บทที่ 150: ปะทะกับนายพลมู่หรงอีกครั้ง!

บทที่ 150: ปะทะกับนายพลมู่หรงอีกครั้ง!

หลังอาหารเย็น แม่บ้านก็ได้นำผลไม้มาเสิร์ฟ

ตอนนี้ในทีวี นักข่าวกำลังสัมภาษณ์จักรพรรดินีซ่างกวนหลาน

ในฐานะประมุขของประเทศ ซ่างกวนหลานต้องพบปะกับนักข่าวทุกวัน

หน้ากล้อง ซ่างกวนหลานจะพูดจาด้วยท่าทางองอาจ ปลุกระดมให้ประชาชนเชื่อมั่นในอนาคตอันสดใสของประเทศ

“คงไม่มีใครรู้หรอก ว่าเบื้องหลังผู้หญิงที่ดูรักชาติรักประชาชนคนนี้ แท้จริงแล้วเป็นมังกรดำที่กระหายเลือด!” เซียวซิงหยูคิดในใจขณะมองหน้าจอทีวี

“เซียว​ซิงหยู ฉันมีเรื่องสงสัยเรื่องหนึ่ง”

ทันใดนั้น​ มู่หรงจินก็เอ่ยขึ้นมา

“อะไรหรอครับคุณอา?”

“เธออายุแค่นี้ เพิ่งสอบเข้าวิทยาลัยชิงหลงได้ไม่นาน…เเต่ทำไมถึงได้เป็นแพทย์​พิเศษของกิลด์​นภาได้ล่ะ​?”

มู่หรงจินเห็นท่าทีของลูกสาวที่มีต่อเซียวซิงหยูแล้ว เเละเขาเองก็เริ่มรู้สึกดีกับเด็กคนนี้อยู่บ้าง

แต่ในยุคสมัยที่เต็มไปด้วยความขัดแย้ง ความรักและการแต่งงาน จำเป็นต้องมีอำนาจและอิทธิพลมาค้ำจุน

ตระกูลมู่หรงเป็นหนึ่งในสี่ตระกูลใหญ่ของประเทศ ซินซินเป็นลูกสาวที่มู่หรงจินรักมากที่สุด…ดังนั้น มาตรฐานในการเลือกคู่ครองของลูกสาวจึงสูงมาก ถึงแม้เซียวซิงหยูจะไม่มีภูมิหลัง แต่เขาก็ต้องมีความสามารถที่โดดเด่น

“คุณอาครับ ผมมีความสามารถด้านการแพทย์อยู่บ้าง…กิลด์​นภา​จึงรับผมเป็นเเพทย์​พิเศษ​ครับ”

“ฮ่าๆๆ เธอนี่พูด​อะไรตลกๆเก่งจังเลยนะ!” มู่หรงจินหัวเราะลั่น

“คุณอาไม่เชื่อผมเหรอครับ?”

“เเพทย์​พิเศษเป็นบุคลากรที่หายากของกิลด์​ปรมาจารย์​อสูร​ทุกกิลด์​ ถ้าเธอแค่มีความรู้ด้านการแพทย์เเค่เล็กน้อย กิลด์​นภา​จะสนใจเธอได้ยังไง?”

“คุณอาคิดว่าผมใช้เส้นสาย ถึงได้เป็นแพทย์​พิเศษของกิลด์​นภา​งั้นเหรอครับ?” เซียวซิงหยูเดาความคิดของมู่หรงจินออก

“ฉันให้คนไปสืบมาแล้ว เธอสนิทกับฉินเ​ยี่​ยนหรัน ลูกสาวประธานกิลด์​นภา​มากเลยนะ!”

เมื่อมู่หรงจินพูดถึงฉินเ​ยี่​ยนหรัน ซินซินที่เงียบอยู่นานก็พลันหันมามองเซียวซิงหยูอย่างตั้งใจ

“ฉินเ​ยี่​ยนหรันเป็นพี่สาวบุญธรรมของผม ความสัมพันธ์ของเราเป็นแค่พี่น้อง”

“ซิงหยู ถ้าน้องสาวฉันกับฉินเ​ยี่​ยนหรันตกน้ำพร้อมกัน นายจะช่วยใครก่อน?” มู่​ห​รง​หยางซั่วโพร่งถามขึ้นมาทันที

“ช่วยซินซิน”

คำตอบของเซียวซิงหยู ทำให้พ่อลูกพอใจมาก

เเต่มู่หรงซินซินกลับอดไม่ได้ที่จะถามว่า “ทำไม?”

