บทที่ 12 ก้าวเข้าสู่อ้านจิ้นขั้นต้น องครักษ์เงา ยันต์แปลงกาย

บทที่ 12 ก้าวเข้าสู่อ้านจิ้นขั้นต้น องครักษ์เงา ยันต์แปลงกาย

"เหลิ่งชิงชิวรู้สึกซาบซึ้งใจคุณ แต้มอารมณ์ +999..."

"หลี่เยียนหรานรู้สึกสงสัยในตัวคุณ แต้มอารมณ์ +999..."

"เซียวเฉินโกรธแค้นจนทำอะไรไม่ถูก แต้มอารมณ์ +999..."

"เซียวเฉินโกรธจนร่างแทบจะระเบิดเป็นเสี่ยงๆ แต้มอารมณ์ +3399..."

...

หลังจากจัดการกับเอกสารที่กองพะเนินของกลุ่มทุนหลิงเซียวเสร็จ เจียงเช่อก็ขับรถตรงกลับไปยังคฤหาสน์ภูเขาชิงเถิงทันที

ทันทีที่เขากลับมาถึง เสียงแจ้งเตือนของระบบก็ดังขึ้นในหัว

หลังจากได้รับข้อมูลเนื้อเรื่อง มังกรคลั่งลงจากเขา: บอดี้การ์ดส่วนตัวของประธานสาวเย็นชา แล้ว เจียงเช่อก็รับรู้แผนการของเซียวเฉินอย่างทะลุปรุโปร่ง และย่อมรู้ว่าทำไมหมอนี่ถึงโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงขนาดนี้

เจียงเช่อหัวเราะหึๆ ในลำคอ และออกคำสั่งกับระบบโดยตรง

"ระบบ สุ่มรางวัลให้ฉันห้าครั้ง!"

สองวันที่ผ่านมา เขาสะสมแต้มอารมณ์ได้มากกว่าห้าหมื่นแต้ม และยังคงอยู่ในช่วงคุ้มครองมือใหม่ ซึ่งโอกาสในการได้รับรางวัลระดับมหากาพย์จะเพิ่มขึ้นอย่างมาก เจียงเช่อย่อมไม่ยอมพลาดโอกาสนี้อย่างแน่นอน

"หักแต้มอารมณ์ 50,000 แต้ม เริ่มทำการสุ่มรางวัล..."

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับทักษะแฮกเกอร์ระดับเทพ..."

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับยันต์แปลงกาย x10 (สามารถเปลี่ยนรูปลักษณ์และปลอมตัวเป็นใครก็ได้ คงอยู่ได้นานสิบสองชั่วโมง สามารถยกเลิกได้ทุกเมื่อ...)"

(หมายเหตุ: ยันต์แปลงกายมีไว้สำหรับหลอกล่อพระเอก จะไม่มีช่องโหว่เรื่องหน้ากากหลุดลอก สามารถใช้ได้อย่างสบายใจ)

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับการ์ดยกระดับการบ่มเพาะ x1 (สามารถเพิ่มระดับการบ่มเพาะศิลปะการต่อสู้ได้หนึ่งขั้นย่อย โฮสต์สามารถใช้ได้เพียงผู้เดียว)..."

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับองครักษ์เงา x10 (นักรบกล้าตายในยามวิกาล จงรักภักดีต่อโฮสต์อย่างสมบูรณ์ ระดับการบ่มเพาะจะเพิ่มขึ้นตามโฮสต์ และจะต่ำกว่าโฮสต์หนึ่งระดับเสมอ)..."

"ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ได้รับปืนพกอินทรีทะเลทรายสีทอง x1 (กระสุนไม่มีวันหมด สำหรับให้โฮสต์ใช้เท่านั้น)..."

หลังจากตรวจสอบรางวัลต่างๆ ที่ได้จากการสุ่มครั้งนี้ รอยยิ้มบนใบหน้าของเจียงเช่อก็ไม่อาจปิดบังไว้ได้

นี่มันของดีมีประโยชน์ทั้งนั้นเลย สุดยอดไปเลย!

"ระบบ อัญเชิญองครักษ์เงา และใช้การ์ดยกระดับการบ่มเพาะ..."

"ติ๊ง ใช้การ์ดยกระดับการบ่มเพาะสำเร็จ..."

