บทที่ 17: ประลองกับคลาร์ก! การต่อสู้สะเทือนโลก! ขอรับการเก็บเข้าชั้น

บทที่ 17: ประลองกับคลาร์ก! การต่อสู้สะเทือนโลก! ขอรับการเก็บเข้าชั้น

ภายในยานอวกาศของชาวคริปทอน

คลาร์กกำลังคุยกับเซียวรันเกี่ยวกับแผนการในอนาคต

"ฉันตั้งใจจะออกเดินทางสู่อวกาศเพื่อตามหาสมาชิกคนอื่นๆ ในเผ่าพันธุ์ของเรา เซียวรัน แล้วนายล่ะ อยากไปด้วยกันไหม"

คลาร์กมองเซียวรันแล้วเอ่ยถาม

"ฉันขอผ่านดีกว่า แค่หาดาวเคราะห์ที่มีสิ่งมีชีวิตในจักรวาลอันกว้างใหญ่ก็ยากพออยู่แล้ว นับประสาอะไรกับการตามหาคนแค่ไม่กี่คนล่ะ"

เซียวรันกล่าว "แต่ถ้านายตั้งใจจะไปจริงๆ นายต้องเตรียมใจให้พร้อมนะ การเดินทางครั้งนี้อาจกินเวลาหลายปี หรืออาจจะหลายสิบปีเลยก็ได้"

"เวลาหลายสิบปีอาจเป็นแค่พริบตาเดียวในระดับจักรวาล แต่สำหรับอารยธรรมมนุษย์แล้ว พอนายกลับมาอีกครั้ง โลกอาจจะเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงแล้วก็ได้"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น คลาร์กก็พยักหน้าด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

"ฉันรู้ เพราะงั้นฉันถึงวางแผนจะไปหลังจากที่แม่เสียแล้วน่ะ ถึงตอนนั้น ฉันก็จะไม่มีห่วงอะไรบนโลกใบนี้อีก เวลาหลายสิบปีก็คงไม่มีความหมายอะไร"

"ถ้านายคิดทบทวนดีแล้วก็โอเค"

เซียวรันพยักหน้าและกล่าว

ทว่าเขารู้อยู่เต็มอกว่าคลาร์กจะไม่มีทางได้ไป

เหตุการณ์สำคัญๆ ที่ตามมาล้วนเกิดขึ้นบนดาวเคราะห์สีน้ำเงินทั้งสิ้น ต่อให้คลาร์กสามารถทิ้งทุกอย่างแล้วจากไปได้ แล้วคนรอบตัวเขาล่ะ

คลาร์กบอกว่าจะไปหลังจากที่แม่ของเขาเสียชีวิต

แต่ตอนนี้ เขาคงนึกไม่ถึงว่าในไม่ช้า จะมีผู้หญิงอีกคนที่สำคัญกับเขามากๆ ก้าวเข้ามาในชีวิต!

อย่างไรก็ตาม เซียวรันก็ไม่รู้จะพูดถึงรสนิยมของคลาร์กยังไงดี

โลอิส เลน สวยไหมน่ะเหรอ

ก็พูดได้แค่ว่าเธอก็ดูดีระดับหนึ่ง

แต่คุณภาพผิวของเธอมันแย่เกินไป ผู้หญิงตะวันตกในวัยสามสิบหลายคนก็มีสภาพผิวที่แย่จนดูไม่ได้แล้ว

สำหรับคนธรรมดาก็ไม่เป็นไรหรอก

เพราะยังไงสายตาของคนยุคนี้ก็ไม่ได้ดีเลิศอะไรอยู่แล้ว

ระยะห่างสร้างความงดงามได้เสมอ

แล้วการมองเห็นแบบเบลอๆ ล่ะ มันไม่ถือเป็นระยะห่างรูปแบบหนึ่งหรอกเหรอ

แต่ด้วยสายตาของพวกเขา อย่างเขาและคลาร์ก ถึงแม้จะไม่ได้ใช้ความสามารถอย่างสายตาระดับจุลภาค โลกตรงหน้าของพวกเขาก็เทียบเท่ากับความละเอียดระดับ 16K แล้ว

ตอนที่เซียวรันเห็นโลอิส เลนเมื่อวานนี้ เขาก็สังเกตเห็นความหมองคล้ำ สิวเสี้ยน และรูขุมขนที่กว้างบนใบหน้าของเธอ

