที่ตายแล้ว มันก็จะค่อยๆ เปลี่ยนจากอสูรสนับสนุนไปเป็นอสูรโจมตีได้ในที่สุด​

"พูดก็พูดเถอะ เจ้าเงินน้อย เเกนี่เลี้ยงยากจริงๆ…ยากกว่าเลี้ยงเจ้าหญิงของประเทศเสียอีก!"

เซียวซิงหยูรู้สึกแบบนี้ เพราะแผงข้อมูลแสดงว่าเถาวัลย์วิญญาณสวรรค์ชอบแช่น้ำ…เเต่ต้องใช้น้ำหวานจากดอกวิญญาณเรืองแสงเป็นน้ำสำหรับแช่เท่านั้น มันถึงจะยอม

ดอกวิญญาณเรืองแสงหาได้ยากมากในโลกนี้ โจวซงพยายามอย่างหนักกว่าจะหามาได้สองช่อ, เซียวซิงหยูคำนวณคร่าวๆว่าต้องใช้น้ำหวานจากดอกวิญญาณเรืองแสงอย่างน้อยร้อยช่อ ถึงจะพอสำหรับแช่น้ำหนึ่งอ่าง

ทันใดนั้น​เอง​ มันก็มีเสียงฝีเท้าเร็วๆดังมาจากนอกตรอก

"รายงานครับ เมื่อกี้มีแสงสีเงินส่องออกมาจากตรอกนี้!"

"หรือว่าจะมีอสูรบุก?"

"ฟังคำสั่ง ล้อมตรอกทั้งหน้าและหลัง อย่าให้อสูรหนีไปได้!"

เมื่อเสียงฝีเท้าใกล้เข้ามา เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์ก็ตกใจ วิ่งลงจากข้อมือขวาของเซียวซิงหยู แล้วมุดเข้าไปในกางเกงของเขาอย่างรวดเร็ว​!

"โอ๊ย! เจ้าเงินน้อย อย่าทำแบบนี้นะ!"

เซียวซิงหยูร้องเสียงดังลั่น​ เถาวัลย์วิญญาณสวรรค์มุดเข้าไปในกางเกงของเขาแล้วไม่ยอมออกมา

เเละในตอนนี้​ มันก็ได้มีคนสองกลุ่มเข้ามาล้อมเซียวซิงหยูไว้ในตรอก

เซียวซิงหยูเงยหน้าขึ้นมอง คนเหล่านี้สวมชุดทหาร เป็นหน่วยลาดตระเวนที่รับผิดชอบปกป้องเมืองหวงหยาน มีระดับประมาณสี่ดาวถึงห้าดาว

"นายหนุ่ม นายชื่ออะไร!"

"อะแฮ่ม ชื่อเซียวซิงหยูครับ​"

"ฉันคือหัวหน้าหน่วยลาดตระเวน หานเว่ย เมื่อ​กี้มีคนแจ้งว่ามีแสงสีเงินส่องออกมาจากในตรอก เหมือนมีอสูรปรากฏตัว…นายรู้อะไรเกี่ยวกับ​เเสงนั้นบ้างไหม?"

เซียวซิงหยูกางมือออก ส่ายหัวแล้วพูดว่า "ผมไม่เห็นอะไร​เลยครับ"

"หัวหน้า กางเกงของหมอนี่มันขยับได้!"

ทันใดนั้น​ สายตาของเจ้าหน้าที่ลาดตระเวนทุกคนก็จับจ้องไปที่กางเกงของเซียวซิงหยู

ฝสถานการณ์​นี้​ทำให้​เซียวซิงหยูถึงกับแข็งค้างเหมือนตายทั้งเป็น

หานเว่ยเตรียมอัญเชิญอสูรออกมา พร้อมกับจ้องมองอย่างดุร้าย

"ฉันสงสัยว่านายซ่อนอสูรไว้ในกางเกง!"

"พี่ใหญ่ พี่เข้าใจผิดแล้ว ใครเขาเอาอสูรมาซ่อนไว้ในกางเกงกัน? แถมเอาอสูรมาซ่อนในกางเกง ฟังดูมันพิลึกกว่าเอาอสูรมาซ่อนไว้ในบ้านอีกนะ"

"หัวหน้า ที่หมอนี่พูด มันก็จริงนะ"

เเต่หานเว่ยก็ยัง​คงไม่ปล่อยเขาไป "ยังไงก็เถอะ แต่งตัวแบบนี้ไม่เหมือนคนท้องถิ่น เอาตัวกลับไปสอบสวน!"

เซียวซิงหยูทนไม่ไหวแล้ว จึงหยิบป้ายออกมา

"ใครกล้าแตะต้องผม!"

"หัวหน้า นั่นป้ายเจ้าเมือง!"

ทันใดนั้น, ท่าทีของหานเว่ยก็เปลี่ยนไป 180 องศาในทันที

เขารีบก้มหัวขอโทษไม่หยุด

"ขอโทษครับ ผมตาต่ำ ไม่รู้จักที่ต่ำ​ที่สูง ขออภัยด้วยครับ!"

