บทที่ 152: วางแผน​ไว้ก่อนเเล้ว!

บทที่ 152: วางแผน​ไว้ก่อนเเล้ว!

หนึ่งร้อยล้าน สำหรับตระกูลใหญ่ๆ อย่างตระกูลมู่หรง มันแทบจะไม่ได้ทำให้ขนหน้าแข้งร่วงไปสักเส้น

แต่สำหรับเซียวซิงหยู หนึ่งร้อยล้านนี่สามารถพลิกชีวิตความเป็นอยู่ของเขาและพี่สาวได้เลยทีเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น ทั้งหมาป่า​ปีศาจ​แห่ง​นรก​และเทพธิดา​เเสงศักดิ์สิทธิ์ต่างก็ต้องการวัตถุดิบวิวัฒนาการและสมุนไพรล้ำค่าจำนวนมาก ซึ่งพวกมันล้วนเเล้วแต่มีราคาแพงทั้งนั้น

รายได้ก้อนโตก้อนนี้ บวกกับเงินเดือนและค่าคอมมิชชั่นจากกิลด์นภาทุกเดือน น่าจะช่วยแบ่งเบาภาระค่าใช้จ่ายของเซียวซิงหยูได้มากเลยทีเดียว

“เซียวซิงหยู บอกเลขบัญชีธนาคารเธอมา”

มู่หรงจินสั่งให้ผู้ช่วยจัดการเรื่องโอนเงิน ไม่ถึงสิบวินาที…เซียวซิงหยูก็ได้รับข้อความแจ้งเตือนการโอนเงินเข้าบัญชี

“ติ๊ง~ เงินเข้า 50 ล้านเหรียญ”

มู่หรงจินตบไหล่เซียวซิงหยู เเล้วยกยิ้มอย่างเอ็นดู

“เซียวซิงหยู นี่ 50 ล้านเป็นเงินมัดจำจากกองทัพเรือของเรา”

“พอนายผลิตยาขวดเล็กสีฟ้าได้ตามจำนวนที่เราต้องการแล้ว ฉันจะจ่ายส่วนที่เหลืออีก 50 ล้านให้ จะไม่ขาดแม้แต่สตางค์แดงเดียว!”

“ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วยครับ คุณอา!” เซียวซิงหยูพยักหน้ารับ

“อืม ยินดีที่ได้ร่วมงานด้วยเช่นกัน!”

ทั้งสองจับมือกัน เป็นอันตกลงทำสัญญาที่ต่างฝ่ายต่างไว้ใจซึ่งกันและกัน​

พรุ่งนี้ต้องสอบกลางภาคแล้ว เซียวซิงหยูจึงต้องรอให้สอบเสร็จก่อน ถึงจะไปที่ฐานบัญชาการกองทัพเรือกับมู่หรงจิน เเล้ว​ทำตามสัญญาที่ให้ไว้เรื่องการผลิตยาขวดเล็กสีฟ้าได้

…..

เวลา​ค่ำคืนมาเยือน

เซียวซิงหยูเตรียมตัวกลับบ้าน โดย​มี​พี่น้องมู่หรงเดินมาส่งเขาที่หน้าประตูคฤหาสน์

“เซียวซิงหยู ไว้เจอกันหลังสอบกลางภาคนะ”

“พี่หยางซั่ว ขอให้พี่สอบได้คะแนนดีๆนะครับ”

“นายก็เช่นกัน!” ทั้งสองกอดกันอย่างสนิทสนมราวกับพี่น้องที่รู้ใจ

เซียวซิงหยูผละออกจากมู่หรงหยางซั่ว หันไปมองมู่หรงซินซินที่ยืนเงียบๆอยู่ข้างๆ

สายลมภูเขาพัดปอยผมของเธอ กลิ่นหอมอ่อนๆลอยมาแตะจมูกเซียว​ซิง​หยู​

ใต้แสงจันทร์สว่างไสว ใบหน้าด้านข้างของเธองดงามราวกับภาพวาดของศิลปินชื่อดัง เส้นสายบนใบหน้าของเธอช่างงดงามไร้ที่ติ เปล่งประกายระยิบระยับดุจหยาดน้ำค้างยามเช้า

ด้วย​ความงดงามและรูปร่างของมู่หรงซินซินนั้น ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไม​เธอถึงติดอันดับหนึ่งในสี่ดาวเด่นประจำวิทยาลัยชิงหลง ซึ่งขึ้นชื่อเรื่องสาวงามอยู่มากมาย

ถึงแม้เซียวซิงหยูจะรู้จักกับมู่หรงซินซินมาระยะหนึ่งแล้ว แต่ทุกครั้งที่เห็นเธอยืนอยู่ใต้แสงจันทร์แบบนี้ เขาก็ยังคงตะลึงในความงามของเธอได้ทุกครั้ง

“ซินซิน”

“หืม?”