สิ้นเสียงแจ้งเตือนของระบบ เจียงเช่อก็รู้สึกถึงกระแสความอบอุ่นที่พลุ่งพล่านขึ้นมาอย่างฉับพลันบริเวณจุดตันเถียนตรงท้องน้อย มันไหลเวียนไปตามแขนขา กระดูก และเส้นลมปราณต่างๆ

ภายใต้ผลลัพธ์ของพลังสายนี้ กำแพงขวางกั้นระหว่างระดับหมิงจิ้นขั้นสูงสุดและระดับอ้านจิ้นก็ถูกทำลายลงในพริบตา

พลังงานไหลย้อนกลับไปยังจุดตันเถียน และระดับการบ่มเพาะศิลปะการต่อสู้ของเจียงเช่อก็ทะลวงเข้าสู่ระดับอ้านจิ้นขั้นต้นโดยตรง

เจียงเช่อโบกมืออย่างสบายๆ และเสียงแหวกลมดังสนั่นราวกับเสียงฟ้าร้องก็ดังก้องกังวานขึ้นในอากาศทันที

มีความแตกต่างอย่างชัดเจนระหว่างผู้ฝึกยุทธ์ระดับหมิงจิ้นและอ้านจิ้น

หมิงจิ้นคือกระบวนการหล่อหลอมร่างกายและควบแน่นลมปราณแท้อย่างต่อเนื่อง

เมื่อควบแน่นลมปราณแท้ได้สำเร็จ การบ่มเพาะก็จะทะลวงผ่านเข้าสู่ระดับอ้านจิ้นอย่างราบรื่นเป็นธรรมชาติ

ผู้ฝึกยุทธ์ระดับอ้านจิ้นสามารถดึงลมปราณแท้จากจุดตันเถียนมารวมไว้ที่มือและเท้าได้ ทำให้ทุกการโจมตีปลดปล่อยอานุภาพที่ทรงพลังออกมา

และเมื่อผสานเข้ากับเคล็ดวิชาเก้าสุริยันเทวะที่เจียงเช่อฝึกฝน แม้แต่กระบวนท่าธรรมดาๆ ก็ยังทรงพลังและดุดันมากยิ่งขึ้น สามารถทำลายหินด้วยมือเปล่าและตัดเหล็กได้ราวกับหั่นดินโคลนอย่างง่ายดาย

ส่วนผู้ฝึกยุทธ์ระดับฮว่าจิ้นสามารถปลดปล่อยลมปราณแท้ออกสู่ภายนอกได้ สามารถเด็ดดอกไม้ใบหญ้ามาเป็นอาวุธ สังหารศัตรูได้อย่างไร้ร่องรอย

ด้วยการมีระบบอยู่เคียงข้าง ตราบใดที่เขายังคงเก็บเกี่ยวแต้มอารมณ์จากพระเอกและเหล่านางเอกได้อย่างต่อเนื่อง การที่เจียงเช่อจะทะลวงเข้าสู่ระดับฮว่าจิ้นก็เป็นเพียงเรื่องของเวลาเท่านั้น

ยิ่งไปกว่านั้น เวลาที่ว่านี้จะต้องไม่นานเกินรออย่างแน่นอน

"ระบบ เปิดดูหน้าต่างสถานะของฉันหน่อย..."

โฮสต์: เจียงเช่อ

สถานะ: ตัวร้ายผู้ยิ่งใหญ่แห่งอาณัติสวรรค์ นายน้อยอันดับหนึ่งแห่งเจียงโจว

อายุ: 21 ปี

เสน่ห์: 99

ระดับการบ่มเพาะ: อ้านจิ้นขั้นต้น

เคล็ดวิชาบ่มเพาะ: "วิชากำลังภายในเก้าสุริยันเทวะ", "วิชาตัวเบาเหยียบหิมะไร้ร่องรอย"

ทักษะ: เชี่ยวชาญ 18 ภาษา, ทักษะเปียโนระดับเทพ, ทักษะแฮกเกอร์ระดับเทพ, ทักษะชงชาระดับสูง, ทักษะการลงทุนระดับสูง, ทักษะการบริหารระดับสูง...