“พี่เยี่ยนหรันเคยบอกผมว่า เธอเป็นแชมป์ว่ายน้ำของเมืองหลงอิ๋น…เเค่ตกน้ำคงไม่เป็นไรหรอกครับ”

“ซิงหยู แกไม่ต้องอธิบายก็ได้!” มู่ห​รง​หยางซั่วทำหน้าเหยเกกับความซื่อของเซียว​ซิง​หยู​

“เอาล่ะๆทำไมถึงพูดเรื่องว่ายน้ำไปได้…ซิงหยู ฉันถามเธออยู่ เธอใช้เส้นสายหรือเปล่า?” มู่หรงจินรีบพูดแทรกบรรยากาศ​มาคุทันที​

เซียวซิงหยูยังเด็ก คงมีประสบการณ์​รักษา​สัตว์อสูรมาไม่กี่ตัว นอกจากนี้​ยังไม่เคยเรียนวิชาแพทย์อย่างเป็นระบบ…มันจึงเป็นไปไม่ได้เลยที่เขาจะได้เป็นแพทย์​พิเศษของกิลด์​ปรมาจารย์​อสูร​ระดับนั้น

“คุณอาครับ ไม่ว่าผมจะอธิบายยังไง คุณอาก็คงยังสงสัยอยู่ดี งั้นเอาแบบนี้ดีกว่า เรามาให้ข้อเท็จจริงเป็นเครื่องพิสูจน์กัน”

“เธอจะพิสูจน์​ยังไง…”

เซียวซิงหยูลุกขึ้นยืน ดวงตาของเขาเป็นประกายกร้าว

“คุณอาเป็นนายพลเรือที่ใช้ชีวิตอยู่กลางทะเล”

“แต่ทะเลไม่ใช่แค่บ้าน แต่ยังเป็นสนามรบของทหารเรือ​ด้วย”

“ทุกครั้งที่มีสัตว์อสูรบุก ทหารเรือต้องเรียกสัตว์อสูรออกมาต่อสู้ในทะเล, เเละผิวของสัตว์อสูรที่แช่อยู่ในน้ำทะเลเป็นเวลานาน พอขึ้นมาบนบกก็ต้องเจอกับแสงแดด จนอาจจะทำให้เกิดโรคผิวหนังชนิดหนึ่ง เรียกว่าโรคผิวกระดองแตก”

“เธอรู้จักโรคผิวกระดองแตกด้วยงั้นหรือ?” มู่หรงจินเอ่ยด้วยความประหลาดใจ

เซียวซิงหยูยิ้มบางๆ แล้วพูดต่อ

“สัตว์อสูรที่เป็นโรคผิวกระดองแตก ผิวหนังจะมีเเผลรูปร่างเหมือนกระดองเต่า”

“นานๆไป แผลพวกนี้ก็จะหายยาก เเละมันก็จะทำให้สัตว์อสูรรู้สึกคันและเจ็บปวด​”

“ยิ่งเป็นหนัก ก็จะทำให้ระบบการแข็งตัวของเลือดแย่ลง…​เเค่เป็นแผลเล็กน้อย​ก็อาจจะเกิดอาการ​เลือดไหลไม่หยุดจนอาจเป็นอันตรายถึงชีวิต​ได้”

คำพูดของเซียวซิงหยู ทำให้มู่หรงจินตกตะลึงอย่างมาก

“ใช่ เธอพูดถูก โรคผิวกระดองแตกเป็นโรคที่สร้างความหนักใจให้กับกองทหารเรือมากที่สุด”

“อย่างที่เธอบอก โรคนี้ทำให้เลือดของสัตว์อสูรแข็งตัวยากและรักษาไม่หาย…จากสถิติ ที่กองบัญชาการของเราเก็บมา สัตว์อสูร 99% ของกองทัพ​เรือต่างก็เป็นโรคผิวกระดองแตกนี้”

“เเละถ้าตัวใหนเป็นหนัก มันก็จะทำให้ประสิทธิภาพการต่อสู้ลดลง 20-30%”

เมื่อ​ได้ยิน​ข้อมูล​นี้, เซียวซิงหยูก็เริ่มยกยิ้มอย่างมีเลศนัย

“คุณอาครับ ตอนนี้ยังไม่มียารักษาโรคผิวกระดองแตกออกมาขายใช่ไหมครับ?”

