บทที่ 107: รอบชิงชนะเลิศใกล้จะเริ่มต้นขึ้นเเล้ว!

บทที่ 107: (ตอนฟรี) รอบชิงชนะเลิศใกล้จะเริ่มต้นขึ้นเเล้ว!

เมืองสี่วิญญาณ​

ณ สนามกีฬากลางแจ้ง

วันนี้เป็นวันแข่งขันรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันซูเปอร์โนวา เเละสนามกีฬาแห่งนี้ที่เป็นสถานที่จัดการแข่งขันสามารถ​จุผู้ชมได้ถึง 100,000 คน

ตรงกลางสนามมีเวทีขนาดใหญ่ตั้งตระหง่าน

พื้นเวทีแบ่งออกเป็นสองสี คือ สีเขียวและสีแดง

พื้นสีเขียวมีลวดลายมังกรฟ้า ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของวิทยาลัยชิงหลง

ส่วนพื้นสีแดงมีรูปหงส์​เพลิง ซึ่งเป็นตัวแทนของวิทยาลัยจูเชว่

ยิ่งใกล้เวลา​แข่งขัน ผู้ชมก็ยิ่งทยอยเข้าสู่สนามมากขึ้นเรื่อยๆจนที่นั่งผู้ชมเต็มทุกที่นั่ง

เเละนอกจากประชาชนทั่วไปแล้ว มันยังมีเจ้าหน้าที่จากกิลด์​ปรมาจารย์​อสูร​อีกจำนวนมาก

เจ้าหน้าที่เหล่านี้มีหน้าที่คล้ายกับแมวมองในวงการบันเทิง นั่นคือเจ้าหน้าที่เหล่านี้มีหน้าที่ค้นหาปรมาจารย์​อสูร​วัยเยาว์ที่มีพรสวรรค์จากการแข่งขันต่างๆ

บนเวทีรอบชิงชนะเลิศของการแข่งขันซูเปอร์โนวา จะมีแต่เด็กหนุ่มสาวที่มีพรสวรรค์มากที่สุดเท่านั้น…เเละนั่นทำให้​ตามมุมต่างๆของอัฒจันทร์ตอนนี้ มีเจ้าหน้าที่สวมหมวกแก๊ปและถือกระดาษกับปากกา รอคอยอย่างเงียบๆ

เมื่อการแข่งขันเริ่มขึ้น เจ้าหน้าที่เหล่านี้จะประเมินผลงานของผู้เข้าแข่งขัน จากนั้นจะส่งข้อมูลให้กับประธานกิลด์​ปรมาจารย์​อสูร​

……

ในห้องเตรียมตัวหลังเวที

มู่หรงหยางซั่วเดินวนไปวนมาอย่างกระวนกระวาย​

"เซียวซิงหยู ไอ้หมอนั่นมันหายไปไหนเนี่ย?"

"โทรไปก็ไม่รับ ส่งข้อความไปก็ไม่อ่าน!"

"ตอนนี้เหลือเวลาอีกแค่สิบห้านาทีก็จะเริ่มการแข่งขันแล้ว มันจะถอนตัวหรือไง!"

มู่หรงซินซินกำลังวอร์มร่างกายก่อนการแข่งขัน เธอยืดเอวที่บอบบางและยืดหยุ่น ผมสีขาวของเธอยาวสลวยเหมือนน้ำตกที่ไหลลงมาบนไหล่

"พี่ชาย ลองโทรหาเขาอีกทีสิ"

"ฉันโทรไปเป็นสิบรอบแล้ว ได้ยินแต่คำตอบเดิมๆว่า ['ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกไม่อยู่ในพื้นที่บริการ กรุณาลองใหม่อีกครั้ง']" มู่หรงหยางซั่วพูดด้วยสีหน้าหงุดหงิด

เเต่มู่หรงซินซินยังคงยืนยัน​เช่นเดิม

"ลองโทรอีกทีเถอะ"

