บทที่ 24 เพิ่มคืนละคน นี่แกกำลังคัดเลือกสนมหรือไง

บทที่ 24 เพิ่มคืนละคน นี่แกกำลังคัดเลือกสนมหรือไง

เจียงเช่อใช้ทักษะตรวจสอบกับหลินหมิงที่อยู่ไกลออกไปโดยสัญชาตญาณ

ตัวเอก: หลินหมิง

อายุ: 21 ปี

เสน่ห์: 67

ระดับการบ่มเพาะ: ไม่มี

เนื้อเรื่อง: หลังจากถูกบอกเลิก ฉันก็ปลุกระบบส่งอาหารระดับเทพขึ้นมา

...

หลังจากตรวจสอบข้อมูลของหลินหมิงเสร็จ เจียงเช่อก็ครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วออกคำสั่งกับระบบโดยตรง

"ระบบ ผสานข้อมูลเนื้อเรื่องของเขาให้ฉันที..."

โลกใบนี้คือโลกยุคปัจจุบันที่หลอมรวมนิยายออนไลน์นับไม่ถ้วนเข้าด้วยกัน นอกเหนือจากพระเอกประเภทเซียนจักรพรรดิกลับชาติมาเกิดแล้ว พระเอกประเภทอื่นๆ ก็สามารถปรากฏตัวขึ้นได้ทั้งนั้น

ดังนั้น เจียงเช่อจึงไม่รู้สึกประหลาดใจเลยที่หลินหมิง นักศึกษาปีสามฐานะยากจนที่ทำงานพาร์ทไทม์เป็นคนส่งอาหาร จะตื่นรู้ระบบขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ติ๊ง หักแต้มอารมณ์หนึ่งพันแต้ม กำลังดำเนินการผสานข้อมูล..."

แทบจะในพริบตา เจียงเช่อก็ได้รับข้อมูลเนื้อเรื่องทั้งหมดของหลินหมิงจนเสร็จสมบูรณ์

มันตรงกับที่เขาคาดเดาไว้แทบจะทุกประการ หลังจากถูกหลี่เยวี่ย หญิงสาวจอมเสแสร้งคนนั้นบอกเลิกในวันนี้ คืนนี้เขาก็จะไปดื่มเหล้าย้อมใจ

และในวันรุ่งขึ้น หลินหมิงก็จะตื่นรู้ระบบส่งอาหารระดับเทพ และก้าวเข้าสู่เส้นทางสู่จุดสูงสุดของชีวิต

เพียงแค่ส่งอาหาร เขาก็จะได้รับรางวัลต่างๆ มากมาย อย่างเช่นเงินสดพันล้าน ซูเปอร์คาร์ หุ้นบริษัท คฤหาสน์หรู และอื่นๆ อีกมากมาย...

หลังจากร่ำรวยขึ้นมา หลินหมิงก็จะเริ่มต้นชีวิตแห่งการโอ้อวดและตบหน้าผู้คนโดยตรง

แม้ว่าระบบส่งอาหารระดับเทพจะสามารถช่วยให้หลินหมิงก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุดของชีวิตได้อย่างรวดเร็ว แต่มันก็มีข้อเสียที่เห็นได้ชัดอยู่เช่นกัน

หากหลินหมิงไม่สามารถทำภารกิจส่งอาหารให้เสร็จสิ้นได้ตรงตามเวลา เขาก็จะได้รับบทลงโทษต่างๆ จากระบบ

ด้วยสถานะของเจียงเช่อ การบดขยี้พระเอกกระจอกๆ อย่างหลินหมิงนั้นเป็นเรื่องที่ง่ายดายอย่างเหลือเชื่อ

เพียงแค่เจียงเช่อเอ่ยปากคำเดียว สองแพลตฟอร์มส่งอาหารยักษ์ใหญ่ก็จะขึ้นบัญชีดำหลินหมิงอย่างถาวรในทันที ทำให้เขาไม่มีอาหารให้ส่งอีกต่อไป

ทว่าเจียงเช่อไม่ได้ตั้งใจจะฆ่าหลินหมิงโดยตรง เขาตั้งใจจะเล่นสนุกกับหมอนี่สักหน่อย

ไอ้หมอนี่มันคือต้นหอมอวบอ้วนที่รอให้เขาเก็บเกี่ยวชัดๆ!