มู่หรงจินถอนหายใจ พอนึกถึง​เรื่อง​นี้ใบหน้าของเขาก็เริ่มดำคล้ำด้วยความกังวล

“ใช่ หน่วยแพทย์ระดับสูงสุดของประเทศได้ทำการ​ศึกษาวิจัยเรื่องนี้มาสามสิบสี่สิบปีแล้ว…เเต่พวกเขา​ก็ยังหายารักษาไม่ได้”

“ผมมียารักษาโรค​นี้” เซียวซิงหยูพูดขึ้นมาด้วยรอยยิ้ม​

“นายว่าไงนะ?” มู่หรงจินขมวดคิ้วพร้อมถามอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง​

“ผมมียารักษาโรคผิวกระดองแตก”

“ซิงหยู อย่าไปคุยโม้ต่อหน้าพ่อฉันนะ ถ้าบอกว่าล้อเล่น…พ่อฉันจะอัดนายจริงๆนะ!” มู่หรงหยางซั่วกระซิบเตือน

“พี่หยางซั่ว พี่ก็รู้นิสัยผม ถ้าผมกล้าพูด มันก็แสดงว่าผมมียารักษาจริงๆ”

หลังจากพูด​จบ​ เซียวซิงหยูก็ล้วงกระเป๋าเเล้วหยิบขวดแก้วสีฟ้าใบเล็กออกมา

ถึงแม้ฝาขวดจะปิดสนิท แต่มันก็ยังมีกลิ่นหอมอ่อนๆของ​สมุนไพร​ลอยออกมา

“คุณอาครับ นี่คือยารักษาโรคผิวกระดองแตกที่ผมคิดค้นขึ้น ชื่อว่าเซรั่มสมุนไพรสีฟ้าบำรุงผิวพลังงานสูง”

“พลังงานสูง บำรุงผิว สมุนไพร…” เเค่มู่หรงจินพยายามอ่านชื่อยา ก็เกือบจะกลายเป็นคนพูดติดอ่าง

“ถ้างั้นเรียกสั้นๆ ว่าเซรั่ม​สมุนไพร​สีฟ้าก็ได้ครับ”

“ไอ้ยาขวดเล็กๆสีฟ้านี่จะสามารถ​รักษาโรคผิวกระดองแตกได้จริงๆเหรอ?”

“คุณอาสามารถ​ลองเอาไปใช้ได้เลยครับ”

มู่หรงจินพยักหน้า แล้วพาทุกคนไปที่สวนหลังบ้าน​

ในสวนนี้มีเเม่น้ำขนาดใหญ่​ตั้งอยู่​

มู่หรงจินเรียกผู้ติดตามคนหนึ่งมา เเละเขาคือหนึ่งในหัวหน้าหน่วยของกองบัญชาการ ชื่อหลิวซานตง

“หลิวซานตง เรียกสัตว์อสูรของนายออกมา”

“ครับ!”

หลิวซานตงเปิดตราอสูร​ประจำตัว จาก​นั้นแสงวาบหนึ่งก็ปรากฏขึ้น

กรรรร!!!!

ในสระน้ำตอนนี้มีสิงโตทะเลตัวใหญ่ปรากฏขึ้น ฟันแหลมคมของอสูร​ตัวนี้มีลมหมุนวนอยู่รอบๆ

อสูร​พายุเขี้ยวพิโรธ…นี่คือชื่อของสิงโตทะเลตัวนี้ เเละมันอยู่ระดับเหนือ​ธรรมชาติ ​(ขั้นที่​ 3)

ยามค่ำคืน​ที่แสงจันทร์ส่องสว่าง มันจึงทำให้ทุกคน​สามารถ​มองเห็นผิวหนังของมันได้อย่างชัดเจน

ผิวหนังของมันแห้งแตก เลือดไหลซิบๆตามรอยเเตก ย้อมน้ำในสระจนกลายเป็นสีแดงเลือด

อสูร​พายุเขี้ยวพิโรธนี้มีท่าทางอ่อนล้า ดวงตาเลื่อนลอย มันดูเหมือนมันจะทรมานจากโรคผิวกระดองแตกมานานมาก

มู่หรงจินตบไหล่เซียวซิงหยูเเล้วพูดว่า​ “เจ้าหนู ฉันจะรอดูว่ายาขวดเล็กสีฟ้าในมือของเธอจะเป็นยาวิเศษ หรือยาปลอมกันแน่!”

…………………..