บทที่ 164: ตัด​หญ้า​ถอน​โคน​!

บทที่ 164: ตัดหญ้าถอนโคน!

อาการข้างเคียงจากเซรุ่มของนักรบหมีสีเงินเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

ตอนนี้กล้ามเนื้อทั่วร่างของมันตึงเครียดและกระตุกอย่างรุนแรง ราวกับโดนสิ่งสกปรกเข้าสิง

แต่เมื่อเซียวซิงหยูเดินเข้ามาใกล้ อาการของมันก็ดูดีขึ้นเล็กน้อย ถึงแม้สีหน้าจะยังเจ็บปวดอยู่, แต่แววตากลับอ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด

นี่คือเสน่ห์ดึงดูดตามธรรมชาติของเซียวซิงหยู เเละไม่มีอสูรตัวไหนต้านทานแรงดึงดูดนี้ได้

เซียวซิงหยูยกมือขึ้นลูบหัวนักรบหมีสีเงิน พลางปลอบประโลมจิตใจอันบาดเจ็บของมันด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน

“ต่อไปนี้อาจจะรู้สึกร้อนๆหน่อยนะ เเต่อดทนสักนาทีเดียวก็หายแล้ว”

อสูรสายนักรบนั้น มักจะฉลาดกว่าอสูรประเภทอื่นๆ

นักรบหมีสีเงินดูเหมือนจะเข้าใจคำพูดของเซียวซิงหยู มันพยักหน้าขึ้นลงเป็นการแสดงความไว้วางใจในตัวเขา

เเละเมื่อน้ำยาสีเขียวของเซียวซิง​หยู​ซึมเข้าสู่ผิวหนัง นักรบหมีสีเงินก็เริ่มรู้สึกร้อนผ่าวๆ

ความเจ็บปวดจากบาดแผลทำให้หมีตัวใหญ่ครางด้วยความเจ็บปวด แต่ด้วยความเชื่อใจอย่างเต็มเปี่ยมในตัวเซียวซิงหยู มันจึงไม่ส่งเสียงร้องหรืออาละวาดใดๆ เพียงแต่นั่งยองๆอยู่ข้างๆเขาอย่างเชื่อฟัง

จากนั้น​ เมื่อเวลา​ผ่านไปประมาณ​หนึ่งนาที​…ปาฏิหาริย์ก็เริ่มปรากฏ!

“ดูสิทุกคน! บาดแผลมันสมานเร็วมากเลย!”

“ขวดยาสีเขียวนี่มันยาเทวดาชัดๆ! เห็นผลทันตาเลย!”

“เหลือเชื่อจริงๆ, เนื้อที่เน่าเปื่อยไปแล้ว มันงอกกลับมาใหม่ได้ด้วย!”

สรรพคุณของขวดยาสีเขียวเรียกได้ว่าเเทบจะเป็นปาฏิหาริย์ บาดแผลของนักรบหมีสีเงินสมานกันอย่างรวดเร็วด้วยการมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า

เนื้อและกระดูกที่ถูกพิษกัดกร่อนจนเน่าเปื่อย กลับงอกขึ้นมาใหม่ภายในเวลาไม่ถึงนาที

แขนขวาของนักรบหมีสีเงินก็เริ่มกลับมาเป็นปกติทีละน้อยๆ, จนในที่สุดมัน​ก็ราวกับไม่เคยมีบาดแผลมาก่อน

สีผิวก็กลับมาเป็นปกติ บ่งบอกว่าพิษถูกกำจัดออกไปจนหมดแล้ว

หลี่ไค่ในฐานะผู้เป็นนายของนักรบหมีสีเงิน ได้เเสดงความดีใจออกมาทันที​

“เจ้าหมี ลองขยับแขนขวาหน่อยสิ!”

นักรบหมีสีเงินยกแขนขวาอันกำยำขึ้น จากนั้น​มันก็กำหมัดแน่น แล้วทุบลงไปที่พื้นอย่างแรง

ตูมมม!!!

เสียงดังสนั่นหวั่นไหว พื้นซีเมนต์ตรงนั้นกลายเป็นหลุมลึกขนาดเส้นผ่านศูนย์กลางสามเมตรทันที​

ภาพที่เห็นได้สร้างความตกตะลึงให้กับทุกคนอย่างมาก

“โอ้พระเจ้า! นี่มันการรักษาอะไรเนี่ย!”