การปล่อยให้หลินหมิงยืนยันความถูกต้องของระบบก่อน แล้วค่อยปล่อยให้เขาตกลงสู่ความสิ้นหวังจากการถูกระบบลงโทษอย่างไม่รู้จบ มันจะไม่น่าสนใจกว่าหรือ

เมื่อคิดได้ดังนั้น เจียงเช่อก็โบกมือไปด้านหลัง

ห่างออกไปยี่สิบเมตร เฉียงจื่อสังเกตเห็นสัญญาณมือของเจียงเช่อ เขาก็รีบสาวเท้าวิ่งเข้ามาหาเจียงเช่ออย่างรวดเร็ว รอยยิ้มกว้างปรากฏบนใบหน้า น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยการประจบสอพลออย่างถึงที่สุด

"นายน้อย มีคำสั่งอะไรจะชี้แนะหรือครับ"

"ขอเพียงแค่นายน้อยเอ่ยปาก ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟ เฉียงจื่อคนนี้ก็ไม่เสียดายชีวิต ต่อให้ต้องตายเป็นหมื่นครั้งก็ยอมครับ!"

"เลิกประจบประแจงได้แล้ว!"

"หาคนไปจับตาดูไอ้คนที่ชื่อหลินหมิงนั่นให้ดี..."

"ตั้งแต่พรุ่งนี้เป็นต้นไป ทันทีที่มันเริ่มส่งอาหาร หาทางขัดขวางมันซะ อย่าให้มันส่งอาหารสำเร็จเลยแม้แต่ออร์เดอร์เดียว เข้าใจไหม"

เจียงเช่อด่าอย่างไม่จริงจังนัก พลางชี้ไปที่แผ่นหลังของหลินหมิงที่อยู่ไกลออกไป

เมื่อนึกถึงตอนที่หลินหมิงถูกระบบส่งอาหารระดับเทปลงโทษ เจียงเช่อก็รู้สึกว่ามันตลกดี

ตราบใดที่หลินหมิงรู้สึกสิ้นหวังและสงสัยในชีวิตของตัวเอง แต้มอารมณ์ก็จะไม่หลั่งไหลเข้ามาหาเขาหรอกหรือ

เจียงเช่อค่อนข้างมั่นใจในตัวเฉียงจื่อ แม้ว่าเขาจะเป็นชายร่างใหญ่กำยำ แต่เขาก็ทำงานละเอียดรอบคอบมาก การจัดการเรื่องเล็กน้อยแค่นี้เขาสามารถทำได้สบายๆ

"รับทราบครับนายน้อย รับรองว่าภารกิจสำเร็จลุล่วงแน่นอนครับ!"

แม้จะรู้สึกงุนงงกับคำสั่งของเจียงเช่อ และไม่เข้าใจว่าทำไมนายน้อยของเขาถึงได้ให้ความสนใจกับพนักงานส่งอาหารจนๆ คนหนึ่งขึ้นมากะทันหัน แต่เขาก็ไม่ได้ถามอะไรให้มากความและรับคำสั่งอย่างว่าง่าย

เฉียงจื่อมักจะเด็ดขาดกับคำสั่งของเจียงเช่อเสมอ เขาไม่เคยตั้งคำถามใดๆ ดังนั้นเขาย่อมไม่ถามอะไรเพิ่มเติม

พูดจบ เฉียงจื่อก็ตั้งใจจะปลีกตัวออกไปทันที

วันนี้นายน้อยของเขาออกมาเป็นเพื่อนนายหญิงน้อยเดินช็อปปิ้ง เขาย่อมไม่อยากอยู่เป็นก้างขวางคอ