ไอเทม: ยันต์แปลงกาย x10, ปืนพกอินทรีทะเลทรายสีทอง

ทรัพย์สินส่วนตัว: 13,660 ล้าน

แต้มอารมณ์: 3366

...

"คารวะท่านนายท่าน!"

หลังจากตรวจสอบหน้าต่างสถานะเสร็จ เจียงเช่อก็หันไปมองร่างทั้งสิบที่คุกเข่าอยู่ไม่ไกล

"เงยหน้าขึ้น"

เจียงเช่อเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

พรึ่บ...

สิ้นคำพูดของเจียงเช่อ ทั้งสิบคนก็เงยหน้าขึ้นพร้อมกัน สายตาของพวกเธอจับจ้องไปที่เจียงเช่อ เต็มไปด้วยความเคารพเทิดทูนและคลั่งไคล้อย่างไม่ปิดบัง

"ตั้งแต่นี้ต่อไป พวกเธอจะพักอยู่ที่คฤหาสน์ภูเขาชิงเถิง หากมีเรื่องอะไร ฉันจะสั่งให้พวกเธอไปจัดการเอง..."

หลังจากพิจารณารูปร่างหน้าตาของพวกเธอแล้ว เจียงเช่อก็ยิ้มอย่างพึงพอใจและออกคำสั่งต่อ

ต้องยอมรับเลยว่าระบบบ้านี่มันเอาใจเขาซะจริงๆ องครักษ์เงาทั้งสิบคนนี้ล้วนเป็นผู้หญิง ไม่มีผู้ชายปะปนมาเลย แถมหน้าตาก็อยู่ในระดับเจ็ดสิบคะแนนขึ้นไปทั้งนั้น

จงรักภักดีต่อเขาอย่างเต็มเปี่ยม แถมระดับการบ่มเพาะยังเพิ่มขึ้นตามเขาอีก นี่มันไม่ใช่รากฐานชั้นดีที่จะทำให้เขาควบคุมเมืองหลินเจียงทั้งเมืองได้ในอนาคตหรอกหรือ

งานสกปรกหรืองานเหนื่อยยากอะไรที่เขาไม่สะดวกจะลงมือทำเอง ก็สามารถมอบหมายให้องครักษ์เงาพวกนี้ไปจัดการได้สบายๆ

"น้อมรับบัญชาจากนายท่าน!"

กลุ่มหญิงสาวตะโกนขึ้นพร้อมกันอีกครั้ง ท่วงท่าของพวกเธอพร้อมเพรียงกันอย่างสมบูรณ์แบบ

เจียงเช่อ: ...

รับบัญชานายท่านงั้นเหรอ

ความรู้สึกเบียวๆ แบบแปลกๆ นี่มันอะไรกัน...

"พวกเธอทุกคนถอยไปได้แล้ว ให้สาวใช้จัดหาที่พักให้ซะ"

"ตั้งแต่นี้ต่อไป เรียกฉันว่านายน้อยก็พอ ไม่ต้องเรียกนายท่านหรอก"

เปลือกตาของเจียงเช่อกระตุก เขาสะบัดมือไล่องครักษ์เงาทั้งสิบให้ถอยไป

ส่วนเรื่องคำเรียกขานว่านายท่านอะไรเทือกนั้น ถ้าเป็นการสวมบทบาทเล่นเกมรักกับหลิวเมิ่งซีหรือเสี่ยวอี เจียงเช่อย่อมไม่รังเกียจที่จะเพิ่มอรรถรส

แต่การถูกกลุ่มผู้หญิงเรียกนายท่านอย่างจริงจังแบบนี้ เขาก็ยังรู้สึกทะแม่งๆ อยู่ดี

"รับทราบค่ะนายน้อย"

หญิงสาวรับคำสั่ง ก่อนจะโค้งคำนับและถอยออกไป

เจียงเช่อเรียกสาวใช้คนหนึ่งมาและสั่งให้เธอไปจัดเตรียมที่พักให้กับคนทั้งสิบ รวมถึงจัดสรรอาวุธและของใช้ในชีวิตประจำวันต่างๆ ให้พร้อม

คฤหาสน์ภูเขาชิงเถิงมีพื้นที่กว้างขวางใหญ่โต อย่าว่าแต่องครักษ์เงาสิบคนนี้เลย ต่อให้เพิ่มมาอีกพันคนก็ยังรองรับได้สบายๆ

