บทที่ 134: เดทกับพี่สาวบุญ​ธรรมอีกครั้ง!

บทที่ 134: เดทกับพี่สาวบุญ​ธรรมอีกครั้ง!

ช่วงกลางวัน เซียวซิงหยูเข้าเรียนตามปกติ…เเต่ตอนนี้บรรยากาศในทุกๆ ชั้นเรียนเต็มไปด้วยความตึงเครียด

นั่นเพราะการสอบกลางภาคใกล้เข้ามาเเล้ว นักเรียนทุกคนต่างก็รู้สึกกังวลอย่างมาก

อู๋เซิงโย่วคาบปลายดินสอ มือถือ "คู่มือการปราบอสูรร้าย" ด้วยหน้าตาที่บูดบึ้ง

"เฮ้อ สอบตกยังไม่เท่าไหร่ แต่ถ้าเอาชีวิตไปทิ้งในสนามสอบนี่สิเรื่องใหญ่กว่ามากเลย"

ขบวนรถไฟหมายเลข 13 คือสนามสอบกลางภาค

ในตอนนั้น รถไฟจะต้องผ่านเส้นทางอันตรายเเละจะมีอสูรร้ายมากมายมาโจมตีขบวนรถไฟ

ถ้ารถไฟตกราง ตกลงไปในหุบเขาหรือแม่น้ำ ทุกคนบนรถไฟจะต้องตาย

แม้ว่าโอกาสที่จะเกิดอุบัติเหตุแบบนี้จะน้อยมาก แต่มันก็ไม่ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้

เเถมความกังวลของอู๋เซิงโย่ว ก็คือความกังวลของนักเรียนทุกคนในห้อง

ดังนั้น, ในช่วงเวลาเรียนรู้ด้วยตนเอง ทุกคนต่างพูดคุยกันเรื่อง "การเขียนพินัยกรรมล่วงหน้า"

…..

ตอนเย็นหลังเลิกเรียน

ซ่งหู่เดินมานั่งบนโต๊ะของเซียวซิงหยู พร้อมบัตรโรงอาหาร

"ซิงหยู ไปโรงอาหารกันไหม? วันนี้ฉันเลี้ยงเอง!"

"ขอบคุณที่อย่างเลี้ยงนะ แต่ฉันมีนัดแล้ว"

เซียวซิงหยูเก็บกระเป๋าเเล้วเดินออกจากห้องเรียน ทิ้งให้ซ่งหู่และอู๋เซิงโย่วยืนงงเป็นไก่ตาแตก

"อู๋เซิงโย่ว นายว่าวันนี้ซิงหยูมีนัดกับใคร?"

อู๋เซิงโย่ววิเคราะห์อย่างจริงจังเเล้วตอบอย่างไม่มั่นใจ

"ตอนนี้ซิงหยูเป็นคนดังที่สุดในวิทยาลัยชิงหลง คงจะมีสาวๆเข้าหาเขามากมายแน่ๆ"

"อย่า​งไรก็ดี​ คนที่กล้าเข้าหาเเบบจริงๆ​จังๆคงเป็นพวกดาวโรงเรียน, เเละดาวโรงเรียนของวิทยาลัยชิงหลงก็มีเเค่ พี่เย่ซวงหนิง มู่หรงซินซิน เฉินเข่อเหริน แล้วก็ยัยตาสองสีคนนั้นที่ชื่อ…ไป๋หวั่นเกอ"

"ใช่ๆ ไป๋หวั่นเกอ!"

คนที่อู๋เซิงโหย่วและซ่งหู่กำลังพูดถึง คือสี่ดาวโรงเรียนของวิทยาลัยชิงหลง

คนที่โด่งดังที่สุดคือเย่ซวงหนิง สาวน้อยอัจฉริยะในตำนาน​

นอกจากเย่ซวงหนิงแล้ว ตอนนี้ความนิยมของมู่หรงซินซินก็เพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

นั่นเป็นเพราะมู่หรงซินซินมักจะอยู่ใกล้ๆเซียวซิงหยู เเถมทั้งสองยังเข้าร่วมการแข่งขันซูเปอร์โนว่ามาด้วยกัน

ตอนนี้, กระแสของเซียวซิงหยู สูงกว่าสี่ดาวโรงเรียนมาก

ดังนั้น ความนิยมของมู่หรงซินซินในสี่ดาวโรงเรียน จึงได้รับอิทธิพลมาจากเซียวซิงหยูด้วย

…..

หลังเลิกเรียน

อาคารเรียนก็เหมือนกับปลากระป๋องที่เพิ่งเปิดฝา ผู้คนทะลักออกมาจากประตูแคบๆ

คนที่โดดเด่นที่สุดในฝูงชนคือพี่น้องที่มีผมสีขาว

มู่หรงหยางซั่วและมู่หรงซินซินกำลังเดินเคียงข้างกัน

พรุ่งนี้เป็นวันหยุดสุดสัปดาห์ พี่น้องทั้งสองจึงวางแผนที่จะกลับบ้าน

"น้องสาว ได้ยินว่าพ่อกลับมาแล้ว คืนนี้กลับบ้านไปต้องมีของอร่อยกินแน่ๆ!"