"อ้อ จริงสิ เซียวเฉินที่อยู่ข้างในนั้นเป็นยังไงบ้างแล้ว"

"มันยอมจำนนหรือยัง"

เจียงเช่อเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ และเอ่ยถามขึ้นอย่างกะทันหัน

เมื่อตื่นขึ้นมาเช้านี้ เจียงเช่อก็พบว่าเขาเก็บเกี่ยวแต้มอารมณ์จากเซียวเฉินได้อีกสองหมื่นแต้มเมื่อคืนนี้

ไม่ต้องคิดให้มากความ เจียงเช่อก็รู้ทันทีว่าเมื่อคืนนี้เซียวเฉินคงได้สัมผัสกับค่ำคืนอันแสนสุข ซึ่งมันจะตราตรึงอยู่ในใจของเขาไปจนวันตายแน่ๆ

"แหะๆ..."

เมื่อพูดถึงเซียวเฉิน เฉียงจื่อก็ถูมือเข้าด้วยกันอย่างตื่นเต้น รอยยิ้มหื่นกามปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

"นายน้อยครับ เมื่อคืนนี้ผมจัดเตรียมปรมาจารย์ฟันดาบหกคนไปคอยดูแลเซียวเฉิน มอบค่ำคืนอันแสนวิเศษสุดๆ ให้กับมันครับ"

"แต่... ไอ้เด็กนั่นมันหัวแข็งมากครับ มันยังไม่ยอมจำนนเลย"

"คืนนี้ จะมีคนไปเยี่ยมมันเจ็ดคนครับ..."

"ถ้าเซียวเฉินยังดื้อดึงอยู่ ก็จะเพิ่มคนไปเรื่อยๆ คืนละคนครับ!"

เจียงเช่อ : ...

"ทำได้ดีมาก พยายามต่อไปนะ"

เจียงเช่อครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็เพียงแค่ตบไหล่เฉียงจื่อเบาๆ และเอ่ยคำชมสองสามคำ

ถ้าเป็นแบบนี้ต่อไป เซียวเฉินคงยอมจำนนต่อเขาภายในสามวันแน่ๆ

พระเอกระดับราชาทหารผู้สง่างามจะทนรับความอัปยศอดสูขนาดนี้ได้อย่างไร

ต้องยอมรับเลยว่า เฉียงจื่อคนนี้มีความสามารถจริงๆ!

เพิ่มคืนละคนเนี่ยนะ นี่แกกำลังคัดเลือกพระสนมหรือไง

ตอนนี้เซียวเฉินคงอยากจะสับเขาเป็นพันๆ ชิ้นแล้วใช่ไหม

เมื่อนึกถึงความโกรธเกรี้ยวแต่ทำอะไรไม่ได้ของเซียวเฉินในสถานีตำรวจ เจียงเช่อก็อยากจะระเบิดหัวเราะออกมา

...

หลังจากเฉียงจื่อจากไป เสี่ยวอีก็กลับมาปรากฏตัวตรงหน้าเจียงเช่ออย่างรวดเร็ว เธอเปลี่ยนชุดใหม่เรียบร้อยแล้ว

ปกติเสี่ยวอีจะสวมแต่ชุดกระโปรงยาวสีม่วง แต่ตอนนี้เธอสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ ซึ่งขับเน้นรูปร่างอันงดงามของเธอได้อย่างสมบูรณ์แบบ ทำให้เธอดูมีเสน่ห์และเย้ายวนใจมาก

เธอดูราวกับนางฟ้าผู้งดงามไร้ที่เปรียบที่หลุดออกมาจากภาพวาด

"ยอดเยี่ยม สวยมาก!"

"นอกจากชุดนี้ กับชุดนั้น เอาที่เหลือทั้งหมดห่อให้ฉัน แล้วส่งไปที่คฤหาสน์ภูเขาชิงเถิงด้วย"

เจียงเช่อพยักหน้าอย่างพึงพอใจ และออกคำสั่งกับพนักงานขายที่อยู่ข้างๆ

ในเมื่อที่นี่ก็เป็นของเขาอยู่แล้ว เจียงเช่อย่อมไม่เกรงใจ

"รับทราบค่ะนายน้อย..."