"ก็ได้ ฉันจะลองโทรอีก…เเต่เป็นครั้งสุดท้าย"

มู่หรงหยางซั่วหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วกดเบอร์เซียวซิงหยู เเละในครั้งนี้ มู่หรงหยางซั่วได้ยินเสียงตอบรับที่แตกต่างออกไป

['ขออภัย หมายเลขที่ท่านเรียกถูกระงับการใช้งานเนื่องจากมียอดค้างชำระ']

มู่หรงหยางซั่วโมโหจนตัวสั่น เขาพยายามระงับอารมณ์อย่างสุดความสามารถ

"ดี ดีมาก อย่างน้อยก็อยู่ในพื้นที่บริการแล้ว เเต่แค่เงินหมด…คุณชายอย่างฉันจะเติมเงินให้ก็ได้!"

ด้วยความโมโห มู่หรงหยางซั่วจึงเติมเงินให้กับเบอร์ของเซียวซิงหยูเป็นจำนวนมหาศาล

เเละทันใดนั้นเอง, มันก็มีเสียงข้อความเข้าดังขึ้นจากหน้าห้องเตรียมตัว

"ติ๊ง~"

"เติมเงินสำเร็จ: 100,000 หยวน"

ประตูห้องเตรียมตัวถูกเปิดออก เเละเซียวซิงหยูก็วิ่งเข้ามาอย่างรีบร้อน

"ซินซิน พี่หยางซั่ว ไม่ได้เจอกันนานเลย…คิดถึงจัง!"

"เซียวซิงหยู นายหายหัวไปไหนมาหลายวัน…ฉัน น้องสาว ผู้อำนวยการเฉิน รวมถึงท่านอธิการบดี​ ติดต่อนายไม่ได้เลย!"

"ใจเย็นก่อนพี่หยางซั่ว…ใจเย็น​ๆก่อน"

"ฮึ่ม…แล้วก็คืนเงินฉันมาด้วย!"

ถึงเเม้จะโมโหมากเเค่ใหน เเต่มู่หรงหยางซั่วก็ยังคงเป็นคนใจอ่อนอยู่ดี…

หลังจากเซียวซิงหยูพูดจาหว่านล้อมไม่กี่คำ มันก็ทำให้เขาหายโกรธเเล้ว

ส่วนเงิน 100,000 หยวน มันอาจจะฟังดูเยอะ แต่สำหรับคุณชายมู่หรงแล้วมันก็แค่ค่าอาหารมื้อเดียวเท่านั้​น

หลังจากหายโกรธ มู่หรงหยางซั่วก็แกล้งทำเสียงเย็นชาแล้วเอ่ยเตือนเซียวซิงหยู

"ต่อไปอย่าหายไปใหนแบบนี้อีก จำไว้ด้วยล่ะ!"

"จะจำให้ขึ้นใจเลยครับ!"

"ว่าแต่…นายกลับไปหาพี่สาวนายที่เมืองหลงอิ๋นไม่ใช่เหรอ ทำไมตอนที่ฉันโทรหานายถึงบอกว่าไม่อยู่ในพื้นที่บริการล่ะ?"

มู่หรงหยางซั่วถามคำถามสำคัญเเละมู่หรงซินซินก็อยากรู้เช่นกัน เธอจึงหันมามองเซียวซิงหยูเขม็ง

"ตอนที่พี่หยางซั่วโทรหาผม ผมน่าจะอยู่ที่เทือกเขาสายฟ้า ที่แบบนั้นไม่มีสัญญาณหรอก~"

เซียวซิงหยูเอ่ยความ​จริงขึ้นเท็จครึ่งอย่างมืออาชีพ​ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องทันที​

"ซินซิน วันนี้เธอดูสวยมากเลย!"