“ไม่ถึงสามนาที แขนที่เกือบจะใช้ไม่ได้กลับหายสนิทเหมือน​ไม่เคย​บาดเจ็บ​มาก่อน!”

“ยานั่นมันสุดยอดไปเลย!”

“ซิงหยู​ นายมันหมอเทวดา​กลับชาติมาเกิดชัดๆ!”

ในตอนนี้นักรบหมีสีเงินมีสภาพของแขนซ้ายและแขนขวาที่แตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง

ฉินเยี่ยนหรันเดินเข้ามา สำรวจแขนทั้งสองข้างของนักรบหมีสีเงินอย่างพินิจพิเคราะห์

“บาดแผลที่แขนซ้ายสมานช้ามาก สีผิวยังคงเป็นสีม่วงอ่อนๆ แสดงว่าพิษยังไม่ถูกกำจัดออกไปทั้งหมด”

“เเละถ้ามองดีๆ จะเห็นว่าข้างในบาดแผลยังมีปรสิตที่มีพิษร้ายแรงกำลังเคลื่อนไหวอยู่ นั่นหมายความว่าเซรุ่มที่หลินเยว่คิดค้นขึ้นมาไม่ได้ผลในการฆ่าปรสิต”

“หัวหน้าฉิน ผม…” หลินเยว่พูดตะกุกตะกักด้วยความอับอาย

หลินเยว่ยังคงอยากจะแก้ตัว แต่หลักฐานมันชัดเจนขนาดนี้ เขาจึงได้แต่ปิดปากเงียบ

ฉินเยี่ยนหรันมองไปที่แขนขวาของนักรบหมีสีเงิน ใบหน้าที่เคร่งขรึมพลันคลี่ยิ้มออกมา

“ด้านแขนขวาฟื้นตัวได้ดีมาก จากสีผิวก็เห็นได้ชัดว่าพิษถูกกำจัดออกไปจนหมดเเล้ว”

“บาดแผลหายดี 100%…แถมไม่มีผลข้างเคียงใดๆทั้งสิ้น”

ฉินเยี่ยนหรันเดินออกมาข้างหน้า แล้วประกาศเสียงดังฟังชัด

“ฉันขอประกาศให้ทุกคนทราบ การแข่งขันทางการแพทย์ในครั้งนี้ เซียวซิงหยู…เป็นผู้ชนะ!”

เสียงปรบมือดังกึกก้อง ทุกคนต่างแสดงความเคารพและชื่นชมเซียวซิงหยูอย่างสุดใจ​

ในยุคสมัยที่ปรมาจารย์​อสูรเฟื่องฟูเเบบนี้​ เเพทย์​อสูร​ที่มีความสามารถนั้นเป็นที่ต้องการมากกว่าปรมาจารย์​อสูร​ระดับสูงเสียอีก มันจึงไม่​แปลก​ที่พวกเขาจะได้รับการยกย่องและเคารพจากผู้คนมากมาย

แต่เซียวซิงหยูกลับไม่มีทีท่าดีใจเลยแม้แต่น้อย เขาไม่ได้สนใจเสียงปรบมือ แต่เดินไปมองที่แขนซ้ายของนักรบหมีสีเงินแทน

เซียวซิงหยูไม่หวงน้ำยาที่เหลืออยู่ในขวดยาสีเขียว เขาเทน้ำยาที่เหลือทั้งหมดลงบนบาดแผลที่แขนซ้ายของนักรบหมีสีเงินอย่างรวดเร็ว​

สามนาทีต่อมา แขนซ้ายของนักรบหมีสีเงินก็กลับมาเป็นปกติเช่นเดียวกับแขนขวา พิษถูกกำจัดหมดจด ไม่เหลือร่องรอยของบาดแผล แถมกล้ามเนื้อและผิวหนังส่วนที่งอกใหม่ยังดูแข็งแรงกว่าเดิมอีกด้วย

ถึงแม้ฉินเยี่ยนหรันจะไม่ประกาศผล แต่แค่เปรียบเทียบสรรพคุณของขวดยาสีเขียวกับเซรุ่มก็รู้แล้วว่าอะไรดีกว่ากัน

สายตาของมหาชนย่อมเป็นสักขีพยานชั้นยอด ความสามารถทางการแพทย์ของเซียวซิงหยูเหนือกว่าหลินเยว่อย่างเทียบไม่ติด

หลี่ไค่โอบไหล่เซียวซิงหยู แล้วพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น “น้องเซียวหยู นายนี่มันยอดเยี่ยม​สมกับเป็นเเพทย์​พิเศษของกิลด์นภาเราจริงๆ เพื่อเป็นการขอบคุณ เดี๋ยวฉันจะเลี้ยงข้าวมิ้อใหญ่ให้เลย!”