พนักงานขายสาวยิ้มหวาน โค้งคำนับเล็กน้อย แล้วรีบไปจัดการตามคำสั่งทันที

เมื่อเห็นการใช้จ่ายอย่างมือเติบของเจียงเช่อ ผู้คนที่เดินผ่านไปมาแถวนั้นก็ถูกดึงดูดความสนใจและรู้สึกตกใจอยู่บ้าง

แต่สิ่งที่ทำให้พวกเขาตกใจมากที่สุดก็คือท่าทีของพนักงานขาย ที่เรียกผู้ชายคนนี้ว่า 'นายน้อย' เนีัยนะ

หรือว่าเขาจะเป็นนายน้อยเจ้าของตึกซิงอวิ๋นแห่งนี้

หลังจากที่ได้ฉีกหน้าหลินหมิง ไอ้กระจอกนั่นเสร็จ ซุนจื่อก็รู้สึกโล่งใจและสบายตัวไปทั้งร่าง

เขากำลังจะลากหลี่เยวี่ยกลับไปที่โรงแรมเพื่อเปิดศึกอีกสักสามร้อยยก แต่ความสนใจของเขาก็ถูกดึงดูดด้วยเสียงซุบซิบของคนที่เดินผ่านไปมา เขาหันขวับไปมองตามสัญชาตญาณ เพื่อดูว่าใครกันที่เป็นเศรษฐีกระเป๋าหนักเหมาของจนหมดร้านแบบนี้

เหมาเสื้อผ้าทั้งร้านรวดเดียวเลยงั้นเหรอ

ต้องรู้ก่อนนะว่านี่คือตึกซิงอวิ๋น การทำแบบนั้นต้องใช้เงินหลักสิบล้านเลยนะ

เมื่อเห็นใบหน้าของเจียงเช่อชัดๆ ซุนจื่อก็ชะงักไปเล็กน้อย ตามมาด้วยความปีติยินดีอย่างสุดซึ้ง

เขาทิ้งหลี่เยวี่ยที่กำลังมองเขาด้วยความรักใคร่ไปในทันที และรีบวิ่งตรงรี่ไปทางเจียงเช่ออย่างรวดเร็ว

"สวัสดีครับนายน้อยเจียง!"

"ไม่เจอกันนานเลย นายน้อยเจียงยังคงสง่างามเหมือนเดิมเลยนะครับ!"

"นายน้อยเจียงสมกับฉายานายน้อยอันดับหนึ่งแห่งหลินเจียงจริงๆ ครับ ช่างหล่อเหลาสง่างามดุจต้นหยก พริ้วไหว มีเสน่ห์ดึงดูดใจ หนึ่งในล้าน ร่ำรวยมหาศาล และเป็นอัจฉริยะในหมู่อัจฉริยะ..."

รอยยิ้มของซุนจื่อประจบประแจงอย่างถึงที่สุด เขางัดเอาคำชมทุกคำที่เคยเรียนรู้มาทั้งชีวิตออกมาใช้ พร้อมกับโค้งคำนับอย่างนอบน้อม

"มีอะไรหรือเปล่า"

เจียงเช่อเลิกคิ้ว มองซุนจื่อที่เอาแต่พล่ามไม่หยุดราวกับเป็นหลานชายตัวน้อยๆ อยู่ตรงหน้าเขา สีหน้าของเขาดูแปลกไปเล็กน้อย

แม้ว่าเขาจะเป็นคนดังที่มหาวิทยาลัยหลินเจียง และได้รับการโหวตให้เป็นหนุ่มหล่อประจำมหาวิทยาลัย แต่เขาก็จำไม่ได้ว่าเคยสนิทสนมกับซุนจื่อตอนไหน