"แต่มีละอองเกสรดอกไม้ติดผมเธอ เดี๋ยวฉันเอาออกให้"

"แล้วก็ เหมือนจะมีอะไรติดหน้าเธอด้วย เดี๋ยวฉันเอาออกให้เหมือนกัน"

เซียวซิงหยูหาข้ออ้างที่จะแตะเนื้อต้องตัวมู่หรงซินซินได้ตลอดเวลา​

เเละเมื่อเห็น​เเบบนี้, มู่หรงหยางซั่วก็ขมวดคิ้วแน่น พร้อมกัดฟันกรอด

"นายนี่มันจริงๆ หายหัวไปตั้งนานไม่พอ พอโผล่มาก็มาลวนลามน้องสาวฉันอีก!"

เเต่ถึงเป็นอย่างนั้น มู่หรงซินซินก็ไม่ได้ต่อต้านอะไร…เธอนั้นปฏิบัติต่อเซียวซิงหยูต่างจากคนอื่นอย่างมาก

ทั้งสามคนคุยกันสักพัก ก็ได้ยินเสียงประกาศ

"อีก 10 นาทีการแข่งขันจะเริ่มขึ้น!"

"ขอให้ผู้เข้าแข่งขันทั้งสองฝ่ายเตรียมตัวให้พร้อม และขึ้นเวทีเพื่อเข้าร่วมพิธีเปิดโดยเร็ว!"

มู่หรงหยางซั่วจัดเสื้อผ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เเต่ก็ดูกังวลเล็กน้อย

"ซิงหยู น้องสาว เราไปกันเถอะ"

"เเปนะพี่ชาย กระโปรงฉันขาด เดี๋ยวฉันไปเปลี่ยนก่อน"

"รีบไปรีบมานะ"

…..

ณ ห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าหญิง

กระโปรงของมู่หรงซินซินขาดเป็นรู ซึ่งมันทำให้ดูไม่สวย เธอจึงเตรียมที่จะไปเปลี่ยนชุด

"ซินซิน เราเจอกันอีกแล้วนะ"

ทันใดนั้น​เอง, เสียงหวานๆก็ดังมาจากด้านหลังของมู่หรงซินซิน

"เซี่ยเหลียน?"

ปกติมู่หรงซินซินจะทำหน้านิ่งๆ เหมือนสาวน้ำแข็งที่ไม่สะทกสะท้านต่อสิ่งเเวดล้อม​ใดๆ

แต่เมื่อเจอสาวสวยตรงหน้า เธอถึงกับแสดงสีหน้าแปลกใจเเละตกตะลึง​ออกมาเล็กน้อย ราวกับไม่คาดคิดว่าจะเจออีกฝ่ายที่นี่

เซี่ยเหลียนคือลูกสาวของเซี่ยจง ที่ปรึกษาทางทหารคนสำคัญของประเทศ

ในระบบอำนาจของประเทศ เซี่ยจงมีตำแหน่งรองจากจักรพรรดินีเพียงคนเดียวเท่านั้​น

เเละจักรพรรดินีซ่างกวนหลานก็ให้ความสำคัญกับเซี่ยจงมาก เรื่องสำคัญๆ ของประเทศจะต้องปรึกษาหารือกับเขาทุกครั้ง

"ไม่คิดว่าฉันจะมาแข่งด้วยใช่มั้ย"

"ใช่…ตอนแรกคิดว่าคู่แข่งที่พอจะสูสีก็มีแค่เซี่ยเว่ยอันคนเดียว ใครจะไปคิดว่าพวกเธอสองพี่น้องจะมาด้วยกัน"

เซี่ยเว่ยอันที่มู่หรงซินซินพูดถึง คือพี่ชายของเซี่ยเหลียน และเป็นลูกชายคนโตของเซี่ยจง

เเละการที่เซี่ยเหลียนมาเข้าร่วมการแข่งขัน มันก็ทำให้รอบชิงชนะเลิศครั้งนี้น่าติดตามมากขึ้นไปอีกขั้น