“พรุ่งนี้สอบกลางภาคแล้ว ฉันได้ยินมาว่าการสอบของห้องเธอก็ค่อนข้างยาก เธอระวังตัวด้วยนะ”

วิทยาลัยชิงหลงมีการสอบที่แตกต่างกันไปในแต่ละห้องเรียน และระดับความยากก็ต่างกันด้วย

“ฉันกับน้องเรียนห้องเดียวกัน ทำไมนายถึงเตือนแต่น้องสาวฉันล่ะ? ส่วนฉัน แค่บอกให้สอบได้คะแนนดีๆเนี่ยนะ?” มู่หรงหยางซั่วครางในลำคออย่างไม่พอใจ

“พี่หยางซั่ว นี่พี่น้อยใจ​เหรอเนี่ย?”

“ก็นายเป็นห่วงความปลอดภัยของน้องสาวฉันเเค่คนเดียว, เจ้าคนเนรคุณ!”

มู่หรงหยางซั่วแกล้งพูดประชดประชัน แต่จริงๆแล้วเขากำลังพยายามแอบชงเซียวซิงหยูกับน้องสาวต่างหาก

ทันใดนั้น ลมหนาวก็พัดมาจนอุณหภูมิลดลงฮวบฮาบ

เซียวซิงหยูจึงเอื้อมมือไปช่วยพันผ้าพันคอให้มู่หรงซินซิน

“อากาศหนาวแล้ว เธอกับพี่ชายกลับเข้าบ้านเถอะ” พูดจบเซียวซิงหยูก็หันหลังกลับไปที่รถ

มู่หรงซินซินยืนนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบวิ่งตามเซียวซิงหยูไป

เซียวซิงหยูเพิ่งเปิดประตูรถ ก็เห็นมู่หรงซินซินวิ่งมาหา

“ซินซิน เธอ…”

มู่หรงซินซินถอดผ้าพันคอออกจากคอตัวเอง แล้วเขย่งเท้าขึ้นพันผ้าพันคอให้เซียวซิงหยู

ลมยามค่ำคืนนั้นหนาวเหน็บ แต่ผ้าพันคอนั้นยังคงอบอุ่นอยู่ และมีกลิ่นกายของเธอติดอยู่จางๆ

“ขอบคุณนะซินซิน”

มู่หรงซินซินยืนมองเซียวซิงหยูขึ้นรถ จนกระทั่งรถหายลับไปในความมืด

มู่หรงหยางซั่วเดินเข้ามาหา สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“ฮี่ฮี่ น้องสาว เมื่อกี้น้องให้ของแทนใจกับเซียวซิงหยูเหรอ?”

“ฉันแค่กลัวเขาหนาว”

“เอ่อ แล้วไม่กลัวพี่ชายคนนี้หนาวบ้างเหรอ? ตั้งแต่เกิดมา ไม่เคยเห็นน้องพันผ้าพันคอให้พี่เลย!”

ความจริง​แล้ว มู่หรงซินซินมองโลกต่างจากคนทั่วไป ความคิดความรู้สึกของเธอก็ต่างจากคนปกติ

ในความคิดของมู่หรงซินซิน เซียวซิงหยูต้องการผ้าพันคอ…เเละบังเอิญว่าเธอมีผ้าพันคอ

พูดง่ายๆคือ เซียวซิงหยูต้องการอะไร ถ้าเธอมี เธอก็ยินดีมอบให้ทั้งหมด

โลกของเธอคือความบริสุทธิ์…เเละความรู้สึกที่บริสุทธิ์และจริงใจ เป็นสิ่งที่หายากที่สุดในยุควันสิ้นโลกเเบบนี้

……

ใต้ต้นไม้หน้าประตูคฤหาสน์ มู่หรงจินยืนสูบบุหรี่อยู่ มองเห็นเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นทั้งหมด

เขาอมยิ้มแล้วหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากกระเป๋าเสื้อ

รูปถ่ายเก่าๆ นั้นเป็นรูปหญิงสาวหน้าตาสดใส ผมสีขาวสลวยราวกับน้ำตก

“เสี่ยวหมิ่น ลูกๆของเราโตกันหมดแล้ว เเถมซินซินลูกสาวเรากำลังจะความรักเเล้วด้วยนะ”

……

อีกด้าน

รถที่มาส่งเซียว​ซิง​หยู​กำลังแล่นเข้าสู่เขตเมือง

“ลุงหลิว ส่งผมลงตรงนี้ก็ได้ครับ” คนขับรถคือหลิวซานตง เจ้าของอสูรพายุเขี้ยวพิโรธ ซึ่งเป็นอสูรตัวแรกที่ได้รับการรักษาด้วยยาขวดเล็กสีฟ้า

“คุณเซียว ท่านนายพลสั่งให้ผมไปส่งคุณถึงหน้าอพาร์ตเมนต์เลยนะครับ”

“ไม่ต้องหรอกครับ ผมมีธุระต้องทำต่อ ลงตรงนี้แหละครับ ไม่ต้องห่วง เดี๋ยวผมโทรบอกคุณอาให้เอง”

“ก็ได้ครับคุณเซียว ไว้เจอกันใหม่นะครับ!”