ทว่า

คลาร์กอาจจะต่างจากเซียวรัน

ท้ายที่สุดแล้ว เซียวรันก็ใช้ชีวิตอยู่ในโลกอนิเมะรวมมิตรมานานกว่าสิบปี

อย่างที่ทุกคนรู้ โลกอนิเมะรวมมิตรมีฟิลเตอร์ความงามติดตั้งมาในตัว

ทุกคนรอบตัวเขา รวมถึงตัวเขาเองด้วย

ไม่มีจุดด่างพร้อยบนผิวเลยแม้แต่น้อย ไม่ต้องพูดถึงความหมองคล้ำหรือสิวเสี้ยนเลย

ต่อให้เข้าไปดูใกล้ๆ คุณก็อาจจะไม่เห็นรูขุมขนบนใบหน้าของพวกเขาด้วยซ้ำ

สำหรับคนที่ใช้ชีวิตในโลกแบบนั้นมานานกว่าสิบปี การจะให้เซียวรันฝืนใจชมผู้หญิงที่ไม่มีฟิลเตอร์ความงามในตัวพวกนี้ว่าสวยงามหยดย้อยน่ะเหรอ

เขาพูดไม่ออกหรอกจริงๆ

เราโกหกกันไม่ได้ใช่ไหมล่ะ

แน่นอนสิ!

คลาร์กคงไม่ได้มีความต้องการเรื่องรูปร่างหน้าตามากนัก

ความรู้สึกที่เขามีต่อโลอิส เลน น่าจะเป็นความผูกพันทางจิตใจมากกว่า

ไม่อย่างนั้น

ต่อให้เป็นในโลกนี้ ก็มีผู้หญิงที่สวยกว่าโลอิส เลนตั้งเยอะแยะ และคลาร์กที่บินไปทั่วโลกทุกวันในเวลาต่อมา ก็ไม่เห็นจะไปตกหลุมรักใครอื่นเลย

เขาว่ากันว่าความงามนั้นขึ้นอยู่กับสายตาของผู้มอง

คำกล่าวนี้มีพื้นฐานทางวิทยาศาสตร์รองรับจริงๆ นะ

ทั้งสองคนคุยกันเรื่องแผนการในอนาคตอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเซียวรันก็เสนอให้พวกเขากออกไปประลองฝีมือกัน

เซียวรันที่เพิ่งได้รับพลังซูเปอร์แมนมาหมาดๆ อยากจะหาคู่ต่อสู้ที่สูสีกันเพื่อต่อสู้และทดสอบความรู้สึกของตัวเองใจจะขาด

ถึงแม้นายพลซ็อดจะมาเยือนดาวเคราะห์สีน้ำเงินในไม่ช้า

แต่เซียวรันก็ไม่อยากรอจนถึงตอนนั้น

เขาอยากจะสู้ตอนนี้เลย!

ประจวบเหมาะพอดี

คลาร์กที่อยู่ตรงหน้าเขาก็มีพละกำลังทัดเทียมกับเซียวรันพอดี

"ประลองงั้นเหรอ"

คลาร์กลองคิดดูและดูเหมือนจะอยากลองเหมือนกัน

เซียวรันเพิ่งได้รับพลังซูเปอร์แมนนี้มาเมื่อสองวันก่อน

ส่วนคลาร์กมีพลังนี้มาหลายสิบปีแล้ว!

พ่อบุญธรรมของเขาสอนให้เขาควบคุมพลังของตัวเองตั้งแต่เด็ก และไม่ให้แสดงความสามารถพิเศษต่อหน้าผู้คน

ด้วยเหตุนี้

คลาร์กจึงต้องกดข่มพลังของตัวเองมาโดยตลอด

จนกระทั่งเมื่อไม่นานมานี้เองที่เขาเรียนรู้ที่จะบินโดยใช้ออร่าไฟฟ้าชีวภาพของเขา

นั่นเป็นเพราะในอดีตเขากดข่มตัวเองมากเกินไปและไม่เคยลองทำเลย

อันที่จริง

เขาบินได้มาตั้งนานแล้ว แค่เขาไม่รู้ตัวเท่านั้นเอง

"ตกลง เราจะไปกันเลยไหม"

คลาร์กเองก็เห็นด้วยกับข้อเสนอของเซียวรัน แถมยังดูตื่นเต้นกว่าเซียวรันเสียอีก

"โอเค งั้นเราไปกันเลย"

เซียวรันพูดด้วยรอยยิ้ม

จากนั้นทั้งสองคนก็ออกจากยานอวกาศ บินขึ้นสู่ท้องฟ้า และมุ่งหน้าไปยังแดนไกล

...