หลังจากจัดการเรื่ององครักษ์เงาทั้งสิบเสร็จ เจียงเช่อก็เดินตรงไปที่บ้านพักของตัวเองโดยไม่หยุดพัก

ขณะที่ก้าวเท้าผ่านสนามหญ้า ยังไม่ทันจะได้เดินเข้าไปในบ้าน เจียงเช่อก็เหลือบไปเห็นร่างในชุดสีม่วงยืนนิ่งเงียบอยู่หน้าประตูบ้านเสียก่อน ซึ่งก็คือเสี่ยวอีนั่นเอง

เมื่อเห็นเจียงเช่อกลับมา เสี่ยวอีก็ซอยเท้าเดินเข้ามาหาอย่างรวดเร็ว และมาหยุดยืนอยู่ข้างๆ เจียงเช่อโดยไม่พูดอะไรสักคำ

"วันนี้มารอฉันตรงนี้นานแค่ไหนแล้วเนี่ย"

เจียงเช่อเลิกคิ้วและเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เสี่ยวอีชูนิ้วขึ้นมาแปดนิ้ว เป็นการตอบคำถามของเจียงเช่อโดยไร้ซึ่งซุ่มเสียง

"วันหลังเวลาฉันไม่อยู่บ้าน เธอไม่ต้องมารอฉันที่หน้าประตูตลอดหรอก ใช้ชีวิตไปตามปกตินั่นแหละ"

"รับเคล็ดวิชานี้ไปฝึกซะ..."

ขณะที่พูด เจียงเช่อก็ยื่นเคล็ด วิชาตัวเบาเหยียบหิมะไร้ร่องรอย ฉบับคัดลอกที่ได้จากระบบให้เสี่ยวอีโดยตรง

ในอนาคต เขาถูกกำหนดให้ต้องเผชิญหน้ากับบุตรแห่งสวรรค์มากมาย และเขาก็ไม่สามารถให้เสี่ยวอีอยู่ข้างกายได้ตลอดเวลา เขาย่อมต้องหางานอะไรให้เด็กสาวผู้เย็นชาคนนี้ทำบ้างเป็นธรรมดา

ตามการจัดอันดับของระบบ เคล็ดวิชาศิลปะการต่อสู้ในโลกนี้สามารถแบ่งคร่าวๆ ได้เป็นสี่ระดับ ได้แก่ ระดับสวรรค์ ระดับปฐพี ระดับลึกลับ และระดับสีเหลือง

วิชาตัวเบาเหยียบหิมะไร้ร่องรอย เป็นเคล็ดวิชาระดับสวรรค์ขั้นต่ำ และยังเป็นวิชาตัวเบาที่หาได้ยากยิ่งในโลกใบนี้อีกด้วย

เมื่อระดับการบ่มเพาะทะลวงเข้าสู่ระดับฮว่าจิ้น และฝึกฝนวิชาตัวเบาเหยียบหิมะไร้ร่องรอยจนบรรลุขั้นสมบูรณ์ ก็จะสามารถเคลื่อนไหวได้อย่างไร้ร่องรอยดั่งห่านป่าที่บินโฉบผ่าน และสามารถเดินทางไกลสามพันลี้ในหนึ่งวันได้อย่างสบายๆ

ซึ่งนี่เป็นสิ่งที่ผู้ฝึกยุทธ์ระดับฮว่าจิ้นที่ไม่ได้ฝึกวิชาตัวเบาไม่มีทางทำได้อย่างแน่นอน

เสี่ยวอีรับมาด้วยสองมือ จากนั้นก็คุกเข่าข้างหนึ่งและประสานมือคำนับ เพื่อแสดงความจงรักภักดี

เสี่ยวอีเป็นคนนิสัยเย็นชา พูดไม่ได้ และไม่ถนัดในการแสดงความรู้สึก เธอจึงทำได้เพียงแสดงความซาบซึ้งใจด้วยวิธีนี้เท่านั้น

"ลุกขึ้นเถอะ ไปกินข้าวกัน..."

เจียงเช่อเอื้อมมือไปประคองสาวน้อยโลลิให้ลุกขึ้น จากนั้นก็เดินเข้าไปในห้องโถงของบ้านพักด้วยกัน