หลังจากลงจากรถ เซียวซิงหยูก็เดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้าที่สว่างไสวอย่างอารมณ์ดี

สองชั่วโมงผ่านไป

เซียวซิงหยูเดินออกมาจากห้างโดยมีถุงใบเล็กใบใหญ่เต็มไม้เต็มมือ รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาดูกว้างใหญ่​กว่าสายลมหนาวยามค่ำคืนเสียอีก

ห้างสรรพสินค้าอยู่ไม่ไกลจากอพาร์ตเมนต์ แต่เซียวซิงหยูยังไม่รีบกลับบ้าน เขาเดินตรงไปยังตรอกซอยร้างแห่งหนึ่ง

ทันใดนั้น​ เขาก็เปิดตราอสูรเเล้วเรียกอสูรออกมา

ร่างสองร่างปรากฏขึ้นในตรอก คนหนึ่งคือจิ้งจอกเก้าหางเดลลู ส่วนอีกคนคืออสรพิษ​ภัยพิบัติ​เมดูซ่า

เดลูยืนพิงกำแพง สองหูจิ้งจอกกระดิกเล็กน้อย สายตาจับจ้องไปที่ถุงช้อปปิ้งในมือของเซียวซิงหยู ซึ่งล้วนแต่เป็นสินค้าแบรนด์เนมหรูหราทั้งนั้น

“เจ้าเพิ่งได้เงินมาก็เอาไปผลาญแบบนี้เลยเหรอ?”

เซียวซิงหยูยิ้มกว้าง “พี่สาวเลี้ยงผมมาตั้งแต่เด็ก ตอนนี้ผมหาเงินได้ก้อนโต ก็ต้องตอบแทนพี่สาวบ้างสิ”

เมดูซ่าเดินเข้ามาหาเเล้วถามอย่าง​สงสัย​ “มาสเตอร์​ ข้าจำได้ว่าท่านเริ่มคิดค้นยาขวดเล็กสีฟ้านี้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว”

“ใช่แล้ว”

“งั้นก็แสดงว่าท่านวางแผนทุกอย่างไว้ตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว?”

เซียวซิงหยูยักคิ้ว ไม่ได้ตอบอะไร แต่นั่นมันก็เหมือนตอบทุกอย่างไปในตัว

เมดูซ่าสูดหายใจเข้าลึกๆ เเอบรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย​

เซียวซิงหยูรู้ดีว่า ด้วยความสัมพันธ์ระหว่างเขากับพี่น้องมู่หรง ยังไงซะวันหนึ่งเขาก็ต้องได้ไปเยี่ยมบ้านตระกูล​มู่หรง และได้เจอกับมู่หรงจินอยู่แล้ว

การที่คนธรรมดาๆ อย่างเซียวซิงหยูจะสร้างสัมพันธไมตรีและความสนิทสนมกับบุคคลระดับสูงเช่นนี้ได้ ยังไงเขาก็ต้องแสดงให้เห็นถึงคุณค่าของตัวเอง

เซียวซิงหยูรู้เรื่องโรคผิวกระดองแตกตั้งแต่ตอนที่เขาปลอมตัวเป็นชายชุดดำบุกไปช่วยนักโทษที่ฐานทัพเรือแล้ว…หลังจากนั้น เขาจึงเริ่มลงมือคิดค้นยาขวดเล็กสีฟ้า เเล้วรอคอยโอกาสในวันนี้

ทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นเรื่องบังเอิญ แต่จริงๆแล้ว มันเป็นแผนการที่เซียวซิงหยูวางเอาไว้ทั้งหมด

“นายนี่มันปีศาจความฉลาดชัดๆ! เล่นอะไรก็เดินนำคนอื่นไปตั้งสิบก้าว” เดลลูขนลุกรู้สึกทึ่งในความฉลาดของเซียวซิงหยูอีกครั้ง

“เดลลู นี่ของขวัญสำหรับเธอนะ”

“แล้วก็เมดูซ่า นี่ของเธอ”

เซียวซิงหยูหยิบกล่องของขวัญสวยๆ สองกล่องออกมาจากถุงช้อปปิ้ง ยื่นให้เดลลูและเมดูซ่า

ทั้งจิ้งจอกและอสรพิษ​ต่างก็งุนงง พวกเธอไม่ใช่มนุษย์ พวกเธอเป็นอสูร…ตลอดชีวิตที่ผ่านมาจึงไม่เคยได้รับของขวัญอะไรแบบนี้มาก่อน

“ยืนงงอะไรกันอยู่? เปิดดูสิว่าชอบรึเปล่า!”

ในตอนนี้ เซียวซิงหยูไม่ใช่ยอดนักวางแผนที่ฉลาดเป็นกรด แต่เป็นเพียงเด็กหนุ่มใสซื่อคนหนึ่ง

ดวงตาใสซื่อของเขาเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาหวังว่าของขวัญที่เขาตั้งใจเลือกจะถูกใจจิ้งจอกน้อยและงูน้อยของเขา

……………………..