นอกจากโจวซงแล้ว ใครก็ตามที่ถือป้ายเจ้าเมือง...นั่นหมายความว่าเขาเป็นคนสนิทของโจวซง

เห็นป้ายเหมือนเห็นเจ้าเมือง หานเว่ยทำงานในหน่วยลาดตระเวนมาสิบปี เขาจึงรู้​ทันที​ว่าเซียวซิงหยูไม่ใช่คนธรรมดา

"ไสหัวไป!"

"ครับผม~"

หานเว่ยถอนหายใจโล่งอก รีบพาลูกน้องเตรียมหนีออกจากตรอก

"หยุดก่อน!"

"คุณเซียว มีอะไรจะสั่งอีกไหมครับ?" หานเหว่ยหยุดชะงัก เหงื่อเย็นไหลออกมาจากหลัง

"หน่วยลาดตระเวนของคุณ คุ้นเคยกับแผนที่การป้องกันเมืองหวงหยานมากเลยใช่ไหม?" เซียวซิงหยูแกล้งถามอย่างไม่ตั้งใจ

"นี่เป็นทักษะพื้นฐานของหน่วยลาดตระเวนครับ พวกเราต้องรู้จักแผนที่การป้องกันในเมืองให้ดี ถึงจะตรวจสอบจุดอ่อนต่างๆได้อย่างมีประสิทธิภาพ!" หานเหว่ยพูดด้วย​ความ​ภาคภูมิใจอย่างมาก

"งั้นฉันขอถามนายหน่อยนะ ช่วงนี้มีใครมาขอดูแผนที่การป้องกันในเมืองจากนายบ้างไหม?" เซียวซิงหยูพูดเสียงเบาลง

"ผมขอคิดดูก่อนนะครับ~" หานเหว่ยเริ่มนึก

สักพัก หานเหว่ยก็เหมือนนึกอะไรขึ้นได้

"ผมนึกออกแล้ว เดือนที่แล้วรองแม่ทัพจ้าวหมิงมาหาผม เขาขอแผนที่การป้องกันในเมือง บอกว่าจะศึกษาดูว่ามีช่องโหว่ตรงไหนบ้าง แล้วจะซ่อมแซมเพื่อปรับปรุงการป้องกันของเมืองให้ดียิ่งขึ้นครับ"

"เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ ได้คำตอบแล้ว" มุมปากของเซียวซิงหยูยกขึ้นขณะที่พึมพำ​

……

ตะวันลับขอบฟ้า แม่น้ำยาวไกลสุดลูกตา

บทกวีอันยิ่งใหญ่นี้ เหมาะที่จะใช้บรรยายยามพระอาทิตย์ตกดินที่เมืองหวงหยานเป็นที่สุด

บนกำแพงเมือง ซ่างกวนเฉียนถือถ้วยชาอุ่นๆ กำลังชมพระอาทิตย์ตกดินอันงดงามท่ามกลางทะเลทราย

เซียวซิงหยูเดินขึ้นไปบนกำแพงเมือง ทหารยามรอบๆก็ถอยห่างอย่างรู้มารยาท

"สืบเรื่องนั้นไปถึงไหนแล้ว?"

"องค์หญิง จากการสืบสวนของผม..."

เซียวซิงหยูกระซิบข้างหูซ่างกวนเฉียนอยู่นาน จากนั้น​สีหน้าของซ่างกวนเฉียนก็เปลี่ยนไปอย่างมีนัยสำคัญ

"เรื่องนี้สำคัญมาก ผิดพลาดไม่ได้เลย…ฉันขอถามอีกครั้ง เธอแน่ใจนะว่าคนๆนั้นเป็นอสูรสายปลอมตัว?"

เซียวซิงหยูพยักหน้า ในดวงตามีแต่ความมุ่งมั่นที่แน่วแน่

"ก็ได้ ฉันจะเชื่อเธอสักครั้ง คืนนี้ตอนสองทุ่ม เจ้าเมืองโจวจะจัดงานเลี้ยงรอบกองไฟ ทุกคนจะมาร่วมฉลองกัน"

"งั้นนี่เป็นโอกาสที่ดีที่สุดที่จะเปิดโปงอสูรสายปลอมตัว"

"เซียวซิงหยู…นั่นอะไร!"

"มีอะไรเหรอครับ?"

"ทำไมกางเกงเธอมันขยับ?"

"โอ๊ย ลืมเรื่องเจ้าเงินน้อยไปเลย, องค์หญิง ท่านใจเย็นๆก่อนนะครับ ท่านเข้าใจผิดแล้ว!"

"เข้าใจผิด? ฉันว่านายคิดไม่ซื่อกับฉันมากกว่า ไอ้หื่นกาม! ไอ้ลามก! ไอ้เลว!"

"องค์หญิง ท่านเข้าใจผิดจริงๆนะครับ!"

"ฮึ่ม ฉันจะกลับบ้านไปฟ้องแม่!"

"องค์​หญิง…แม่ของคุณ ก็จักรพรรดิ​นี​น่ะสิครับ อย่าเลยนะครับ!"

…………………