ถึงภายนอกของมู่หรงจินจะเป็นพลเรือเอกแห่งกองทัพเรือมังกร ที่ดูสง่างามและน่าเกรงขาม

แต่ที่บ้าน เขากลับเป็นหนึ่งในพ่อบ้านที่ทำอาหารได้เก่งกาจ​มาก

เเละนั่นก็เป็นเพราะภรรยาของเขาเสียชีวิตตั้งแต่ยังหนุ่ม เขาจึงต้องเลี้ยงลูกสองคนมาเพียงลำพัง

ถึงแม้เขาจะไม่สามารถให้ความรักของแม่แก่ลูกๆได้ แต่หน้าที่ของแม่ เขาก็ทำเองได้ทั้งหมด

เเละเมื่อ​ได้ยิน​คำพูด​ของพี่ชาย, ใบหน้าที่เย็นชาเหมือนน้ำแข็งของมู่หรงซินซินก็แสดงรอยยิ้มออกมาอย่างที่ไม่ค่อยจะได้เห็นนัก

"ฉันก็คิดถึงอาหารที่พ่อทำเหมือนกัน"

เเต่ทันใดนั้น มู่หรงหยางซั่วก็หยุดเดิน เเล้วหันไปมองด้านข้าง

"พี่ชาย มีอะไรเหรอ?"

"ดูคนนั้นสิ หน้าคุ้นๆไหม?"

มู่หรงซินซินมองตามสายตาของมู่หรงหยางซั่ว

"เซียวซิงหยู"

มู่หรงซินซินเห็นแค่เงารางๆ ในฝูงชน ก็จำเซียวซิงหยูได้ทันที​

"เป็นหมอนั่นจริงๆ ด้วย!"

มู่หรงหยางซั่วจับแขนมู่หรงซินซิน วิ่งไปหาเซียวซิงหยู

"ซิงหยู!"

เซียวซิงหยูรู้สึกว่ามีคนมาตบบ่า ้ขาจึงหันไปมอง เเล้วก็ได้เห็นคนคุ้นเคยสองคน

"พี่หยางซั่ว ซินซิน บังเอิญจัง~"

"ซิงหยู ทำไมนายยิ้มหน้าบานขนาดนี้…เจอเรื่องอะไรดีๆมาเหรอ?"

วันนี้เซียวซิงหยูดูมีความสุขเป็นพิเศษ มู่หรงหยางซั่วจึงอดไม่ได้ที่จะเเสดงความอยากรู้อยากเห็น​ออกมา

"ก็เหมือนวันปกตินั่นแหละครับ แค่มีความสุขเฉยๆ~"

มู่หรงซินซินพูดแทรกขึ้นมา "เเต่วันนี้นายทำผมทรงใหม่ แถมยังใส่เสื้อผ้าใหม่ด้วย"

ปกติเซียวซิงหยูไม่ค่อยสนใจเรื่องรูปลักษณ์มากเท่าไหร่, เเต่วันนี้เขากลับแต่งตัวดูดีขึ้น ทำให้ใบหน้า​ที่หล่อเหลา​อยู่​เเล้วดูหล่อเหลามากขึ้น​ไป​อีก​ขั้น​

ทันใดนั้น, มู่หรงหยางซั่วก็โอบไหล่เซียวซิงหยู

"ซิงหยู คืนนี้ไปกับพวกเราสิ"

"ไปไหน?"

"ไปบ้านฉันไง!"

มู่หรงหยางซั่วเอ่ยปากชวนเซียวซิงหยูไปที่บ้าน

การไปเยี่ยมบ้านตระกูล​มู่หรง ถือเป็นโอกาสที่ดีในการสร้างคอนเนคชั่น​สำหรับ​ใครหลายๆคน

ต้องรู้ว่าคนทั่วไปไม่มีโอกาสได้ใกล้ชิดกับตระกูลมู่หรง ตระกูลที่มีชื่อเสียงระดับนี้มักจะระมัดระวัง​ตัวมาก

"พ่อฉันกลับมาบ้านวันนี้ มาทานข้าวที่บ้านฉันสิ…แล้วเราจะเเนะนำนายให้รู้จักกับท่าน!"

มู่หรงหยางซั่วเป็นเพื่อนที่ดี เขาอยากช่วยเซียวซิงหยูสร้างคอนเนคชั่น​ ให้เพื่อนของเขามีที่พึ่งพาหลายๆทางในอนาคต

เเต่สถานการณ์​นี้ทำให้เซียวซิงหยูได้เเต่เกาหัวอย่างเขินอาย

เพราะเมื่อนึกถึงตัวเองในฐานะชายชุดดำที่ต่อสู้กับมู่หรงจินที่เกาะน้ำแข็งเพลิง เขาก็รู้สึกไม่กล้าไปบ้านมู่หรงขึ้นมทันที​

"พี่หยางซั่ว ขอบคุณสำหรับคำเชิญนะ เเต่เอาไว้คราวหน้าแล้วกัน"

"ไม่เอาน่า ทำไมถึงปฏิเสธล่ะ?"