“งิ้งงงงง!!!”

ณ เวลานี้​ เมื่อบาดแผลของนักรบหมีสีเงินหายสนิท พลังชีวิตกลับมาเต็มเปี่ยม มันก็เข้าไปคลอเคลียกับเซียวซิงหยู เอาหัวถูไถไปมา เป็นการแสดงความรักและขอบคุณ

อู๋เซิงโหย่วและซ่งหู่มองดูด้วยความปลื้มปิติและภาคภูมิใจ

“ซ่งหู่ การตัดสินใจที่ถูกต้องที่สุดในชีวิตเราคืออะไรนะ?”

“การติดตามเซียวซิง​หยู​ไง!”

ทั้งสองสบตากัน ต่างคนต่างยิ้มอย่างรู้กันดี

….

ทันใดนั้น​ ฉินเยี่ยนหรันก็หันไปมองหลินเยว่ด้วยสายตาเย็นชา

“ตอนนี้นายยังมีอะไรจะพูดอีกไหม?”

สายตาของทุกคนจับจ้องไปที่หลินเยว่ ตอนนี้​ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความอับอายขายหน้า

“หัวหน้าฉิน…”

“ตามข้อตกลงที่นายทำไว้กับเซียวซิงหยู นับตั้งแต่นี้เป็นต้นไป นายไม่ใช่สมาชิกของกิลด์นภาอีกต่อไปแล้ว” ฉินเยี่ยนหรันพูดด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

“หัวหน้าฉิน! ผมทำงานให้กิลด์มาหลายปี ถึงจะไม่มีความดีความชอบอะไรมากมาย…เเต่ก็น่าจะมีความหมาย​บ้างนะครับ! คุณอย่าใจร้ายกับผมแบบนี้เลย!” หลินเยว่คุกเข่าลงเเล้วรีบขอร้องทันที

“หลี่ไค่!”

“ครับ!”

หลี่ไค่เข้าใจความหมายของฉินเยี่ยนหรันได้ในทันที​

เขารีบพุ่งเข้าไปหาหลินเยว่ แล้วกระชากตราสัญลักษณ์สีน้ำเงินที่หน้าอกของอีกฝ่ายออกอย่างรวดเร็ว

กิลด์ทุกกิลด์จะมีตราสัญลักษณ์ เพื่อแสดงถึงตัวตนของสมาชิกในกิลด์

การที่หลี่ไค่ซึ่งเป็นมือขวาของฉินเ​ยี่​ยนห​รัน​กระชากตราสัญลักษณ์ของหลินเยว่ออก นั่นหมายความว่าเขาถูกขับไล่ออกจากกิลด์นภาแล้ว

“อย่านะ! อย่าทำแบบนี้!”

หลินเยว่พยายามจะแย่งตราสัญลักษณ์คืน แต่ถูกฉินเยี่ยนหรันเตะจนกระเด็น

“หัวหน้าฉิน! ให้โอกาสผมอีกสักครั้งเถอะนะครับ!”

หลินเยว่ยังคงอ้อนวอนขอโอกาส หวังว่าฉินเยี่ยนหรันจะเห็นแก่ที่เขาเป็นเเพทย์​อสูร​เก่าแก่ของกิลด์มานาน

ฉินเยี่ยนหรันมองหลินเยว่ที่นอนกองอยู่บนพื้นด้วยสายตาเหยียดหยาม แล้วหัวเราะอย่างเย็นชา

“ให้โอกาส​งั้นเหรอ?”