ทางตะวันตกของประเทศอินทรี

บนทะเลทรายโกบีอันกว้างใหญ่ไพศาล

บนท้องฟ้า ร่างสองร่างร่อนลงมาแทบจะพร้อมกัน

"เอาตรงนี้แหละ"

เซียวรันกล่าว

สถานที่ที่เขาทดสอบพลังเมื่อวานก็อยู่ทางตะวันตกเหมือนกัน แค่ไม่ใช่ทะเลทรายโกบีแห่งนี้

"ตกลง งั้นฉันเริ่มเลยนะ"

คลาร์กกำหมัดแน่น และหลังจากพูดจบ เขาก็พุ่งเข้ามาด้วยความเร็วสูงปรี๊ดพร้อมกับเสียงดังปัง

เดิมทีระยะห่างระหว่างทั้งสองคนมีไม่ถึงร้อยเมตร และสำหรับพวกเขา ระยะทางแค่นี้สามารถข้ามผ่านไปได้ในเวลาไม่ถึง 0.001 วินาทีอย่างง่ายดาย

คลาร์กพุ่งไปข้างหน้าและเหวี่ยงหมัดใส่เซียวรันอย่างแรง

เมื่อรู้ว่าทั้งพละกำลังและการป้องกันของพวกเขาสูสีกัน คลาร์กจึงไม่ออมมือเลยแม้แต่น้อย

ตู้ม~!

พื้นดินยุบตัวลงเป็นบริเวณกว้างในทันที และคลื่นกระแทกก็พัดฝุ่นผงกระจายออกไปเป็นวงกว้าง

เซียวรันรับหมัดของคลาร์กไว้ด้วยมือเดียว พลังอันน่าสะพรึงกลัวจากหมัดนั้นไม่สามารถทำอันตรายเขาได้ แต่พื้นดินรอบๆ กลับรับเคราะห์ไปเต็มๆ ดูราวกับถูกอุกกาบาตพุ่งชนก็ไม่ปาน

ปัง!

เซียวรันปล่อยหมัดออกไปเช่นกัน และคลาร์กก็ยื่นมือออกมารับไว้

จากนั้นทั้งสองคนก็ต่อสู้กันตั้งแต่บนพื้นดินไปจนถึงบนท้องฟ้า ความเร็วของพวกเขาทั้งคู่เร็วมากจนคนธรรมดามองไม่เห็นตัวด้วยซ้ำ เห็นเพียงแสงสองดวงบนท้องฟ้าที่พุ่งเข้าชนกันอย่างต่อเนื่อง พร้อมกับส่งเสียงดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง

ไม่กี่วินาทีต่อมา—

ตู้ม—

ร่างหนึ่งกระเด็นออกมาก่อน พุ่งทะลุภูเขาที่อยู่ห่างออกไปหลายพันเมตร

หินนับสิบหรือร้อยตันถล่มลงมา และฝุ่นควันมหาศาลก็ลอยคลุ้งกวาดไปทั่วท้องฟ้า!

"ถุย~!"

คลาร์กที่ถูกฝังอยู่ใต้กองหินพุ่งพรวดออกมาจากซากปรักหักพัง เขาถ่มหินที่เข้าไปในปากออกมา กวาดสายตามองไปรอบๆ และวินาทีต่อมา เขาก็หันกลับไปคว้าหมัดที่พุ่งมาจากด้านหลังอย่างกะทันหัน

"จับได้แล้ว!"

เขาพูดด้วยรอยยิ้ม

แต่วินาทีต่อมา ลำแสงสีแดงสองลำก็พุ่งเข้าใส่หน้าเขาเต็มๆ ส่งร่างของคลาร์กปลิวไปไกลกว่าหมื่นเมตรในพริบตา กระแทกเขาจมลึกลงไปในดินหลายร้อยเมตรอย่างโหดร้ายก่อนจะหยุดนิ่ง

เซียวรันบินอยู่บนท้องฟ้า แสงสีแดงฉานในดวงตาของเขาค่อยๆ จางลง

เขามองลงไปยังหลุมลึกเบื้องล่าง

ในตอนนั้นเอง

ตู้ม—

ลำแสงสีแดงฉานพุ่งทะยานขึ้นมาจากหลุมลึก

เซียวรันหลบได้ในพริบตา และวินาทีต่อมา ร่างของคลาร์กก็ปรากฏขึ้นตรงหน้าเขา พร้อมกับปล่อยหมัดอันดุดันเข้าที่แก้มซ้ายของเขา

ตู้ม!!!

เซียวรันกระเด็นลอยละลิ่ว กระแทกพื้นอย่างแรง และไถลไปเป็นระยะทางหลายร้อยเมตรก่อนจะหยุดนิ่ง

เซียวรันคุกเข่าข้างหนึ่ง เงยหน้ามองท้องฟ้า แสยะยิ้ม และวินาทีต่อมาก็หายวับไปจากจุดนั้นด้วยเสียงดังกึกก้อง