ฝั่งวิทยาลัยชิงหลง มีพี่น้องตระกูล​มู่หรง

ฝั่งวิทยาลัยจูเชว่ มีพี่น้องตระกูล​เซี่ย

การต่อสู้ระหว่างสองพี่น้องตระกูล​ใหญ่​ ยิ่งทำให้รอบชิงชนะเลิศครั้งนี้เป็นที่สนใจมากยิ่งขึ้นไปอีก

"ซินซิน ถึงเราจะเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เด็ก แต่บนเวที…ฉันไม่ยอมอ่อนข้อให้หรอกนะ"

เซี่ยเหลียนเป็นสาวน้อยแสนหวาน แต่เมื่อพูดประโยคนี้ เธอกลับดูเหมือนแม่มดร้ายที่มีแววตาดุดันและโหดเหี้ยม

"งั้น…เจอกันบนเวทีนะ"

มู่หรงซินซินเปลี่ยนชุดเสร็จแล้ว เธอก็เดินผ่านเซี่ยเหลียนออกไป

…..

ณ เวลานี้​ ในห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าเหลือแค่เซี่ยเหลียนเพียงคนเดียว

เซี่ยเหลียนเงยหน้ามองตัวเองในกระจก ริมฝีปากสีแดงสดของเธอยกขึ้นเป็นรอยยิ้มบิดเบี้ยว

"มู่หรงซินซิน เรื่องในอดีตที่ทำให้ฉันถูกหัวเราะเยาะล้วนเป็นเพราะเเก…ครั้งนี้ฉันจะต้องแก้แค้นให้ได้!"

มู่หรงซินซินและเซี่ยเหลียน ต่างก็มาจากตระกูลใหญ่

ทั้งสองเคยสนิทกันในวัยเด็ก แต่ดูเหมือนว่าความสัมพันธ์จะไม่ค่อยดีนักในภายหลัง​

เมื่อเซี่ยเหลียนแต่งหน้าเสร็จ เธอก็เก็บซ่อนความโกรธไว้ แล้วเผยรอยยิ้มแสนหวานออกมา

ในสายตาคนอื่น เธอดูเป็นเด็กสาวที่ไร้เดียงสา แต่ใครจะรู้ว่าในใจเธอคิดอะไรอยู่

เมื่อเซี่ยเหลียนเดินออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้า ชายร่างสูงใหญ่คนหนึ่งก็กำลังรอเธออยู่เเล้ว

ชายคนนี้มีใบหน้าที่หล่อเหลา แต่สีหน้าของเขาดูเย็นชาอย่างกับไม่ใช่​มนุษย์​

"พี่ ฉันเตรียมตัวเสร็จแล้ว"

"อืม เราไปกันเถอะ"

คนที่เซี่ยเหลียนเรียกว่าพี่ ก็คือพี่ชายแท้ๆของเธอ…เซี่ยเว่ยอัน

ในฐานะลูกชายคนโตของเซี่ยจง ที่ปรึกษาทางทหารของประเทศ…เซี่ยเว่ยอันจึงมีทั้งพรสวรรค์และความน่าเกรงขาม​ เขาได้รับการยกย่องว่าจะเป็นกำลังสำคัญของประเทศ และเป็นผู้สืบทอดตำแหน่งที่ปรึกษาทางทหารในอนาคต

"พี่…เดี๋ยวก่อน"

"มีอะไรงั้นเหรอ?"

เซี่ยเว่ยอันหยุดเดินก่อนจะถึงทางออก

"พี่….พี่ก็รู้นี่ว่า ฉันกับมู่หรงซินซิน"

"อืม ฉันรู้"

"เเต่ฉันอาจจะไม่ใช่คู่มือของเธอ"

"ไม่เป็นไร มีฉันอยู่ทั้งคน ฉันจะช่วยเธอเอาคืนเอง"

……………………