"วันนี้ผมมีนัดแล้ว"

คำพูดของเซียวซิงหยู ทำให้มู่หรงซินซินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย​

"นัดกับใครหรอ?" มู่หรงหยางซั่วถามอย่างอยากรู้อยากเห็น

“นัดกับพี่สาวครับ”

“เซียวรั่วเสวี่ย?”

“ไม่ใช่ครับ เป็นพี่สาวที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน”

ทันใดนั้น​เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น เเล้วเซียวซิงหยูก็รีบรับสาทันที​

เสียงของฉินเยี่ยนหรันดังมาจากปลายสาย

“น้องซิงหยู พี่รออยู่ที่ประตูหลังโรงเรียนนะ~”

“พี่เยี่ยนหรัน ผมกำลังไปเดี๋ยวนี้”

หลังจากวางสาย เซียวซิงหยูก็โบกมือลาพี่น้องมู่หรง

“พี่หยางซั่ว ซินซิน ไว้โอกาสหน้าเจอกันนะ…เดี๋ยวผมเลี้ยงเอง!”

มู่หรงหยางซั่วยืนนิ่ง เเล้วพึมพำกับตัวเองเบาๆ “พี่สาวที่ไม่ได้มีสายเลือดเดียวกัน? นั่นมันหมายความว่ายังไง…”

“น้องสาว เราตามไปดูกันเถอะ​!”

……

เมื่อพี่น้องมู่หรงมาถึงประตูหลังโรงเรียน พวกเขา​ก็เห็นรถสปอร์ตเปิดประทุนราคาแพงจอดอยู่ข้างทาง

บนเบาะคนขับมีสาวสวยรูปร่างสะโอดสะองนั่งอยู่ ออร่าของเธอแสดงออกถึงเสน่ห์ของสาวที่เติบโต​แล้วอย่างชัดเจน​

เเน่นนอน​ว่าเธอคือฉินเยี่ยนหรัน ลูกสาวของประธานกิลด์นภา​

“พี่เยี่ยนหรัน!”

“ซิงหยู ไม่ได้เจอกันนานเลย…พี่สาวคิดถึงจะแย่แล้ว!”

หลังจากทักทาย​กันเล็กน้อย, พี่น้องมู่หรงก็เห็นเซียวซิงหยูนั่งบนเบาะข้างคนขับของฉินเยี่ยนหรัน จนกระทั่ง​รถหายไปจากหัวมุมถนน

“ผู้หญิงคนนั้นมันฉินเยี่ยนหรันแห่งกิลด์นภาไม่ใช่เหรอ?...เห้อ หุ่นดีจริงๆเเฮะ~”

เมื่อมู่หรงหยางซั่วพูดจบ, เขาก็​รู้สึก​ได้​ถึงจิตสังหาร​ด้านหลัง

“เอ่อ…ถึงฉินเยี่ยนหรันจะหุ่นดี แต่เธอก็สู้ความสวยของน้องสาวฉันไม่ได้หรอก!”

มู่หรงซินซินจ้องพี่ชาย​เขม็ง จากนั้น​เธอก็มองไปที่หัวมุมถนนอย่างเหม่อลอย…ตอนนี้ ไม่มีใครรู้ว่าเด็กสาวคนนี้กำลังคิดอะไรอยู่

เเละเมื่อเห็น​สถานการณ์​เช่นนี้, มู่หรงหยางซั่วก็ตบบ่ามู่หรงซินซินเบาๆ

“น้องสาว เธอก็เห็นแล้ว ผู้ชายที่มีทั้งพรสวรรค์และหน้าตาดีแบบเซียวซิงหยูเป็นที่นิยมในหมู่สาวๆมากมายขนาดให​น”

"ถ้าอยากให้เซียวซิงหยูเป็นลูกเขยของตระกูลมู่หรง เธอก็ต้องรุกบ้างแล้ว!"

มู่หรงซินซินกระพริบตา ผมสีขาวบนหัวปลิวไสวไปตามสายลม

"หนูไม่รู้จะรุกยังไง"

"นั่นสินะ…เเถมเรื่องแบบนี้ ให้ผู้หญิงรุกก่อนก็ไม่ดี…"

มู่หรงหยางซั่วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะปิ๊งไอเดียบางอย่าง​ขึ้นมา

"น้องสาว เอาอย่างนี้ดีกว่า รอสอบกลางภาคเสร็จ พี่จะหาโอกาสสร้างสถานการณ์ให้พวกเธอได้อยู่กันสองต่อสอง!"

หลังจาก​มู่หรงหยางซั่วพูดจบ, แผนการต่างๆก็ผุดขึ้นมาในหัวเขามากมาย

…………………