“หนึ่งปีก่อน นายลอบติดต่อกับกิลด์มังกรทอง ทำการค้าผิดกฎหมายทำให้กิลด์​นภา​สูญเสีย​เงินมากกว่า 20 ล้าน”

“เดือนกุมภาพันธ์ปีนี้ นายใช้ช่องทางการจัดซื้อวัตถุดิบยามาโกงกินเงินส่วนต่าง 8% จากมูลค่าสัญญา”

“เดือนพฤษภาคมปีนี้…”

ฉินเยี่ยนหรันไล่เปิดโปงความชั่วของหลินเยว่ทีละเรื่อง จนคนรอบข้างต่างพ่นคำด่าทอด้วยความไม่พอใจ​

“หลินเยว่! ฉันไม่คิดเลยว่าแกจะเป็นคนแบบนี้!” หลี่ไค่โกรธจนตัวสั่น

“ที่ฉันพูดมานี่ มันเรื่องจริงใช่ไหม?” ฉินเยี่ยนหรันตวาดเสียงดังปิดท้าย​

หลินเยว่ทรุดลงกับพื้น ดวงตาของเขาว่างเปล่าราวกับ​ปลาตาย

เมื่อเรื่องมาถึงขั้นนี้แล้ว หลินเยว่ย่อมหมดโอกาสที่จะอยู่ในกิลด์นภาต่อไปได้อีก

เซียวซิงหยูเดินเข้ามา มองหลินเยว่ที่มีสภาพเหมือนหมาตกน้ำด้วยสายตาเย็นชา

“ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ ความสามารถทางการแพทย์ของนายว่ามันห่วยแตกขนาดไหน”

“ต่อให้นายเก่งกว่าฉัน แต่ด้วยนิสัยและจิตใจแบบนี้ นายก็ไม่มีทางได้เป็นเเพทย์​พิเศษของกิลด์นภาอยู่ดี!”

“หึๆ” หลินเยว่ก้มหน้าลง หัวเราะเบาๆอย่างโรคจิต​

“ย้ากกกก!!!”

ทันใดนั้น เขาก็ลุกขึ้นกระโดดเข้าใส่เซียวซิงหยูพร้อมกับเข็มฉีดยาที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อ

วิ้งงงงงง!!!

แต่ก่อนที่เข็มฉีดยาจะแทงโดนเซียวซิงหยู เทพธิดาแสงศักดิ์สิทธิ์สี่ปีกก็ได้ปรากฏตัวยืนขวางเซียวซิงหยู พร้อมกับคว้าเข็มฉีดยาเอาไว้ได้

ภายในเข็มฉีดยานี้ มีน้ำยาสีแดงบรรจุอยู่…ซึ่งในนั้นมันมีไวรัสอสูรหลายร้อยชนิดผสมอยู่ด้วย

“หลินเยว่! แกมันหาที่ตาย!”

ฉินเยี่ยนหรันที่ขึ้นชื่อว่าเป็นพี่สาวสุดหวงน้อง ยกขาขึ้นเตะซี่โครงของหลินเยว่จนกระเด็น​ไปไกล

หลินเยว่ล้มลงไปกองกับพื้นอย่างน่าอนาถ ฟันเหลืองๆของเขาเเปดเปื้อนไปด้วยเลือดที่เอ่อล้นออกมาเต็ม​ปาก

“เซียวซิงหยู! ทั้งหมดมันเป็นเพราะแก!”

“แกทำลายชีวิตฉัน!”

“แกคอยดู! เรื่องนี้มันยังไม่จบ! สักวันหนึ่งฉันจะ…”

ฉัวะ! ฉัวะ! ฉัวะ!

แสงสว่าง​วาบขึ้น จากนั้น​มันก็ตามมาด้วยคมดาบที่พุ่งออกไปดุจมังกร

“อ๊าาาากกก!!!”

หลินเยว่ร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด

ในเสี้ยววินาทีนั้น ดาบแสงในมือของเทพธิดาแสงศักดิ์สิทธิ์สี่ปีกได้ตัดเส้นเอ็นที่มือและเท้าของหลินเยว่จนขาดสะบั้น…ทำให้หลินเยว่กลายเป็นคนพิการในทันที

ฉากนี้ทำให้ฉินเยี่ยนหรันสะดุ้ง…แต่หลังจากนั้น เธอก็ยิ้มออกมาด้วยความพึงพอใจ

“สมกับเป็นน้องชายสุดที่รักของพี่….เราต้องกำจัดศัตรู​ให้สิ้นซากเเบบนี้​สิ ถึงจะเป็​นการดีที่สุด​!”

ถ้ามีโอกาส​ เซียวซิงหยูไม่เคยปล่อยให้ศัตรูมีโอกาสกลับมาแก้แค้น

ถ้าตอนนี้​ไม่มี​คนอื่น​อยู่​ด้วย หลิวเยว่ได้กลายเป็นอาหาร​ปลาไปเเล้วเเน่ๆ

………………..